INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU CYKLOX® (CIKLOX®)

Skład:

substancja czynna: escytaloopramu oksalat;

1 tabletka zawiera escytaloopramu oksalat w przeliczeniu na escytaloopram 10 mg lub 20 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształyczna, sodowa kroskarbokseluloza, dwutlenek krzemu koloidalny, talk oczyszczony, stearyna magnezu, powłoka „Opadry white 03F58750” (hydroksypropylometyloceluloza, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol, talk).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki powlekane, owalne, podwójnie wypukłe, białe lub prawie białe, z ryflowaną linią po jednej stronie i gładkie po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdrgawkowe. Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Kod ATX N06A B10.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Escytalopram to selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), charakteryzujący się wysoką powinnością do głównego miejsca wiązania. Wiąże się również z alosterycznym miejscem transportera serotoniny, przy czym powinność do tej lokalizacji jest tysiąc razy niższa.

Escytalopram nie wykazuje w ogóle lub wykazuje bardzo słabe powinności do wiązania z szeregiem receptorów, w tym z receptorami serotonergicznymi 5‑HT1A, 5‑HT2, dopaminergicznymi D1 i D2, α1‑, α2‑, β-adrenergicznymi, histaminowymi H1, muskarynowymi cholinergicznymi, benzodiazepinowymi oraz opioidowymi.

Inhibicja zwrotnego wychwytu 5-HT jest jedynym możliwym mechanizmem działania, który może wyjaśnić farmakologiczne i kliniczne efekty escytalopramu.

Efekty farmakodynamiczne

W jednym podwójnie ślepego, placebo-kontrolowanym badaniu parametrów EKG u zdrowych osób, wydłużenie interwału QTc (skorygowanego według wzoru Fridericiusa) w porównaniu z wartością wyjściową wynosiło 4,3 ms (90 % CI: 2,2; 6,4) po podaniu leku w dawce 10 mg/dobę oraz 10,7 ms (90 % CI: 8,6; 12,8) po podaniu dawki wyższej od terapeutycznej – 30 mg/dobę (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Działania niepożądane”, „Przedawkowanie”).

Kliniczna skuteczność

Epizody depresyjne duże

Skuteczność escytalopramu w leczeniu epizodów depresyjnych dużych w okresie ostrym została wykazana w 3 spośród 4 podwójnie ślepych, placebo-kontrolowanych, krótkoterminowych (8-tygodniowych) badań. W długoterminowym badaniu zapobiegania nawrotom 274 pacjentów, którzy odpowiedzieli na leczenie escytalopramem w dawce 10 lub 20 mg/dobę w trakcie wstępnego 8-tygodniowego otwartego etapu badania, zostało losowo przydzielonych do kontynuacji przyjmowania escytalopramu w tej samej dawce lub placebo przez okres do 36 tygodni. W tym badaniu u pacjentów kontynuujących przyjmowanie escytalopramu zaobserwowano istotnie dłuższy czas do wystąpienia nawrotu w ciągu następnych 36 tygodni w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo.

Zaburzenie lękowe społeczne

Escytalopram okazał się skuteczny w leczeniu zaburzenia lękowego społecznego zarówno w trzech krótkoterminowych (12-tygodniowych) badaniach, jak i w 6-miesięcznym badaniu zapobiegania nawrotom. W 24-tygodniowym badaniu optymalnej dawki wykazano skuteczność escytalopramu w dawkach 5, 10 oraz 20 mg.

Uogólnione zaburzenie lękowe

Escytalopram w dawkach 10 i 20 mg/dobę był skuteczny w 4 spośród 4 badań kontrolowanych placebo.

Zgodnie z połączonymi danymi trzech badań o podobnym projekcie, w których w sumie uczestniczyło 421 pacjentów przyjmujących escytalopram oraz 419 pacjentów przyjmujących placebo, odpowiedź na leczenie odnotowano odpowiednio u 47,5 % i 28,9 % pacjentów, a remisja wystąpiła odpowiednio u 37,1 % i 20,8 % pacjentów. Efekt trwał od pierwszego tygodnia leczenia.

Wsparcie działania escytalopramu w dawce 20 mg/dobę zostało wykazane w 24–76-tygodniowym randomizowanym badaniu oceniającym efekt utrzymujący, w którym wzięło udział 373 pacjentów odpowiadających na lek w trakcie wstępnego 12-tygodniowego leczenia w trybie otwartym.

Zaburzenie obsesyjno-kompulsywne

W randomizowanym, podwójnie ślepym badaniu klinicznym escytalopram w dawce 20 mg/dobę wykazał różnicę w stosunku do placebo pod względem całkowitej liczby punktów w skali Y-BOCS (Yale-Brown Obsessive Compulsive Scale) po 12 tygodniach leczenia. Po 24 tygodniach zaobserwowano korzyści z zastosowania escytalopramu zarówno w dawce 10 mg/dobę, jak i 20 mg/dobę w porównaniu z placebo.

Skuteczność leku w zapobieganiu nawrotom została wykazana dla escytalopramu w dawkach 10 i 20 mg/dobę u pacjentów odpowiadających na escytalopram w 16-tygodniowym okresie otwartym i zakwalifikowanych do 24-tygodniowego randomizowanego, podwójnie ślepego, placebo-kontrolowanego etapu.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Wchłanianie jest praktycznie całkowite i nie zależy od przyjęcia posiłku. Maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) osiągane jest po 4 godzinach po wielokrotnym podaniu.

Tak jak w przypadku racemicznego cytalopramu, oczekiwana jest absolutna biodostępność escytalopramu na poziomie około 80 %.

Rozkład

Udawna objętość rozkładu (Vd,β/F) po doustnym podaniu leku wynosi około 12–26 l/kg. Biodostępność escytalopramu wynosi około 80 %. Wiązanie escytalopramu i jego głównych metabolitów z białkami osocza jest mniejsze niż 80 %.

Biotransformacja

Metabolizm zachodzi w wątrobie do metabolitów demetylowanych i didemetylowanych. Oba są farmakologicznie aktywne. Alternatywnie możliwe jest utlenienie azotu z powstawaniem metabolitu N-tlenku. Zarówno substancja wyjściowa, jak i metabolity są częściowo wydalane w postaci glukuronidów. Po wielokrotnym podaniu leku średnie stężenia metabolitu demetylowanego i didemetylowanego wynoszą odpowiednio 28–31 % i <5 % stężenia escytalopramu. Biotransformacja escytalopramu do metabolitu demetylowanego jest głównie pośredniczona przez CYP2C19. Możliwy jest pewien udział enzymów CYP3A4 i CYP2D6 w tym procesie.

Eliminacja

Okres półtrwania (t½β) leku po wielokrotnym podaniu wynosi około 30 godzin. Klirens osoczowy (Cloral) po doustnym podaniu wynosi około 0,6 l/min. Głównych metabolitów ma dłuższy okres półtrwania. Escytalopram i jego główne metabolity są wydalane przez wątrobę (drogą metaboliczną) i nerki. Większość dawki wydalana jest z moczem w postaci metabolitów.

Linowość

Kinetyka escytalopramu jest liniowa. Stężenie stacjonarne osiągane jest po około 1 tygodniu. Średnie stężenia stacjonarne, wynoszące 50 nmol/l (zakres: 20–125 nmol/l), osiągane są po podaniu dawki dobowej 10 mg.

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w wieku powyżej 65 lat escytalopram jest wydalany wolniej niż u młodszych pacjentów. Ekspozycja ogólnoustrojowa (AUC) u zdrowych ochotników w podeszłym wieku jest o około 50 % wyższa niż u młodszych zdrowych ochotników (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Niewydolność wątroby

U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby o lekkim lub średnim stopniu nasilenia (klasy A i B wg skali Childa-Pugha) czas półtrwania był dwa razy dłuższy, a ekspozycja o 60 % wyższa niż u osób z prawidłową funkcją wątroby (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Niewydolność nerek

U pacjentów ze zmniejszoną funkcją nerek (CLcr 10–53 ml/min) po podaniu racemicznego cytalopramu obserwowano dłuższy czas półtrwania oraz nieco wyższą ekspozycję. Stężenie metabolitów w osoczu nie było badane, ale może być podwyższone (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Polimorfizm

Pacjenci o słabej funkcji metabolicznej CYP2C19 mieli dwukrotnie wyższe stężenie escytalopramu w osoczu krwi niż pacjenci o prawidłowej funkcji CYP2C19. Nie zaobserwowano istotnych zmian ekspozycji przy zmniejszonej funkcji CYP2D6 (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Dane kliniczne.

Wskazania.

Napady depresyjne u重度.
Zespół lękowy z lub bez agorafobii.
Lęk społeczny (fobie społeczne).
Zaburzenie obsessyjno-kompulsyjne.
Uogólnione zaburzenia lękowe.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na escytalopram lub inne składniki preparatu.
Jednoczesne leczenie niezwyrodnymi, nieodwracalnymi inhibitorem monoaminooksydazy (I-MAO) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergowego z pobudzeniem, drżeniem, hipertermią i innymi objawami (patrz rozdział „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).
Łączne stosowanie escytalopramu i odwracalnych inhibitorów MAO typu A (np. moklobemid) lub odwracalnego nieselektywnego inhibitora MAO linezolidu jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zespołu serotonergowego (patrz rozdział „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).
Escytalopram jest przeciwwskazany u pacjentów z znanym wydłużeniem odstępu QT lub wrodzonym zespołem wydłużonego odstępu QT.
Escytalopram jest przeciwwskazany do stosowania jednoczesnego z lekami zdolnymi do wydłużania odstępu QT (patrz rozdział „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje farmakodynamiczne

Przeciwwskazane kombinacje.

Nieodwracalne nieselektywne I-MAO

Opisywano poważne reakcje u pacjentów przyjmujących SSRI w połączeniu z nieodwracalnym nieselektywnym I-MAO oraz u pacjentów, którzy niedawno zakończyli leczenie SSRI i rozpoczęli przyjmowanie I-MAO (patrz rozdział „Przeciwwskazania”). W niektórych przypadkach rozwinął się zespół serotonergowy (patrz rozdział „Reakcje niepożądane”).

Łączne stosowanie escytalopramu z nieodwracalnymi nieselektywnymi I-MAO jest przeciwwskazane. Leczenie escytalopramem należy rozpocząć 14 dni po odstawieniu nieodwracalnego I-MAO. Leczenie nieodwracalnymi nieselektywnymi I-MAO należy rozpocząć nie wcześniej niż 7 dni po zakończeniu przyjmowania escytalopramu.

Odwracalny selektywny I-MAO typu A (moklobemid)

Ze względu na ryzyko zespołu serotonergowego, kombinacja escytalopramu z I-MAO typu A moklobemidem jest przeciwwskazana (patrz rozdział „Przeciwwskazania”). Jeśli konieczne jest zastosowanie tej kombinacji, należy początkowo przepisać minimalne zalecane dawki z intensywnym monitorowaniem klinicznym.

Nieselektywny odwracalny inhibitor MAO (linezolid)

Antybiotyk linezolid jest nieselektywnym odwracalnym inhibitorem MAO i nie powinien być przepisywany pacjentom przyjmującym escytalopram. Jeśli taka kombinacja jest konieczna, należy stosować minimalne dawki obu leków pod ścisłym nadzorem klinicznym (patrz rozdział „Przeciwwskazania”).

Selektywny nieodwracalny inhibitor MAO typu B (selegylina)

Kombinacja z selegyliną (nieodwracalny I-MAO typu B) wymaga ostrożności ze względu na ryzyko zespołu serotonergowego.

Selegylina w dawce do 10 mg/dobę włącznie była stosowana bezpiecznie razem z racemicznym cytalopramem.

Wydłużenie odstępu QT

Badania farmakokinetyczne i farmakodynamiczne dotyczące jednoczesnego stosowania escytalopramu z innymi lekami wydłużającymi odstęp QT nie były prowadzone. Przy stosowaniu escytalopramu razem z takimi lekami nie można wykluczyć wystąpienia efektu addytywnego. W związku z tym jednoczesne stosowanie escytalopramu z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, leki przeciwpsychotyczne (np. pochodne fenylotiazyny, pimozyd, haloperydol), trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, niektóre środki przeciwbakteryjne (np. sparfloksacyna, moxifloksacyna, erytromycyna do wstrzykiwań dożylnych, pentamidyna, leki przeciwmalarialne, w tym halofantryna), niektóre leki przeciwhistaminowe (np. astemizol, hydroksyzyna, mizolastyna), jest przeciwwskazane.

Kombinacje wymagające ostrożności przy stosowaniu

Leki serotonergiczne

Jednoczesne stosowanie z lekami serotonergicznymi (np. z opioidami (w tym tramadolem) i triptanami (w tym sumatriptanem)) może prowadzić do zespołu serotonergowego (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki obniżające próg padaczkowy

SSRI mogą obniżać próg padaczkowy. Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków zdolnych do obniżania progu padaczkowego (np. leki przeciwdepresyjne (trójcykliczne, SSRI), neuroleptyki (fenotiazyny, tioksantheny, butyrofenony), meflokwinę, bupropion i tramadol).

Lit, tryptofan

Ze względu na zgłoszone przypadki nasilenia działania przy jednoczesnym stosowaniu SSRI i litu lub tryptofanu, zaleca się ostrożne przepisywanie tych leków jednocześnie.

Zwierzobój

Jednoczesne stosowanie SSRI i roślinnych środków zawierających zwierzobój (Hypericum perforatum) może prowadzić do zwiększenia częstości reakcji niepożądanych (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Antykoagulany

Możliwa jest zmiana działania antykoagulantów w wyniku jednoczesnego stosowania z escytalopramem. Jeśli pacjenci przyjmują doustne antykoagulany, konieczne jest dokładne monitorowanie układu krzepnięcia krwi przed i po zastosowaniu escytalopramu (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Jednoczesne stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID) może nasilić skłonność do krwawień (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Alkohol

Escytalopram nie wchodzi we wzajemne oddziaływanie farmakodynamiczne lub farmakokinetyczne z alkoholem. Jednakże, podobnie jak w przypadku innych leków psychotropowych, kombinacja z alkoholem jest niepożądana.

Leki powodujące hipokaliemię/hipomagnezemię

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków zdolnych do wywoływania hipokaliemii/hipomagnezemii, ponieważ w takim przypadku zwiększa się ryzyko wystąpienia groźnych dla życia arytmii (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Interakcje farmakokinetyczne

Wpływ innych leków na farmakokinetykę escytalopramu

Metabolizm escytalopramu jest głównie pośredniczony przez CYP2C19. Enzymy CYP3A4 i CYP2D6 mogą również brać udział w jego metabolizmie, choć w mniejszym stopniu. Metabolizm głównego metabolitu S-DCT (demetylowanego escytalopramu) wydaje się być częściowo katalizowany przez CYP2D6.

Wspólne przepisanie escytalopramu i omeprazolu 30 mg raz dziennie (inhibitor CYP2C19) prowadzi do umiarkowanego (około 50 %) wzrostu stężenia escytalopramu w osoczu krwi.

Jednoczesne stosowanie escytalopramu i cyklotydyny 400 mg dwa razy dziennie (umiarkowany ogólny inhibitor enzymów) doprowadziło do umiarkowanego (około 70 %) zwiększenia stężenia escytalopramu w osoczu krwi. Należy zachować ostrożność przy łącznym stosowaniu escytalopramu z cyklotydyną. Może wystąpić potrzeba dostosowania dawki (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

W związku z tym przy jednoczesnym stosowaniu escytalopramu z inhibitorami CYP2C19 (np. omeprazolem, esomeprazolem, fluokonazolem, fluwoksaminem, lansoprazolem, tiklopidyną) oraz z cyklotydyną należy zachować ostrożność przy przepisywaniu maksymalnych dawek escytalopramu. Zmniejszenie dawki escytalopramu może być konieczne w zależności od oceny klinicznej (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Wpływ escytalopramu na farmakokinetykę innych leków

Escytalopram jest inhibitorem enzymu CYP2D6. Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu escytalopramu z lekami, które są głównie metabolizowane przez ten enzym i mają wąski zakres terapeutyczny, np. flekainidem, propafenonem i metoprololem (stosowanym w niewydolności serca), lub z niektórymi lekami oddziałującymi na ośrodkowy układ nerwowy i głównie metabolizowanymi przez CYP2D6, np. takimi lekami przeciwdepresyjnymi jak desypramina, klozapina i nortryptylina, takimi lekami przeciwpsychotycznymi jak rysperydon, tiorydazyna i haloperydol. Możliwe jest dostosowanie dawki.

Kombinacja z desypraminą lub metoprololem prowadziła do podwojenia stężenia tych dwóch substratów CYP2D6 w osoczu.

W badaniach in vitro wykazano, że escytalopram może również powodować niewielkie hamowanie CYP2C19.

Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z lekami metabolizowanymi przez CYP2C19.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Poniższe ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczą klasy terapeutycznej selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI).

Dzieci.
Leku nie należy stosować u dzieci. W badaniach klinicznych częściej obserwowano zachowania samobójcze (próby samobójstwa i myśli samobójcze), wrogość (z dominacją agresji, zachowania opozycyjne i gniew) u dzieci leczonych lekami przeciwdepresyjnymi w porównaniu z tymi, którzy przyjmowali placebo. Jeśli sytuacja kliniczna wymaga jednak zastosowania takiego leczenia, należy dokładnie obserwować pacjenta w celu wczesnego wykrycia objawów samobójczych. Ponadto brak danych dotyczących długoterminowego bezpieczeństwa u dzieci pod względem wzrostu, dojrzewania płciowego oraz rozwoju poznawczego i behawioralnego.

Paradoksalne lęki

Niektórzy pacjenci z zaburzeniami lękowymi mogą odczuwać nasilenie lęku na początku leczenia lekami przeciwdepresyjnymi. Ta paradoksalna reakcja zwykle ustępuje w ciągu dwóch tygodni leczenia. Aby zmniejszyć ryzyko efektu anksjogennego, zaleca się niską dawkę początkową (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Przyzęby padaczkowe

Należy przerwać stosowanie escytalopramu, jeśli u pacjenta wystąpi pierwszy napad padaczkowy lub częstsze napady (u pacjentów z rozpoznaną padaczką). Należy unikać stosowania SSRI u pacjentów z niestabilną padaczką, a u pacjentów z kontrolowaną padaczką należy zapewnić ścisłą opiekę medyczną.

Mania

SSRI należy stosować z ostrożnością u pacjentów z historią manii/hipomanii. W przypadku wystąpienia stanu maniakalnego należy przerwać leczenie SSRI.

Cukrzyca

U pacjentów z cukrzycą leczenie SSRI może wpływać na kontrolę glikemii (hipoglikemia lub hiperlipidemia). Może być konieczna korekta dawki insuliny i/lub doustnych leków obniżających poziom glukozy we krwi.

Samobójstwo, myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego

Depresja wiąże się z ryzykiem myśli samobójczych, samouszkodzeń i samobójstwa. Ryzyko to istnieje aż do osiągnięcia trwałej remisji. Ponieważ poprawa stanu może nie wystąpić w ciągu pierwszych tygodni leczenia lub dłużej, pacjentów należy dokładnie obserwować do czasu poprawy ich stanu. Wiadomo, że ryzyko samobójstwa może wzrosnąć we wczesnym okresie poprawy.

Inne zaburzenia psychiczne, w których stosuje się escytalopram, mogą również wiązać się z ryzykiem zachowań samobójczych. Ponadto takie stany mogą występować współistotnie z dużym zaburzeniem depresyjnym. Te ostrzeżenia dotyczą również leczenia pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi.

Pacjenci z historią zachowań samobójczych przed rozpoczęciem leczenia mają najwyższe ryzyko myśli lub prób samobójczych i wymagają ścisłej obserwacji w czasie leczenia.

Metaanaliza placebo-kontrolowanych badań klinicznych leków przeciwdepresyjnych z udziałem dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi wykazała zwiększone ryzyko zachowań samobójczych u pacjentów przyjmujących leki przeciwdepresyjne w porównaniu z grupą placebo u osób w wieku do 25 lat. Szczególnie konieczna jest ścisła obserwacja pacjentów z wysokim ryzykiem na początku leczenia i przy zmianie dawki.

Pacjentów i ich otoczenie należy poinformować o konieczności obserwowania pogorszenia stanu, myśli lub zachowań samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu i o konieczności natychmiastowej konsultacji medycznej w przypadku wystąpienia tych objawów.

Akatyzja/psychomotoryczne pobudzenie

Stosowanie SSRI/SSNRI może prowadzić do rozwoju akatyzji – stanu charakteryzującego się przykrym, męczącym uczuciem niespokoju i potrzebą ruchu, często towarzyszonego niemożnością siedzenia lub stania w miejscu. Stan ten jest najbardziej prawdopodobny w pierwszych kilku tygodniach leczenia. Zwiększenie dawki może zaszkodzić pacjentom, u których wystąpiły takie objawy.

Hiponatremia

Hiponatremia, prawdopodobnie związana z zaburzeniem wydzielania hormonu antydiuretycznego, rzadko występuje podczas stosowania SSRI i zwykle ustępuje po odstawieniu leku. SSRI należy stosować z ostrożnością u pacjentów z grupy ryzyka (osoby starsze, obecność marskości wątroby lub jednoczesne leczenie lekami, które mogą powodować hiponatremię).

Wykrwawienia

Podczas stosowania SSRI możliwe są krwawienia skórne, ekchymozy i purpura. SSRI/SSNRI mogą zwiększać ryzyko krwawień poporodowych (patrz sekcje „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią” i „Działania niepożądane”). Należy stosować SSRI z ostrożnością u pacjentów leczonych jednocześnie doustnymi lekami przeciwwąglowymi, lekami wpływającymi na funkcję płytek krwi (np. atypowe leki przeciwpsychotyczne, fenytozyny, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, kwas acetylosalicylowy i niesteroidowe leki przeciwzapalne, dipyrydamol i tyklopidyna) oraz u pacjentów z predyspozycją do krwawień.

Elektrowstrząsowa terapia (EKT)

Doświadczenie kliniczne dotyczące jednoczesnego stosowania SSRI i EKT jest ograniczone, dlatego zaleca się ostrożność.

Odwracalne, selektywne inhibitory MAO typu A

Łączne stosowanie escytalopramu i inhibitorów MAO typu A jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotoniny.

Zespół serotoniny

Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu escytalopramu z lekami działającymi serotonergicznie, takimi jak triptany (w tym sumatryptan), opioidy (w tym tramadol) i tryptofan.

Zgłaszano przypadki zespołu serotoniny u pacjentów przyjmujących SSRI jednocześnie z lekami serotonergicznymi. Pojawienie się objawów takich jak pobudzenie, drżenie, mioklonus, hipertermia może wskazywać na rozwój tego stanu. W takim przypadku należy natychmiast odstawić SSRI i lek serotonergiczny oraz rozpocząć leczenie objawowe.

Zwierzobój

Jednoczesne stosowanie SSRI i leków ziołowych zawierających zwierzobój (Hypericum perforatum) może prowadzić do zwiększenia częstości działań niepożądanych (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Objawy odstawienia

Objawy odstawienia po zakończeniu leczenia, szczególnie nagłego, są powszechne (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W badaniach działania niepożądane podczas przerywania terapii występowały u około 25% pacjentów przyjmujących escytalopram i u 15% pacjentów przyjmujących placebo.

Ryzyko wystąpienia objawów odstawienia może zależeć od kilku czynników, w tym długości i dawki leczenia oraz tempa zmniejszania dawki. Zawroty głowy, zaburzenia sensoryczne (w tym parestezje, uczucie porażenia prądem), zaburzenia snu (w tym bezsenność, intensywne sny), pobudzenie lub lęk, nudności i/lub wymioty, drżenie, dezorientacja, nadmierne pocenie się, ból głowy, biegunka, kołatanie serca, niestabilność emocjonalna, drażliwość i zaburzenia wzroku są najczęstszymi objawami. Zazwyczaj są one łagodne lub umiarkowane, ale u niektórych pacjentów mogą być cięższe. Zazwyczaj pojawiają się w ciągu pierwszych kilku dni po odstawieniu leku, choć bardzo rzadko zgłaszano takie objawy u pacjentów, którzy przypadkowo opuścili dawkę. Zazwyczaj objawy odstawienia ustępują samoistnie w ciągu 2 tygodni, ale mogą trwać dłużej (2–3 miesiące lub dłużej) u niektórych pacjentów. Dlatego zaleca się stopniowe odstawienie escytalopramu poprzez zmniejszanie dawki w ciągu kilku tygodni lub miesięcy, w zależności od stanu pacjenta (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Dysfunkcja seksualna

Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) / inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI) mogą powodować objawy dysfunkcji seksualnej (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Zgłaszano przypadki trwałych zaburzeń seksualnych, w których objawy utrzymywały się pomimo odstawienia SSRI/SNRI.

Choroba niedokrwienna serca

Z uwagi na ograniczone doświadczenie kliniczne zaleca się ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca.

Wydlęganie się odcinka QT

Wykazano, że escytalopram powoduje zależne od dawki wydłużenie odcinka QT. W okresie po rejestracji zgłaszano przypadki wydłużenia odcinka QT i arytmii komorowych, w tym polimorficznej tachyarytmii komorowej (torsade de pointes), głównie u kobiet, pacjentów z hipokaliemią i pacjentów z wcześniej istniejącym wydłużeniem odcinka QT lub innymi chorobami serca (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Przeciwwskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”, „Przedawkowanie” i „Działania niepożądane”).

Należy stosować lek z ostrożnością u pacjentów z wyraźną bradykardią oraz u pacjentów z niedawno przebytym ostrym zawałem mięśnia sercowego lub dekompensowaną niewydolnością serca.

Zaburzenia równowagi elektrolitowej, takie jak hipokaliemia i hipomagnezemia, zwiększają ryzyko rozwoju groźnych dla życia arytmii i powinny być skorygowane przed rozpoczęciem leczenia escytalopramem.

U pacjentów z chorobami serca o stabilnym przebiegu przed rozpoczęciem leczenia escytalopramem należy dokładnie ocenić parametry EKG.

Jeśli podczas leczenia escytalopramem wystąpią objawy arytmii serca, należy odstawić lek i wykonać EKG.

Zamkniętokołowata jaskra

SSRI, w tym escytalopram, mogą wpływać na rozmiar źrenicy, prowadząc do midriazy. Ten midriatyczny efekt może potencjalnie zwęzić kąt przedniej komory oka, co prowadzi do podwyższenia ciśnienia wewnątrzgałkowego i zamkniętokołowej jaskry, szczególnie u osób predysponowanych. Dlatego escytalopram należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zamkniętokołową jaskrą lub z historią jaskry.

Substancje pomocnicze

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w jednej tabletce, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Dane kliniczne dotyczące stosowania escytalopramu w leczeniu ciężarnych kobiet są ograniczone.

Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną.

Escytalopram jest przeciwwskazany u ciężarnych kobiet, z wyjątkiem przypadków, gdy po dokładnej ocenie stosunku ryzyka do korzyści wykazano konieczność jego zastosowania. Zaleca się dokładne badanie noworodków, których matki przyjmowały escytalopram w czasie ciąży, szczególnie w trzecim trymestrze. Należy unikać nagłego odstawienia leku w czasie ciąży.

U noworodków, których matki przyjmowały SSRI/SSNRI w późnych stadiach ciąży, możliwe są następujące objawy: niewydolność oddechowa, sinica, apneę, drgawki, niestabilność temperatury ciała, trudności z karmieniem, wymioty, hipoglikemia, nadciśnienie, niedociśnienie, nadmierne odruchy, drżenie, pobudzenie nerwowe, drażliwość, apatia, ciągłe płaczenie, senność i trudności ze snem. Objawy te mogą wynikać z efektów serotonergicznych lub być objawami odstawienia. W większości przypadków takie powikłania pojawiają się natychmiast lub wkrótce (do 24 godzin) po porodzie.

Dane epidemiologiczne wykazały, że stosowanie SSRI u ciężarnych kobiet, szczególnie w późnych stadiach ciąży, może zwiększać ryzyko trwałej nadciśnienia płucnego u noworodków (do 5 przypadków na 1000 ciężarnych kobiet, według danych obserwacyjnych). W populacji ogólnej występuje od 1 do 2 przypadków na 1000 ciężarnych kobiet.

Obserwacje wskazują na zwiększone ryzyko (mniej niż 2-krotne) krwawienia poporodowego po stosowaniu SSRI lub SSNRI w ciągu miesiąca przed porodem (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” i „Działania niepożądane”).

Karmienie piersią

Ponieważ escytalopram przenika do mleka matki, karmienie piersią nie jest zalecane w czasie leczenia.

Plodność

Dane badań na zwierzętach wykazały, że escytalopram może wpływać na jakość nasienia. Doniesienia o stosowaniu niektórych SSRI u ludzi wskazują, że wpływ na jakość nasienia jest odwracalny. Wpływ na płodność człowieka nie został dotąd zaobserwowany.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Chociaż escytalopram nie wpływa na funkcjonowanie intelektualne lub psychomotoryczne, każdy lek psychoaktywny może zaburzać umiejętności lub zdolność rozsądnego myślenia. Pacjentów należy uprzedzić o potencjalnym ryzyku wpływu na prowadzenie pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Bezpieczeństwo stosowania dawek przekraczających 20 mg dziennie nie zostało ustalone.

Lek Cyklox® stosuje się u dorosłych doustnie 1 raz dziennie niezależnie od przyjęcia pokarmu.

Ciężki epizod depresyjny

Zwykle przepisuje się dawkę 10 mg 1 raz dziennie. W zależności od indywidualnej wrażliwości pacjenta dawkę dzienną można zwiększyć do maksymalnej – 20 mg.

Efekt antydepresyjny zwykle pojawia się po 2–4 tygodniach. Po zniknięciu objawów leczenie należy kontynuować przez co najmniej 6 miesięcy w celu umocnienia efektu.

Zaburzenia paniki z agorafobią lub bez niej

W pierwszym tygodniu zaleca się dawkę początkową 5 mg dziennie, zanim dawkę zwiększy się do 10 mg dziennie. Dawkę można następnie zwiększyć do maksymalnej – 20 mg dziennie, w zależności od indywidualnej wrażliwości pacjenta.

Maksymalny efekt w leczeniu zaburzeń paniki osiąga się po 3 miesiącach. Czas trwania leczenia wynosi kilka miesięcy i zależy od ciężkości choroby.

Zaburzenia lękowe społeczne (fobia społeczna)

Zwykle przepisuje się dawkę 10 mg 1 raz dziennie. Zazwyczaj do złagodzenia objawów potrzeba 2–4 tygodni terapii. Następnie, w zależności od indywidualnej odpowiedzi pacjenta, dawkę można zmniejszyć do 5 mg lub zwiększyć do maksymalnej – 20 mg dziennie. Zaburzenia lękowe społeczne to choroba o przewlekłym przebiegu, a w celu umocnienia efektu zaleca się kontynuowanie leczenia przez 12 tygodni.

Wykazano, że długotrwałe leczenie przez 6 miesięcy zapobiega nawrotom i może być stosowane indywidualnie; należy regularnie oceniać korzyści z leczenia.

Zaburzenia lękowe społeczne to ściśle określony termin diagnostyczny oznaczający specyficzne zaburzenie, które nie powinno być mylone z nadmierną nieśmiałością.

Terapia lekowa jest wskazana tylko wtedy, gdy zaburzenie znacząco utrudnia działalność zawodową i aktywność społeczną.

Znaczenie takiego leczenia w porównaniu z terapią poznawczo-behawioralną nie zostało ocenione. Terapia lekowa jest jednym z elementów ogólnej strategii leczenia pacjenta.

Zaburzenia lękowe uogólnione

Zwykle przepisuje się dawkę 10 mg 1 raz dziennie. W zależności od indywidualnej wrażliwości dawkę można zwiększyć maksymalnie do 20 mg dziennie.

Długotrwałe leczenie badano u pacjentów przyjmujących dawkę 20 mg dziennie przez co najmniej 6 miesięcy; należy regularnie oceniać korzyści z leczenia (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Zaburzenia obsesyjno-kompulsywne (OCD)

Zwykle początkowo przepisuje się dawkę 10 mg 1 raz dziennie. W zależności od indywidualnej wrażliwości dawkę można zwiększyć do 20 mg dziennie.

OCD to choroba przewlekła, leczenie powinno trwać wystarczająco długo, aby zapewnić całkowite zniknięcie objawów, co może trwać kilka miesięcy lub nawet dłużej. Korzyści z leczenia oraz dawkę leku należy regularnie oceniać (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Pacjenci w wieku podeszłym (65 lat i więcej)

Dawka początkowa wynosi 5 mg dziennie. W zależności od indywidualnej wrażliwości oraz ciężkości depresji dawkę dzienną można zwiększyć do maksymalnej – 10 mg dziennie (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Skuteczność escytalopramu w leczeniu zaburzeń lękowych społecznych u pacjentów w wieku podeszłym nie była oceniana.

Populacja pediatryczna

Lek Cyklox® nie powinien być stosowany w leczeniu dzieci i młodzieży (do 18 roku życia) (patrz sekcja „Dzieci”).

Niewydolność nerek

W przypadku niewydolności nerek o lekkim i umiarkowanym nasileniu nie ma ograniczeń. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (CLCR <30 ml/min) (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Obniżona funkcja wątroby

Zalecana dawka początkowa w pierwszych dwóch tygodniach leczenia u pacjentów z niewydolnością wątroby o lekkim lub umiarkowanym nasileniu wynosi 5 mg dziennie. W zależności od indywidualnej odpowiedzi pacjenta dawkę można zwiększyć do 10 mg dziennie. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby zaleca się stosowanie leku z ostrożnością i bardzo staranne dozyfikowanie (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Obniżona aktywność izoenzymu CYP2C19

U pacjentów z obniżoną aktywnością izoenzymu CYP2C19 zalecana dawka początkowa w pierwszych dwóch tygodniach leczenia wynosi 5 mg dziennie. W zależności od indywidualnej odpowiedzi pacjenta dawkę można zwiększyć do 10 mg dziennie (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Objawy odstawienia pojawiające się po zakończeniu leczenia

Należy unikać nagłego odstawienia leku. Po zakończeniu leczenia escytalopramem dawkę należy stopniowo zmniejszać przez co najmniej 1–2 tygodnie, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia objawów odstawienia (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” oraz „Działania niepożądane”). Jeśli po zmniejszeniu dawki lub odstawieniu leku pojawiają się nieprzyjemne objawy, należy rozważyć możliwość powrotu do wcześniejszej dawki leku. Następnie lekarz może kontynuować stopniowe zmniejszanie dawki, ale w bardziej ostrożny sposób.

Dzieci.

Antydepresanty nie powinny być stosowane w leczeniu dzieci i młodzieży (do 18 roku życia). Zachowania samobójcze (próby samobójcze i myśli samobójcze) oraz wrogość (głównie agresja, zachowanie opozycyjne i gniew) obserwowano częściej w badaniach klinicznych u dzieci i młodzieży przyjmujących antydepresanty w porównaniu z tymi, którzy przyjmowali placebo. Jeśli z klinicznych względów podjęto decyzję o przepisaniu leku, należy zapewnić staranne monitorowanie występowania objawów samobójczych u pacjenta.

Przedawkowanie.

Toksykologia. Dane kliniczne dotyczące przedawkowania escytalopramu są ograniczone. Wiele przypadków wiąże się z jednoczesnym przedawkowaniem innych leków. W większości przypadków zgłaszano łagodne objawy lub brak objawów przedawkowania. Doniesienia o śmiertelnych skutkach przedawkowania escytalopramu są rzadkie, większość z nich obejmuje jednoczesne przedawkowanie innych leków. Dawki escytalopramu 400–800 mg nie powodowały żadnych ciężkich objawów.

Objawy.

Objawy przedawkowania escytalopramu to przede wszystkim objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego (od zawrotów głowy, drżenia i agitacji po rzadkie przypadki zespołu serotoniny, drgawek i śpiączki), układu pokarmowego (nudności, wymioty), układu sercowo-naczyniowego (hipotensja, tachykardia, wydłużenie odcinka QT, arytmia) oraz zaburzenia równowagi elektrolitowej/wodnej (hipokaliemia, hiponatremia).

Leczenie.

Nie istnieje specyficzny antydotum. Należy zapewnić odpowiednie funkcjonowanie układu oddechowego i adekwatną oksygenację. Przy przepożyciu doustnym należy jak najszybciej wykonać przepłukanie żołądka i podać węgiel aktywowany. Zaleca się monitorowanie funkcji serca i życiowych, a także leczenie objawowe wspierające.

W przypadku przedawkowania zaleca się monitorowanie EKG u pacjentów z niewydolnością serca / bradyarytmią, u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki wydłużające odcinek QT oraz u pacjentów z zaburzonym metabolizmem leku, np. u pacjentów z niewydolnością wątroby.

Efekty uboczne.

Efekty uboczne najczęściej występują w pierwszym lub drugim tygodniu leczenia, a ich częstość i nasilenie zazwyczaj stopniowo zmniejszają się w trakcie dalszego leczenia.

Efekty uboczne znane dla leków z grupy SSRI i escytalopramu, obserwowane podczas badań kontrolowanych placebo oraz w praktyce klinicznej, przedstawiono poniżej według układów narządów i częstości występowania. Częstość określa się jako: bardzo częste (≥ 1/10), częste (≥ 1/100 do < 1/10), rzadkie (≥ 1/1000 do < 1/100), bardzo rzadkie (≥ 1/10000 do < 1/1000), nieznane (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Z udziałem krwi i układu chłonnego: częstość nieznana – trombocytopenia.

Z udziałem układu odpornościowego: rzadkie – reakcje anafilaktyczne.

Z udziałem układu endokrynologicznego: częstość nieznana – zaburzenia wydzielania hormonu antydiuretycznego, hiperprolaktynemia.

Z udziałem metabolizmu i odżywiania: cześć – obniżenie lub zwiększenie apetytu, przyrost masy ciała; rzadkie – spadek masy ciała; częstość nieznana – hiponatremia, anoreksja1.

Z udziałem psychiki: cześć – niepokój, pobudzenie, niepokojące sny, obniżenie libidum, brak orgazmu u kobiet; rzadkie – bruxizm (skrzypienie zębami), wzmożone pobudzenie (agresja), niepokój, napady paniki, dezorientacja; rzadkie – agresja, depersonalizacja, halucynacje; częstość nieznana – mania, myśli samobójcze, zachowania samobójcze2.

Z udziałem układu nerwowego: bardzo częste – ból głowy; cześć – bezsenność, senność, zawroty głowy, parestezje, drżenie; rzadkie – zaburzenia smaku, zaburzenia snu, omdlenia (syncope); bardzo rzadkie – zespół serotonergiczny; częstość nieznana – dyskineza, zaburzenia ruchowe, drgawki, niepokój psychomotoryczny/akatyzja1.

Z udziałem narządów wzroku: rzadkie – midriaza (rozszerzenie źrenic), zaburzenia widzenia.

Z udziałem narządów słuchu i labiryntu: rzadkie – dzwonienie lub szum w uszach.

Z udziałem serca: rzadkie – tachykardia; bardzo rzadkie – bradykardia; częstość nieznana – wydłużenie odcinka QT w EKG, arytmia komorowa, w tym torsade de pointes.

Z udziałem układu naczyniowego: częstość nieznana – hipotensja ortostatyczna.

Z udziałem układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersia: cześć – zapalenie zatok, ziewanie; rzadkie – krwawienie z nosa.

Z udziałem przewodu pokarmowego: bardzo częste – nudności; cześć – biegunka, zaparcia, wymioty, suchość w ustach; rzadkie – krwawienia przewodu pokarmowego (w tym rektalne).

Z udziałem wątroby i dróg żółciowych: częstość nieznana – zapalenie wątroby, zmiany wyników funkcji wątroby.

Z udziałem skóry i tkanki podskórnej: cześć – nadmierne pocenie się; rzadkie – wysypka, łysienie (alopepsja), pokrzywka, swędzenie; częstość nieznana – ekchymozy (siniaki), obrzęki.

Z udziałem tkanki kostno-mięśniowej i tkanki łącznej: cześć – artralgia, mialgia.

Z udziałem nerek i dróg moczowych: częstość nieznana – zatrzymanie oddawania moczu.

Z udziałem układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: cześć – mężczyźni: zaburzenia ejakulacji, impotencja; rzadkie – kobiety: krwawienia maciczne (metrorragia), menorrhagia; częstość nieznana – galaktoreja; mężczyźni: zaburzenia erekcji (przepięcie); kobiety: krwawienia poporodowe3.

Ogólne zaburzenia i zaburzenia w miejscu podania: cześć – zmęczenie, podwyższenie temperatury ciała (piresja); rzadkie – obrzęk.

1 Takie przypadki są znane dla całej klasy leków SSRI.

2 O przypadkach myśli i zachowań samobójczych donoszono podczas leczenia escytalopramem lub wkrótce po jego zakończeniu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

3 O takich przypadkach donoszono dla klasy terapeutycznej SSRI lub SSRI-N (patrz sekcje „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Wydłużenie odcinka QT

W okresie po rejestracji leku zgłaszano przypadki wydłużenia odcinka QT oraz arytmii komorowych, w tym polimorficznej tachykardii komorowej (torsade de pointes), głównie u kobiet, u pacjentów z hipokaliemią oraz u pacjentów z wcześniejszym wydłużeniem odcinka QT lub innymi chorobami serca (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy oddziaływań”, „Przedawkowanie” oraz „Farmakodynamika”).

Efekty klasy

Badania epidemiologiczne przeprowadzone głównie wśród pacjentów w wieku powyżej 50 lat wykazały zwiększone ryzyko złamania kości u pacjentów stosujących selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) oraz trójcykliczne leki przeciwdziałające depresji. Mechanizm prowadzący do zwiększenia ryzyka nie jest obecnie znany.

Objawy odstawienia

Przerywanie leczenia SSRI (szczególnie nagłe) zwykle prowadzi do wystąpienia objawów odstawienia. Zawroty głowy, zaburzenia czuciowe (w tym parestezje i uczucie uderzenia prądem), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne sny), pobudzenie lub niepokój, nudności i/lub wymioty, drżenie, dezorientacja, nadmierne pocenie się, ból głowy, biegunka, przyspieszone bicie serca, niestabilność emocjonalna, drażliwość i zaburzenia widzenia są najczęściej występującymi objawami. Ogólnie objawy te są łagodne lub umiarkowane i przemijające, jednak mogą być ciężkie i/lub trwać dłużej u niektórych pacjentów. Dlatego zaleca się stopniowe odstawienie escytalopramu poprzez zmniejszanie dawki (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Sposób stosowania i dawki”).

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, jak również pacjenci lub ich ustawowo uprawnieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 14 tabletek w blistrze, po 2 lub po 4 blisterów w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Kusum HealthCare Pvt Ltd/

Kusum Healthcare Pvt Ltd.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

Plot No. M-3, Indore Special Economic Zone, Phase-II, Pithampur, Distt. Dhar, Madhya Pradesh, Pin 454774, India.