Corinfar Retard

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Corinfar Retard

Skład:

substancja czynna: nifedypina;

1 tabletka zawiera nifedypiny 20 mg;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, skrobia ziemniaczana, celuloza mikrokryształowa, povidon, stearynian magnezu, hydroksypropyloceluloza (hypromeloza), makrogol 6000, makrogol 35000, barwnik chinolinowy żółty (E 104), dwutlenek tytanu (E 171), talk.

Postać leku. Tabletki o przedłużonym działaniu.

Główne właściwości fizykochemiczne: żółte, dwuwypukłe, okrągłe tabletki, pokryte powłoką filmową, z postrzępionymi, nieuszkodzonymi krawędziami i jednolitym wyglądem zewnętrznym.

Grupa farmakoterapeutyczna. Selektywne antagoniści wapnia o działaniu naczyniowym. Pochodne dihydropirydyny. Nifedypina. Kod ATC C08CA05.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika. Nifedypina jest antagonistą wapnia typu 1,4-dihydropirydynowego. Blokery kanałów wapniowych zmniejszają napływ jonów wapnia przez wolne kanały wapniowe do wnętrza komórek. Nifedypina działa głównie na mięśnie gładkie tętnic wieńcowych i tętnic obwodowych pod ciśnieniem. Ten efekt powoduje rozszerzenie naczyń i normalizację ciśnienia tętniczego. W dawkach terapeutycznych nifedypina praktycznie nie wywiera bezpośredniego wpływu na mięsień sercowy.

Nifedypina sprzyja rozszerzaniu tętnic wieńcowych i zmniejszeniu oporu naczyniowego obwodowego, co poprawia przepływ krwi.

Na początku terapii antagonistami wapnia możliwe jest odruchowe zwiększenie częstości rytmu serca i objętości minutowej serca. Jednakże zwiększenie to jest niewystarczające do skompensowania rozszerzenia naczyń.

W przypadku długotrwałej terapii nifedypiną częstość rytmu serca i objętość minutowa serca powracają do wartości sprzed terapii.

Znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego pod wpływem nifedypiny obserwuje się u pacjentów cierpiących na nadciśnienie tętnicze.

Farmakokinetyka. Nifedypina jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana po doustnym podaniu na czczo. Nifedypina podlega efektowi pierwszego przejścia przez wątrobę, dlatego biodostępność systemowa leku po podaniu doustnym wynosi 50–70%. Maksymalne stężenie nifedypiny w osoczu osiągane jest około 15 minut po podaniu roztworu nifedypiny oraz po 30–85 minutach po podaniu leku w postaci tabletek o przedłużonym działaniu. 95–98% nifedypiny wiąże się z białkami osocza (albuminą). Średni wskaźnik objętości rozdziału nifedypiny (Vss) wynosi 0,77–1,12 l/kg. Nifedypina jest niemal całkowicie metabolizowana w wątrobie (efekt pierwszego przejścia), głównie poprzez procesy oksydacyjne. Metabolity powstające w wyniku tego procesu nie posiadają aktywności farmakodynamicznej. Ani substancja niezmieniona, ani metabolity typu M-1 praktycznie nie są wydalane z moczem (< 0,1% dawki). Około 50% przyjętej dawki wydalane jest z moczem w postaci polarnych metabolitów M-2 i M-3 (częściowo w formie związanej), niemal całkowicie w ciągu 24 godzin. Reszta jest wydalana z kałem.

Okres półtrwania wydalania wynosi od 1,7 do 3,4 godziny.

Nie opisano gromadzenia się leku w organizmie podczas długotrwałego leczenia dawkami terapeutycznymi. Przy obniżonej funkcji wątroby obserwuje się wyraźne wydłużenie okresu półtrwania substancji czynnej i zmniejszenie całkowitego klirensu osocza. W razie potrzeby w takich przypadkach dawkę leku należy zmniejszyć.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

• Przewlekła stabilna dławica piersiowa;
• dławica piersiowa wazospastyczna (dławica Prinzmetala, dławica wariantna);
• nadciśnienie tętnicze pierwotne.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na nifedypinę lub którykolwiek inny składnik leku;
• szok kardiogenny;
• niestabilna dławica piersiowa;
• ostry zawał mięśnia sercowego (w pierwszych 4 tygodniach);
• leczenie ostrego napadu dławicy piersiowej;

− wtórna profilaktyka zawału mięśnia sercowego;

− bezpieczeństwo stosowania leku nie zostało zbadane w leczeniu nadciśnienia złośliwego;

• ciężki zwężenie aortalne;

− ileostomia lub kolostomia;

• jednoczesne stosowanie ryfampicyny (ze względu na niemożność osiągnięcia skutecznych stężeń nifedypiny we krwi w wyniku indukcji enzymów);

‒ okres ciąży.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki wpływające na skuteczność nifedypiny

Nifedypina metabolizowana jest przez system cytochromu P450 3A4, znajdujący się w błonie śluzowej jelita i wątroby. Dlatego leki hamujące lub indukujące ten system enzymatyczny mogą zmieniać „pierwsze przejście” (po podaniu doustnym) lub klirens nifedypiny.

Podczas stosowania nifedypiny razem z poniższymi lekami należy wziąć pod uwagę stopień i czas trwania interakcji.

Ryfampicyna

Ryfampicyna silnie indukuje system cytochromu P450 3A4. Jednoczesne stosowanie ryfampicyny znacząco obniża biodostępność nifedypiny, co prowadzi do zmniejszenia jej skuteczności. Z tego powodu jednoczesne stosowanie nifedypiny i ryfampicyny jest przeciwwskazane.

Podczas jednoczesnego stosowania poniższych słabych lub umiarkowanych inhibitorów systemu cytochromu P450 3A4 należy kontrolować ciśnienie tętnicze i w razie potrzeby rozważyć zmniejszenie dawki nifedypiny.

Makrolidowe antybiotyki (np. erytromycyna)

Nie przeprowadzono badań interakcji między nifedypiną a makrolidowymi antybiotykami. Niektóre makrolidowe antybiotyki hamują metabolizm innych leków zależny od systemu cytochromu P450 3A4. Z tego względu nie można wykluczyć zwiększenia stężenia nifedypiny we krwi podczas jednoczesnego stosowania obu leków.

Azitromycyna, strukturalnie podobna do innych leków z grupy makrolidowych antybiotyków, nie hamuje CYP3A4.

Inhibitory proteazy HIV (np. rytonawir)

Nie przeprowadzono badań klinicznych oceniających możliwość interakcji nifedypiny z inhibitorami proteazy HIV. Wiadomo, że leki z tej grupy hamują system cytochromu P450 3A4. Ponadto hamują one in vitro metabolizm nifedypiny zależny od systemu cytochromu P450 3A4. Nie można wykluczyć istotnego zwiększenia stężenia nifedypiny we krwi podczas jednoczesnego stosowania z nifedypiną, spowodowanego zmniejszeniem metabolizmu przy „pierwszym przejściu” i spowolnieniem eliminacji z organizmu.

Antymykotyki azolowe (np. ketokonazol)

Nie przeprowadzono formalnego badania klinicznego oceniającego możliwość interakcji nifedypiny z antymykotykami azolowymi. Wiadomo, że leki z tej grupy hamują system cytochromu P450 3A4. Podczas doustnego stosowania jednocześnie z nifedypiną nie można wykluczyć istotnego zwiększenia ogólnoustrojowej biodostępności nifedypiny w wyniku zmniejszenia metabolizmu przy „pierwszym przejściu”.

Fluoksetyna

Nie przeprowadzono badań klinicznych oceniających możliwość interakcji nifedypiny z fluoksetyną. Wiadomo, że fluoksetyna hamuje in vitro metabolizm nifedypiny zależny od systemu cytochromu P450 3A4. Podczas jednoczesnego stosowania obu leków nie można wykluczyć zwiększenia stężenia nifedypiny we krwi.

Nefazodon

Nie przeprowadzono badań klinicznych oceniających możliwość interakcji nifedypiny z nefazodonem. Wiadomo, że nefazodon hamuje in vitro metabolizm innych leków zależny od systemu cytochromu P450 3A4. Podczas jednoczesnego stosowania obu leków nie można wykluczyć zwiększenia stężenia nifedypiny we krwi.

Chinuprystin/dalfoprystin

Ze względu na hamowanie cytochromu P450 3A4 jednoczesne stosowanie tych leków z nifedypiną może prowadzić do zwiększenia stężenia nifedypiny we krwi i nasilenia efektu przeciwciśnieniowego.

Kwas walproinowy

Nie przeprowadzono formalnego badania klinicznego oceniającego możliwość interakcji nifedypiny z kwasem walproinowym. Wiadomo, że kwas walproinowy zwiększa stężenie we krwi strukturalnie podobnego blokera kanałów wapniowych – nimodypiny – w wyniku hamowania enzymów. Z tego względu nie można wykluczyć zwiększenia stężenia nifedypiny we krwi i nasilenia jej działania.

Cymetydyna, ranitydyna

Ze względu na hamowanie cytochromu P450 3A4 cymetydyna/ranitydyna zwiększa stężenie nifedypiny we krwi i może nasilać działanie przeciwciśnieniowe. Cymetydyna działa jako inhibitor izoenzymu cytochromu CYP3A4. Nifedypinę należy przepisywać z ostrożnością pacjentom, którzy już przyjmują cymetydynę, a dawkowanie należy zwiększać bardziej stopniowo.

Trójpierścieniowe leki przeciwdrgawkowe, leki rozszerzające naczynia

Podczas kombinacji nifedypiny z trójpierścieniowymi lekami przeciwdrgawkowymi, lekami rozszerzającymi naczynia może dojść do nasilenia działania hipotensyjnego.

Dodatkowe badania

Cyzapryda

Jednoczesne stosowanie cyzaprydy i nifedypiny może prowadzić do zwiększenia stężenia nifedypiny we krwi.

Leki przeciwpadaczkowe indukujące system cytochromu P450 3A4, takie jak fenytoina, karbamazepina i fenylobarbital

Fenytoina indukuje system cytochromu P450 3A4. Jednoczesne stosowanie z fenytoiną prowadzi do zmniejszenia biodostępności nifedypiny i zmniejszenia jej skuteczności. Podczas jednoczesnego stosowania obu leków należy kontrolować kliniczną odpowiedź na terapię nifedypiną i w razie potrzeby rozważyć zwiększenie dawki nifedypiny. W przypadku zwiększenia dawki nifedypiny podczas jednoczesnego stosowania obu leków, po odstawieniu fenytoiny należy rozważyć zmniejszenie dawki nifedypiny.

Nie przeprowadzono formalnych badań klinicznych potencjalnej interakcji nifedypiny z karbamazepiną lub fenylobarbitalą. Wiadomo, że oba leki zmniejszają stężenie we krwi strukturalnie podobnego blokera kanałów wapniowych – nimodypiny – w wyniku indukcji enzymów. Z tego względu nie można wykluczyć zmniejszenia stężenia nifedypiny we krwi i osłabienia jej skuteczności.

Diltiazem osłabia biotransformację nifedypiny, co może wymagać zmniejszenia dawki.

Wpływ nifedypiny na inne leki

Leki przeciwciśnieniowe

Nifedypina może nasilać działanie hipotensyjne innych leków przeciwciśnieniowych stosowanych jednocześnie, takich jak:

• diuretyki;
• blokery β-adrenoreceptorów;
• inhibitory ACE (enzymu konwertującego angiotensynę);
• antagonisty receptorów AT1;
• inne blokery kanałów wapniowych;
• blokery α-adrenoreceptorów;
• inhibitory PDE-5 (fosfodiesterazy-5);
• α-metyldopa;
• siarczan magnezu.

Podczas jednoczesnego stosowania glicerylotrynitrynu i izosorbidu z przedłużonym działaniem należy wziąć pod uwagę synergiczny efekt nifedypiny.

U pacjentów leczonych nifedypiną fentanil może spowodować hipotensję tętniczą. Należy wstrzymać się od przyjmowania nifedypiny co najmniej przez 36 godzin przed planowaną operacją z zastosowaniem znieczulenia opartego na fentanilu.

Nifedypina może prowadzić do toksycznego działania siarczanu magnezu, co może być przyczyną blokady nerwowo-mięśniowej. Jednoczesne stosowanie nifedypiny i siarczanu magnezu nie jest zalecane, ponieważ może być niebezpieczne i stanowić zagrożenie dla życia pacjenta.

U pacjentów przyjmujących antykoagulantsy oparte na kumarynie po dodaniu nifedypiny obserwowano wydłużenie czasu protrombinowego. Istotność tej interakcji nie została w pełni zbadana.

Nifedypina może zmieniać reaktywność oskrzeli na metacholinę. Przed niespecyficznym testem prowokacyjnym oskrzeli z zastosowaniem metacholiny należy odstawić nifedypinę (jeśli to możliwe).

Podczas jednoczesnego stosowania nifedypiny z blocznikami β-adrenoreceptorów wymagana jest staranna kontrola stanu pacjenta, ponieważ znane są pojedyncze przypadki wystąpienia niewydolności serca.

Digoksyna, teofilina

Podczas jednoczesnego przyjmowania nifedypiny z teofyliną lub digoksyną może dochodzić do zwiększenia stężenia teofyliny lub digoksyny we krwi. Zaleca się kontrolowanie stężenia teofyliny lub digoksyny we krwi, obserwację pacjentów pod kątem objawów przedawkowania digoksyny i w razie potrzeby dostosowanie dawki zgodnie ze stężeniem digoksyny we krwi.

Chinidyna

Podczas jednoczesnego stosowania nifedypiny i chinidyny obserwowano w pojedynczych przypadkach obniżenie stężenia chinidyny, a po odstawieniu nifedypiny – gwałtowny wzrost stężenia chinidyny we krwi. Z tego powodu zaleca się monitorowanie stężenia chinidyny we krwi podczas jednoczesnego stosowania lub odstawiania nifedypiny i w razie potrzeby dostosowanie dawki chinidyny. Czasem raportowano zwiększenie stężenia nifedypiny we krwi podczas jednoczesnego stosowania obu leków, jednak bywały przypadki, w których nie zaobserwowano zmian farmakokinetyki nifedypiny.

Z tego powodu należy starannie kontrolować ciśnienie tętnicze po wprowadzeniu chinidyny do terapii z nifedypiną. W razie potrzeby należy zmniejszyć dawkę nifedypiny.

Takrolimus

Wiadomo, że takrolimus metabolizowany jest przez system cytochromu P450 3A4. Opublikowane dane wskazują, że w pojedynczych przypadkach dawkę takrolimusu można zmniejszyć podczas jednoczesnego stosowania z nifedypiną. Podczas jednoczesnego stosowania obu leków należy monitorować stężenie takrolimusu we krwi i w razie potrzeby rozważyć zmniejszenie dawki takrolimusu.

Podczas jednoczesnego przyjmowania winkrystyny obserwuje się zmniejszenie wydalania winkrystyny, co może nasilać działania niepożądane i wymagać zmniejszenia dawki; cefalosporyn (np. cefyksymu) – zwiększenie stężenia cefalosporyn we krwi.

Inne rodzaje interakcji

Sok grejpfrutowy

Sok grejpfrutowy hamuje system cytochromu P450 3A4. Spożywanie soku grejpfrutowego podczas stosowania nifedypiny prowadzi do zwiększenia stężenia leku we krwi i wydłużenia czasu działania nifedypiny w wyniku zmniejszenia metabolizmu przy „pierwszym przejściu” lub zmniejszenia klirensu. W związku z tym może nasilać się działanie przeciwciśnieniowe leku. Efekt ten może trwać co najmniej 3 dni po ostatnim spożyciu soku.

Z tego powodu podczas terapii nifedypiną należy unikać spożywania grejpfrutów/ soku grejpfrutowego.

Stosowanie nifedypiny może prowadzić do fałszywie podwyższonych wyników oznaczania stężenia kwasu wanilomigdałowego w moczu metodą spektrofotometryczną (jednak przy zastosowaniu metody wysokosprawnej chromatografii cieczowej ten efekt nie występuje).

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

W przypadku nasilonego niskiego ciśnienia tętniczego (ciśnienie skurczowe poniżej 90 mmHg) oraz nasilonej niewydolności serca lek należy stosować z ostrożnością.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby wymagają ścisłej kontroli, a w niektórych przypadkach może być konieczne zmniejszenie dawki.

Nifedypina jest metabolizowana przez układ cytochromu P450 3A4 – dlatego leki hamujące lub indukujące ten układ enzymatyczny mogą wpływać na „efekt pierwszego przejścia” lub klirens nifedypiny.

Do leków, które są słabymi lub umiarkowanymi inhibitorami układu cytochromu P450 3A4 i mogą prowadzić do zwiększenia stężenia nifedypiny we krwi należą, na przykład:

• antybiotyki makrolidowe (np. erytromycyna);
• inhibitory proteazy HIV (np. rytonawir);
• leki przeciwgrzybicze z grupy azoli (np. ketokonazol);
• antydepresanty nefazodon i fluoksetyna;
• chinuprystin/dalfoprystin;
• kwas walproinowy;
• cyklosporyna;
• cymetydyna.

Podczas jednoczesnego stosowania nifedypiny z tymi lekami należy kontrolować ciśnienie tętnicze, a w razie potrzeby rozważyć zmniejszenie dawki nifedypiny.

Należy uważnie obserwować pacjenta stosującego jednocześnie nifedypinę i blokery β-adrenoreceptorów, ponieważ może to prowadzić do nagłego obniżenia ciśnienia tętniczego, a w niektórych przypadkach obserwowano rozwój niewydolności serca.

Z ostrożnością należy stosować nifedypinę u pacjentów z niskim rezerwem sercowym. Ponadto w niektórych przypadkach przyjmowanie nifedypiny prowadziło do nasilenia niewydolności serca.

Nifedypina może spowalniać wydalanie digoksyny. Jednoczesne stosowanie nifedypiny z digoksyną może prowadzić do zwiększenia stężenia digoksyny i może spowodować wystąpienie działań niepożądanych przy podwyższeniu stężenia leków z grupy glikozydów nasercowych.

W ciągu 1–4 godzin po rozpoczęciu przyjmowania nifedypiny niektórzy pacjenci skarżyli się na nieznaczny ból niedotlenieniowy. Choć nie stwierdzono potwierdzenia zespołu „kraju”, należy przerwać leczenie nifedypiną u pacjentów, u których wystąpiły takie objawy.

Tak jak w przypadku innych substancji nieroztwarzalnych, należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z nasilonym zwężeniem przewodu pokarmowego ze względu na możliwość wystąpienia objawów obturacyjnych. Bardzo rzadko mogą powstawać bezowary, które mogą wymagać interwencji chirurgicznej.

W pojedynczych przypadkach opisywano objawy obturacyjne bez wcześniejszych zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego w wywiadzie.

Nie należy stosować leku u pacjentów z ileostomią (po proktokolektomii).

Stosowanie leku może prowadzić do uzyskania fałszywie dodatnich wyników podczas badań rentgenowskich z użyciem kontrastu barium (np. defekty wypełnienia interpretowane jako polipy).

Nie należy stosować leku, jeśli istnieje możliwy związek między wcześniejszym stosowaniem nifedypiny a bólem niedotlenieniowym. U pacjentów z chorobą wieńcową napady mogą występować częściej, a ich długość i nasilenie mogą się nasilać, szczególnie na początku leczenia.

Nie należy stosować nifedypiny u pacjentów z ostrym napadem stabilnej dławicy piersiowej.

Stosowanie nifedypiny u chorych na cukrzycę może wymagać dostosowania leczenia.

Należy szczególnie ostrożnie przepisywać lek pacjentom z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanym dializie, w przypadku złośliwej nadciśnienia tętniczego lub hipowolemii, ponieważ rozszerzenie naczyń krwionośnych może spowodować u nich istotne obniżenie ciśnienia tętniczego.

Jeśli pacjent ma nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjmowaniem tego leku. Lek zawiera 31,6 mg monohydratu laktozy w każdej tabletce o przedłużonym działaniu. Nie należy przepisywać leku pacjentom z takimi rzadkimi chorobami genetycznymi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktozy Lapp’a lub zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy.

Sok grejpfrutowy hamuje metabolizm nifedypiny, co prowadzi do podwyższenia jej stężenia we krwi.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Stosowanie nifedypiny jest przeciwwskazane w czasie ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy terapia nifedypiną jest absolutnie konieczna ze względu na stan kliniczny matki: wyłącznie w przypadku ciężkiego nadciśnienia tętniczego, gdy inne strategie leczenia są niewskazane lub okazały się nieskuteczne. Brak wyników odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań stosowania leku u ciężarnych kobiet. Dane są niewystarczające, aby wykluczyć możliwość działania niepożądanego na płód i noworodka.

Badania na zwierzętach wykazały działanie embriotoksyczne, fetotoksyczne i teratogenne leku.

Z dostępnych danych klinicznych nie stwierdzono specyficznego ryzyka prenatalnego. Mimo to donoszono o zwiększeniu częstości asfiksji okołoporodowej, cięcia cesarskiego, przedwczesnego urodzenia oraz opóźnienia wewnątrzmacicznego rozwoju. Nie jest jasne, czy te doniesienia są związane z nadciśnieniem tętniczym, jego leczeniem czy konkretnym działaniem nifedypiny.

Podczas donoszono o ostrych obrzękach płuc (szczególnie w przypadku ciąży mnogiej) po wstrzymaniu dożylnym blokerów kanałów wapniowych, w tym nifedypiny, w celu zmniejszenia aktywności porodowej i/lub jednoczesnego stosowania agonistów β2-adrenoreceptorów.

Podczas stosowania leku jednocześnie z dożylnym podawaniem siarczanu magnezu konieczny jest staranny monitoring ciśnienia tętniczego ze względu na możliwość istotnego jego obniżenia, co może zaszkodzić matce i płodowi.

Karmienie piersią. Nifedypina nie jest zalecana do stosowania w czasie karmienia piersią. Nifedypina przechodzi do mleka matki (stężenie nifedypiny w mleku matki jest niemal porównywalne ze stężeniem w osoczu matki), wpływ niewielkich ilości wchłoniętej nifedypiny jest nieznany, dlatego należy przerwać karmienie piersią, jeśli w okresie laktacji konieczne jest stosowanie leku.

Plodność. W pojedynczych badaniach in vitro stwierdzono związek między stosowaniem antagonistów wapnia, w szczególności nifedypiny, a odwracalnymi zmianami biochemicznymi plemników, które pogarszają ich zdolność do zapłodnienia. Jeśli próby zapłodnienia in vitro okazują się nieskuteczne, przy braku innych wyjaśnień, antagonisty wapnia, w szczególności nifedypina, mogą być rozważani jako możliwa przyczyna tego zjawiska.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Leczenie tym lekiem wymaga ciągłej kontroli medycznej. Ze względu na indywidualną reakcję organizmu na lek zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn może być zaburzona. Te ostrzeżenia dotyczą przede wszystkim początkowego okresu leczenia, okresu zwiększania dawki leku, przejścia na inny lek oraz przypadków spożywania alkoholu.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie należy ustalać indywidualnie, uwzględniając ciężkość choroby oraz reakcję pacjenta na przeprowadzone leczenie.

Zalecana dawka przy wszystkich wskazaniach – 1 tabletka 2 razy na dobę. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 40 mg nifedypiny (czyli 2 tabletki) 2 razy na dobę.

W zależności od indywidualnego obrazu klinicznego zalecaną dawkę należy zwiększać stopniowo.

Pacjenci z niewydolnością wątroby wymagają stałego nadzoru, może być konieczne zmniejszenie dawki leku.

Pacjenci z ciężkimi chorobami mózgowo-naczyniowymi powinni otrzymywać niskie dawki.

Tabletki „Corinfar Retard” należy połykać nie rozgniatając, po posiłku, popijając odpowiednią ilością płynu (z wyjątkiem soku grejpfrutowego), najlepiej rano i wieczorem o tej samej porze. Spożycie posiłku wraz z tabletką opóźnia, ale nie zmniejsza wchłaniania.

Czas trwania leczenia określa lekarz.

Z uwagi na możliwość wystąpienia zespołu odbicia terapię lekiem „Corinfar Retard” należy kończyć stopniowo, szczególnie w przypadku stosowania wysokich dawek oraz długotrwałego leczenia.

Tabletek o przedłużonym działaniu nie należy dzielić, ponieważ w takim przypadku ochrona przed działaniem światła, gwarantowana przez powłokę ochronną, nie jest już zapewniona.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność nifedypiny u dzieci (do 18. roku życia) nie zostały ustalone. Leku nie stosuje się u dzieci.

Przedawkowanie.

Objawy ostrej toksyczności: zaburzenia świadomości, aż do rozwoju śpiączki, hipotensja tętnicza, tachykardia/bradykardia, arytmia, hiperglikemia, kwasica metaboliczna, hipoksja, szok kardiogenny towarzyszący obrzękowi płuc.

Leczenie. Najważniejszymi zabiegami terapeutycznymi są usunięcie leku z organizmu oraz przywrócenie stabilności działania układu sercowo-naczyniowego.

Po doustnym podaniu zaleca się całkowite opróżnienie żołądka, w razie potrzeby w połączeniu z przemywaniem jelita cienkiego. W razie potrzeby stosuje się węgiel aktywny. W przypadku zatrucia spowodowanego lekami o przedłużonym uwalnianiu należy podjąć wszelkie możliwe działania w celu jak najpełniejszego usunięcia leku z organizmu, w tym z jelita cienkiego, aby zapobiec absorpcji substancji czynnej. Choć istnieją przypuszczenia co do korzyści późniejszego stosowania węgla aktywnego w przypadku przedawkowania leków o przedłużonym działaniu, należy zaznaczyć, że nie ma dowodów potwierdzających tę korzyść.

W leczeniu przedawkowania stanowiącego zagrożenie dla życia u dorosłych w ciągu 1 godziny po przyjęciu potencjalnie toksycznej dawki należy rozważyć konieczność przemywania żołądka.

Po przyjęciu klinicznie istotnej ilości leku o powolnym wchłanianiu należy rozważyć konieczność zastosowania 1 dawki środka przeczyszczającego o działaniu osmotycznym (np. sorbitol, laktoza, siarczan magnezu) w ciągu czterech godzin przy jednoczesnym stosowaniu węgla aktywnego.

Przy stosowaniu środków przeczyszczających należy pamiętać, że antagoniści wapnia powodują obniżenie napięcia mięśniówki jelit, aż do atonii jelit. Ponieważ nifedypina charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza i stosunkowo niewielkim objętością rozprzestrzenienia, hemodializa jest nieskuteczna, jednak zaleca się plazmaferezę.

Bardykardię można skorygować za pomocą β-sympatykomimetyków. W przypadku zagrażającego życiu spowolnienia rytmu serca zaleca się stosowanie sztucznego stymulatora serca.

Hipotensję tętniczą, wynikającą z wazodilatacji i szoku kardiogennego, można korygować lekami zawierającymi wapń (10–20 ml 10 % roztworu chlorku wapnia lub glukonianu wapnia podać powoli dożylnie, w razie potrzeby powtarzać pod kontrolą monitorowania EKG). W wyniku tego stężenia wapnia w surowicy mogą osiągnąć górny limit normy lub być nieco podwyższone. Jeżeli podanie wapnia nie wystarczy, zaleca się stosowanie dopaminy, dobutaminy, adrenaliny lub noradrenaliny. Dawki tych leków należy ustalać w zależności od osiągniętego efektu terapeutycznego. Dodatkowe podawanie płynów należy prowadzić z dużą ostrożnością, ponieważ zwiększa to ryzyko przeciążenia serca.

Pacjenci bez wyraźnych objawów toksyczności powinni pozostawać pod obserwacją co najmniej 4 godziny po przyjęciu nadmiernych dawek leku o krótkim działaniu oraz co najmniej 12 godzin po przyjęciu leku o przedłużonym działaniu.

Działania niepożądane.

Zaburzenia układu krwiotwórczego i układu limfatycznego: zmiany w morfologii krwi, anemia, leukopenia, trombocytopenia i mikroangiopatia zakrzepna, agranulocytoza, purpura trombocytopeniczna.

Zaburzenia układu odpornościowego: reakcje alergiczne, obrzęk alergiczny (w tym obrzęk krtani*), świąd, pokrzywka, wysypka, reakcja anafilaktyczna/anafilaktycznopodobna, obrzęk naczynioruchowy (angioedem), obrzęk twarzy.

Zaburzenia metabolizmu: hiperglikemia (szczególnie u chorych na cukrzycę).

Zaburzenia układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, migrena, drżenie, parestezje, dysestezje, hipestezja, hiperstezja, senność, zawroty głowy (vertigo).

Zaburzenia ze strony psychiki: reakcje niepokoju, zaburzenia snu, zmiany nastroju, drażliwość.

Zaburzenia narządu wzroku: nieznaczne, przejściowe zmiany wrażliwości wzrokowej, zaburzenia widzenia, ból oczu, nadmierne łzawienie, ambliopia.

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego: naparstania gorąca, kołatanie serca, tachykardia, duszność bolesna, obrzęki (w tym obrzęki obwodowe), wazodilatacja, utrata przytomności, hipotensja tętnicza, kolaps, hipotensja objawowa, hipotensja ortostatyczna, zawał mięśnia sercowego, ból w klatce piersiowej, erytromelalgia, szczególnie na początku leczenia. U pacjentów z złośliwą nadciśnieniem tętniczym i hipowolamią, poddawanych hemodializie, może występować znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego krwi w wyniku wazodilatacji.

Zaburzenia układu oddechowego: krwawienie z nosa, uczucie zatkania nosa, duszność, obrzęk płuc (w przypadku stosowania u ciężarnych jako środka tokolitycznego), kaszel, skurcz mięśni gładkich oskrzeli, aż do zagrożonego życia duszności, który ustępuje po przerwaniu leczenia.

Zaburzenia przewodu pokarmowego: zaparcia, zaburzenia funkcji przewodu pokarmowego, takie jak niestrawność, wzdęcia, biegunka, ból brzucha, meteorizm, nudności, wymioty, suchość w ustach, hiperplazja dziąseł, niewydolność zwieracza żołądkowo-przełykowego, uczucie przepełnienia żołądka, odbijanie, brak apetytu, ból w przewodzie pokarmowym, bezol, dysfagia, owrzodzenie jelita, niedrożność jelita.

Zaburzenia układu wątrobowo-pęcherzykowego: przejściowe podwyższenie aktywności transaminaz, żółtaczka, dysfunkcja wątroby (cholestaza wewnątrzwątrobowa, podwyższenie poziomu γ-glutamylotranspeptydazy).

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: rumień, choroba Mitchella, reakcje nadwrażliwości skóry, takie jak świąd, egzantema, obrzęki skóry i błon śluzowych, obrzęk lub obrzęk obwodowy nie spowodowany niewydolnością serca ani przyrostem masy ciała, nadmierne pocenie się, pokrzywka, fotodermita, purpura palpacyjna, toksyczne martwicze zapalenie nabłonka, egzfoliatywny zapalenie skóry, reakcja nadwrażliwości na światło.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego: miałgia, artrologia, skurcze mięśni, obrzęk stawów.

Zaburzenia nerek i dróg moczowych: przejściowe obniżenie funkcji nerek w przypadku niewydolności nerek; zwiększenie częstości oddawania moczu, zwiększenie dobowej objętości wydalanego moczu, poliuria, dysuria, nokturia.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: odwracalna guzowatość sutków (objawy ustępują po przerwaniu przyjmowania nifedypiny), dysfunkcja erekcyjna.

Zaburzenia ogólne: zwiększone zmęczenie, apatia, osłabienie, uczucie niedobytu, gorączka, niestosowny ból, dreszcze.

*Może zagrażać życiu.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze, po 3 blistery w pudełku; po 50 lub 100 tabletek w butelce, po 1 butelce w pudełku.

Kategoria dostępności. Na receptę.

Producent. PLIVA Hrvatska d.o.o.

Miejsce pochodzenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Prilaz baruna Filipovića 25, 10000 Zagrzeb, Chorwacja.