Concor Cor

ULOTKA DO ZASTOSOWANIA LĘKU Concor Cor

Skład:

substancja czynna: bisoprolol;

1 tabletka zawiera 2,5 mg fumaranu bisoprololu;

substancje pomocnicze: dwutlenek krzemu, bezwodny, koloidalny; stearynian magnezu; crospovidon; celuloza mikrokryształowa; skrobia kukurydziana; wapnia hydrofosforan, bezwodny;

otoczka filmowa: hipromeloza 2910/15; makrogol 400; dimetykon 100; dwutlenek tytanu (E 171).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki niemal białe, sercowate, dwuwypukłe, powlekane otoczką filmową, z podziałką po obu stronach.

Grupa farmakoterapeutyczna. Selektywne blokery receptorów β-adrenergicznych.

Kod ATC C07AB07.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Bisoprolol to wysoko selektywny bloker β1-adrenoreceptorów. W dawkach terapeutycznych nie wykazuje wewnętrznej aktywności sympatymimetycznej ani klinicznie istotnych właściwości stabilizujących błonę komórkową.

Wywiera działanie przeciwzespłowe i obniżające ciśnienie tętnicze. Zmniejsza zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen poprzez zmniejszenie częstości rytmu serca (CRS), zmniejszenie minutowego objętości serca oraz obniżenie ciśnienia tętniczego, jednocześnie zwiększa dopływ tlenu do mięśnia sercowego poprzez zmniejszenie ciśnienia w końcowym okresie rozkurczu i wydłużenie fazy rozkurczu.

Lek charakteryzuje się bardzo niskim powinowactwem do β2-receptorów mięśni gładkich oskrzeli i naczyń krwionośnych, jak również do β2-receptorów układu endokrynnego. W pojedynczych przypadkach może wpływać na mięśnie gładkie oskrzeli i tętnic obwodowych oraz na metabolizm glukozy.

Farmakokinetyka.

Absorpcja.
Biologiczna dostępność wynosi około 90%.

Rozkład.
Objętość rozkładu wynosi 3,5 l/kg. Wiązanie z białkami osocza krwi wynosi około 30%.

Metabolizm i wydalanie.
Bisoprolol jest usuwany z organizmu dwiema drogami: 50% ulega biotransformacji w wątrobie z utworzeniem nieaktywnych metabolitów i jest wydalane przez nerki, 50% jest wydalane przez nerki w niezmienionej formie. Całkowity klirens bisoprololu wynosi 15 l/h. Dzięki długiemu okresowi połowie wydalenia (10–12 godzin) lek wykazuje efekt terapeutyczny przez 24 godziny przy podawaniu raz na dobę.

Liniowość.
Farmakokinetyka bisoprololu jest liniowa, a jej parametry nie zależą od wieku.

Grupy specjalne pacjentów.
Ponieważ bisoprolol jest równie wydalany przez nerki i wątrobę, u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek nie jest konieczna korekta dawkowania. Farmakokinetyka u pacjentów ze stabilną przewlekłą niewydolnością serca oraz zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek nie była badana. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca klasy III funkcjonalnej (według funkcjonalnej klasyfikacji New York Heart Association – NYHA) stężenie bisoprololu we krwi jest wyższe, a okres połowicznego wydalenia wydłużony w porównaniu do zdrowych ochotników. Maksymalne stężenie we krwi w stanie równowagi wynosi 64

+

21 ng/ml przy dawce dobowej 10 mg i okresie połowicznego wydalenia 17

+

5 godzin.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie przewlekłej niewydolności serca z dysfunkcją skurczową lewej komory w połączeniu z inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), diuretykami, a w razie potrzeby – glikozydami napołkowymi.

Przeciwwskazania.

• Ostra niewydolność serca lub niewydolność serca w stadium dekompensacji wymagająca wewnątrzżylowego leczenia inotropowego;
• szok kardiogenny;
• blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia;
• zespół słabości węzła zatokowego;
• blok sinoatryalny;
• objawowa bradykardia;
• objawowa hipotensja tętnicza;
• ciężka forma astmy oskrzelowej;
• ciężka forma chorób obturacyjnych tętnic obwodowych lub choroby Raynauda;
• nieleczona fiochromocytoza;
• kwasica metaboliczna;
• nadwrażliwość na bisoprolol lub inne składniki leku.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Połączenia, których nie zaleca się stosować.

• Blokery kanałów wapniowych (grupa werapamilu, w mniejszym stopniu dyltyazemu): negatywny wpływ na funkcję kurczliwą mięśnia sercowego i przewodnictwo przedsionkowo-komorowe. Wstrzyknięcie dożylnego werapamilu u pacjentów przyjmujących β-blokery może prowadzić do nasilonej hipotensji oraz bloku przedsionkowo-komorowego.
• Leki przeciwarytmiczne klasy I (np. chinidyna, dizepiramid, lidokaina, fenytoina, flekainid, propafenon): możliwe wzmocnienie wpływu na przewodnictwo przedsionkowo-komorowe oraz nasilenie negatywnego wpływu inotropowego.
• Leki obniżające ciśnienie o działaniu centralnym (klonidyna, metyldopa, moxonidyna, ryłmenidyna): możliwe pogorszenie przebiegu niewydolności serca z powodu obniżenia centralnego napięcia współczulnego (obniżenie częstości skurczów serca i frakcji wyrzutowej serca, wazodilatacja).

Nagłe odstawienie leku, szczególnie po wcześniejszym odstawieniu β-blokerów, może zwiększyć ryzyko wystąpienia odrzutowej nadciśnienia.

Połączenia, które należy stosować z ostrożnością.

• Blokery kanałów wapniowych z grupy dihydropirydyn (np. felodypina, amlodypina): możliwe zwiększenie ryzyka wystąpienia hipotensji tętniczej. Nie można wykluczyć możliwości nasilenia negatywnego wpływu na funkcję inotropową mięśnia sercowego u pacjentów z niewydolnością serca.
• Leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron): możliwe wzmocnienie wpływu na przewodnictwo przedsionkowo-komorowe.
• β-blokery o działaniu miejscowym (np. zawarte w kroplach do oczu stosowanych w leczeniu jaskry): możliwe nasilenie efektów systemowych bisoprololu.
• Parasympatykomimetyki: możliwe wydłużenie czasu przewodnictwa przedsionkowo-komorowego oraz zwiększenie ryzyka bradykardii.
• Insulina oraz doustne leki hipoglikemizujące: wzmocnienie działania hipoglikemizującego. Blokada β-adrenoreceptorów może maskować objawy hipoglikemii.
• Leki stosowane w znieczuleniu: osłabienie odruchowej tachykardii oraz zwiększenie ryzyka hipotensji tętniczej.
• Glikozydy napołkowe: obniżenie częstości skurczów serca, wydłużenie czasu przewodnictwa przedsionkowo-komorowego.
• Leki niesteroidowe przeciwzapalne (NLPZ): możliwe osłabienie hipotensyjnego działania bisoprololu.

-β-sympatomymetyki (np. izoprenalina, dobutamina): możliwe obniżenie efektu terapeutycznego obu leków.

• Sympatomymetyki aktywujące α- i β-adrenoreceptory (np. adrenalina, noradrenalina): możliwe wystąpienie pośredniego poprzez α-adrenoreceptory efektu zwężenia naczyń, prowadzącego do podwyższenia ciśnienia tętniczego oraz nasilenia przerywanej kulegi. Takie oddziaływanie jest bardziej prawdopodobne przy stosowaniu nieselectywnych β-blokerów.

W przypadku jednoczesnego stosowania z lekami przeciwciśnieniowymi oraz lekami o działaniu hipotensyjnym (np. trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, barbiturany, fenotiazyne) możliwe jest zwiększenie ryzyka hipotensji tętniczej.

Połączenia możliwe.

• Meflochina: możliwe zwiększenie ryzyka wystąpienia bradykardii.
• Inhibitory MAO (z wyjątkiem inhibitorów MAO typu B): nasilenie działania hipotensyjnego β-blokerów, ale istnieje ryzyko wystąpienia kryzu nadciśnieniowego.

Szczególne środki ostrożności.

Leczenie stabilnej przewlekłej niewydolności serca z zastosowaniem bisoprololu należy rozpoczynać od fazy doboru dawki.

U pacjentów z chorobą wieńcową nie należy nagłe przerywać leczenia bez wyraźnej konieczności, ponieważ może to prowadzić do przejściowego pogorszenia stanu. Rozpoczęcie i kończenie terapii bisoprololem wymaga regularnego monitorowania.

Obecnie brakuje wystarczających danych terapeutycznych dotyczących leczenia przewlekłej niewydolności serca u pacjentów z następującymi chorobami i stanami patologicznymi: cukrzycą typu I, ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek, ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, kardiomiopatią restrykcyjną, wadami wrodzonymi serca, hemodynamicznie istotnymi wadami zastawkowymi serca, zawałem mięśnia sercowego w ciągu ostatnich 3 miesięcy.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z następującymi stanami:

• bronchospazm (przy astmie oskrzelowej, chorobach obturacyjnych dróg oddechowych);
• cukrzycą z dużymi wahaniami stężenia glukozy we krwi; objawy hipoglikemii mogą być maskowane;
• surową dietą;
• prowadzoną terapią desensybilizacyjną. Jak i inne leki β-blokujące, bisoprolol może nasilać wrażliwość na alergeny i nasilać ciężkość reakcji anafilaktycznych. W takich przypadkach leczenie adrenalina nie zawsze daje pozytywny efekt terapeutyczny;
• blokada przedsionkowo-komorowa I stopnia;
• dławica piersiowa Prinzmetala. Obserwowano przypadki skurczu tętnic wieńcowych. Pomimo wysokiej selektywności β1, napady dławicy piersiowej nie mogą być całkowicie kontrolowane podczas leczenia bisoprololem u pacjentów z dławicą Prinzmetala;
• choroby obturacyjne tętnic obwodowych (na początku terapii możliwe nasilenie dolegliwości);
• ogólna anestezja.

Należy obowiązkowo powiadomić lekarza-anestezjologa o stosowaniu leków blokujących receptory β-adrenergiczne.

U pacjentów, u których planowana jest ogólna anestezja, stosowanie leków β-blokujących zmniejsza występowanie arytmii oraz niedokrwienia mięśnia sercowego podczas wprowadzania w stan znieczulenia, intubacji i w okresie pooperacyjnym.

Zaleca się kontynuowanie stosowania leków β-blokujących w okresie okołochirurgicznym.

Anestezjolog powinien brać pod uwagę potencjalne oddziaływanie z innymi lekami, które może prowadzić do bradyarytmii, tachykardii odruchowej oraz ograniczenia możliwości odruchowego mechanizmu kompensacji utraty krwi.

W przypadku odstawienia bisoprololu przed zabiegami operacyjnymi dawkę należy stopniowo zmniejszyć i przerwać stosowanie leku 48 godzin przed ogólną anestezją.

Nie zaleca się łączenia bisoprololu z antagonistami wapnia z grupy werapamilu lub diltiazemu, z lekami przeciwarytmicznymi klasy I oraz z lekami obniżającymi ciśnienie krwi o działaniu centralnym (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Mimo że selektywne leki β-blokujące (β1) mają mniejszy wpływ na funkcję płuc w porównaniu do leków nieselektywnych, należy unikać ich stosowania, tak jak wszystkich leków β-blokujących, w przypadku chorób obturacyjnych dróg oddechowych, jeśli nie ma istotnych wskazań do prowadzenia terapii.

W razie potrzeby lek Concor Cor należy stosować z ostrożnością.

U pacjentów z chorobami obturacyjnymi dróg oddechowych leczenie bisoprololem należy rozpocząć od najniższej możliwej dawki i należy obserwować pacjentów pod kątem pojawienia się nowych objawów (np. duszność, nietolerancja wysiłku fizycznego, kaszel).

Przy astmie oskrzelowej lub innych przewlekłych obturacyjnych chorobach płuc wskazane jest wspomagające leczenie bronchodilatatorami. W niektórych przypadkach pacjenci z astmą oskrzelową mogą wymagać wyższych dawek β2-sympatomyminetyków z powodu zwiększonego oporu dróg oddechowych podczas przyjmowania leku.

Leków β-blokujących (np. bisoprolol) należy przepisywać pacjentom z łuszczycą (w tym w wywiadzie) po dokładnym rozważeniu stosunku korzyści do ryzyka.

Pacjentom z fochromocytomą bisoprolol należy przepisać dopiero po rozpoczęciu leczenia lekami α-adrenoblokującymi.

Objawy tarczycy mogą być maskowane podczas stosowania bisoprololu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża
Bisoprolol ma właściwości farmakologiczne, które mogą powodować szkodliwy wpływ na przebieg ciąży i/lub rozwój płodu/noworodka. Ogólnie leki β-adrenoblokujące zmniejszają przepływ krwi przez łożysko, co może prowadzić do opóźnienia rozwoju wewnątrzmacicznego, śmierci płodu w macicy, poronienia samoistnego lub przedwczesnych porodów.

Może dojść do wystąpienia działań niepożądanych u płodu i noworodka (np. hipoglikemia, bradykardia). Jeśli leczenie lekami β-blokującymi jest konieczne, powinien być stosowany lek β1-selektywny. Lek stosuje się w czasie ciąży tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Należy kontrolować przepływ krwi maciczno-łożyskowy oraz wzrost płodu. W przypadku szkodliwego wpływu na przebieg ciąży lub płód należy rozważyć możliwość leczenia alternatywnego. Po porodzie noworodek powinien być poddany dokładnej obserwacji. Objawy hipoglikemii i bradykardii można spodziewać się w pierwszych 3 dniach życia.

Okres karmienia piersią.
Brak danych dotyczących wydzielania bisoprololu w mleku matki, dlatego nie zaleca się stosowania bisoprololu w czasie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi skomplikowanych urządzeń.

W badaniach u pacjentów z chorobą wieńcową lek nie wpływał na zdolność prowadzenia samochodu.

W pojedynczych przypadkach lek może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z złożonymi urządzeniami. Szczególną uwagę należy zwrócić na początek leczenia, zmianę dawki leku lub kontakt z alkoholem.

Sposób stosowania i dawki.

Lek Concor Cor należy przyjmować nie żując, rano podczas śniadania, popijając niewielką ilością płynu.

Standardowa terapia przewlekłej niewydolności serca: inhibitory ACE lub antagoniści angiotensyny II, blokery β-adrenoreceptorów, diuretyki oraz, w razie potrzeby, glikozydy nasercowe. Na początku leczenia pacjent nie powinien wykazywać objawów zaostrzenia.

Możliwe jest przejściowe pogorszenie niewydolności serca, hipotensja tętnicza lub bradykardia w okresie dobowej dawkowania oraz po nim.

Okres dobowej dawkowania.

Leczenie przewlekłej niewydolności serca bisoprololem rozpoczyna się zgodnie z poniższym schematem dobowej dawkowania i może być dostosowywane w zależności od indywidualnych reakcji organizmu:

• 1,25 mg bisoprololu fumaranu 1 raz dziennie przez 1 tydzień – jeśli dobrze tolerowane, zwiększyć do
• 2,5 mg bisoprololu fumaranu 1 raz dziennie przez kolejny tydzień – jeśli dobrze tolerowane, zwiększyć do
• 3,75 mg bisoprololu fumaranu 1 raz dziennie przez kolejny tydzień – jeśli dobrze tolerowane, zwiększyć do
• 5 mg bisoprololu fumaranu 1 raz dziennie przez kolejne 4 tygodnie – jeśli dobrze tolerowane, zwiększyć do
• 7,5 mg bisoprololu fumaranu 1 raz dziennie przez kolejne 4 tygodnie – jeśli dobrze tolerowane, zwiększyć do
• 10 mg bisoprololu fumaranu 1 raz dziennie jako terapię utrzymującą.

Maksymalna zalecana dawka bisoprololu fumaranu wynosi 10 mg 1 raz dziennie.

W trakcie okresu dobowej dawkowania konieczna jest staranna kontrola wskaźników czynności życiowych (ciśnienie tętnicze, częstość skurczów serca) oraz objawów postępującej niewydolności serca. Objawy mogą się rozwijać od pierwszego dnia leczenia.

Modyfikacja leczenia.

Jeśli maksymalna zalecana dawka jest źle tolerowana, możliwe jest stopniowe zmniejszenie dawki.

Jeśli w trakcie lub po okresie dobowej dawkowania występuje pogorszenie niewydolności serca, rozwija się hipotensja tętnicza lub bradykardia, zaleca się dostosowanie dawkowania leku, co może wymagać tymczasowego zmniejszenia dawki bisoprololu lub wstrzymania leczenia.

Po ustabilizowaniu stanu pacjenta należy zawsze rozważyć możliwość ponownego rozpoczęcia leczenia bisoprololem.

Leczenie stabilnej przewlekłej niewydolności serca bisoprololem jest długotrwałe.

Nie należy nagle przerywać leczenia ani zmieniać zaleconej dawki bez konsultacji z lekarzem, ponieważ może to prowadzić do pogorszenia stanu pacjenta.

W razie potrzeby leczenie należy kończyć stopniowo, zmniejszając dawkę.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek.

Brak danych dotyczących farmakokinetyki bisoprololu u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca i jednoczesnymi zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek, dlatego zwiększać dawkę należy z szczególną ostrożnością.

Pacjenci w wieku podeszłym
nie wymagają korekty dawki.

Dzieci.

Brak danych klinicznych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa stosowania leku w leczeniu dzieci, dlatego bisoprolol nie jest zalecany w praktyce pediatrycznej.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania (np. przyjęcie dawki dobowej 15 mg zamiast 7,5 mg) odnotowano przypadki wystąpienia bloku przedsionkowo-komorowego III stopnia, bradykardii i zawrotów głowy.

Najczęstsze objawy przedawkowania β-blokerów to bradykardia, hipotensja tętnicza, ostra niewydolność serca, hipoglikemia i skurcz oskrzeli.

Znane są pojedyncze przypadki przedawkowania (maksymalna dawka – 2000 mg) bisoprololu.

Obserwowano bradykardię lub hipotensję tętniczą. Wszyscy pacjenci wyzdrowieli. Istnieje duża zmienność indywidualnej wrażliwości na pojedynczą wysoką dawkę bisoprololu; pacjenci z niewydolnością serca mogą być bardziej wrażliwi na działanie leku.

Dlatego leczenie należy rozpoczynać z stopniowym zwiększaniem dawki (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”).

W przypadku przedawkowania należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

W przypadku przedawkowania leczenie lekiem należy przerwać i rozpocząć terapię wspierającą i objawową.

Istnieją ograniczone dane, że bisoprolol trudno poddaje się dializie. W przypadku podejrzenia przedawkowania, zgodnie z oczekiwanym działaniem farmakologicznym oraz zaleceniami dla innych β-blokerów, należy rozważyć następujące ogólne działania.

Przy bradykardii: wstrzykiwanie dożylnie atropiny. Jeśli brak reakcji, ostrożnie podać izoprenaline lub inny lek o działaniu pozytywnym chronotropowym. W wyjątkowych przypadkach może być konieczne podanie dożylnie sztucznego stymulatora rytmu.

Przy hipotensji tętniczej: wstrzykiwanie dożylnie płynów i leków zwężających naczynia. Wstrzykiwanie dożylnie glukagonu może być pomocne.

Przy bloku przedsionkowo-komorowym II i III stopnia: staranne obserwowanie, wlewanie izoprenaliny lub podanie dożylnego stymulatora serca.

Przy zaostrzeniu przewlekłej niewydolności serca: wstrzykiwanie dożylnie leków moczopędnych, leków inotropowych, leków rozszerzających naczynia.

Przy skurczu oskrzeli: leki rozkurczowe oskrzeli (np. izoprenalina), β2-adrenomimetyki i/lub aminofilina.

Przy hipoglikemii: wstrzykiwanie dożylnie glukozy.

Niepożądane działania

Niepożądane skutki według częstości występowania klasyfikuje się w następujących kategoriach:

bardzo często (

1/10), często ( > 1/100 i < 1/10), rzadko ( > 1/1000 i < 1/100), bardzo rzadko ( > 1/10000 i < 1/1000), nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Ze strony układu sercowo-naczyniowego.

Bardzo często: bradykardia.

Często: nasilenie niewydolności serca, uczucie zimna lub mrowienia kończyn, hipotensja tętnicza.

Rzadko: zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, hipotensja ortostatyczna.

Ze strony układu nerwowego.

Często: zawroty głowy, ból głowy.

Rzadko: omdlenia.

Ze strony narządów wzroku.

Rzadko: zmniejszone wydzielanie łez (należy wziąć pod uwagę przy noszeniu soczewek kontaktowych).

Bardzo rzadko: zapalenie spojówek.

Ze strony narządu słuchu.

Rzadko: pogorszenie słuchu.

Ze strony układu oddechowego.

Rzadko: bronchospazm u pacjentów z astmą oskrzelową lub chorobami obturacyjnymi dróg oddechowych w wywiadzie.

Bardzo rzadko: alergiczne zapalenie nosa.

Ze strony przewodu pokarmowego.

Często: nudności, wymioty, biegunka, zaparcia.

Ze strony skóry.

Rzadko: reakcje nadwrażliwości (świerzbienie, zaczerwienienie, wysypka), obrzęk naczynioruchowy.

Bardzo rzadko: łysienie. Podczas leczenia lekami z grupy beta-blokerów może dojść do nasilenia objawów u pacjentów z łuszczycą w postaci wysypki psorytycznej.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego.

Rzadko: osłabienie mięśni, kurcze.

Ze strony wątroby.

Rzadko: zapalenie wątroby.

Ze strony układu rozrodczego.

Rzadko: dysfunkcja erektilna.

Zaburzenia psychiczne.

Rzadko: depresja, zaburzenia snu.

Bardzo rzadko: koszmary senne, halucynacje.

Wskaźniki laboratoryjne.

Rzadko: podwyższenie poziomu trójglicerydów we krwi, podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych w osoczu krwi (aspartaminotransferaza (AST), alaninaminotransferaza (ALT)).

Ogólne zaburzenia.

Często: osłabienie (astenia), zmęczenie.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci!

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze; po 3 blistery w tekturowym pudełku.

Kategoria receptury.

Na receptę.

Producent.

Merck Healthcare KGaA, Niemcy / Merck Healthcare KGaA, Germany.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Frankfurter Strasse 250, 64293 Darmstadt, Niemcy / Frankfurter Strasse 250, 64293 Darmstadt, Germany.