INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Ciprolet® A (CIPROLETA)

Skład:

Substancje czynne: ciprofloxacin, tinidazole;

1 tabletka powlekana zawiera hydrochloran cyprofloksacyny odpowiadający 500 mg cyprofloksacyny oraz tinidazol 600 mg;

Substancje pomocnicze: skrobia kukurydziana, celuloza mikrokryształowa, sodowa crospodaglikolanowa, sodowy glikolan krochmalu (typ A), dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, talk, stearynian magnezu, hydroksypropylometyloceluloza, kwas sorbowy, dwutlenek tytanu (E 171), polietylenoglikol 6000, polisorbat 80, dimetykon, Opadry 13 F80003 white.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: białe lub prawie białe tabletki powlekane, o kształcie owalnym, z bruzdą po jednej stronie i gładką powierzchnią po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne kombinowane. Fluorochinolony w połączeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi. Kod ATC J01R A04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika. Właściwości farmakologiczne leku Ciprolet® A wynikają z właściwości farmakologicznych każdej z jego substancji. Mechanizm działania cyprofloksacyny jest związany z hamowaniem bakteryjnego enzymu DNA-zyrazu bakterii. W wyniku tego hamowania zaburzona zostaje przestrzenna struktura DNA bakterii, co uniemożliwia dalszy podział komórek bakteryjnych. Cyprofloksacyna wykazuje aktywność wobec bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych.

Zakres działania cyprofloksacyny obejmuje następujące mikroorganizmy:

bakterie tlenowe Gram-ujemne – Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, Salmonella typhi, Proteus mirabilis, Proteus vulgaris, Shigella sonnei, Shigella boydii, Shigella dysenteriae, Shigella flexneri, Enterobacter cloacae, Morganella morganii, Providencia rettgeri, Providencia stuartii, Citrobacter diversus, Citrobacter freundii, Serratia marcescens, Campylobacter jejuni, Pseudomonas aeruginosa, Neisseria gonorrhoeae, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Bacillus anthracis, Moraxella catarrhalis;

bakterie tlenowe Gram-dodatnie – gronkowce, w tym szczepy produkujące penicylinazę oraz szczepy oporne na metycylinę, paciorkowce, w tym Streptococcus pneumoniae, Listeria monocytogenes, Corynebacterium spp.

Tynidazol jest pochodną 5-nitroimidazolu z podstawionym składnikiem imidazolowym, który wykazuje działanie przeciwko bakteriom beztlenowym i pierwotniakom. Mechanizm działania tynidazolu na bakterie beztlenowe i pierwotniaki wiąże się z przenikaniem leku do komórek mikroorganizmów oraz uszkodzeniem DNA lub hamowaniem jego syntezy.

Tynidazol wykazuje aktywność zarówno wobec pierwotniaków, jak i wobec obligatoryjnych bakterii beztlenowych. Wrażliwe na tynidazol pierwotniaki to Trichomonas vaginalis, Entamoeba histolytica oraz Giardia lamblia.

Tynidazol jest aktywny wobec Gardnerella vaginalis oraz wobec większości bakterii beztlenowych, w tym Bacteroides fragilis, Bacteroides melaninogenicus, Bacteroides spp., Clostridium spp., Eubacterium spp., Fusobacterium spp., Peptococcus spp., Peptostreptococcus spp. oraz Veillonella spp.

Farmakokinetyka.

Cyprofloksacyna jest szybko wchłaniana po doustnym podaniu. Biodostępność wynosi około 70%. Pokarm nie wpływa na stopień absorpcji cyprofloksacyny, ale może spowolnić szybkość wchłaniania. Maksymalne stężenie cyprofloksacyny w osoczu osiągane jest po 1–2 godzinach. Cyprofloksacyna osiąga stężenia terapeutyczne w prawie wszystkich tkankach i płynach organizmu. Wiązanie z białkami osocza jest niewielkie – 20–40%. Okres półwyladowania wynosi 3–5 godzin. Tynidazol jest szybko i całkowicie wchłaniany po podaniu doustnym.

Po podaniu tynidazolu w dawce 2 g doustnie stężenie w surowicy osiągało szczyt w zakresie 40–51 μg/ml w ciągu 2 godzin i obniżało się do 11–19 μg/ml po 24 godzinach. Okres półwyladowania tynidazolu z osocza wynosi 12–14 godzin. Tynidazol aktywnie rozprowadza się we wszystkich tkankach organizmu i przenika przez barierę krew-mózg. Prawie 12% tynidazolu w osoczu wiąże się z białkami krwi. Tynidazol wydalany jest przez wątrobę i nerki. W ciągu 5 dni 60–65% podanej dawki wydala się z moczem, z czego 20–25% w niezmienionej postaci. Około 12% dawki wydala się kałem.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania. Zakażenia wywołane wrażliwymi na lek mikroorganizmami, w tym mieszane infekcje tlenowe i beztlenowe, infekcje pierwotniakowe: dróg oddechowych – zapalenie opłucnej, ropowica opłucnej, ropień płuc; narządów LOR – przewlekłe zapalenie zatok, zapalenie wyrostka sutkowatego; skóry i tkanek miękkich – zakażone owrzodzenia, ropnie, cellulitis, infekcje tkanek miękkich u chorych na cukrzycę; przewodu pokarmowego – bakteryjna biegunka, dyszenteria, amebioza, inne mieszane infekcje przewodu pokarmowego; infekcje wewnątrzbrzuszne; infekcje ginekologiczne; infekcje kości – przewlekły osteomielit; infekcje stomatologiczne.

Przeciwwskazania. Podwyższona wrażliwość na ciprofloksacynę lub inne fluorochinolony, podwyższona wrażliwość na tinidazol lub inne pochodne 5-nitroimidazolu, organiczne zaburzenia neurologiczne, choroby krwi w wywiadzie, okres ciąży lub karmienia piersią, wiek dziecięcy. Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i tyzanidyny jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Jednoczesne stosowanie leku Ciprolet® A z preparatami żelaza, sukralfatem oraz lekami przeciwwskrzepowymi zawierającymi magnez, glin, wapń i lekami o dużej pojemności buforowej (np. leki przeciwwirusowe) zmniejsza intensywność wchłaniania ciprofloksacyny. W związku z tym Ciprolet® A należy podawać 1–2 godziny przed lub 4 godziny po zażyciu tych leków. Ograniczenie to nie dotyczy leków z grupy blokerów receptorów H2.

Teofilina

Jednoczesne stosowanie teofiliny i ciprofloksacyny prowadzi do wzrostu stężenia teofiliny w osoczu i wydłużenia jej okresu półwylęgu, co może spowodować wystąpienie działań niepożądanych. W pojedynczych przypadkach działania niepożądane mogą zagrozić życiu lub mieć skutek śmiertelny. Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania tych leków, należy monitorować stężenie teofiliny w surowicy i odpowiednio zmniejszyć jej dawkę (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Cyklosporyna

Przy jednoczesnym stosowaniu leku z cyklosporyną w pojedynczych przypadkach obserwuje się wzrost stężenia kreatyniny w surowicy. Dlatego u tych pacjentów konieczna jest częsta kontrola (2 razy w tygodniu) stężenia kreatyniny w osoczu.

Nieprawidłowe leki przeciwwskrzepowe

Ciprolet® A może zwiększać stężenie i wydłużać okres półwylęgu nieprawidłowych leków przeciwwskrzepowych.

Przy jednoczesnym stosowaniu ciprofloksacyny i antagonistów witaminy K może dojść do nasilenia działania przeciwwskrzepowego antagonisty witaminy K. Stopień ryzyka może się różnić w zależności od rodzaju infekcji, wieku i ogólnego stanu pacjenta, dlatego trudno dokładnie oszacować wpływ ciprofloksacyny na wzrost wartości Międzynarodowego Normalizowanego Stosunku (INR). Należy często monitorować INR podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu ciprofloksacyny i antagonisty witaminy K (np. warfaryny, acenokumarolu, fenprokumonu lub fluindionu).

Tyzanidyna

Tyzanidynę nie można stosować jednocześnie z ciprofloksacyną (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W badaniach klinicznych z udziałem zdrowych ochotników stwierdzono przy jednoczesnym stosowaniu ciprofloksacyny i tyzanidyny wzrost stężenia tyzanidyny w osoczu (wzrost Cmax 7-krotnie, zakres – 4–21 razy; wzrost AUC – 10-krotnie, zakres – 6–24 razy). Wzrost stężenia tyzanidyny w surowicy wiąże się z hipotensyjnymi i uspokajającymi działaniami niepożądanymi.

Metylotreksat

Przy jednoczesnym stosowaniu ciprofloksacyny możliwe jest spowolnienie transportu kanalikowego (metabolizm nerek) metylotreksatu, co może prowadzić do wzrostu stężenia metylotreksatu w osoczu. Może to zwiększyć ryzyko wystąpienia toksycznych działań niepożądanych wywołanych metylotreksatem. Jednoczesne stosowanie nie jest zalecane.

Ropinirol

W badaniach klinicznych stwierdzono, że jednoczesne stosowanie ropinirolu z ciprofloksacyną, inhibitorem izoenzymu CYP450 1A2 o umiarkowanym działaniu, prowadzi do wzrostu AUC i Cmax ropinirolu odpowiednio o 60% i 84%. Zaleca się monitorowanie działań niepożądanych ropinirolu i odpowiednie dostosowanie dawki podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu z ciprofloksacyną (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Klozapina

Po jednoczesnym stosowaniu 250 mg ciprofloksacyny z klozapiną przez 7 dni stężenia klozapiny i N-desmetyloklozapiny w surowicy były wyższe odpowiednio o 29% i 31%. Zaleca się kliniczne monitorowanie i odpowiednie dostosowanie dawki klozapiny podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu z ciprofloksacyną (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki wydłużające odstęp QT

Ciprolet® A, podobnie jak inne leki zawierające fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki wydłużające odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Metoklopramid

Metoklopramid przyspiesza wchłanianie ciprofloksacyny, w wyniku czego osiągnięcie maksymalnego stężenia w osoczu następuje szybciej. Nie odnotowano wpływu na biodostępność ciprofloksacyny.

Omeprazol

Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i leków zawierających omeprazol prowadzi do nieznacznego obniżenia Cmax i AUC ciprofloksacyny.

Lidokaina

Wykazano, że u zdrowych osób jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny, umiarkowanego inhibitora izoenzymów cytochromu P450 1A2, i leków zawierających lidokainę zmniejsza klirens wewnątrzżylnej lidokainy o 22%. Pomimo dobrej tolerancji leczenia lidokainą możliwe jest współdziałanie z ciprofloksacyną, związane z działaniami niepożądanymi, które może się rozwinąć przy jednoczesnym stosowaniu tych leków.

Syldenafil

Cmax i AUC syldenafila wzrosły około 2-krotnie u zdrowych ochotników po doustnym podaniu 50 mg syldenafila i jednoczesnym podaniu 500 mg ciprofloksacyny. Dlatego należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leku Ciprolet® A z syldenafilem i uwzględnić stosunek ryzyko/korzyść.

Leki obniżające stężenie glukozy w osoczu doustnie

Ciprolet® A może zwiększać stężenie i wydłużać okres półwylęgu doustnych leków hipoglikemicznych. Przy jednoczesnym stosowaniu ciprofloksacyny i doustnych leków przeciwdiabetycznych, szczególnie z grupy sulfonamidów (np. glibenklamidu, glimepirydu), donoszono o hipoglikemii, co najprawdopodobniej wiąże się z potencjowaniem działania ciprofloksacyny na doustne leki przeciwdiabetyczne (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Dlatego u tych pacjentów konieczna jest częsta kontrola stężenia glukozy we krwi.

Duloksetyna

Badania kliniczne wykazały, że jednoczesne stosowanie duloksetyny z silnymi inhibitorami CYP450 1A2, takimi jak fluwoksamina, może prowadzić do wzrostu AUC i Cmax duloksetyny. Pomimo braku danych klinicznych dotyczących możliwej interakcji z ciprofloksacyną, można oczekiwać podobnych efektów przy jednoczesnym stosowaniu tych leków (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Nieprzeciwzapalne leki przeciwzapalne (NLPZ)

Badania na zwierzętach wykazały, że kombinacja bardzo wysokich dawek chinolonów (inhibitorów glicyny) i niektórych nieprzeciwzapalnych leków przeciwzapalnych (z wyjątkiem kwasu acetylosalicylowego) może wywoływać drgawki.

Ciprofloksacyna wpływa na metabolizm kofeiny, wydłużając jej okres półwylęgu. Przy jednoczesnym stosowaniu ciprofloksacyny i fenytoiny donoszono o zmianach stężenia fenytoiny w surowicy (wzrost lub spadek). Jednoczesne stosowanie leku Ciprolet® A i probenecydu wiąże się ze wzrostem stężenia ciprofloksacyny w osoczu. Metoklopramid przyspiesza absorpcję leku Ciprolet® A, w wyniku czego skraca się czas osiągnięcia maksymalnego stężenia ciprofloksacyny w osoczu (nie wpływa to na biodostępność ostatniego).

Szczególności stosowania.

Stosowanie cyprofloksacyny należy unikać u pacjentów, u których w przeszłości obserwowano ciężkie działania niepożądane po zastosowaniu fluorochinolonów. Leczenie takich pacjentów cyprofloksacyną należy rozpoczynać tylko w przypadku braku alternatywnych metod leczenia i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Podczas leczenia tym lekiem nie należy spożywać napojów alkoholowych ze względu na możliwość wystąpienia reakcji typu disulfiram (przypływy, bóle brzucha, wymioty, tachykardia). Nie należy spożywać alkoholu przez 72 godziny po zakończeniu przyjmowania leku.

Chorym na padaczkę, z wywiadem napadów drgawkowych, z chorobami naczyniowymi i organicznymi uszkodzeniami mózgu, ze względu na ryzyko wystąpienia działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego, Ciprolet® A należy przepisywać tylko w przypadku wskazań życiowych. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego podczas leczenia należy przerwać stosowanie leku. W przypadku wystąpienia ciężkiego i długotrwałego biegunku podczas lub po leczeniu Ciproletem® A należy wykluczyć rozpoznanie kolitu pseudomembranaceus, który wymaga natychmiastowego odstawienia leku i wdrożenia odpowiedniej terapii.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby i/lub nerek zaleca się kontrolę stężenia cyprofloksacyny we krwi. U pacjentów w wieku starszym nie jest wymagana korekta dawki. W niektórych przypadkach nadwrażliwość i reakcje alergiczne mogą wystąpić już po pierwszym przyjęciu cyprofloksacyny. W bardzo rzadkich przypadkach mogą rozwijać się reakcje anafilaktyczne zagrażające życiu pacjenta. W takich przypadkach należy natychmiast przerwać przyjmowanie cyprofloksacyny i rozpocząć leczenie farmakologiczne. W przypadku jakichkolwiek objawów tendinitis (np. bolesna obrzęklłość, zapalenie) należy natychmiast przerwać leczenie i unikać obciążeń fizycznych. Cyprofloksacyna może powodować reakcje fotouczulenia, dlatego podczas leczenia należy unikać bezpośredniego nasłonecznienia. W przypadku wystąpienia reakcji fotouczulenia należy przerwać terapię cyprofloksacyną. Pacjenci przyjmujący Ciprolet® A powinni spożywać odpowiednią ilość płynów, aby uniknąć krystalurii.

Ciężkie i/lub infekcje mieszane wywołane przez bakterie Gram-dodatnie lub beztlenowce

W leczeniu ciężkich infekcji, infekcji wywołanych przez bakterie Gram-dodatnie lub beztlenowce, cyprofloksacynę należy stosować w połączeniu z odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi zgodnie z zatwierdzonymi protokołami.

Infekcje streptokokowe (w tym Streptococcus pneumoniae)

Cyprofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji streptokokowych ze względu na niewystarczającą skuteczność.

Infekcje dróg moczowych

Orchit-epididymitis oraz zapalenia narządów miednicy mogą być spowodowane przez fluorochinolonoodporną Neisseria gonorrhoeae. Cyprofloksacynę należy przepisywać jednocześnie z innymi odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi, z wyjątkiem sytuacji klinicznych, w których wykluczone jest występowanie szczepów Neisseria gonorrhoeae opornych na cyprofloksacynę. Jeśli po 3 dniach nie nastąpi poprawa kliniczna, należy przeanalizować terapię.

Infekcje wewnątrzbrzuszne

Dane dotyczące skuteczności cyprofloksacyny w leczeniu pooperacyjnych infekcji wewnątrzbrzusznych są ograniczone.

Biegunka podróżnych

Przy wyborze leku należy wziąć pod uwagę informacje o oporności na cyprofloksacynę odpowiednich mikroorganizmów w krajach, które odwiedził pacjent.

Infekcje kości i stawów

Cyprofloksacynę należy stosować w połączeniu z innymi środkami przeciwbakteryjnymi w zależności od wyników badań mikrobiologicznych.

Postać płucna wąglica

Zastosowanie u ludzi opiera się na danych o wrażliwości in vitro, badaniach na zwierzętach oraz ograniczonych danych uzyskanych podczas stosowania u ludzi. Lekarz powinien postępować zgodnie z krajowymi i/lub międzynarodowymi protokołami leczenia wąglica.

Biegunka asocjowana z antybiotykiem

Znane są przypadki wystąpienia biegunki asocjowanej z antybiotykiem w wyniku stosowania leków przeciwbakteryjnych, które mogą się różnić stopniem nasilenia od łagodnej biegunki po ciężkie formy. Najczęstszą przyczyną biegunki asocjowanej z antybiotykiem jest zazwyczaj Clostridium difficile. Składnik leku Ciprolet A – tinidazol – w większości przypadków jest aktywny wobec Clostridium difficile, dlatego ryzyko wystąpienia biegunki asocjowanej z antybiotykiem podczas stosowania Ciproletu A jest minimalne, jednak nie jest wykluczone (w przypadku oporności Clostridium difficile na tinidazol). Lekarz powinien dokładnie analizować dane kliniczne pacjenta i w razie potrzeby korygować równowagę wodno-elektrolitową, rozważyć konieczność podania leków białkowych, zastosować leki przeciwbakteryjne, na które Clostridium difficile jest wrażliwe.

Skomplikowane infekcje dróg moczowych i nefryt

Należy rozważyć możliwość leczenia infekcji dróg moczowych z zastosowaniem cyprofloksacyny, gdy inne leczenie jest niemożliwe. Leczenie powinno opierać się na wynikach badań mikrobiologicznych.

Inne specyficzne ciężkie infekcje

Zastosowanie cyprofloksacyny może być uzasadnione na podstawie wyników badań mikrobiologicznych w przypadku innych infekcji zgodnie z oficjalnymi zaleceniami lub po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka, gdy inne leczenie jest niemożliwe lub standardowa terapia okazała się nieskuteczna. Zastosowanie cyprofloksacyny w przypadku specyficznych ciężkich infekcji, nie wymienionych powyżej, nie było oceniane w badaniach klinicznych, a doświadczenie kliniczne jest ograniczone. Dlatego leczenie pacjentów z takimi infekcjami należy prowadzić ostrożnie.

Zwiększona wrażliwość na lek

W niektórych przypadkach nadwrażliwość i reakcje alergiczne mogą wystąpić już po pierwszym przyjęciu cyprofloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”), o czym należy natychmiast powiadomić lekarza. W pojedynczych przypadkach reakcje anafilaktyczne/anafilaktoidealne mogą postępować do stanu szoku zagrażającego życiu pacjenta. W niektórych przypadkach występują one już po pierwszym przyjęciu cyprofloksacyny. W takiej sytuacji należy przerwać przyjmowanie leku i natychmiast rozpocząć leczenie farmakologiczne (leczenie szoku anafilaktycznego).

Układ kostno-mięśniowy

Ogólnie rzecz biorąc, cyprofloksacynę nie należy stosować pacjentom z chorobami ścięgien lub zaburzeniami związanymi z wcześniejszym stosowaniem chinolonów. Mimo to, w rzadkich przypadkach po badaniu mikrobiologicznym patogenu i ocenie stosunku korzyści do ryzyku, pacjentom tym można przepisać cyprofloksacynę w leczeniu ciężkich procesów infekcyjnych, w szczególności w przypadku nieskuteczności standardowej terapii lub oporności bakteryjnej, gdy wyniki badań mikrobiologicznych uzasadniają stosowanie cyprofloksacyny. Podczas stosowania cyprofloksacyny może wystąpić tendinitis lub pęknięcie ścięgna (szczególnie ścięgna Achillesa), czasem obustronne, które może wystąpić już w ciągu pierwszych 48 godzin leczenia. Były doniesienia o przypadkach pęknięcia ścięgien kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Ryzyko tendinopatii może być zwiększone u pacjentów w wieku starszym, u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, u pacjentów po przeszczepieniu narządu oraz u tych, którzy jednocześnie przyjmują kortykosteroidy, dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów z tym lekiem (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów tendinitis (takich jak bolesny obrzęk, zapalenie) należy przerwać stosowanie cyprofloksacyny i rozważyć alternatywne metody leczenia. Dotkniętej kończynie należy zapewnić odpoczynek i nie stosować kortykosteroidów w przypadku objawów tendinopatii.

Cyprofloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z miastenią (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Fotouczulenie

Udowodniono, że cyprofloksacyna powoduje reakcje fotouczulenia. Pacjentom przyjmującym cyprofloksacynę zaleca się unikanie bezpośredniego światła słonecznego lub promieniowania UV podczas leczenia (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Ośrodkowy układ nerwowy

Chinolony mogą powodować drgawki lub obniżać próg drgawkowy. Cyprofloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami OUN, u których może występować skłonność do wystąpienia drgawek. W przypadku wystąpienia drgawek należy przerwać przyjmowanie leku (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Nawet po pierwszym przyjęciu cyprofloksacyny mogą wystąpić reakcje psychiczne. W rzadkich przypadkach depresja lub psychóza mogą postępować do myśli samobójczych i czynów, takich jak samobójstwo lub próba samobójstwa. W takich przypadkach należy przerwać przyjmowanie leku i podjąć działania niezbędne w danej sytuacji klinicznej.

Neuropatia obwodowa

U pacjentów przyjmujących cyprofloksacynę zgłaszano przypadki polineuropatii czuciowej lub czucio-ruchowej, które objawiały się parestezjami, hipestezją, dysestezjami lub osłabieniem (na podstawie objawów neurologicznych, takich jak ból, pieczenie, zaburzenia czucia lub osłabienie mięśni, osobno lub w połączeniu). Należy przerwać przyjmowanie cyprofloksacyny pacjentom, u których występują objawy neuropatii, w szczególności ból, pieczenie, uczucie mrowienia, zdrętwienie i/lub osłabienie, oraz skonsultować się z lekarzem przed kontynuacją leczenia w celu zapobieżenia rozwojowi stanów nieodwracalnych (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia serca

Zastosowanie cyprofloksacyny wiązano z przypadkami wydłużenia odcinka QT (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Ponieważ kobiety zazwyczaj mają dłuższy odcinek QT niż mężczyźni, mogą być bardziej wrażliwe na leki powodujące wydłużenie odcinka QT. Pacjenci w wieku starszym mogą również być bardziej wrażliwi na wpływ leków na długość odcinka QT. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym przepisywaniu cyprofloksacyny i leków, które mogą powodować wydłużenie odcinka QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, makrolidy, leki przeciwpadaczkowe), (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”) lub u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT lub rozwoju dwukierunkowej tachykardii komorowej typu torsade de pointes (np. wrodzony zespół wydłużonego QT, niekorygowane zaburzenia elektrolitowe, takie jak hipokaliemia lub hipomagnezemia, choroby serca, w szczególności niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego lub bradykardia).

Układ pokarmowy

W przypadku wystąpienia ciężkiego i trwającego biegunku podczas lub po leczeniu (nawet kilka tygodni po leczeniu) należy powiadomić lekarza, ponieważ ten objaw może maskować ciężką chorobę przewodu pokarmowego (np. kolit pseudomembranaceus, który może mieć śmiertelny przebieg) wymagającą natychmiastowego leczenia (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W takich przypadkach należy przerwać przyjmowanie leku i rozpocząć odpowiednią terapię (np. wancomycyna, 4 x 250 mg/dobę doustnie). Leki hamujące perystaltykę są przeciwwskazane.

Nerki i układ moczowy

Podczas leczenia Ciproletem® A należy kontrolować parametry funkcji nerek, w szczególności poziom kreatyniny surowicy (dwa razy w tygodniu). Zgłaszano przypadki krystalurii związane z przyjmowaniem cyprofloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenci przyjmujący cyprofloksacynę powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów. Należy unikać nadmiernej alkalinizacji moczu.

Układ wątrobowo-żółciowy

Podczas przyjmowania cyprofloksacyny zgłaszano przypadki martwicy wątroby i niewydolności wątroby zagrażającej życiu pacjenta (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów choroby wątroby (takich jak anoreksja, żółtaczka, ciemny mocz, swędzenie lub napięcie przedniej ściany brzucha) należy przerwać leczenie. Może również występować tymczasowy wzrost poziomu transaminaz, fosfatazy alkalicznej, rozwój żółtaczki cholestazy, szczególnie u pacjentów z wcześniejszym uszkodzeniem wątroby, którzy przyjmowali cyprofloksacynę (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Deficyt glukozo-6-fosfodehydrogenazy

Podczas przyjmowania cyprofloksacyny zgłaszano reakcje hemolityczne u pacjentów z deficytem glukozo-6-fosfodehydrogenazy. Należy unikać stosowania cyprofloksacyny u tych pacjentów, z wyjątkiem przypadków, gdy potencjalna korzyść przeważa nad potencjalnym ryzykiem. W takim przypadku należy obserwować możliwy rozwój hemolizy.

Odporność

Podczas lub po leczeniu cyprofloksacyną oporne bakterie mogą być wyizolowane z lub bez klinicznie zdefiniowanej superinfekcji. Istnieje pewne ryzyko wyizolowania bakterii opornych na cyprofloksacynę podczas długotrwałych cykli leczenia i w leczeniu infekcji szpitalnych i/lub infekcji wywołanych przez Staphylococcus i Pseudomonas.

Cytochrom P450

Cyprofloksacyna umiarkowanie hamuje CYP450 1A2 i może powodować wzrost stężenia surowicy współpodawanych leków metabolizowanych przez ten enzym (np. teofiliny, metyloksantyn, kofeiny, duloksetyny, klozapiny, olanzapiny, ropinirolu, tizanidyny). Jednoczesne stosowanie cyprofloksacyny i tizanidyny jest przeciwwskazane. Wzrost stężenia we krwi, związany z charakterystycznymi dla leku działaniami niepożądanymi, wynika z hamowania przez cyprofloksacynę ich metabolicznego klirensu. Dlatego należy dokładnie obserwować pacjentów przyjmujących te leki jednocześnie z cyprofloksacyną pod kątem możliwego wystąpienia objawów przedawkowania. Może również być konieczne oznaczenie stężenia surowicy (np. teofiliny) (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Metotreksat

Jednoczesne stosowanie cyprofloksacyny i metotreksatu nie jest zalecane (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Cyprofloksacyna in vitro może wpływać na wyniki posiewu na Mycobacterium spp. poprzez hamowanie wzrostu kultury bakterii, co może prowadzić do fałszywie ujemnych wyników posiewu u pacjentów przyjmujących cyprofloksacynę.

Ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty po przyjmowaniu fluorochinolonów

Badania epidemiologiczne informują o zwiększone ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty po przyjmowaniu fluorochinolonów, szczególnie u pacjentów w wieku starszym. Dlatego fluorochinolony należy stosować tylko po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i rozważeniu innych opcji terapii u pacjentów z dodatnim wywiadem rodzinnym choroby aneurysmy, u pacjentów z rozpoznaniem aneurysmy aorty i/lub rozwarstwienia aorty, lub w obecności innych czynników ryzyka lub stanów prowadzących do aneurysmy i rozwarstwienia aorty (np. zespół Marfana, zespół Ehlersa-Danlosa, tętniak Takayasu, tętniak olbrzymokomórkowy, choroba Behceta, nadciśnienie, miażdżyca).

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem w oddziale ratunkowym.

Wahania poziomu glukozy we krwi

Fluorochinolony mogą powodować zaburzenia poziomu glukozy we krwi, w tym hiperglikemię i hipoglikemię (patrz sekcja „Działania niepożądane”), zazwyczaj u pacjentów z cukrzycą, którzy otrzymują wspomagające leczenie doustnymi lekami hipoglikemicznymi (np. glibenklamidem) lub insuliną. Istnieją dane o ciężkich przypadkach hipoglikemii prowadzących do śpiączki. Takim pacjentom zaleca się dokładne monitorowanie poziomu glukozy we krwi.

Stosowanie cyprofloksacyny należy unikać pacjentom, u których w przeszłości obserwowano ciężkie działania niepożądane po zastosowaniu fluorochinolonów. Leczenie takich pacjentów cyprofloksacyną należy rozpoczynać tylko w przypadku braku alternatywnych metod leczenia i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Długotrwałe, powodujące utratę sprawności, potencjalnie nieodwracalne ciężkie działania niepożądane.

Bardzo rzadko zgłaszano przypadki długotrwałych (od kilku miesięcy do lat), powodujących utratę sprawności, potencjalnie nieodwracalnych ciężkich działań niepożądanych, które wpływały na różne, czasem jednocześnie kilka układów organizmu (układ kostno-mięśniowy, układ nerwowy, psychiczny i narządy zmysłów) u pacjentów przyjmujących leki chinolonowe i fluorochinolonowe niezależnie od wieku i wcześniej wykrytych czynników ryzyka. Stosowanie cyprofloksacyny należy natychmiast przerwać przy pierwszych objawach lub symptomach jakichkolwiek ciężkich działań niepożądanych i natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią. Lek jest przeciwwskazany w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń. Podczas leczenia należy wstrzymać się od prowadzenia pojazdów mechanicznych i/lub innych urządzeń wymagających zwiększonej koncentracji uwagi oraz szybkości reakcji psychomotorycznych.

Sposób stosowania i dawki.

Zwykła dawka leku Ciprolet® A dla dorosłych to 1 tabletka 2 razy na dobę. Stosować dorosłym wewnętrznie, godzinę przed lub dwie godziny po posiłku. Tabletki należy połykać nie żując i zapijać niewielką ilością płynu. U pacjentów z klirensem kreatyniny od 31 do 60 ml/min maksymalna dawka dzienna leku powinna wynosić 2 tabletki na dobę, u pacjentów z klirensem kreatyniny 30 ml/min lub mniej – 1 tabletka na dobę. W przypadku ciężkich infekcji jamy brzusznej, dróg oddechowych oraz przewlekłego osteomielitu maksymalna dawka dzienna leku wynosi 3 tabletki na dobę. Długość leczenia zależy od ciężkości infekcji oraz wyników badań bakteriologicznych. Zwykły okres leczenia przy ostrych infekcjach trwa 5–7 dni, natomiast przy leczeniu przewlekłych infekcji nawrotowych – 10–14 dni. Zaleca się kontynuowanie przyjmowania leku przez co najmniej 3 dni po normalizacji temperatury ciała lub ustąpieniu objawów infekcji.

Dzieci. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania leku w praktyce pediatrycznej nie zostały ustalone, dlatego nie należy go stosować u dzieci.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania mogą obejmować zawroty głowy, drżenie, ból głowy, zmęczenie, drgawki, halucynacje, dezorientację, dyskomfort brzuszny, niewydolność nerek i wątroby, a także krystalurię i hematurię. W przypadku ostrego przedawkowania opisano toksyczność nerek. Nie istnieje specyficzny antydotum. W przypadku przedawkowania należy przepłukać żołądek. Pacjent powinien być dokładnie obserwowany, a leczenie powinno mieć charakter wspierający, w tym monitorowanie czynności nerek oraz stosowanie leków przeciwwstrząsowych zawierających magnez, glin lub wapń, które mogą zmniejszyć wchłanianie cyprofloksacyny. Należy utrzymywać odpowiedni poziom nawodnienia organizmu. Tinidazol łatwo usuwa się podczas dializy. Cyprofloksacyna usuwa się w niewielkim stopniu (mniej niż 10%) podczas hemodializy lub dializy otniowej.

Efekty uboczne.

Zakażenia i inwazje: grzybicze nadkażenia/kandydoza, w tym kandydoza jamy ustnej i pochwy, kandydoza skóry, białowłosień, zapalenie pochwy, kolit spowodowany antybiotykiem/pseudobłoniasty z możliwością śmiertelnego przebiegu.

Z układu pokarmowego: nudności, biegunka, podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (ALT, AST), fosfatazy alkalicznej, wymioty, zaburzenia trawienne, zgaga, nieprawidłowe wyniki badań funkcji wątroby, anoreksja, zaparcia, wzdęcia, bilirubinemia, żółtaczka, żółtaczka cholestatyczna, kolit pseudobłoniasty, martwica wątroby (rzadko postępująca do niewydolności wątroby zagrażającej życiu), zapalenie trzustki, zapalenie wątroby (nieinfekcyjne), metaliczny smak w ustach, ból brzucha, oblepiony język, zapalenie języka, zapalenie jamy ustnej.

*Z układu nerwowego: zawroty głowy, zaburzenia snu, niepokój, dezorientacja, migrena, halucynacje, nadmierne pocenie się, parestezje, dizestezje, hipestezje, zaburzenia emocjonalne (niepokój, strach, lęk), zaburzenia snu, drgawki, zwiększona senność, bezsenność, patologiczne/straszne sny, letargia, nadwrażliwość wewnątrzczaszkowa, depresja, drżenie, niestabilny chód, psychoza, podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe, ataksja, mimowolne skurcze mięśni, ból głowy, zaburzenia czuciowe, neuropatia obwodowa i polineuropatia.

Z układu sercowo-naczyniowego: zaburzenia rytmu (w tym ekstrasystolie, migotanie przedsionków, arytmia komorowa, tachykardia, uczucie przyspieszonego serca, dwukierunkowa tachykardia komorowa), omdlenia, rozszerzenie naczyń, uczucie ciepłych przypływów, obniżenie/podwyższenie ciśnienia tętniczego, zapalenie naczyń, wydłużenie odcinka QT.

Z układu krwiotwórczego i limfatycznego: eozynofilia, leukopenia, anemia, neutropenia, leukocytoza, zmienione wartości protrombiny, trombocytopenia, trombocytemia, trombocytoza, anemia hemolityczna, plamki krwawieniowe (petechie), agranulocytoza, pancytopenia (zagrażająca życiu), krwawienia, metemoglobinemia, monocytoza, zahamowanie funkcji szpiku kostnego (zagrażające życiu).

*Zaburzenia psychiczne: pobudzenie psychomotoryczne/lękliwość, niepokój, pobudzenie, niepokój psychiczny, patologiczne sny, dezorientacja i dezorientacja, depresja, halucynacje, psychozy, reakcje psychotyczne (maniakalne, fobie, depersonalizacja), delirium, drażliwość.

*Z układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: ból kończyn, artrologia, zaburzenia funkcji stawów, miąłgia, obrzęk stawów, miastenia, nasilenie objawów miastenii, mioklonus, uszkodzenia ścięgien, tendynity, pęknięcia ścięgien (głównie Achillesa), uszkodzenia ścięgien, napady podagry, ból pleców, szyi, klatki piersiowej.

Z układu moczowo-płciowego: zwiększenie poziomu kreatyniny, zwiększenie poziomu azotu moczanego, niewydolność nerek, zaburzenia funkcji nerek, kandydoza pochwy, hematuria, krystaluria, poliuria, zatrzymanie oddawania moczu, krwawienie z cewki moczowej, kandyduria, cylinduria, albuminuria, nasilenie kamicy nerkowej, zapalenie nerek typu naczyniowo-wiązkowe, ciemnienie moczu.

Zaburzenia rozrodcze: nieprzyjemne uczucia w gruczołach mlecznych, ginekomastia.

Zaburzenia endokrynologiczne: hiperglikemia, hipoglikemia, śpiączka hipoglikemiczna, zespół niedostatecznej sekrecji hormonu antydiuretycznego (SIADH).

Z układu oddechowego: duszność (w tym stan astmatyczny), obrzęk krtani.

Reakcje nadwrażliwości. Zmiany ze strony skóry i tkanki podskórnej: wysypka skórna, swędzenie, wysypka makularna i plamisto-płateczkowa, zaczerwienienie skóry, pokrzywka, reakcje fotouczulenia, pojawienie się niemieszczynkowych pęcherzy, reakcje alergiczne, wysypka lekowa, reakcje anafilaktyczne/analofaktyczne (w tym szok anafilaktyczny), reakcja przypominająca chorobę surowiczą, plamki krwawieniowe, erytema wielopostaciowe, erytema węzłowate, dermatyt egfoliatywny, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny zespół martwicy nabłonka, hiperpigmentacja, obrzęk naczynioruchowy (w tym obrzęk twarzy, warg, szyi, spojówek, grzbietów rąk).

*Z narządów wzroku: zaburzenia widzenia, zaburzenia postrzegania barw, zamazanie widzenia, achromatopsja.

*Z narządów zmysłu i równowagi: zaburzenia smaku, dźwięki/szum w uszach, tymczasowa głuchota, zaburzenia słuchu, widzenia, podwójne widzenie, chromatopsja, parosmia, zaburzenia węchu/zaburzenia wrażliwości zapachowej.

*Ogólne: ból brzucha, kandydoza, osłabienie, ból kończyn, ból pleców, ból klatki piersiowej, uczucie ciepłych przypływów. Niespecyficzny zespół bólowy, ogólne złe samopoczucie, zwiększona zmęczalność, osłabienie, podwyższenie temperatury ciała; limfadenopatia, obrzęki, nadmierne pocenie się (hiperhidroza); zaburzenia chodu.

Zaburzenia metaboliczne: obrzęki, hiperglikemia, zwiększona aktywność amylazy, zwiększona aktywność lipazy.

* Bardzo rzadko pojawiały się doniesienia o długotrwałych (od kilku miesięcy do kilku lat), powodujących utratę sprawności, potencjalnie nieodwracalnych poważnych efektach ubocznych, wpływających na różne, czasem jednocześnie kilka układów narządów i narządów zmysłu (w tym takie reakcje jak tendynity, pęknięcia ścięgien, artrologię, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatie związane z parestezjami, depresją, zmęczeniem, zaburzeniami pamięci, zaburzeniami snu, zaburzeniami słuchu, widzenia, smaku i węchu) u pacjentów leczonych chinolonami i fluorochinolonami niezależnie od wcześniejszych czynników ryzyka.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem, w temperaturze nie wyższej niż 25°C.

Opakowanie. 10 tabletek w blisterze, 1 blister w pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Dr. Reddy’s Laboratories Ltd, FTO – II

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Dz. 42r, 43, 44r, 45r, 46r, 53, 54, 83, wioska Bachupali, Mandal Bachupali, okręg Medchal Malkaigiri – 500090, stan Telangana, Indie

O zgłoszenie efektu ubocznego lub braku skuteczności podczas stosowania leku można poinformować telefonicznie (24 godziny na dobę):

+38(044) 207-51-97 lub +38 (050) 414-39-39; a także na adres e-mail: [email protected]