INSTRUKCJA stosowania leku Ciprofloksacyna ST (CIFRAN CT)

Skład:

Substancje czynne: ciprofloxacin, tinidazole;

1 tabletka powlekana zawiera: ciprofloksacyny hydrochloran odpowiadający ciprofloksacynie 500 mg; tinidazolu 600 mg;

Substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, ditlenek krzemu bezwodny koloidalny, stearynian magnezu, skrobi glikolan sodu (typ A), siarczan sodu laurylowy, talk;

Powłoka: Opadray żółty 31F 52949 [hydroksypropyloceluloza; laktoza jednowodna; dwutlenek tytanu (E 171); makrogol 4000; tlenek żelaza żółty (E 172)].

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: tabletki żółte, owalne, powlekane, z ryflowaną linią po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwdrobnoustrojowe do stosowania systemowego.

Leki przeciwbakteryjne w kombinacji. Fluorochinolony w połączeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi. Kod ATC J01R A04.

Właściwości farmakologiczne.

Lek jest kombinacją dwóch znanych środków przeciwbakteryjnych – ciprofloksacyny i tynidazolu.

Farmakodynamika.

Ciprofloksacyna hamuje enzym DNA-girazę, który odgrywa ważną rolę w procesie segmentowej despiralizacji i spiralizacji chromosomu podczas fazy rozmnażania bakterii, zapobiegając transkrypcji informacji chromosomowej niezbędnym do normalnego metabolizmu komórki bakteryjnej, co prowadzi do hamowania zdolności patogenu do rozmnażania się. Preparat wykazuje szybkie i wyraźne działanie bakteriobójcze na mikroorganizmy znajdujące się zarówno w fazie rozmnażania, jak i w fazie spoczynku. Wykazuje wysoką skuteczność niemal wobec wszystkich patogenów Gram-ujemnych i Gram-dodatnich. Wrażliwe na ciprofloksacynę są Escherichia coli, Shigella spp., Salmonella spp., Citrobacter spp., Klebsiella spp., Enterobacter spp., Serratia spp., Hafnia spp., Edwardsiella spp., Proteus (zarówno szczepy indolododatnie, jak i indelowymierne), Morganella spp., Providencia spp., Yersinia, Vibrio spp., Aeromonas spp., Plesiomonas, Pasteurella, Haemophilus, Campylobacter spp., Pseudomonas spp. (w tym Pseudomonas aeruginosa), Legionella, Moraxella spp., Branhamella spp., Acinetobacter spp., Brucella spp., Staphylococcus spp., Listeria spp., Corynebacterium, Chlamydia, a także formy bakterii plazmidowych.

Jak wykazano w badaniach in vitro oraz przy użyciu substytutu markera, ciprofloksacyna jest aktywna wobec Bacillus anthracis.

Różną wrażliwość wykazują Neisseria spp., Gardnerella spp., Flavobacterium spp., Alcaligenes spp., Streptococcus agalactiae, Enterococcus faecalis, Streptococcus pyogenes, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus viridans, Mycoplasma hominis, Mycobacterium tuberculosis, Mycobacterium fortuitum.

Anaerobowe kokowce (Peptococcus, Peptostreptococcus) są umiarkowanie wrażliwe na ciprofloksacynę, natomiast Bacteroides – oporne. Ciprofloksacyna ST jest skuteczna wobec bakterii produkujących beta-laktamazy. Preparat wykazuje aktywność również wobec mikroorganizmów opornych praktycznie na wszystkie antybiotyki, sulfonamidy i leki nitrofuranowe. W niektórych przypadkach Ciprofloksacyna ST jest aktywna wobec szczepów mikroorganizmów opornych na inne leki z grupy fluorochinolonów. Należy jednak pamiętać, że między różnymi fluorochinolonami występuje oporność krzyżowa. Zazwyczaj oporne są Enterococcus faecium, Ureaplasma urealyticum, Nocardia asteroides, Treponema pallidum. Oporność na ciprofloksacynę rozwija się powoli i stopniowo (typ „wieloetapowy”).

Stopień rozpowszechnienia szczepów opornych może się różnić w zależności od regionu geograficznego, a także zmieniać w czasie. Wskazane jest korzystanie z lokalnych danych dotyczących wrażliwości mikroorganizmów na ciprofloksacynę, szczególnie w przypadkach leczenia ciężkich infekcji. Przedstawione informacje pozwalają uzyskać jedynie przybliżone wyobrażenie na temat wrażliwości i oporności poszczególnych mikroorganizmów na ciprofloksacynę.

Tynidazol jest pochodną 5-nitroimidazolu z zastąpionym składnikiem imidazolowym, aktywnym wobec bakterii beztlenowych i pierwotniaków. Mechanizm działania tynidazolu na bakterie beztlenowe i pierwotniaki wiąże się z przenikaniem leku do komórek mikroorganizmów oraz uszkodzeniem DNA lub hamowaniem jego syntezy.

Tynidazol jest aktywny zarówno wobec pierwotniaków, jak i obligatoryjnych bakterii beztlenowych.

Pierwotniaki wrażliwe na tynidazol to Trichomonas vaginalis, Entamoeba histolytica i Giardia lamblia.

Tynidazol jest aktywny wobec Gardnerella vaginalis oraz większości bakterii beztlenowych, w tym Bacteroides fragilis, Bacteroides melaninogenicus, Bacteroides spp., Clostridium spp., Eubacterium spp., Fusobacterium spp., Peptococcus spp., Peptostreptococcus spp. i Veillonella spp.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym ciprofloksacyna jest szybko i dobrze wchłaniana, głównie z dwunastnicy i górnego odcinka jelita cienkiego.

Maksymalne stężenia w osoczu osiąga się w ciągu 20–60 minut. Bio dostępność leku wynosi około 70–80%. Objętość rozprzędu w stanie równowagi wynosi 2–3 l/kg. Ponieważ wiązanie ciprofloksacyny z białkami jest niewielkie (20–30%) i substancja znajduje się w osoczu głównie w formie niejonizowanej, niemal cała ilość podanego leku może swobodnie dyfundować do przestrzeni pozanaczyniowej. W związku z tym stężenia ciprofloksacyny w niektórych płynach i tkankach organizmu mogą wielokrotnie przekraczać poziom leku w surowicy krwi (w szczególności odnotowuje się wysokie stężenie w żółci). Ciprofloksacyna wydzielana jest głównie przez nerki (około 45% – w niezmienionej formie, około 11% – w formie metabolitów). Przez przewód pokarmowy wydzielana jest reszta dawki (około 20% – w niezmienionej formie, około 5–6% – w formie metabolitów). Klirens nerkowy wynosi 3–5 ml/min/kg, całkowity klirens – 8–10 ml/min/kg. Okres półtrwania wynosi 3–5 godzin. Ponieważ lek wydzielany jest różnymi drogami, wydłużenie okresu półtrwania obserwuje się tylko przy znacznym zaburzeniu funkcji nerek (możliwe wydłużenie tego wskaźnika do 12 godzin).

Tynidazol jest szybko i całkowicie wchłaniany po podaniu doustnym.

W badaniach zdrowych ochotników przyjmujących tynidazol w dawce 2 g doustnie, stężenie w surowicy osiągało szczyt w zakresie 40–51 µg/ml w ciągu 2 godzin i obniżało się do 11–19 µg/ml po 24 godzinach.

Stężenia w osoczu krwi obniżały się powoli; tynidazol wykrywano w osoczu krwi (w stężeniu do 1 µg/ml) przez 72 godziny po podaniu doustnym. Okres półtrwania tynidazolu z osocza wynosi 12–14 godzin.

Tynidazol aktywnie rozprzęda się we wszystkich tkankach organizmu i przenika przez barierę krew-mózg. Wykrywa się go we wszystkich tkankach w stężeniach terapeutycznie skutecznych. Wyjątkowy objętość rozprzędu wynosi około 50 l. Prawie 12% tynidazolu w osoczu krwi wiąże się z białkami.

Tynidazol wydzielany jest przez wątrobę i nerki. Badania zdrowych ochotników wykazały, że w ciągu 5 dni 60–65% podanej dawki wydala się z moczem, z czego 20–25% w niezmienionej formie. Około 5% dawki wydala się z kałem.

Badania u chorych z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 22 ml/min) wskazują, że farmakokinetyka tynidazolu u tych pacjentów istotnie się nie zmienia.

Kombinacja ciprofloksacyny z tynidazolem nie wpływa na farmakokinetykę tych substancji czynnych.

Kombinacja ciprofloksacyny i tynidazolu nasila działanie przeciwbakteryjne leku i znacznie poszerza zakres działania na mikroorganizmy. Ciprofloksacyna ST jest skuteczna wobec infekcji tlenowo-beztlenowych, a także mieszanych infekcji pierwotniakowo-bakteryjnych.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania. Leczenie infekcji mieszanych wywołanych wrażliwymi mikroorganizmami beztlenowymi i tlenowymi: przewlekły zatkanie, ropnie płuc, opłucnowa, infekcje wewnątrzbrzuszne, zapalne choroby ginekologiczne, infekcje pooperacyjne przy możliwym udziale bakterii tlenowych i beztlenowych, przewlekły zapalenie kości, infekcje skóry i tkanek miękkich, owrzodzenia stopy cukrzycowej, odleżyny, infekcje jamy ustnej (w tym periodontitis i periostitis).

Leczenie biegunek lub dizenterii amebicznej lub mieszanej (amebiczo-bakterialnej) etiologii.

Przeciwwskazania. Podwyższona wrażliwość na ciprofloksacynę lub inne fluorochinolony, podwyższona wrażliwość na tinidazol lub inne pochodne 5-nitroimidazolu, jak również na którykolwiek składnik leku.

Jednoczesne stosowanie z tizanidyną.

Organiczne zaburzenia neurologiczne, choroby krwi (lub w wywiadzie), okres ciąży lub karmienia piersią, wiek dziecięcy.

W zajemodziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu Ciprofloksacyny ST z lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia lub III, makrolidami, trójpierścieniowymi lekami przeciwdrgawkowymi i neuroleptykami, ponieważ ciprofloksacyna może nasilać wydłużenie odstępu QT.

Jednoczesne stosowanie leków zawierających ciprofloksacynę z preparatami żelaza, polimerami wiążącymi fosforany (np. sewelamer), sukralfatem oraz lekami przeciwwskórnymi zawierającymi magnez, glin, wapń i lekami o dużej pojemności buforowej (np. leki przeciwwirusowe) zmniejsza intensywność wchłaniania ciprofloksacyny. W związku z tym Ciprofloksacynę ST należy podawać 1–2 godziny przed lub 4 godziny po przyjęciu wymienionych leków. Ograniczenie to nie dotyczy leków blokujących receptory H2.

Wapń zawarty w produktach spożywczych nieznacznie wpływa na wchłanianie. Należy jednak unikać jednoczesnego przyjmowania ciprofloksacyny z mlekiem lub wzbogaconymi mineralami produktami (takimi jak mleko, jogurt, sok pomarańczowy wzbogacony wapniem), ponieważ wchłanianie ciprofloksacyny może być obniżone.

Przy współczesnym stosowaniu ciprofloksacyny i omeprazolu może wystąpić nieznaczne obniżenie maksymalnej stężenia leku w osoczu krwi i zmniejszenie pola pod krzywą „stężenie – czas”.

Wspólne stosowanie Ciprofloksacyny ST z lekami zawierającymi teofilinę może prowadzić do niepożądanego wzrostu stężenia teofiliny w osoczu krwi, co z kolei może spowodować rozwój działań niepożądanych. W pojedynczych przypadkach takie działania niepożądane mogą mieć skutek śmiertelny. Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania tych leków, należy monitorować stężenie teofiliny w surowicy krwi i adekwatnie obniżyć jej dawkę.

Po jednoczesnym stosowaniu Ciprofloksacyny ST z lekami zawierającymi kofeinę lub pentoksyfilinę (okspentofilinę) zgłaszano wzrost stężenia tych ksylin w surowicy krwi.

Łączne stosowanie bardzo wysokich dawek chinolonów (inhibitorów girazy) i niektórych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (z wyłączeniem kwasu acetylosalicylowego) może wywoływać napady drgawek.

Przy jednoczesnym stosowaniu Ciprofloksacyny ST i cyklosporyny w pojedynczych przypadkach obserwowano wzrost stężenia kreatyniny w surowicy, dlatego pacjentom tym należy często monitorować ten parametr (dwa razy w tygodniu).

Przy jednoczesnym stosowaniu Ciprofloksacyny ST i antagonisty witaminy K może nasilać się działanie przeciwkrzepnące ciprofloksacyny. Ryzyko może się różnić w zależności od infekcji, wieku, ogólnego stanu pacjenta, dlatego trudno ocenić dokładny wpływ ciprofloksacyny na wzrost wartości międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR). Należy często monitorować INR podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu Ciprofloksacyny ST i antagonisty witaminy K (np. warfaryny, acenokumarolu, fenprokumonu lub fluindionu).

W wyniku interakcji ciprofloksacyny i glibenklamidu możliwe jest nasilenie działania tego ostatniego, objawiające się hipoglikemią.

Wspólne stosowanie Ciprofloksacyny ST i probenecydu wiąże się ze wzrostem stężenia ciprofloksacyny w osoczu krwi.

Przy jednoczesnym podawaniu ciprofloksacyny możliwe jest spowolnienie transportu kanalikowego (metabolizm nerkowy) metotreksatu, co może wiązać się ze wzrostem stężenia metotreksatu w osoczu krwi. W związku z tym zwiększa się prawdopodobieństwo wystąpienia działań niepożądanych wywołanych metotreksatem. Nie zaleca się jednoczesnego podawania ciprofloksacyny i metotreksatu.

Metoklopramid przyspiesza wchłanianie ciprofloksacyny, w wyniku czego skraca się czas osiągnięcia maksymalnego stężenia ciprofloksacyny w osoczu krwi (nie wpływa to na jej biodostępność).

W badaniu klinicznym z udziałem zdrowych ochotników przy jednoczesnym stosowaniu ciprofloksacyny i tizanidyny stwierdzono wzrost stężenia tizanidyny w osoczu krwi (wzrost Cmax – 7-krotnie, zakres – 4–21 razy; wzrost pola pod krzywą „stężenie – czas” (AUC) – 10-krotnie, zakres: 6–24 razy). Wraz ze wzrostem stężenia tizanidyny w surowicy krwi związane są objawy hipotensyjne i uspokajające działania niepożądane. W związku z tym jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i tizanidyny jest przeciwwskazane.

W trakcie badań klinicznych stwierdzono, że jednoczesne stosowanie duloksetyny i silnych inhibitorów izoenzymu CYP450 1A2 (takich jak fluwoksamina) może prowadzić do wzrostu AUC i Cmax duloksetyny. Pomimo braku danych klinicznych dotyczących interakcji z ciprofloksacyną, można przewidywać możliwość interakcji przy jednoczesnym stosowaniu ciprofloksacyny i duloksetyny.

Ciprofloksacynę można stosować w połączeniu z azlocyliną i cefatazydinem w infekcjach wywołanych przez Pseudomonas; z mezlocyliną, azlocyliną i innymi skutecznymi beta-laktamowymi antybiotykami – w infekcjach streptokokowych; z izoksazolopenicylinami, wancomycyną – w infekcjach stafilokokowych; z metronidazolem, klinidamycyną – w infekcjach beztlenowych.

Leki moczopędne (allopurinol) sprzyjają spowolnieniu eliminacji ciprofloksacyny o 50% i zwiększają jej stężenie w osoczu krwi.

Jednoczesne stosowanie ropinirolu z ciprofloksacyną, umiarkowanym inhibitorem izoenzymu CYP450 1A2, prowadzi do wzrostu AUC i Cmax ropinirolu odpowiednio o 60% i 84%.

Zaleca się monitorowanie działań niepożądanych ropinirolu i odpowiednie dostosowanie dawki podczas i bezpośrednio po jednoczesnym podawaniu z ciprofloksacyną.

Jednoczesne stosowanie leków zawierających lidokainę i ciprofloksacynę hydrochloran, umiarkowanego inhibitora izoenzymu CYP450 1A2, zmniejsza klirens lidokainy podanego dożylnie o 22%. Choć leczenie lidokainą było dobrze tolerowane, po jednoczesnym stosowaniu z ciprofloksacyną może wystąpić pewna interakcja, która może wiązać się z reakcjami niepożądanymi.

Po jednoczesnym stosowaniu 250 mg ciprofloksacyny z klozapinem przez 7 dni stężenia klozapinu i N-desmetyloklozapinu w surowicy wzrosły odpowiednio o 29% i 31%. Zaleca się kliniczne monitorowanie i odpowiednie dostosowanie dawki klozapinu podczas i bezpośrednio po jednoczesnym podawaniu z ciprofloksacyną (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Badania z udziałem zdrowych ochotników wykazały podwojenie Cmax i AUC syldenafilu po doustnym podaniu 50 mg jednocześnie z 500 mg ciprofloksacyny. Dlatego należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu ciprofloksacyny z syldenafilem, dokładnie ważąć ryzyko i korzyści.

Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i fenytoiny może prowadzić do wzrostu lub obniżenia stężenia fenytoiny w surowicy, dlatego zaleca się monitorowanie poziomu leku.

Jednoczesne spożywanie alkoholu i stosowanie Ciprofloksacyny ST (ze względu na obecność tinidazolu) może wywołać reakcję podobną do reakcji z disulfiramem, dlatego należy wykluczyć alkohol.

Leki przeciwkrzepne: leki o podobnej strukturze chemicznej mogą nasilać działanie doustnych leków przeciwkrzepnych. Należy stale monitorować wskaźniki czasu protrombinowego i rozważyć możliwość korekty dawki leku przeciwkrzepnego.

W badaniach klinicznych wykazano, że fluwoksamina jako silny inhibitor izoenzymu CYP450 1A2 znacząco hamuje metabolizm agomelatyny, co prowadzi do 60-krotnego wzrostu stężenia agomelatyny. Pomimo braku danych klinicznych dotyczących możliwej interakcji z ciprofloksacyną, umiarkowanym inhibitorem CYP450 1A2, podobne efekty można oczekiwać przy jednoczesnym podawaniu.

Jednoczesne stosowanie zolpidemu i ciprofloksacyny może zwiększyć poziom zolpidemu we krwi i dlatego nie jest zalecane.

Особливости stosowania.

Należy unikać stosowania leku u pacjentów, którzy mieli poważne działania niepożądane w przeszłości po podaniu chinolonów lub fluorochinolonów. Leczenie tych pacjentów cyprofloksacyną należy rozpoczynać tylko w przypadku braku alternatywnych metod leczenia i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

U pacjentów z padaczką z napadami drgawkowymi w wywiadzie, z chorobami naczyniowymi i organicznymi uszkodzeniami mózgu, ze względu na ryzyko wystąpienia działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego, lek Ciprofloksacyna ST należy stosować tylko w przypadku wskazań życiowych. W przypadku wystąpienia podczas lub po leczeniu ciężkiego lub długotrwałego biegunku należy wykluczyć możliwość rozwoju kolitu pseudomembranoznego, który wymaga natychmiastowego odstawienia leku i podania odpowiedniej terapii.

Długotrwałe, inwalidzujące i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane

W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i istniejących czynników ryzyka, obserwowano długotrwałe (przez miesiące lub lata), inwalidzujące i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane, wpływające na różne układy organizmu, a czasem na kilka układów naraz (układ ruchu, nerwowy, psychiczny i narządy zmysłów). Stosowanie leku należy natychmiast przerwać po pojawieniu się pierwszych objawów lub objawów jakiegokolwiek poważnego działania niepożądanego i skonsultować się z lekarzem.

Infekcje dróg rodnych.

W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia, że infekcje dróg rodnych są spowodowane mikroorganizmami opornymi na fluorochinolony, szczególnie ważne jest uzyskanie informacji o wrażliwości na cyprofloksacynę i tinidazol oraz potwierdzenie wrażliwości na lek na podstawie wyników badań laboratoryjnych.

Infekcje dróg moczowych.

W krajach Unii Europejskiej obserwuje się różny poziom oporności Escherichia coli na fluorochinolony, najczęściej występującego patogenu powodującego infekcje dróg moczowych. Lekarzom zaleca się uwzględnienie lokalnego poziomu oporności Escherichia coli na fluorochinolony przy przepisywaniu terapii.

Deficyt glukozo-6-fosfodehydrogenazy.

Podczas stosowania cyprofloksacyny zgłaszano reakcje hemolityczne u pacjentów z deficytem glukozo-6-fosfodehydrogenazy. Należy unikać stosowania cyprofloksacyny u tych pacjentów, z wyjątkiem przypadków, gdy potencjalna korzyść przewyższa potencjalne ryzyko. W takim przypadku należy obserwować możliwość wystąpienia hemolizy.

Odporność.

Podczas lub po kursie leczenia cyprofloksacyną mogą pojawić się bakterie oporne, z klinicznie zdefiniowaną superinfekcją lub bez niej. Istnieje pewne ryzyko wyizolowania bakterii opornych na cyprofloksacynę podczas długotrwałych kursów leczenia oraz przy leczeniu infekcji szpitalnych i/lub infekcji spowodowanych przez gatunki Staphylococcus i Pseudomonas.

Metotreksat.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania cyprofloksacyny i metotreksatu (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Zaburzenia czynności serca.

Należy z ostrożnością stosować fluorochinolony, w tym cyprofloksacynę, u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT, w szczególności:

w przypadku wrodzonego zespołu wydłużenia odcinka QT;
przy jednoczesnym stosowaniu leków, które mogą wydłużać odcinek QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, makrolidy, neuroleptyki);
przy niekorygowanym dysbalansie elektrolitów (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
w przypadku chorób serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia).

Pacjenci starsi i kobiety mogą wykazywać większą wrażliwość na leki wydłużające QTc. Dlatego należy z ostrożnością stosować fluorochinolony, w tym cyprofloksacynę, w tych grupach pacjentów (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Działania niepożądane”, „Przedawkowanie”).

Aneurysm i rozwarstwienie aorty

Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty po przyjęciu fluorochinolonów, szczególnie u pacjentów starszych.

W związku z tym fluorochinolony należy stosować tylko po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych opcji terapii u pacjentów z dodatnim wywiadem rodzinnym choroby aneurysmy lub u pacjentów z rozpoznaną aneurysmą aorty i/lub rozwarstwieniem aorty, lub przy obecności czynników ryzyka lub stanów sprzyjających aneurysmie i rozwarstwieniu aorty (np. zespół Marfana, zespół naczyniowy Ehlersa-Danlosa, tętniak Takayasu, tętniak komórkowy olbrzymocząsteczkowy, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, znany miażdżyca).

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, bólu w klatce piersiowej lub w plecach pacjentom należy zalecić natychmiastową wizytę u lekarza w oddziale ratunkowym.

Disglekemia.

Podobnie jak przy stosowaniu innych chinolonów, zaburzenia poziomu glukozy, zarówno hipoglikemia, jak i hiperlipidemia, występowały u chorych na cukrzycę, którzy przyjmowali doustne leki przeciwcukrzycowe (np. glibenklamid) lub insulinę. Reakcje te występowały częściej u pacjentów starszych. Zanotowano przypadki hipoglikemicznego śpiączki. Zaleca się dokładne monitorowanie poziomu glukozy we krwi u wszystkich chorych na cukrzycę (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Układ pokarmowy.

Wystąpienie ciężkiego i trwającego biegunku podczas i po leczeniu może być objawem ciężkiego schorzenia przewodu pokarmowego (np. kolitu pseudomembranoznego, zagrażającego życiu), które wymaga natychmiastowego leczenia. W takich przypadkach należy przerwać przyjmowanie leku i rozpocząć odpowiednią terapię. Leki hamujące perystaltykę są przeciwwskazane.

Może występować przejściowe zwiększenie aktywności transaminaz, fosfatazy alkalicznej lub żółtaczka cholestatyczna, szczególnie u pacjentów z chorobą wątroby w wywiadzie.

Nerki i układ wydalniczy.

Zgłoszono przypadki krystalurii związane ze stosowaniem cyprofloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenci przyjmujący cyprofloksacynę powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów. Należy unikać nadmiernej alkaliczności moczu.

Zaburzenia funkcji nerek.

Ponieważ cyprofloksacyna jest wydalana głównie w niezmienionej formie przez nerki, u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek należy dostosować dawkę, zgodnie z opisem w sekcji „Sposób stosowania i dawki”, aby uniknąć zwiększenia częstości działań niepożądanych spowodowanych gromadzeniem się cyprofloksacyny.

Układ wątrobowo-żółciowy.

Podczas stosowania cyprofloksacyny zgłaszano przypadki rozwoju martwicy wątroby i niewydolności wątroby, zagrażającej życiu pacjenta (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów choroby wątroby (np. anoreksja, żółtaczka, ciemny mocz, swędzenie lub napięcie przedniej ściany brzusznej) leczenie należy przerwać.

Układ nerwowy.

Lek można stosować pacjentom z padaczką i pacjentom z wywiadem zaburzeń funkcji ośrodkowego układu nerwowego (np. obniżony próg drgawkowy, drgawki, obniżenie przepływu krwi w naczyniach mózgowych, organiczne uszkodzenia mózgu i udar), tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko. W niektórych przypadkach działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego pojawiają się już po pierwszym przyjęciu leku. W pojedynczych przypadkach mogą postępować depresja lub psychoza. W takich przypadkach należy przerwać przyjmowanie leku.

Neuropatia obwodowa

U pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony odnotowano przypadki polineuropatii czuciowej lub czuciowo-ruchowej, prowadzącej do parestezji, hipestezy, dysestezyi lub osłabienia. W przypadku wystąpienia objawów neuropatii, takich jak ból, pieczenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, pacjenci przyjmujący lek powinni poinformować swojego lekarza, aby zapobiec rozwojowi potencjalnie nieodwracalnego stanu.

Tinidazol w składzie Ciprofloksacyny ST czasami powodował różne zaburzenia neurologiczne, takie jak zawroty głowy, ataksja, neuropatie obwodowe, i tylko rzadko – drgawki. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek zaburzeń neurologicznych lek należy odstawić.

Podwyższona wrażliwość na lek.

W niektórych przypadkach nadwrażliwość i reakcje alergiczne pojawiają się już po pierwszym przyjęciu leku. Bardzo rzadko mogą występować reakcje anafilaktyczne/anafilaktyczne aż do szoku zagrażającego życiu pacjenta. W niektórych przypadkach pojawiają się one już po pierwszym przyjęciu cyprofloksacyny. W takim przypadku należy przerwać przyjmowanie leku i natychmiast rozpocząć leczenie farmakologiczne.

Układ kostno-mięśniowy.

Ogólnie cyprofloksacynę nie można stosować pacjentom z chorobami ścięgien lub zaburzeniami związanymi ze stosowaniem chinolonów w wywiadzie. Jednak w rzadkich przypadkach po mikrobiologicznym badaniu patogenu i ocenie stosunku korzyści do ryzyka pacjentom tym można przepisać cyprofloksacynę do leczenia określonych ciężkich procesów infekcyjnych, a mianowicie w przypadku nieskuteczności standardowej terapii lub oporności bakteryjnej, gdy wyniki badań mikrobiologicznych uzasadniają stosowanie cyprofloksacyny.

Tendinitis i zerwanie ścięgna

Ogólnie cyprofloksacynę nie można stosować pacjentom z chorobami ścięgien lub zaburzeniami związanymi ze stosowaniem chinolonów w wywiadzie. Mimo to, w rzadkich przypadkach po mikrobiologicznym badaniu patogenu i ocenie stosunku korzyści do ryzyka pacjentom tym można przepisać cyprofloksacynę do leczenia określonych ciężkich procesów infekcyjnych, a mianowicie w przypadku nieskuteczności standardowej terapii lub oporności bakteryjnej, gdy wyniki badań mikrobiologicznych uzasadniają stosowanie cyprofloksacyny. Tendinitis i zerwanie ścięgna (nie ograniczając się do ścięgna Achillesa), czasem obustronne, mogą wystąpić już w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia chinolonami i fluorochinolonami, a nawet w ciągu kilku miesięcy po zakończeniu leczenia. Ryzyko rozwoju tendinitis i zerwania ścięgna zwiększa się u pacjentów starszych, pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, pacjentów po przeszczepieniu narządów i pacjentów leczonych jednocześnie kortykosteroidami. W związku z tym należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów.

W przypadku pierwszych objawów tendinitis (np. bolesny obrzęk, zapalenie) należy przerwać leczenie lekiem, należy również rozważyć leczenie alternatywne. Uszkodzoną kończynę(-ci) należy odpowiednio leczyć (np. unieruchomienie). Kortykosteroidów nie należy stosować w przypadku wystąpienia objawów tendynopatii.

Zaburzenia wzroku

W przypadku osłabienia wzroku lub jakiegokolwiek wpływu na oczy należy skonsultować się z lekarzem.

Skóra.

Cyprofloksacyna powoduje występowanie reakcji fotouczulenia. Pacjentom przyjmującym lek należy unikać intensywnego napromieniowania ultrafioletowego. W przypadku wystąpienia reakcji fotouczulenia (np. podobnych do oparzeń słonecznych) należy przerwać terapię lekiem.

Cytochrom P450.

Wiadomo, że cyprofloksacyna jest umiarkowanym inhibitorem enzymów 1A2 cytochromu P450. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu cyprofloksacyny i leków metabolizowanych przez te enzymy, takich jak teofilina, metyloksantyna, kofeina, duloksetyna, klozapina i inne, ponieważ zwiększenie stężenia tych leków w surowicy krwi może powodować specyficzne działania niepożądane. Podczas leczenia i co najmniej przez 72 godziny po leczeniu Ciprofloksacyną ST (z powodu obecności tinidazolu) należy unikać spożywania napojów alkoholowych, biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia reakcji typu antabus (rumień, ból brzucha typu kolki, tachykardia).

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Cyprofloksacyna in vitro może wpływać na wyniki posiewu na Mycobacterium spp. poprzez hamowanie wzrostu kultury bakterii, co może prowadzić do fałszywie negatywnych wyników posiewu u pacjentów przyjmujących cyprofloksacynę.

Podczas leczenia lekiem możliwe są zmiany niektórych parametrów laboratoryjnych: pojawienie się osadu w moczu; tymczasowy wzrost stężenia mocznika, kreatyniny, bilirubiny, transaminaz wątrobowych w surowicy krwi; w pojedynczych przypadkach – hiperlipidemia, krystaluria lub hematuria, zmiana wskaźników protrombiny. U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby i/lub nerek zaleca się kontrolowanie stężenia cyprofloksacyny w osoczu krwi.

Nie zaleca się stosowania leku pacjentom z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, deficytem laktozy Lapp, lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Należy unikać jednoczesnego przyjmowania tabletek i produktów mlecznych lub wzbogacanych wapniem (np. mleko, jogurty, soki o zwiększonym stężeniu wapnia). Pozostałe produkty zawierające wapń nie wpływają na wchłanianie cyprofloksacyny.

Lek nie jest wskazany do leczenia ostrego zapalenia migdałków (anginy).

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciprofloksacynę ST nie można przepisywać kobietom w ciąży ani karmiącym piersią.

Biorąc pod uwagę dane z badań na zwierzętach, nie można całkowicie wykluczyć możliwości uszkodzenia chrząstek stawowych u noworodków, podczas gdy możliwość efektów teratogennych (wad wrodzonych) nie została potwierdzona.

Tinidazol przenika do mleka matki, w którym można go wykryć przez co najmniej 72 godziny po podaniu. Kobiety nie powinny karmić piersią podczas stosowania leku i przez co najmniej 3 dni po jego odstawieniu.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń.

Pacjentom przyjmującym Ciprofloksacynę ST należy wstrzymać się od czynności wymagających zwiększonej uwagi i szybkości reakcji psychomotorycznych, a także od prowadzenia pojazdów mechanicznych.

Sposób stosowania i dawki.

Ciprofloksacynę ST należy przyjmować doustnie, popijając wystarczającą ilością wody. Dawkowanie i długość leczenia ustala lekarz indywidualnie, w zależności od lokalizacji, stopnia ciężkości przebiegu procesu patologicznego oraz wrażliwości drobnoustrojów wywołujących chorobę.

Dorosłym zaleca się 1 tabletę 2 razy na dobę.

Maksymalna dawka dzienna wynosi 2 tabletki Ciprofloksacyny ST.

Pacjenci w wieku podeszłym powinni otrzymywać dawkę dostosowaną do ciężkości infekcji oraz do klirensu kreatyniny pacjenta. U pacjentów z klirensem kreatyniny od 31 do 60 ml/min maksymalna dawka dzienna leku powinna wynosić 2 tabletki na dobę, u pacjentów z klirensem kreatyniny 30 ml/min lub mniej – 1 tabletę na dobę.

Długość leczenia zależy od ciężkości choroby, przebiegu klinicznego oraz profilu bakteriologicznego.

Leczenie ostrych, niepowikłanych infekcji trwa od 1 do 7 dni, leczenie infekcji powikłanych i przewlekłych nawrotowych – 10–14 dni. W przypadku infekcji wywołanych przez paciorkowce leczenie należy kontynuować co najmniej przez 10 dni, aby uniknąć ryzyka późniejszego rozwoju powikłań. W infekcjach wywołanych przez Chlamydia leczenie powinno trwać co najmniej 10 dni. W osteomielicie leczenie może trwać do 2 miesięcy. U pacjentów z obniżoną odpornością leczenie należy prowadzić przez cały okres neutropenii. Stosowanie Ciprofloksacyny ST należy kontynuować przez 2 dni po zniknięciu objawów choroby.

Dzieci.

Nie stosować u dzieci.

Przedawkowanie.

W wyniku przedawkowania po doustnym stosowaniu ciprofloksacyny w niektórych przypadkach obserwowano odwracalne działanie toksyczne na miąższ nerek. Dlatego w przypadku przedawkowania oprócz przeprowadzenia standardowych zabiegów (przemywanie żołądka, stosowanie środków wywołujących wymioty, podawanie dużej ilości płynów, tworzenie kwasowej reakcji moczu) zaleca się również kontrolować funkcje nerek oraz podawać antykwasy zawierające magnez i wapń, które obniżają absorpcję ciprofloksacyny. Podczas hemodializy usuwa się jedynie niewielką ilość ciprofloksacyny (< 10%).

Nie zna się specyficznego antydotum.

Opisywano niepoważne przypadki przedawkowania u pacjentów stosujących tinidazol, jednak nie dostarczają one pełnego obrazu objawów przedawkowania.

Nie istnieje specyficzne antydotum w leczeniu przedawkowania tinidazolu. Leczenie powinno być objawowe i wspierające. Może być pomocne przemywanie żołądka. Tinidazol łatwo usuwa się podczas hemodializy.

Działania niepożądane.

Spowodowane ciprofloksacyną.

Infekcje i inwazje:

kandydoza – nieczęsto;

zapalenie jelita grubej związane z antybiotykiem – rzadko, bardzo rzadko – zakończone śmiertelnie.

Z udziałem układu krwiotwórczego i chłonnego:

eozynofilia – nieczęsto;

leukopenia, anemia, neutropenia, leukocytoza, trombocytopenia, trombocytoza – rzadko;

anemia hemolityczna, agranulocytoza, pancytopenia (stan zagrożony życiem), zahamowanie szpiku kostnego (stan zagrożony życiem) – bardzo rzadko.

Z udziałem układu odpornościowego:

reakcje alergiczne, obrzęk alergiczny/angioobrzęk – rzadko;

reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny (stan zagrożony życiem) oraz reakcje przypominające chorobę surowiczą – bardzo rzadko.

Zaburzenia psychiczne*:

niepokój psychiczno-ruchowy/lęk – nieczęsto;

dezorientacja i zamieszanie, niepokój, zwiększona senność, depresja (może prowadzić do myśli i zachowań samobójczych), halucynacje – rzadko;

psychozy – bardzo rzadko.

Mania, w tym hipomania – częstość nieznana.

Z udziałem układu nerwowego*:

ból głowy, zawroty głowy, zaburzenia snu, zaburzenia smaku – nieczęsto;

parestezje, dizestezje, hipozestezje, drżenie, drgawki, zawroty głowy – rzadko;

migrena, zaburzenia koordynacji, zaburzenia węchu, hiperestezja i nadciśnienie wewnątrzczaszkowe – bardzo rzadko;

neuropatia obwodowa i polineuropatia – częstość nieznana.

Z udziałem narządu wzroku*:

zaburzenia wzroku (np. podwójne widzenie, wizualne nieprawidłowości, chromatopsja) – rzadko;

zaburzenia postrzegania kolorów – bardzo rzadko.

Z udziałem narządów zmysłów i zaburzenia labiryntowe*:

dzwonienie w uszach, głuchota – rzadko;

zaburzenia słuchu – bardzo rzadko.

Z udziałem układu sercowo-naczyniowego:

tachykardia – rzadko;

wazodylatacja, obniżenie ciśnienia tętniczego, omdlenie – rzadko;

zapalenie naczyń – bardzo rzadko;

wydłużenie odcinka QT, arytmia komorowa, dwubiegunowa tachykardia komorowa – częstość nieznana.

Z udziałem układu oddechowego:

duszność (w tym stan astmatyczny) – rzadko.

Z udziałem przewodu pokarmowego:

anoreksja – nieczęsto;

nudności, biegunka – często;

wymioty, gorycz w ustach, ból w nadbrzuszu, zaburzenia trawienne, wzdęcia, zapalenie jelita grubej związane z antybiotykiem (bardzo rzadko – zakończone śmiertelnie) – nieczęsto;

zapalenie trzustki – bardzo rzadko.

Z udziałem układu endokrynnego: hiperglikemia, hipoglikemia (przypadki śpiączki hipoglikemicznej);

zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu przeciwmoczowego;

Z udziałem wątroby i dróg żółciowych:

przejściowe podwyższenie poziomu transaminaz, hiperbilirubinemia – nieczęsto;

zaburzenia funkcji wątroby, żółtaczka, zapalenie wątroby (niezakaźne) – rzadko;

martwica wątroby (rzadko postępuje do niewydolności wątroby, stan zagrożony życiem) – bardzo rzadko.

Z udziałem skóry i tkanki podskórnej:

wysypka (plamista, makularna, pokrzywkowa itp.), swędzenie, pokrzywka – nieczęsto;

reakcje fotouczulenia, pojawianie się niemieszczyniowych pęcherzy – rzadko;

plamice, rumień wielopostaciowy, rumień węzłowy, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekrolyz – bardzo rzadko.

Ostre uogólnione pustulopatia egzantematyczna (GEP), zespół DRESS z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi – częstość nieznana.

Z udziałem układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej*:

bóle stawów – nieczęsto;

bóle mięśni, zapalenia stawów, zwiększone napięcie mięśniowe i drgawki – rzadko;

osłabienie mięśni, tendynity, zerwanie ścięgien (głównie Achillesa), nasilenie objawów miastenii – bardzo rzadko.

Z udziałem układu moczowego:

zaburzenia funkcji nerek – nieczęsto;

nephryt naczyniowo-śródmiąższowy, niewydolność nerek, hematuria, krystaluria – rzadko.

Z udziałem organizmu jako całości:

niespecyficzny zespół bólowy, niedobór samopoczucia, osłabienie, gorączka – nieczęsto;

obrzęki, zwiększona potliwość (hiperhidroza) – rzadko;

zaburzenia chodu – bardzo rzadko.

Odchylenia badań laboratoryjnych:

podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (alaninotransferaza, asparaginianotransferaza, fosfataza alkaliczna), zaburzenia funkcji wątroby, podwyższenie poziomu kreatyniny i mocznika we krwi – nieczęsto;

zmiany wskaźników protrombiny – rzadko;

podwyższenie poziomu amylazy i lipazy – bardzo rzadko.

* Te reakcje były notowane w okresie pozarejestrowym i obserwowano je głównie u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Inne: pseudoguz mózgu.

Wskaźniki laboratoryjne: nieczęsto – podwyższenie poziomu fosfatazy alkalicznej we krwi; rzadko – odchylenia od normy poziomu protrombiny, podwyższone aktywności amylazy, częstość nieznana – podwyższone międzynarodowe znormalizowane stosunki (INR) u pacjentów przyjmujących antagoniści witaminy K.

* W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od istniejących czynników ryzyka, zgłaszano długotrwałe (przez miesiące lub lata), niepełnosprawne i potencjalnie nieodwracalne ciężkie działania niepożądane wpływające na różne układy, a czasem na kilka naraz, oraz narządy zmysłów (w tym reakcje takie jak tendynity, zerwanie ścięgien, ból stawów, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatia związana z parestezjami, depresja, zmęczenie, zaburzenia pamięci, zaburzenia snu, zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu).

Spowodowane tinidazolem.

Działania niepożądane, o których zgłaszano, zazwyczaj występowały rzadko, były łagodne i ustępowały spontanicznie.

Z udziałem układu krwi i układu chłonnego: przejściowa leukopenia.

Z udziałem układu nerwowego: ataksja, drgawki (rzadko), zawroty głowy, ból głowy, hipozestezja, parestezje, neuropatia obwodowa, zaburzenia czucia, zawroty głowy, metaliczny smak w ustach, napoty.

Z udziałem przewodu pokarmowego: ból brzucha, uczucie goryczy w ustach, anoreksja, biegunka, nalot na języku, glosyt, nudności, stomatyt, wymioty.

Z udziałem skóry i tkanki podskórno-tłuszczowej: reakcje nadwrażliwości, czasem ciężkie, występują rzadko i objawiają się wysypką na skórze (plamistą, makularną, pokrzywkową), swędzeniem, zaczerwienieniem, pokrzywką i angioobrzękiem.

Z udziałem nerek i dróg moczowych: zabarwienie moczu na ciemny kolor.

Zaburzenia stanu ogólnego i związane ze sposobem stosowania leku: podwyższenie temperatury ciała, zwiększona zmęczliwość.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w suchym, niedostępnym dla dzieci miejscu.

Opakowanie.

10 tabletek w blistrze; 1 blister w pudełku kartonowym.

Kategoria dystrybucji.

Na receptę.

Producent.

San Pharmaceutical Industries Limited.

Sun Pharmaceutical Industries Limited.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Industrial Area 3, Dewas - 455001, Indie

Industrial Area 3, Dewas, 455001, India