Ciprofloksacyna

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leczniczego leku CIPROFLOKSACYNĄ (CIPROFLOXACIN)

Skład:

substancja czynna: chlorowodorek ciprofloksacyny (ciprofloxacin hydrochloride);

1 ml roztworu zawiera chlorowodorek ciprofloksacyny 2,220 mg (w przeliczeniu na ciprofloksacynę 2 mg);

substancje pomocnicze: chlorek sodu, roztwór laktanu sodu, edetatu sodu dwu sodu, kwas chlorowodorowy stężony*, woda do wstrzykiwań.

* Do doprowadzenia pH leku do wartości regulaminowych.

Postać lekarska. Roztwór do wlewu.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: przezroczysty, bezbarwny lub zielonkawo-żółty roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Fluorochinolony. Ciprofloksacyna. Kod ATC J01M A02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Działanie bakteriobójcze ciprofloksacyny jako antybakteryjnego fluorochinolonu wynika z hamowania topoizomerazy typu II (DNA-kołazę) oraz topoizomerazy IV, niezbędnych do replikacji, transkrypcji, naprawy i rekombinacji bakteryjnego DNA.

Zależność farmakokinetyka/farmakodynamika

Skuteczność środka zależy głównie od maksymalnego stężenia leku w osoczu (Cmax) oraz minimalnego stężenia hamującego (MIC) ciprofloksacyny dla patogenu bakteryjnego, a także od stosunku pomiędzy polem pod krzywą „stężenie – czas” (AUC) a MIC.

Mechanizm oporności

Oporność na ciprofloksacynę in vitro może być nabywana stopniowo, poprzez mutacje miejsc docelowych DNA-kołazy i topoizomerazy IV. Stopień oporności krzyżowej między ciprofloksacyną a innymi fluorochinolonami, która powstaje w wyniku tego procesu, jest różny. Pojedyncze mutacje mogą nie prowadzić do oporności klinicznej, ale wielokrotne mutacje zazwyczaj prowadzą do oporności klinicznej na wiele lub wszystkie substancje czynne z tej grupy.

Oporność zapewniana przez nieprzenikalność lub mechanizm pompy eflluksowej różnie wpływa na wrażliwość na fluorochinolony, w zależności od właściwości fizykochemicznych substancji czynnych danej grupy oraz powinowactwa systemu transportowego do każdej z nich. Wszystkie mechanizmy oporności in vitro są często obserwowane u izolatów klinicznych. Mechanizmy oporności, które dezaktywują inne antybiotyki, takie jak bariera nieprzenikalna (częsta u Pseudomonas aeruginosa) oraz mechanizm pompy eflluksowej, mogą wpływać na wrażliwość na ciprofloksacynę.

Obserwowano oporność pośredniczoną przez plazmidy, kodowaną przez geny qnr.

Spektrum aktywności antybakteryjnej

Punkty kontrolne oddzielają szczepy wrażliwe od szczepów o średniej wrażliwości, a te ostatnie – od szczepów opornych.

Rekomendacje EUCAST

1 Staphylococcus spp. — punkty odniesienia dla ciprofloksacyny dotyczą terapii z zastosowaniem wysokich dawek.

* Punkty odniesienia niepowiązane z gatunkami zostały określone głównie na podstawie danych farmakokinetycznych i farmakodynamicznych oraz nie zależą od wartości MIC dla poszczególnych gatunków. Są one stosowane wyłącznie dla gatunków, które nie mają własnych punktów odniesienia, a nie dla tych, w przypadku których testowanie wrażliwości nie jest zalecane.

Rozprzestrzenienie się nabytej oporności wyizolowanych gatunków może się różnić w zależności od regionu i czasu, dlatego potrzebna jest lokalna informacja dotycząca oporności, szczególnie przy leczeniu ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, gdy lokalne rozpowszechnienie oporności osiągnie poziom, przy którym korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, staje się wątpliwa.

Ogólnie wrażliwe na ciprofloksacynę są następujące rodzaje i gatunki bakterii (dla gatunku Streptococcus patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Po wewnątrznaczyniowej infuzji średnie stężenie maksymalne osiągane jest na końcu infuzji. Farmakokinetyka ciprofloksacyny po wewnątrznaczyniowym podaniu ma charakter liniowy w zakresie dawek do 400 mg.

W przypadku porównania parametrów farmakokinetyki po wewnątrznaczyniowym podawaniu dwa lub trzy razy na dobę nie stwierdzono akumulacji ciprofloksacyny ani jej metabolitów.

Pole pod krzywą „stężenie – czas” (AUC) po 60-minutowej wewnątrznaczyniowej infuzji 200 mg ciprofloksacyny oraz po doustnym podaniu 250 mg ciprofloksacyny co 12 godzin było podobne.

60-minutowa wewnątrznaczyniowa infuzja 400 mg ciprofloksacyny co 12 godzin była bioekwiwalentna doustnej dawce 500 mg co 12 godzin w odniesieniu do AUC.

Po wewnątrznaczyniowym podaniu 400 mg przez 60 minut co 12 godzin wartość Cmax była podobna do wartości po doustnym przyjęciu postaci doustnej w dawce 750 mg.

Po wewnątrznaczyniowym podaniu 400 mg ciprofloksacyny przez 60 minut co 8 godzin wartość AUC była podobna do wartości AUC po doustnym przyjęciu 750 mg co 12 godzin.

Rozkład

Stopień wiązania ciprofloksacyny z białkami osocza jest niski (20–30%). W osoczu ciprofloksacyna występuje głównie w formie niezjonizowanej; objętość rozkładu w stanie stacjonarnym jest duża – 2–3 l/kg masy ciała. Stężenia ciprofloksacyny osiągają wysoki poziom w różnych tkankach, takich jak płuca (płyn epitelialny, makrofagi alwolarne, bioptaty), zatoki, ogniska zapalenia (płyn pęcherzy wywołanych przez kantarydy) oraz drogi moczowo-płciowe (mocz, prosta, endometrium), gdzie całkowite stężenie przekracza poziomy leku w osoczu krwi.

Biotransformacja

Stwierdzono niewielkie stężenia czterech metabolitów, takich jak desetylenocyprofloksacyna (M1), sulfocyprofloksacyna (M2), oksocyprofloksacyna (M3) oraz formylocyprofloksacyna (M4). Metabolity również wykazują właściwości przeciwdrobnoustrojowe in vitro, ale w mniejszym stopniu niż substancja pierwotna.

Ciprofloksacyna jest umiarkowanym inhibitorem izoenzymu CYP450 1A2.

Wydalanie

Ciprofloksacyna jest głównie wydawana z moczem, a w mniejszym stopniu – z kałem.

Klirenс nerkowy wynosi 180–300 ml/kg/godz., a całkowity klirens organizmu — 480–600 ml/kg/godz. Ciprofloksacyna ulega zarówno filtracji kłębuszkowej, jak i sekrecji kanalikowej. W przypadku ciężkiego zaburzenia czynności nerek okres półwydalenia ciprofloksacyny wydłuża się do 12 godzin.

Pozanerkowy klirens ciprofloksacyny zapewniają głównie aktywna sekrecja do jelita oraz metabolizm. 1% dawki wydalone jest z żółcią. Ciprofloksacyna występuje w wysokich stężeniach w żółci.

Dzieci

Dane farmakokinetyczne u dzieci są ograniczone.

W badaniach z udziałem dzieci w wieku od 1 roku nie zaobserwowano zależności wiekowej w przypadku Cmax ani wskaźnika AUC. Po wielokrotnym stosowaniu leku (10 mg/kg trzy razy dziennie) nie zaobserwowano istotnego wzrostu Cmax ani AUC.

U 10 dzieci z ciężkim sepsą w wieku do 1 roku wartość Cmax wyniosła 6,1 mg/l (zakres 4,6–8,3 mg/l) po 1-godzinnej infuzji dożylnej w dawce 10 mg/kg. Wartość ta wyniosła 7,2 mg/l (zakres 4,7–11,8 mg/l) u dzieci w wieku od 1 do 5 lat. Wartości AUC wyniosły odpowiednio 17,4 mg*godz./l (zakres 11,8–32,0 mg*godz./l) i 16,5 mg*godz./l (zakres 11–23,8 mg*godz./l) w odpowiednich grupach wiekowych.

Te wartości mieszczą się w granicach normy ustalonych u dorosłych przy dawce terapeutycznej. Zgodnie z analizą farmakokinetyczną pacjentów pediatrycznych z różnymi infekcjami przewidywany średni okres półwydalenia u dzieci wynosi około 4–5 godzin, a biodostępność zawiesiny do doustnego stosowania — od 50% do 80%.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Ciprofloksacyna jest wskazana w leczeniu poniżej wymienionych zakażeń (zob. także sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” oraz „Właściwości farmakokinetyczne”). Przed rozpoczęciem terapii należy zwrócić szczególną uwagę na wszystkie dostępne informacje dotyczące oporności na ciprofloksacynę.

Należy wziąć pod uwagę oficjalne rekomendacje dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Dorośli

• Zakażenia dróg oddechowych dolnych wywołane bakteriami Gram-ujemnymi:
  • zaostrzenie przewlekłego obturacyjnego schorzenia płuc*;
  • zakażenia oskrzelowo-płucne u pacjentów z zespołem obturacyjnym oskrzeli lub z rozszerzeniami oskrzeli;
  • pozaszpitalne zapalenie płuc.
• Przewlekły ropny zapalenie ucha środkowego.
• Zaostrzenie przewlekłego zapalenia zatok, szczególnie jeśli wywołane przez bakterie Gram-ujemne*.
• Zakażenia dróg moczowych:
  • ostre zapalenie nerek;
  • skomplikowane zakażenia dróg moczowych;
  • bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego.
• Zakaźne zmiany narządów płciowych:
  • zapalenie jąder i przydatków jąder, w szczególności wywołane wrażliwymi szczepami Neisseria gonorrhoeae;
  • zapalenie narządów małej miednicy, w szczególności wywołane wrażliwymi szczepami Neisseria gonorrhoeae.
• Zakażenia przewodu pokarmowego (np. leczenie biegunki podróżnych).
• Zakażenia wewnątrzbrzuszne.
• Zakażenia skóry i tkanek miękkich wywołane bakteriami Gram-ujemnymi.
• Złośliwe zewnętrzne zapalenie ucha.
• Zakażenia kości i stawów.
• Postać płucna antraksu (profilaktyka po kontakcie oraz leczenie radykalne).
• Gorączka u pacjentów z neutropenią spowodowana infekcją bakteryjną.

Dzieci i młodzież

• Zakażenia oskrzelowo-płucne wywołane przez Pseudomonas aeruginosa u pacjentów z zespołem obturacyjnym oskrzeli.
• Skomplikowane zakażenia dróg moczowych oraz ostre zapalenie nerek.
• Postać płucna antraksu (profilaktyka po kontakcie oraz leczenie radykalne).

Ciprofloksacynę można również stosować w leczeniu ciężkich zakażeń u dzieci i młodzieży, gdy lekarz uzna to za konieczne.

Leczenie powinien rozpoczynać lekarz mający doświadczenie w leczeniu zespołu obturacyjnego oskrzeli oraz/lub ciężkich zakażeń u dzieci i młodzieży (zob. także sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” oraz „Właściwości farmakokinetyczne”).

* Tylko w przypadku, gdy uznano za nieskuteczne lub nieuzasadnione stosowanie innych leków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są stosowane w leczeniu tej infekcji.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, inne leki z grupy chinolonów lub którykolwiek z substancji pomocniczych.
• Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i tyzanidyny (zob. sekcja „Wzajemne oddziaływanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływania”).

Wzajemne oddziaływanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływania.

Wpływ innych leków na ciprofloksacynę

Leki wydłużające interwał QT

Ciprofloksacynę, tak jak inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki wydłużające interwał QT (np. leki przeciwarytmiczne klas IA i III, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, makrolidy, neuroleptyki) (zob. sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Probenecydyna

Probenecydyna wpływa na wydzielanie ciprofloksacyny przez nerki. Jednoczesne stosowanie leków zawierających probenecydynę i ciprofloksacynę prowadzi do wzrostu stężenia ciprofloksacyny w osoczu krwi.

Wpływ ciprofloksacyny na inne leki

Tyzanidyna

Tyzanidyny nie należy stosować jednocześnie z ciprofloksacyną (zob. sekcja „Przeciwwskazania”). W badaniu klinicznym z udziałem zdrowych ochotników stwierdzono, że jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i tyzanidyny prowadzi do wzrostu stężenia tyzanidyny w osoczu krwi (wzrost Cmax o 7 razy, zakres — 4–21 razy; wzrost AUC o 10 razy, zakres — 6–24 razy). Wzrostowi stężenia tyzanidyny w osoczu krwi towarzyszyły skutki uboczne o działaniu hipotensyjnym i uspokajającym.

Metotreksat

Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny może spowolnić transport tubularny (metabolizm nerkowy) metotreksatu, co może prowadzić do wzrostu stężenia metotreksatu w osoczu krwi. Zwiększa to ryzyko wystąpienia toksycznych skutków ubocznych wywołanych przez metotreksat. Jednoczesnego stosowania nie zaleca się (zob. sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Teofilina

Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i leków zawierających teoforynę może prowadzić do niepożądanego wzrostu stężenia teofyliny w osoczu krwi, co z kolei może spowodować wystąpienie skutków ubocznych. W pojedynczych przypadkach takie skutki uboczne mogą mieć skutek śmiertelny. Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania tych leków, należy monitorować stężenie teofyliny w osoczu krwi i adekwatnie obniżyć jej dawkę (zob. sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Inne pochodne ksantyny

Po jednoczesnym stosowaniu ciprofloksacyny i leków zawierających kofeinę lub pentoksyfilinę (okspentofilinę) zgłaszano wzrost stężenia tych ksantyn w osoczu krwi.

Fenytoina

Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i fenytoiny może prowadzić do wzrostu lub obniżenia stężenia fenytoiny w osoczu, dlatego zaleca się monitorowanie poziomu leku.

Cyklosporyna

Stwierdzono przejściowy wzrost stężenia kreatyniny w osoczu krwi przy jednoczesnym stosowaniu ciprofloksacyny i leków zawierających cyklosporynę. Dlatego u tych pacjentów konieczna jest częsta kontrola (2 razy w tygodniu) stężenia kreatyniny w osoczu krwi.

Antagoniści witaminy K

Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i antagonistów witaminy K może nasilić ich działanie przeciwkrzepliwe. Zgłaszano wzrost aktywności doustnych leków przeciwkrzepliwych u pacjentów przyjmujących leki przeciwbakteryjne, w tym fluorochinolony. Stopień ryzyka może się różnić w zależności od rodzaju zakażenia, wieku i ogólnego stanu pacjenta, dlatego trudno dokładnie oszacować wpływ ciprofloksacyny na wzrost wartości międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR). Należy często monitorować INR podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu ciprofloksacyny i antagonistów witaminy K (np. warfaryny, acenokumarolu, fenprokumonu, fluindionu).

Duloksetyna

Badania kliniczne wykazały, że jednoczesne stosowanie duloksetyny z silnymi inhibitorami CYP450 1A2, takimi jak fluwoksymina, może prowadzić do wzrostu AUC i Cmax duloksetyny. Pomimo braku danych klinicznych dotyczących możliwej interakcji z ciprofloksacyną, można oczekiwać podobnych efektów przy jednoczesnym stosowaniu tych leków (zob. sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Ropinirol

W badaniach klinicznych stwierdzono, że jednoczesne stosowanie ropinirolu z ciprofloksacyną, moderowanym inhibitorem izoenzymu CYP450 1A2, prowadzi do wzrostu Cmax i AUC ropinirolu odpowiednio o 60% i 84%. Zaleca się monitorowanie skutków ubocznych ropinirolu i odpowiednie dostosowanie dawki podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu z ciprofloksacyną (zob. sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Lidokaina

Udowodniono, że jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny, moderowanego inhibitora izoenzymów cytochromu P450 1A2, i wewnętrznie dożylnie podawanych leków zawierających lidokainę, obniża klirens lidokainy o 22%. Pomimo dobrej tolerancji leczenia lidokainą, możliwe jest wystąpienie interakcji przy jednoczesnym stosowaniu z ciprofloksacyną, związanej ze skutkami ubocznymi.

Klozapina

Po jednoczesnym stosowaniu 250 mg ciprofloksacyny z klozapiną przez 7 dni stężenia klozapiny i N-dewymetyloklozapiny w osoczu krwi były podwyższone odpowiednio o 29% i 31%. Zaleca się kliniczne monitorowanie i odpowiednie dostosowanie dawki klozapiny podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu z ciprofloksacyną (zob. sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Syldenafil

Cmax i AUC syldenafila wzrastały około dwukrotnie u zdrowych ochotników po doustnym podaniu 50 mg syldenafila i jednoczesnym stosowaniu 500 mg ciprofloksacyny. Dlatego należy zachować ostrożność przy jednoczesnym przepisywaniu ciprofloksacyny i syldenafila oraz wziąć pod uwagę stosunek korzyści do ryzyka.

Agomelatyna

Badania kliniczne wykazały, że fluwoksymina, jako silny inhibitor izoenzymu CYP450 1A2, istotnie hamuje metabolizm agomelatyny, co prowadzi do 60-krotnego wzrostu działania agomelatyny. Pomimo braku danych klinicznych dotyczących możliwej interakcji z ciprofloksacyną, moderowanym inhibitorem CYP450 1A2, podobne efekty można oczekiwać przy jednoczesnym podawaniu (zob. sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania. Cytochrom P450”).

Zolpidem

Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny może zwiększyć poziom zolpidemu we krwi. Jednoczesnego stosowania nie zaleca się.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Należy unikać stosowania ciprofloksacyny u pacjentów, u których w wywiadzie występują ciężkie reakcje niepożądane związane z lekami chinolonowymi i fluorochinolonowymi (patrz dział «Reakcje niepożądane»). Leczenie takich pacjentów ciprofloksacyną należy rozpoczynać tylko wtedy, gdy nie ma dostępnych alternatywnych metod leczenia i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz również dział «Przeciwwskazania»).

Ciężkie i infekcje mieszane spowodowane przez bakterie Gram-dodatnie lub beztlenowce

Nie należy stosować ciprofloksacyny jako monoterapii w leczeniu ciężkich infekcji i infekcji spowodowanych przez bakterie Gram-dodatnie lub beztlenowce. W takich przypadkach ciprofloksacynę należy stosować w połączeniu z odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi.

Infekcje spowodowane przez paciorkowce (w tym Streptococcus pneumoniae)

Ciprofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji paciorkowcowych z powodu niewystarczającej skuteczności.

Infekcje układu płciowego

Zapalenie jąder i przydatków jąder oraz zapalenie narządów miednicy małej mogą być spowodowane przez fluorochinolonoodporną Neisseria gonorrhoeae.

Empiryczną terapię ciprofloksacyną w zapaleniu jąder i przydatków jąder oraz w zapaleniu narządów miednicy małej można stosować tylko w połączeniu z innymi odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi (np. z cefalosporynami), z wyjątkiem sytuacji klinicznych, w których wykluczone jest występowanie szczepów Neisseria gonorrhoeae opornych na ciprofloksacynę. Jeżeli w ciągu 3 dni nie nastąpi poprawa kliniczna, należy przeanalizować terapię.

Infekcje dróg moczowych

W krajach Unii Europejskiej obserwuje się różny poziom oporności Escherichia coli na fluorochinolony, która jest najczęstszym patogenem powodującym infekcje dróg moczowych. Lekarzom zaleca się uwzględnienie lokalnego poziomu oporności Escherichia coli na fluorochinolony przy ustalaniu terapii.

Infekcje wewnątrzbrzuszne

Dane dotyczące skuteczności ciprofloksacyny w leczeniu pooperacyjnych infekcji wewnątrzbrzusznego są ograniczone.

Diareę podróżnych

Przy wyborze leku należy wziąć pod uwagę informacje o oporności na ciprofloksacynę odpowiednich mikroorganizmów w krajach, które zostały odwiedzone.

Infekcje kości i stawów

Ciprofloksacynę należy stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi w zależności od wyników badań mikrobiologicznych.

Postać płucna wąglika

Możliwość stosowania u ludzi oparta jest na danych in vitro, badaniach na zwierzętach oraz ograniczonych danych uzyskanych podczas stosowania u ludzi. Lekarz powinien postępować zgodnie z krajowymi i/lub międzynarodowymi protokołami leczenia wąglika.

Dzieci i młodzież

Stosowanie ciprofloksacyny u dzieci i młodzieży należy prowadzić zgodnie z obowiązującymi oficjalnymi zaleceniami. Leczenie z zastosowaniem ciprofloksacyny może prowadzić tylko lekarz z doświadczeniem w leczeniu dzieci i młodzieży z mukowiscydozą i/lub ciężkimi infekcjami.

Ciprofloksacyna powodowała artropatię stawów obciążonych u niewykształconych zwierząt. Wzrost liczby przypadków artropatii związanych z lekiem był statystycznie nieistotny. Jednak leczenie ciprofloksacyną dzieci i młodzieży należy rozpoczynać dopiero po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka z uwagi na ryzyko wystąpienia reakcji niepożądanych związanych ze stawami i/lub tkankami przyległymi.

Infekcje dróg oddechowych u pacjentów z mukowiscydozą

Badania kliniczne obejmowały dzieci i młodzież w wieku 5–17 lat. Ograniczone doświadczenie dotyczy leczenia dzieci w wieku od 1 do 5 lat.

Skomplikowane infekcje dróg moczowych i zapalenie nerek

Należy rozważyć możliwość leczenia infekcji dróg moczowych ciprofloksacyną, gdy inne leczenie jest niemożliwe. Terapia powinna opierać się na wynikach badań mikrobiologicznych.

W badaniach klinicznych oceniano stosowanie ciprofloksacyny u dzieci i młodzieży w wieku 1–17 lat.

Inne specyficzne ciężkie infekcje

Stosowanie ciprofloksacyny może być uzasadnione na podstawie wyników badań mikrobiologicznych w przypadku innych ciężkich infekcji, zgodnie z oficjalnymi zaleceniami lub po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka, gdy inne leczenie nie może być zastosowane lub standardowe leczenie okazało się nieskuteczne.

Stosowanie ciprofloksacyny w przypadku innych specyficznych ciężkich infekcji, nie wymienionych powyżej, nie było oceniane w badaniach klinicznych, a doświadczenie kliniczne jest ograniczone. Dlatego należy zachować ostrożność przy leczeniu pacjentów z takimi infekcjami.

Diareę uwarunkowaną przez Clostridium difficile, związaną z antybiotykoterapią

Znane są przypadki diarei uwarunkowanej przez Clostridium difficile, związanej z antybiotykoterapią, której ciężkość może wahać się od łagodnej diarei do śmiertelnego zapalenia okrężnicy, po stosowaniu prawie wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym ciprofloksacyny. Leczenie antybiotykami może prowadzić do zmiany normalnej flory jelita grubego, co z kolei może prowadzić do nadmiernego wzrostu Clostridium difficile.

Clostridium difficile wytwarza toksyny A i B, które przyczyniają się do rozwoju diarei związanej z antybiotykoterapią. Clostridium difficile wytwarza dużą ilość toksyn, co prowadzi do zwiększonej zachorowalności i śmiertelności z powodu możliwej odporności patogenu na terapię przeciwbakteryjną i konieczności wykonania kolerektomii. Należy pamiętać o możliwości wystąpienia diarei uwarunkowanej przez Clostridium difficile, związanej z antybiotykoterapią, u wszystkich pacjentów z biegunką po stosowaniu antybiotyków. Konieczne jest dokładne zebranie wywiadu farmakologicznego, ponieważ rozwój diarei uwarunkowanej przez Clostridium difficile, związanej z antybiotykoterapią, może wystąpić nawet do dwóch miesięcy po podaniu leków przeciwbakteryjnych. Jeżeli rozważa się lub potwierdzono rozpoznanie diarei uwarunkowanej przez Clostridium difficile, związanej z antybiotykoterapią, stosowanie antybiotyków nieskutecznych wobec Clostridium difficile może być konieczne do odstawienia.

W zależności od danych klinicznych należy przeprowadzić korektę równowagi wodno-elektrolitowej, rozważyć konieczność dodatkowego podania preparatów białkowych, zastosować leki przeciwbakteryjne skuteczne wobec Clostridium difficile. Może również powstać potrzeba interwencji chirurgicznej.

Podwyższona wrażliwość (nadwrażliwość)

W niektórych przypadkach nadwrażliwość i reakcje alergiczne mogą występować już po pierwszym podaniu ciprofloksacyny (patrz dział «Reakcje niepożądane»), o czym należy natychmiast poinformować lekarza.

W pojedynczych przypadkach reakcje anafilaktyczne/anafilakso-idne mogą postępować do stanu szoku, który zagraża życiu pacjenta. W niektórych przypadkach występują one już po pierwszym podaniu ciprofloksacyny. W takim przypadku należy natychmiast przerwać podawanie ciprofloksacyny i rozpocząć leczenie lekowe.

Długotrwałe, niepełnosprawne i potencjalnie nieodwracalne ciężkie reakcje niepożądane

Zgłaszano rozwój bardzo rzadkich, długotrwałych (kilka miesięcy lub lat), niepełnosprawnych, potencjalnie nieodwracalnych ciężkich reakcji niepożądanych wpływających na różne układy organizmu (układ ruchu, układ nerwowy i psychiczny, narządy zmysłów) u pacjentów przyjmujących chinolony lub fluorochinolony, niezależnie od ich wieku i obecności czynników ryzyka. W przypadku pojawienia się pierwszych objawów lub objawów jakichkolwiek ciężkich reakcji niepożądanych należy natychmiast przerwać przyjmowanie ciprofloksacyny i skonsultować się z lekarzem.

Zapalenie ścięgien i zerwanie ścięgien

Ogólnie ciprofloksacynę nie należy stosować pacjentom z chorobami ścięgien lub zaburzeniami związanymi z wcześniejszym stosowaniem chinolonów w wywiadzie. Mimo to, w rzadkich przypadkach po badaniu mikrobiologicznym patogenu i ocenie stosunku korzyści do ryzyka pacjentom tym można przepisać ciprofloksacynę w celu leczenia niektórych ciężkich procesów infekcyjnych, w szczególności w przypadku nieskuteczności standardowej terapii lub oporności bakterii, gdy wyniki badań mikrobiologicznych uzasadniają stosowanie ciprofloksacyny.

Zapalenie ścięgien i zerwanie ścięgien (szczególnie ścięgna Achillesa), czasem obustronne, mogą wystąpić w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia chinolonami i fluorochinolonami, a czasem nawet kilka miesięcy po zakończeniu leczenia ciprofloksacyną (patrz dział «Reakcje niepożądane»). Ryzyko rozwoju zapalenia ścięgien i zerwania ścięgien jest zwiększone u pacjentów starszych, pacjentów z niewydolnością nerek, pacjentów po przeszczepieniu narządów miąższowych oraz u pacjentów przyjmujących jednocześnie kortykosteroidy. Należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów i fluorochinolonów. W przypadku pojawienia się pierwszych objawów zapalenia ścięgien (np. bolesny obrzęk lub zapalenie stawów) leczenie ciprofloksacyną należy natychmiast przerwać i rozważyć leczenie alternatywne. Dotkniętą kończynę należy odpowiednio leczyć (np. zapewnić unieruchomienie). Kortykosteroidów nie należy stosować, jeśli wystąpią objawy patologii ścięgien.

Pacjenci z myasthenia gravis

Z uwagi na ryzyko nasilenia objawów ciprofloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z myasthenia gravis (patrz dział «Reakcje niepożądane»).

Przerost aorty i rozwarstwienie ściany aorty oraz regurgitacja/niewydolność zastawek serca

Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko rozwoju przerostu aorty i rozwarstwienia ściany aorty, szczególnie u pacjentów starszych, a także regurgitacji zastawek aortalnej i mitralnej po stosowaniu fluorochinolonów. Zgłaszano przypadki przerostu aorty i rozwarstwienia ściany aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitacji/niewydolności dowolnej zastawki serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (patrz dział «Reakcje niepożądane»).

W związku z tym fluorochinolony należy stosować tylko po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i rozważeniu innych opcji terapii u pacjentów z obciążonym wywiadem rodzinnym (obecność przerostu aorty lub wrodzonego zaburzenia rozwoju zastawek serca), u pacjentów z rozpoznanym przerostem aorty i/lub rozwarstwieniem ściany aorty, lub chorobą zastawek serca, lub przy obecności innych czynników ryzyka, a mianowicie:

• czynniki ryzyka rozwoju zarówno przerostu aorty i rozwarstwienia ściany aorty, jak i regurgitacji/niewydolności zastawek serca: choroby tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów;
• czynniki ryzyka rozwoju przerostu aorty i rozwarstwienia ściany aorty: choroby naczyń, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak komórkowy olbrzymi, miażdżyca, zespół Sjögrena;
• czynniki ryzyka rozwoju regurgitacji/niewydolności zastawek serca: zapalenie wsierdzia zakaźne.

Ryzyko przerostu aorty i rozwarstwienia ściany aorty oraz jej pęknięcia jest zwiększone u pacjentów jednoczesnie przyjmujących kortykosteroidy systemowe.

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, bólu w klatce piersiowej lub pleców pacjenci powinni natychmiast skontaktować się z lekarzem w poradni ratunkowej.

Pacjentom należy zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku wystąpienia duszności, napadu przyspieszonego rytmu serca lub obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Zaburzenia wzroku

Jeśli podczas przyjmowania leku wystąpią jakiekolwiek zaburzenia wzroku lub reakcje niepożądane ze strony narządów wzroku, należy natychmiast skonsultować się z okulistą (patrz dział «Reakcje niepożądane»).

Wrażliwość na światło

Udowodniono, że ciprofloksacyna powoduje reakcje wrażliwości na światło. Pacjentom przyjmującym ciprofloksacynę zaleca się unikanie bezpośredniego światła słonecznego lub promieniowania UV podczas leczenia (patrz dział «Reakcje niepożądane»).

Drżenie mięśni

Wiadomo, że ciprofloksacyna, podobnie jak inne chinolony, może powodować drżenie mięśni lub obniżać próg drgawkowy. Zgłaszano przypadki rozwoju stanu drgawkowego. Ciprofloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami układu nerwowego środkowego (UKŚ), którzy mają skłonność do występowania drgawek. W przypadku wystąpienia drgawek należy przerwać przyjmowanie ciprofloksacyny (patrz dział «Reakcje niepożądane»).

Neuropatia obwodowa

Zarejestrowano przypadki sensorycznej lub sensoryczno-ruchowej polineuropatii u pacjentów przyjmujących chinolony lub fluorochinolony, co prowadziło do parestezji, hipozestezji, dysestezji lub osłabienia. Pacjentom przyjmującym ciprofloksacynę należy zalecić poinformowanie lekarza przed kontynuacją leczenia, jeśli występują objawy neuropatii, w szczególności ból, palenie, uczucie mrowienia, zdrętwienie i/lub osłabienie, w celu zapobiegania rozwojowi stanów nieodwracalnych (patrz dział «Reakcje niepożądane»).

Reakcje psychiczne

Nawet po pierwszym przyjęciu ciprofloksacyny mogą wystąpić reakcje psychiczne. W rzadkich przypadkach depresja lub psychoza mogą postępować do myśli samobójczych i czynów, takich jak samobójstwo lub próba samobójstwa. W takich przypadkach należy przerwać przyjmowanie ciprofloksacyny i podjąć odpowiednie działania.

Zaburzenia serca

Należy stosować fluorochinolony, w tym ciprofloksacynę, z ostrożnością u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QT, takimi jak:

• wrodzony zespół wydłużonego interwału QT;
• jednoczesne stosowanie leków znanych z ich zdolności do wydłużania interwału QT (np. leki przeciwarytmiczne klas IA i III, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, makrolidy, neuroleptyki);
• niekorygowany dysbalans elektrolitów (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
• choroby serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia).

Pacjenci starsi i kobiety mogą być bardziej wrażliwi na leki wydłużające interwał QT. Z tego powodu należy stosować fluorochinolony, w tym ciprofloksacynę, z ostrożnością u pacjentów z tych grup (patrz działy «Sposób stosowania i dawki. Pacjenci starsi», «Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji», «Przedawkowanie», «Reakcje niepożądane»).

Wahania stężenia glukozy we krwi

Podobnie jak przy stosowaniu innych chinolonów, zgłaszano wahania stężenia glukozy we krwi, w tym przypadki hiperglikemii i hipoglikemii, szczególnie u pacjentów starszych i chorych na cukrzycę, którzy otrzymywali terapię wspomagającą doustnymi lekami hipoglikemizującymi (np. glibenklamidem) lub insuliną. Zarejestrowano przypadki hipoglikemicznego śpiączki. U pacjentów z cukrzycą zaleca się dokładne monitorowanie stężenia glukozy we krwi (patrz dział «Reakcje niepożądane»).

Układ pokarmowy

W przypadku wystąpienia ciężkiej i trwającej biegunki podczas lub po leczeniu (nawet kilka tygodni po leczeniu) należy poinformować lekarza, ponieważ ten objaw może maskować ciężką chorobę przewodu pokarmowego (np. kolitę związaną z antybiotykoterapią, która może mieć śmiertelny skutek), wymagającą natychmiastowego leczenia (patrz dział «Reakcje niepożądane»). W takich przypadkach należy przerwać przyjmowanie ciprofloksacyny i rozpocząć stosowanie odpowiedniej terapii. Leki hamujące perystaltykę są przeciwwskazane.

Nerki i układ wydalniczy

Zgłaszano krystalurię związaną ze stosowaniem ciprofloksacyny (patrz dział «Reakcje niepożądane»). Pacjenci przyjmujący ciprofloksacynę powinni otrzymywać wystarczającą ilość płynów. Należy unikać nadmiernej alkalinizacji moczu.

Zaburzenia funkcji nerek

Ponieważ ciprofloksacyna jest wydalana z organizmu głównie w niezmienionej formie przez nerki, należy dostosować dawkę u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (zgodnie z opisem w dziale «Sposób stosowania i dawki»), aby uniknąć zwiększenia niepożądanych reakcji w wyniku nagromadzenia ciprofloksacyny.

Układ wątrobowo-żółciowy

Podczas stosowania ciprofloksacyny zgłaszano przypadki rozwoju martwicy wątroby i niewydolności wątroby zagrażającej życiu pacjenta (patrz dział «Reakcje niepożądane»). W przypadku pojawienia się jakichkolwiek objawów choroby wątroby (takich jak anoreksja, żółtaczka, ciemny mocz, świąd lub napięcie przedniej ściany brzucha) leczenie należy przerwać.

Deficyt glukozo-6-fosfodehydrogenazy

Podczas stosowania ciprofloksacyny zgłaszano reakcje hemolityczne u pacjentów z deficytem glukozo-6-fosfodehydrogenazy. Należy unikać stosowania ciprofloksacyny tym pacjentom, z wyjątkiem przypadków, gdy potencjalna korzyść przeważa nad potencjalnym ryzykiem. W takim przypadku należy obserwować możliwy rozwój hemolizy.

Odporność

Podczas lub po leczeniu ciprofloksacyną mogą być wyizolowane bakterie oporne, z klinicznie zdefiniowaną superinfekcją lub bez niej. Istnieje pewne ryzyko rozwoju oporności na ciprofloksacynę u bakterii podczas długotrwałych cykli leczenia i przy leczeniu infekcji szpitalnych i/lub infekcji spowodowanych przez Staphylococcus i Pseudomonas.

Cytochrom P450

Ciprofloksacyna umiarkowanie hamuje CYP450 1A2 i może powodować zwiększenie stężenia surowicy współpodawanych substancji, które są również metabolizowane przez ten enzym (np. teofiliny, klozapiny, olanzapiny, ropinirolu, tizanidyny, duloksetyny, agomelatyny). Dlatego należy dokładnie obserwować pacjentów przyjmujących te substancje jednocześnie z ciprofloksacyną w celu wykrycia objawów przedawkowania. Może również być konieczne określenie stężenia surowicy (np. teofiliny) (patrz dział «Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji»). Jednoczesne przepisywanie ciprofloksacyny i tizanidyny jest przeciwwskazane.

Metylotreksat

Nie zaleca się jednoczesnego przepisywania ciprofloksacyny i metylotreksatu (patrz dział «Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji»).

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Ciprofloksacyna in vitro może wpływać na wyniki posiewu na Mycobacterium tuberculosis poprzez hamowanie wzrostu kultury bakterii, co może prowadzić do fałszywie negatywnych wyników posiewu u pacjentów przyjmujących ciprofloksacynę.

Reakcje w miejscu podania

Zgłaszano reakcje w miejscu podania ciprofloksacyny. Częstość takich reakcji wzrasta, gdy czas podania wynosi 30 minut lub mniej. Reakcje mogą objawiać się jako lokalne reakcje skórne, które szybko znikają po zakończeniu infuzji. Dalsze podawanie dożylnie nie jest przeciwwskazane, jeśli reakcje się nie powtarzają lub nie nasilają.

Zawartość sodu

Ten lek zawiera sód w następujących ilościach (na 1 butelkę): 354 mg (200 mg / 100 ml), 708,1 mg (400 mg / 200 ml), co odpowiada odpowiednio 17,7 % i 35,4 % zalecanej przez WHO maksymalnej dziennej normy spożycia sodu 2 g dla dorosłego. Maksymalna dzienna dawka tego produktu odpowiada 108 % zalecanej przez WHO maksymalnej dziennej normy spożycia sodu. Ciprofloksacyna jest uważana za produkt o wysokiej zawartości sodu. Należy to szczególnie wziąć pod uwagę, jeśli pacjent przestrzega diety o niskiej zawartości soli, czyli wtedy, gdy spożycie sodu przez pacjenta budzi zaniepokojenie z medycznego punktu widzenia (pacjenci z niewydolnością serca, niewydolnością nerek, zespołem nerczynym i innymi).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Dane dotyczące stosowania ciprofloksacyny u ciężarnych wskazują na brak rozwoju wad wrodzonych lub toksyczności płodowej/neonatalnej. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni toksyczny wpływ na funkcję rozrodczą. U młodych zwierząt i zwierząt narażonych na działanie chinolonów przed urodzeniem obserwowano wpływ na niezwyrodniałą tkankę chrzęstną, dlatego nie można wykluczyć możliwości, że lek może być szkodliwy dla chrząstek stawowych noworodka/płodu. Dlatego w czasie ciąży należy unikać przyjmowania ciprofloksacyny.

Okres karmienia piersią

Ciprofloksacyna przenika do mleka matki. Z uwagi na ryzyko uszkodzenia chrząstek stawowych u noworodków ciprofloksacynę nie należy stosować w czasie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Ciprofloksacyna może powodować reakcje ze strony UKŚ. Z tego powodu zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn może być zaburzona.

Sposób i dawki stosowania.

Dawkowanie

Dawkowanie ustala się indywidualnie w zależności od lokalizacji i ciężkości przebiegu infekcji, wrażliwości patogenu, czynności nerek u pacjenta, a u dzieci i młodzieży – również w zależności od masy ciała.

Czas trwania leczenia zależy od ciężkości choroby oraz obrazu klinicznego i bakteriologicznego.

Leczenie ciprofloksacyną po wstępnym zastosowaniu jej formy dożylnej może być kontynuowane w postaci doustnej, o ile takie leczenie jest odpowiednie dla danego pacjenta. Przejście z wstępnego wstrzykiwania dożycznego na doustne należy wykonać jak najszybciej.

W przypadkach ciężkich lub gdy pacjent nie może przyjmować leków w formie doustnej (np. pacjent jest na żywieniu enteralnym), zaleca się rozpoczęcie i kontynuowanie leczenia formą dożyczną ciprofloksacyny aż do momentu, w którym możliwe będzie przejście na formę doustną.

Leczenie infekcji wywołanych przez określone bakterie (np. Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter lub Staphylococci) może wymagać podania wyższych dawek ciprofloksacyny oraz połączenia z innymi odpowiednimi środkami przeciwbakteryjnymi.

Leczenie niektórych infekcji (np. zapaleń narządów miednicy, infekcji wewnątrzbrzusznych, infekcji u pacjentów z neutropenią oraz infekcji kości i stawów) może wymagać połączenia z innymi odpowiednimi środkami przeciwbakteryjnymi w zależności od patogenu.

Dorośli

Dzieci

Pacjenci w wieku podeszłym

Pacjentom w wieku podeszłym należy dobierać dawki w zależności od ciężkości choroby oraz klirensu kreatyniny.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek lub wątroby

Zalecane dawki początkowe i utrzymanie dawki u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek

Dla pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki.

Schemat dawkowania w przypadku zaburzeń funkcji nerek lub wątroby u dzieci nie był badany.

Sposób stosowania

Przed użyciem roztwór należy sprawdzić. Przy niskiej temperaturze może tworzyć się osad, który ponownie się rozpuszcza w temperaturze pokojowej (15–25 °C). Tuż przed zastosowaniem lek należy wstrząsnąć. Używać wyłącznie przezroczystego roztworu. Lek należy użyć natychmiast po przebiciu gumowego zawleczka, aby zapobiec zakażeniu bakteryjnemu. Środek leczniczy przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użytku. Nieużywany roztwór należy zutylizować.

W warunkach światła dziennego pełna skuteczność roztworu jest gwarantowana przez 3 dni.

Cyprofloksacyna podawana jest w formie wlewów dożylnych. U dzieci czas trwania wlewu wynosi 60 minut. U dorosłych pacjentów czas trwania wlewu wynosi 60 minut dla preparatu „Cyprofloksacyna, roztwór do wlewu” zawierającego 400 mg cyprofloksacyny oraz 30 minut dla preparatu „Cyprofloksacyna, roztwór do wlewu” zawierającego 200 mg cyprofloksacyny. Powolne wlewanie do dużej żyły pozwala zminimalizować dyskomfort u pacjenta i zmniejszyć ryzyko podrażnienia żyły.

Roztwór do wlewu podaje się albo oddzielnie, albo po zmieszaniu z innymi zgodnymi roztworami do wlewów.

Zgodność z innymi roztworami

Roztwór do wlewu cyprofloksacyny jest zgodny z roztworem Ringer’a, roztworem Ringer’a z laktałem, 5 % i 10 % roztworem glukozy, 5 % i 10 % roztworem fruktozy. Jeśli zgodność z innymi roztworami do wlewów nie została potwierdzona, roztwór do wlewu cyprofloksacyny należy podawać oddzielnie. Widocznymi objawami braku zgodności są wytrącanie się osadu, zmętnienie lub zmiana koloru roztworu.

Dzieci.

Cyprofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu innych chorób zakaźnych u dzieci poza tymi, które wymieniono w sekcji „Wskazania”.

Przedawkowanie.

Zgłaszano przypadki przedawkowania po przyjęciu 12 g leku, które prowadziły do objawów umiarkowanej toksyczności. Ostra dawka 16 g prowadziła do rozwoju ostrej niewydolności nerek.

Objawy przedawkowania obejmowały zawroty głowy, drżenie, ból głowy, zmęczenie, drgawki, halucynacje, dezorientację, dyskomfort brzuszny, zaburzenia funkcji nerek i wątroby, a także krystalurię i hematurię. Zgłaszano również o odwracalnej toksyczności nerek.

Oprócz standardowych środków ratunkowych stosowanych w przypadku przedawkowania (np. opróżnienie żołądka z następującym podaniem węgla aktywnego) zaleca się kontrolę funkcji nerek, w szczególności oznaczenie pH moczu i, w razie potrzeby, zwiększenie jego kwasowości w celu zapobiegania krystalurii. Pacjenci powinni otrzymywać wystarczającą ilość płynów. Teoretycznie antacida zawierające w swoim składzie wapń lub magnez mogą obniżać wchłanianie cyprofloksacyny w przypadku przedawkowania.

Za pomocą hemodializy lub dializy otrzewnowej usuwa się jedynie niewielką ilość cyprofloksacyny (< 10 %).

W przypadku przedawkowania należy przeprowadzić leczenie objawowe. Należy monitorować parametry EKG, ponieważ może dochodzić do wydłużenia się odcinka QT.

Reakcje niepożądane.

Najczęściej zgłaszane reakcje niepożądane związane z lekiem to nudności, biegunka, wymioty, przemijające podwyższenie poziomu transaminaz, wysypka oraz reakcje w miejscu podania.

Dane dotyczące reakcji niepożądanych po stosowaniu ciprofloksacyny, uzyskane w trakcie badań klinicznych oraz obserwacji po wprowadzeniu na rynek (dawkowanie doustne, dożylne oraz sekwencyjne), przedstawiono poniżej.

W analizie częstości występowania bierze się pod uwagę dane dotyczące podania doustnego oraz dożylnego ciprofloksacyny.

Do oceny częstości występowania reakcji niepożądanych stosuje się następującą klasyfikację: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 i < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 i < 1/100), rzadko (≥ 1/10000 i < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (niemożliwa do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Zakażenia i inwazje

Rzadko: grzybicze nadkażenia.

Zaburzenia układu krwi i chłonnego

Rzadko: eozynofilia; rzadko: leukopenia, anemia, neutropenia, leukocytoza, trombocytopenia, trombocytoza.

Bardzo rzadko: anemia hemolityczna, agranulocytoza, pancytopenia (życiowo uciążliwa), zahamowanie funkcji szpiku kostnego (życiowo uciążliwe).

Zaburzenia układu odpornościowego

Rzadko: reakcje alergiczne, obrzęk alergiczny/obrzęk naczynioruchowy.

Bardzo rzadko: reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny (życiowo uciążliwy) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), reakcje przypominające chorobę surowiczą.

Zaburzenia endokrynologiczne

Częstość nieznana: zespół nieodpowiedniej sekrecji hormonu antydiuretycznego (zespół SIADH).

Zaburzenia przemiany materii i metabolizmu

Rzadko: obniżenie apetytu.

Rzadko: hiperglikemia, hipoglikemia (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Częstość nieznana: śpiączka hipoglikemiczna (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zaburzenia psychiczne*

Rzadko: nadaktywność psychomotoryczna/pobudzenie.

Rzadko: dezorientacja i zamieszanie, niepokój, patologiczne sny, depresja (z możliwymi myślami samobójczymi/ideacjami lub próbami/samobójstwem) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), halucynacje.

Bardzo rzadko: reakcje psychotyczne (z możliwymi myślami samobójczymi/ideacjami lub próbami/samobójstwem) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”); częstość nieznana: mania, hipomania.

Zaburzenia neurologiczne*

Rzadko: ból głowy, zawroty głowy, zaburzenia snu, zaburzenia smaku.

Rzadko: parestezje i dizestezje, hipestezja, drżenie, drgawki (w tym stan padaczkowy – patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), zawroty głowy.

Bardzo rzadko: migrena, zaburzenia koordynacji, zaburzenia chodu, zaburzenia węchu, dobrej jakości nadciśnienie wewnątrzczaszkowe.

Częstość nieznana: neuropatia obwodowa i polineuropatia (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zaburzenia narządu wzroku*

Rzadko: zaburzenia widzenia, np. podwójne widzenie.

Bardzo rzadko: zaburzenia postrzegania barw.

Zaburzenia narządu słuchu i aparatu przedsionkowego*

Rzadko: szumy w uszach, utrata słuchu/zaburzenia słuchu.

Zaburzenia serca**

Rzadko: tachykardia.

Częstość nieznana: arytmia komorowa, tachykardia typu torsade de pointes (obserwowano głównie u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT), wydłużenie odcinka QT (patrz sekcje „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”, „Przedawkowanie”).

Zaburzenia naczyniowe**

Rzadko: rozszerzenie naczyń, hipotensja tętnicza, stan omdleniowy.

Bardzo rzadko: zapalenie naczyń.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersia

Rzadko: duszność (w tym stan astmatyczny).

Zaburzenia przewodu pokarmowego

Często: nudności, biegunka.

Rzadko: wymioty, ból w okolicy żołądka i jelit, ból brzuszny, zaburzenia trawienne, wzdęcia.

Rzadko: zapalenie okrężnicy związane z antybiotykiem (bardzo rzadko zakończone śmiertelnie) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Bardzo rzadko: zapalenie trzustki.

Zaburzenia układu wątrobowo-żółciowego

Rzadko: podwyższenie poziomu transaminaz i bilirubiny.

Rzadko: zaburzenia funkcji wątroby, żółtaczka cholestatyczna, zapalenie wątroby.

Bardzo rzadko: martwica wątroby (rzadko postępująca do niewydolności wątroby zagrożonej życiem) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zmiany skórne i tkanki podskórnej

Rzadko: wysypka, świąd, pokrzywka.

Rzadko: reakcje fotouczulenia (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Bardzo rzadko: plamica, rumień wielopostaciowy, rumień węzłowaty, zespół Stevensa-Johnsona (zagrożenie życia), toksyczne martwicze zetlanie nabłonka (zagrożenie życia).

Częstość nieznana: ostra ogólna wypryskowa pustulka (AGEP), wyprysk lekowy z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS).

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej*

Rzadko: ból mięśniowo-szkieletowy (np. ból kończyn, odcinka lędźwiowego, klatki piersiowej), artrologia.

Rzadko: miologia, zapalenie stawów, zwiększenie napięcia mięśniowego i skurcze mięśni.

Bardzo rzadko: osłabienie mięśni, zapalenie ścięgien, pęknięcie ścięgna (głównie Achillesa) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), nasilenie objawów myasthenia gravis (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zaburzenia układu moczowego

Rzadko: zaburzenia funkcji nerek.

Rzadko: niewydolność nerek, hematuria, krystaluria (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), zapalenie nerek typu kanalikowo-śródmiąższowe.

Stan ogólny i reakcje w miejscu podania*

Często: reakcje w miejscu iniekcji i infuzji (tylko przy podaniu dożylnym).

Rzadko: osłabienie, gorączka.

Rzadko: obrzęki, zwiększona potliwość (hiperhidroza).

Badania

Rzadko: podwyższenie aktywności fosfatazy alkalicznej we krwi.

Rzadko: podwyższenie aktywności amylazy.

Częstość nieznana: wydłużony czas PT (protrombinowy) u pacjentów stosujących antagonistów witaminy K.

* Zgłaszano niektóre przypadki bardzo rzadkich, długotrwałych (kilka miesięcy lub lat), niepełnosprawności powodujących i potencjalnie nieodwracalnych poważnych reakcji niepożądanych, wpływających na różne układy narządów (w tym takie reakcje jak zapalenie ścięgien, pęknięcie ścięgna, artrologia, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatie związane z parestezjami i neuralgiami, zmęczenie, objawy psychiatryczne (w tym zaburzenia snu, lęk, ataki paniki, depresja i myśli samobójcze), zaburzenia pamięci i koncentracji uwagi, zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i zapachu), związane z zastosowaniem chinolonów i fluorochinolonów, niezależnie od obecności czynników ryzyka (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

** Zgłaszano przypadki rozwoju aneurysmy i rozwarstwienia ściany aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitacji/niewydolności dowolnej z zastawek serca u pacjentów stosujących fluorochinolony (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Poniższe niepożądane zjawiska mają wyższą kategorię częstości w podgrupach pacjentów, którzy otrzymywali leczenie dożylne lub stopniowe (przejście od dożylnego do doustnego):

Często: wymioty, przemijające podwyższenie transaminaz, wysypka.

Rzadko: trombocytopenia, trombocytoza, dezorientacja i zamieszanie, halucynacje, parestezje i dizestezje, drgawki, zawroty głowy, zaburzenia wzroku, słuchu, tachykardia, rozszerzenie naczyń, hipotensja, przemijające zaburzenia funkcji wątroby, żółtaczka cholestatyczna, niewydolność nerek, obrzęki.

Rzadko: pancytopenia, zahamowanie czynności szpiku kostnego, wstrząs anafilaktyczny, reakcje psychotyczne, migrena, zaburzenia nerwu węchowego, zaburzenia słuchu, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, martwica wątroby, plamica, pęknięcie ścięgna.

Dzieci

Częstość przypadków artropatii (artrologia, zapalenie stawów), wskazana powyżej, została określona w badaniach z udziałem dorosłych pacjentów. U dzieci artropatia występuje częściej (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych po rejestracji leku jest ważnym procederem. Pozwala to na kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka dla danego leku. Osoby pracujące w zawodzie medycznym powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane reakcje niepożądane poprzez krajowy system farmakologii.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu.

Niezgodność.

Niniejszego leku nie należy mieszać z innymi lekami, z wyjątkiem tych, które są wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Jeśli niepotwierdzona jest zgodność z innym lekiem do infuzji, roztwór do infuzji ciprofloksacyny należy podawać oddzielnie.

Niezgodność występuje przy stosowaniu z wszystkimi roztworami/lekiem do infuzji, które są niestabilne fizycznie lub chemicznie (np. penicyliny, roztwory heparyny), szczególnie w połączeniu z roztworami, których pH zostało doprowadzone do wartości zasadowej.

Opakowanie.

Po 100 ml lub po 200 ml w butelkach polimerowych; po 1 butelce w pudełku z tektury.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

TOV „Yuria-Farm”.

Miejsce produkcji i adres siedziby prowadzonej działalności.

Ukraina, 18030, obwód czerkaski, miasto Czerciski, ul. Kozarska 108. Tel.: (044) 281-01-01.