Ciprofloksacyna

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Ciprofloksacyna (CIPROFLOXACIN)

Skład:

substancja czynna: ciprofloksacyna;

1 ml roztworu zawiera ciprofloksacynu hydrochloroanhydrid (przeliczając na ciprofloksacynę) 2 mg;

substancje pomocnicze: natrium chloridum, dinatrii edetas, acidum lacticum, natrii hydroxidum, acidum hydrochloridum dilutum, aqua pro injectione.

Postać leku. Roztwór do wlewania.

Główne właściwości fizykochemiczne: przeźroczysta, bezbarwna lub nieco żółtawa ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Fluorochinolony. Ciprofloksacyna. Kod ATC J01M A02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Działanie bakteriobójcze ciprofloksacyny jako antybakteryjnego leku z grupy fluorochinolonów wynika z hamowania topoizomerazy typu II (DNA-kołazyny) oraz topoizomerazy IV, niezbędnych do replikacji, transkrypcji, naprawy i rekombinacji bakteryjnego DNA.

Zależność farmakokinetyka/farmakodynamika

Skuteczność leku zależy przede wszystkim od maksymalnej stężenia substancji leku w osoczu (Cmax) oraz minimalnego stężenia hamującego (MIC) ciprofloksacyny dla patogenu bakteryjnego, a także od stosunku pomiędzy polem pod krzywą „stężenie – czas” (AUC) a MIC.

Mechanizm oporności

Oporność na ciprofloksacynę in vitro może powstawać stopniowo poprzez mutacje miejsc docelowych DNA-kołazyny oraz topoizomerazy IV. Stopień oporności krzyżowej między ciprofloksacyną a innymi fluorochinolonami, która w wyniku tego powstaje, jest różny. Pojedyncze mutacje mogą nie prowadzić do oporności klinicznej, jednak wielokrotne mutacje zazwyczaj prowadzą do oporności klinicznej wobec wielu lub wszystkich substancji czynnych z tej grupy.

Oporność zapewniana przez niemożność przenikania lub mechanizm pompy efluksowej różnie wpływa na wrażliwość na fluorochinolony, w zależności od właściwości fizykochemicznych substancji czynnych danej grupy oraz powinowactwa systemu transportowego do każdej z nich. Wszystkie mechanizmy oporności in vitro są często obserwowane u izolatów klinicznych. Mechanizmy oporności dezaktywujące inne antybiotyki, takie jak bariera niemożliwości przenikania (częsta u Pseudomonas aeruginosa) oraz mechanizm pompy efluksowej, mogą wpływać na wrażliwość na ciprofloksacynę.

Obserwowano także oporność pośredniczoną przez plazmidy, kodowaną przez geny qnr.

Zakres działania przeciwbakteryjnego

Punkty odniesienia oddzielają szczepy wrażliwe od szczepów o średniej wrażliwości, a te ostatnie – od szczepów opornych.

Rekomendacje EUCAST

1Staphylococcus spp. — punkty odniesienia dla ciprofloksacyny dotyczą terapii z zastosowaniem wysokich dawek.

*Niepowiązane z gatunkami punkty odniesienia zostały określone głównie na podstawie danych farmakokinetycznych i farmakodynamicznych i nie zależą od wartości MIC dla poszczególnych gatunków. Są stosowane wyłącznie dla gatunków, które nie mają własnych punktów odniesienia, a nie dla tych, w przypadku których testowanie wrażliwości nie jest zalecane.

Rozprzestrzenienie nabytej oporności wyizolowanych gatunków może się różnić w zależności od regionu i czasu, dlatego wymagane są lokalne informacje dotyczące oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich zakażeń. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, gdy lokalne rozprzestrzenienie oporności osiągnie poziom, przy którym korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów zakażeń, jest wątpliwa.

Ogólnie wrażliwe na ciprofloksacynę są następujące rodzaje i gatunki bakterii (dla gatunku Streptococcus patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Po wewnątrznaczyniowej infuzji średnie stężenie maksymalne ciprofloksacyny osiągane jest na końcu infuzji. Farmakokinetyka ciprofloksacyny po wewnątrznaczyniowym stosowaniu ma charakter liniowy w zakresie dawek do 400 mg.

W porównaniu parametrów farmakokinetycznych po wewnątrznaczyniowym stosowaniu 2 razy na dobę i 3 razy na dobę nie stwierdzono akumulacji ciprofloksacyny ani jej metabolitów.

AUC po 60-minutowej wewnątrznaczyniowej infuzji 200 mg ciprofloksacyny i po doustnym stosowaniu 250 mg ciprofloksacyny co 12 godzin była podobna.

60-minutowa infuzja wewnątrznaczyniowa 400 mg ciprofloksacyny co 12 godzin była bioekwiwalentna doustnej dawce 500 mg co 12 godzin pod względem AUC.

Po wewnątrznaczyniowym podaniu 400 mg przez 60 minut co 12 godzin wartość Cmax była podobna do wartości po przyjęciu postaci doustnej w dawce 750 mg.

Po wewnątrznaczyniowym podaniu 400 mg ciprofloksacyny przez 60 minut co 8 godzin wartość AUC była podobna do wartości AUC po doustnym przyjmowaniu 750 mg co 12 godzin.

Rozkład

Stopień wiązania ciprofloksacyny z białkami osocza jest niski (20–30%). W osoczu krew ciprofloksacyna występuje głównie w formie niejonizowanej; objętość rozkładu w stanie ustalonym jest duża – 2–3 l/kg masy ciała. Stężenia ciprofloksacyny osiągają wysoki poziom w różnych tkankach, takich jak płuca (płyn epitelialny, makrofagi alveolarne, próbki biopsji), zatoki, ogniska zapalenia (płyn pęcherzy, wywołanych przez kantharydy) oraz drogi moczowo-płciowe (mocz, prosta, endometrium), gdzie całkowite stężenie przekracza poziom leku w osoczu krwi.

Biotransformacja

Stwierdzono niewielkie stężenia czterech metabolitów, takich jak desetylenocyprofloksacyna (M1), sulfocyprofloksacyna (M2), okso-cyprofloksacyna (M3) i formylocyprofloksacyna (M4). Metabolity również wykazują właściwości przeciwbakteryjne in vitro, jednak w mniejszym stopniu niż związek pierwotny.

Ciprofloksacyna jest umiarkowanym inhibitorem izoenzymu CYP450 1A2.

Ciprofloksacyna jest głównie wydalana z moczem, a w mniejszym stopniu – z kałem.

Oczyszczanie nerek wynosi 180–300 ml/kg/godz., a całkowite oczyszczanie organizmu — 480–600 ml/kg/godz. Ciprofloksacyna ulega zarówno filtracji kłębuszkowej, jak i sekrecji kanalikowej. W przypadku ciężkich zaburzeń funkcji nerek okres półwydalania ciprofloksacyny wydłuża się do 12 godzin.

Pozanerkowe oczyszczanie ciprofloksacyny zapewnia głównie aktywna sekrecja w jelitach oraz metabolizm. 1% dawki wydala się z żółcią. Ciprofloksacyna występuje w wysokich stężeniach w żółci.

Dzieci

Dane farmakokinetyczne u dzieci są ograniczone.

W trakcie badań z udziałem dzieci w wieku od 1 roku nie zaobserwowano zależności wiekowej parametrów Cmax i AUC. Po wielokrotnym stosowaniu leku (10 mg/kg 3 razy dziennie) nie zaobserwowano istotnego wzrostu wartości Cmax i AUC.

U 10 dzieci z ciężkim sepsą w wieku poniżej 1 roku wartość Cmax wyniosła 6,1 mg/l (zakres 4,6–8,3 mg/l) po 1-godzinnej wewnątrzżylnej infuzji w dawce 10 mg/kg. U dzieci w wieku od 1 do 5 lat wartość ta wyniosła 7,2 mg/l (zakres 4,7–11,8 mg/l). Wartości AUC wyniosły odpowiednio 17,4 mg*godz./l (zakres 11,8–32,0 mg*godz./l) i 16,5 mg*godz./l (zakres 11–23,8 mg*godz./l).

Otrzymane wartości mieszczą się w granicach normy ustalonych u dorosłych przy dawce terapeutycznej. Zgodnie z analizą farmakokinetyczną pacjentów pediatrycznych z różnymi infekcjami, przewidywany średni okres półwydalania u dzieci wynosi około 4–5 godzin, a biodostępność zawiesiny do doustnego stosowania — od 50% do 80%.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Ciprofloksacyna jest wskazana w leczeniu poniżej wymienionych infekcji (zob. także sekcje „Właściwości farmakologiczne” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”). Przed rozpoczęciem terapii należy zwrócić szczególną uwagę na wszystkie dostępne informacje dotyczące oporności na ciprofloksacynę.

Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Dorośli

• Infekcje dolnych dróg oddechowych spowodowane bakteriami Gram-ujemnymi:
  • zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (tylko w przypadku uznania za nieskuteczne lub nieuzasadnione stosowanie innych leków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są przepisywane w leczeniu tej infekcji);
  • infekcje oskrzelowo-płucne u pacjentów z mukowiscydozą lub z rozszerzeniami oskrzeli;
  • zapalenie płuc nabyte poza szpitalem.
• Przewlekły ropny zapalenie ucha środkowego.
• Złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego.
• Zaostrzenie przewlekłego zapalenia zatok przynosowych, szczególnie jeśli spowodowane przez bakterie Gram-ujemne*.
• Infekcje dróg moczowych:
  • ostre zapalenie nerek;
  • powikłane infekcje dróg moczowych;
  • bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego.
• Infekcyjne zmiany narządów płciowych:
  • zapalenie jąder i nasieniowodów, w szczególności spowodowane wrażliwymi szczepami Neisseria gonorrhoeae;
  • zapalenie narządów miednicy, w szczególności spowodowane wrażliwymi szczepami Neisseria gonorrhoeae.
• Infekcje przewodu pokarmowego (np. leczenie biegunki podróżnych).
• Infekcje wewnątrzbrzuszne.
• Infekcje skóry i tkanek miękkich spowodowane bakteriami Gram-ujemnymi.
• Infekcje kości i stawów.
• Postać płucna wąglika (profilaktyka po kontakcie i leczenie radykalne).
• Gorączka u pacjentów z neutropenią, w przypadku podejrzenia infekcji bakteryjnej.

Dzieci i młodzież

• Infekcje oskrzelowo-płucne spowodowane Pseudomonas aeruginosa u pacjentów z mukowiscydozą.
• Powikłane infekcje dróg moczowych i ostre zapalenie nerek.
• Postać płucna wąglika (profilaktyka po kontakcie i leczenie radykalne).

Ciprofloksacynę można również stosować w leczeniu ciężkich infekcji u dzieci i młodzieży, gdy lekarz uzna to za konieczne.

Leczenie powinien rozpoczynać lekarz posiadający doświadczenie w leczeniu mukowiscydozy i/lub ciężkich infekcji u dzieci i młodzieży (zob. sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

* Tylko w przypadku uznania za nieskuteczne lub nieuzasadnione stosowanie innych leków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są przepisywane w leczeniu tej infekcji.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na substancję czynną, inne leki z grupy chinolonów lub dowolny składnik pomocniczy.
• Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i tyzanidyny (zob. sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Wpływ innych leków na ciprofloksacynę

Leki wydłużające odcinek QT

Ciprofloksacynę, podobnie jak inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki wydłużające odcinek QT (np. leki przeciwarytmiczne z klas IA i III, trójcykliczne leki przeciwdziałające depresji, makrolidy, neuroleptyki) (zob. sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Probenecydlina

Probenecydlina wpływa na wydzielanie ciprofloksacyny przez nerki. Jednoczesne stosowanie leków zawierających probenecydlę i ciprofloksacynę prowadzi do wzrostu stężenia ciprofloksacyny w osoczu.

Wpływ ciprofloksacyny na inne leki

Tyzanidyna

Tyzanidyny nie można stosować jednoczesnie z ciprofloksacyną (zob. sekcja „Przeciwwskazania”). W badaniu klinicznym z udziałem zdrowych ochotników stwierdzono wzrost stężenia tyzanidyny w osoczu (wzrost Cmax 7-krotnie, zakres 4–21 razy; wzrost AUC 10-krotnie, zakres 6–24 razy) przy jednoczesnym stosowaniu ciprofloksacyny i tyzanidyny. Wzrost stężenia tyzanidyny w osoczu wiąże się ze wzmocnieniem działania hipotensyjnego i uspokajającego.

Metotreksat

Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny może spowolnić transport tubularny (metabolizm nerkowy) metotreksatu, co może prowadzić do wzrostu jego stężenia w osoczu. Zwiększa to ryzyko wystąpienia niepożądanych reakcji toksycznych spowodowanych metotreksatem. Jednoczesne przepisywanie nie jest zalecane (zob. sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Teofilina

Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i leków zawierających teofylinę może prowadzić do niepożądanego wzrostu stężenia teofiliny w osoczu, co z kolei może spowodować rozwój reakcji niepożądanych. W pojedynczych przypadkach mogą one mieć charakter śmiertelny. Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania tych leków, należy monitorować stężenie teofiliny w osoczu i odpowiednio zmniejszyć dawkę (zob. sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Inne pochodne ksantyny

Po jednoczesnym stosowaniu ciprofloksacyny i leków zawierających kofeinę lub pentoksyfilinę (okspentofile) donoszono o wzroście stężenia tych ksantyn w osoczu.

Fenytoina

Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i fenytoiny może prowadzić do wzrostu lub spadku stężenia fenytoiny w osoczu, dlatego zaleca się monitorowanie jej poziomu.

Cyklosporyna

Stwierdzono przejściowy wzrost stężenia kreatyniny w osoczu przy jednoczesnym stosowaniu ciprofloksacyny i leków zawierających cyklosporynę. Dlatego u tych pacjentów konieczna jest częsta kontrola stężenia kreatyniny w osoczu (2 razy w tygodniu).

Antagoniści witaminy K

Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i antagonistów witaminy K może nasilić ich działanie przeciwkrzepliwe. Donoszono o wzroście aktywności doustnych leków przeciwkrzepliwych u pacjentów przyjmujących leki przeciwbakteryjne, w tym fluorochinolony. Stopień ryzyka może się różnić w zależności od rodzaju infekcji, wieku i ogólnego stanu pacjenta, dlatego trudno dokładnie ocenić wpływ ciprofloksacyny na wzrost wartości międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR). Należy często monitorować INR podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu ciprofloksacyny i antagonistów witaminy K (np. warfaryny, acenokumaryny, fenprokumonu, fluindionu).

Duloksetyna

Badania kliniczne wykazały, że jednoczesne stosowanie duloksetyny z silnymi inhibitorami CYP450 1A2, takimi jak fluwoksamina, może prowadzić do wzrostu AUC i Cmax duloksetyny. Pomimo braku danych klinicznych dotyczących możliwej interakcji z ciprofloksacyną, można oczekiwać podobnych efektów przy jednoczesnym stosowaniu tych leków (zob. sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Ropinirol

W badaniach klinicznych stwierdzono, że jednoczesne stosowanie ropinirolu z ciprofloksacyną, moderowanym inhibitorem izoenzymu CYP450 1A2, prowadzi do wzrostu Cmax i AUC ropinirolu odpowiednio o 60 % i 84 %. Zaleca się monitorowanie efektów niepożądanych ropinirolu i odpowiednie dostosowanie dawki podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu z ciprofloksacyną (zob. sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Lidokaina

U zdrowych osób wykazano, że jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny, moderowanego inhibitora izoenzymów cytochromu P450 1A2, i leków dożylnych zawierających lidokainę, zmniejsza klirens lidokainy o 22 %. Pomimo dobrej tolerancji leczenia lidokainą, możliwe jest wystąpienie interakcji przy jednoczesnym stosowaniu z ciprofloksacyną, co może być związane z reakcjami niepożądanymi.

Klozapina

Po jednoczesnym stosowaniu 250 mg ciprofloksacyny i klozapiny przez 7 dni stężenia klozapiny i N-desmetyloklozapiny w osoczu wzrosły odpowiednio o 29 % i 31 %. Zaleca się kliniczne monitorowanie i odpowiednie dostosowanie dawki klozapiny podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu z ciprofloksacyną (zob. sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Syldenafil

Cmax i AUC syldenafila wzrastały około dwukrotnie u zdrowych ochotników po doustnym podaniu 50 mg syldenafila i jednoczesnym stosowaniu 500 mg ciprofloksacyny. Dlatego należy zachować ostrożność przy jednoczesnym przepisywaniu ciprofloksacyny i syldenafila oraz wziąć pod uwagę stosunek korzyści do ryzyka.

Agomelatyna

Badania kliniczne wykazały, że fluwoksamina, jako silny inhibitor izoenzymu CYP450 1A2, znacząco hamuje metabolizm agomelatyny, co prowadzi do 60-krotnego wzrostu jej działania. Pomimo braku danych klinicznych dotyczących możliwej interakcji z ciprofloksacyną, moderowanym inhibitorem CYP450 1A2, podobne efekty można oczekiwać przy jednoczesnym podawaniu (zob. sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania. Cytochrom P450”).

Zolpidem

Wspólne stosowanie ciprofloksacyny może zwiększyć poziom zolpidemu we krwi. Jednoczesne przepisywanie nie jest zalecane.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Należy unikać stosowania ciprofloksacyny u pacjentów, u których w wywiadzie występują poważne reakcje niepożądane związane z lekami zawierającymi chinolony i fluorochinolony (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Leczenie tych pacjentów ciprofloksacyną należy rozpoczynać tylko wtedy, gdy nie ma dostępnych alternatywnych metod leczenia i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”).

Ciężkie i mieszane infekcje wywołane przez bakterie Gram-dodatnie lub beztlenowce

Nie należy stosować ciprofloksacyny jako monoterapii w leczeniu ciężkich infekcji i infekcji wywołanych przez bakterie Gram-dodatnie lub beztlenowce. W takich przypadkach ciprofloksacynę należy stosować w połączeniu z odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi.

Infekcje wywołane przez paciorkowce (w tym Streptococcus pneumoniae)

Ciprofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji wywołanych przez paciorkowce ze względu na niewystarczającą skuteczność.

Infekcje układu rozrodczego

Zapalenie jądra i przydatków oraz zapalenia narządów miednicy mogą być wywołane przez fluorochinolonooporne szczepy Neisseria gonorrhoeae.

Empiryczne leczenie ciprofloksacyną zapalenia jądra i przydatków oraz zapaleń narządów miednicy może być stosowane wyłącznie w połączeniu z innymi odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi (np. z cefalosporynami), z wyjątkiem sytuacji klinicznych, w których wykluczone jest występowanie szczepów Neisseria gonorrhoeae opornych na ciprofloksacynę. Jeśli w ciągu 3 dni nie stwierdza się poprawy klinicznej, należy przeanalizować strategię leczenia.

Infekcje dróg moczowych

W krajach Unii Europejskiej występuje różna oporność Escherichia coli na fluorochinolony – najczęstszego patogenu wywołującego infekcje dróg moczowych. Lekarze powinni brać pod uwagę lokalny poziom oporności Escherichia coli na fluorochinolony przy przepisywaniu leczenia.

Infekcje wewnątrzbrzuszne

Dane dotyczące skuteczności ciprofloksacyny w leczeniu pooperacyjnych infekcji wewnątrzbrzusznych są ograniczone.

Biegunka podróżnych

Przy wyborze leku należy wziąć pod uwagę informacje dotyczące oporności odpowiednich mikroorganizmów na ciprofloksacynę w krajach, które zostały odwiedzone.

Infekcje kości i stawów

Ciprofloksacynę należy stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi w zależności od wyników badań mikrobiologicznych.

Postać płucna wąglika

Możliwość stosowania u ludzi opiera się na danych in vitro, badaniach na zwierzętach oraz ograniczonych danych uzyskanych podczas stosowania u ludzi. Lekarz powinien postępować zgodnie z obowiązującymi krajowymi i/lub międzynarodowymi protokołami leczenia wąglika.

Dzieci i młodzież

Stosowanie ciprofloksacyny u dzieci i młodzieży należy prowadzić zgodnie z obowiązującymi oficjalnymi wytycznymi. Leczenie ciprofloksacyną może prowadzić wyłącznie lekarz z doświadczeniem w leczeniu dzieci i młodzieży z mukowiscydozą i/lub ciężkimi infekcjami.

Ciprofloksacyna powodowała artropatię stawów obciążalnych u młodych zwierząt. Liczba przypadków artropatii związanych z lekiem wzrosła, ale statystycznie nie była istotna. Jednakże leczenie ciprofloksacyną dzieci i młodzieży należy rozpoczynać dopiero po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka ze względu na ryzyko wystąpienia reakcji niepożądanych dotyczących stawów i/lub tkanek otaczających.

Infekcje układu oddechowego u pacjentów z mukowiscydozą

Badania kliniczne obejmowały dzieci i młodzież w wieku 5–17 lat. Doświadczenie terapeutyczne u dzieci w wieku 1–5 lat jest bardziej ograniczone.

Złożone infekcje dróg moczowych i zapalenie nerek

Należy rozważyć możliwość leczenia infekcji dróg moczowych ciprofloksacyną, gdy inne metody leczenia są niemożliwe. Leczenie powinno opierać się na wynikach badań mikrobiologicznych.

W badaniach klinicznych oceniano stosowanie ciprofloksacyny u dzieci i młodzieży w wieku 1–17 lat.

Inne specyficzne ciężkie infekcje

Stosowanie ciprofloksacyny może być uzasadnione na podstawie wyników badań mikrobiologicznych w przypadku innych ciężkich infekcji zgodnie z oficjalnymi wytycznymi lub po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka, gdy inne metody leczenia są niemożliwe lub standardowe leczenie okazało się nieskuteczne.

Stosowanie ciprofloksacyny w przypadku innych ciężkich infekcji, nie wymienionych powyżej, nie było oceniane w badaniach klinicznych, a doświadczenie kliniczne jest ograniczone. Dlatego należy zachować ostrożność przy leczeniu pacjentów z takimi infekcjami.

Biegunka uwarunkowana przez Clostridium difficile, związana z antybiotykoterapią

Znane są przypadki biegunki uwarunkowanej przez Clostridium difficile, związanej z antybiotykoterapią, które mogą różnić się stopniem nasilenia – od łagodnej biegunki po śmiertelny zapalenie okrężnicy – po stosowaniu niemal wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym po stosowaniu Ciprofloksacyny. Antybiotykoterapia powoduje zmianę normalnej flory jelita grubego, co z kolei prowadzi do nadmiernego wzrostu Clostridium difficile.

Clostridium difficile wytwarza toksyny A i B, które powodują rozwój biegunki związanej z antybiotykoterapią. Clostridium difficile wytwarza dużą ilość toksyn, co prowadzi do zwiększenia zachorowalności i śmiertelności z powodu możliwej oporności patogenu na terapię przeciwbakteryjną i konieczności przeprowadzenia kolostomii. Należy pamiętać o możliwości wystąpienia biegunki uwarunkowanej przez Clostridium difficile, związanej z antybiotykoterapią, u wszystkich pacjentów z biegunką po zastosowaniu antybiotyków. Konieczne jest dokładne zebranie wywiadu lekowego, ponieważ rozwój biegunki uwarunkowanej przez Clostridium difficile, związanej z antybiotykoterapią, może wystąpić nawet do dwóch miesięcy po podaniu leków przeciwbakteryjnych. Jeśli rozważa się lub potwierdzono rozpoznanie biegunki uwarunkionej przez Clostridium difficile, związanej z antybiotykoterapią, stosowanie antybiotyków nieskutecznych wobec Clostridium difficile może wymagać przerwania.

W zależności od danych klinicznych należy korygować równowagę wodno-elektrolitową, rozważyć konieczność dodatkowego podania leków białkowych, zastosować leki przeciwbakteryjne skuteczne wobec Clostridium difficile. Może również zaistnieć konieczność interwencji chirurgicznej.

Podwyższona wrażliwość (nadwrażliwość)

W niektórych przypadkach nadwrażliwość i reakcje alergiczne mogą występować już po pierwszym podaniu ciprofloksacyny (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”), o czym należy natychmiast powiadomić lekarza.

W pojedynczych przypadkach reakcje anafilaktyczne/anafilaktoidealne mogą postępować do stanu szoku zagrożonego życia pacjenta. W niektórych przypadkach występują one już po pierwszym podaniu ciprofloksacyny. W takiej sytuacji należy natychmiast przerwać podawanie ciprofloksacyny i rozpocząć natychmiastową terapię lekową.

Długotrwałe, inwalidzujące i potencjalnie nieodwracalne poważne reakcje niepożądane

Zgłaszano występowanie bardzo rzadkich, długotrwałych (kilka miesięcy lub lat), inwalidzujących, potencjalnie nieodwracalnych poważnych reakcji niepożądanych wpływających na różne układy organizmu (układ ruchu, układ nerwowy i psychiczny, narządy zmysłów) u pacjentów przyjmujących chinolony lub fluorochinolony, niezależnie od ich wieku i obecności czynników ryzyka. W przypadku pojawienia się pierwszych objawów lub symptomów jakiejkolwiek poważnej reakcji niepożądanej należy natychmiast przerwać przyjmowanie ciprofloksacyny i skonsultować się z lekarzem.

Zapalenie ścięgna i pęknięcie ścięgna

Ogólnie ciprofloksacynę nie należy stosować pacjentom z chorobami ścięgien lub zaburzeniami związanymi z wcześniejszym stosowaniem chinolonów w wywiadzie. Mimo to, w rzadkich przypadkach po badaniach mikrobiologicznych patogenu i ocenie stosunku korzyści do ryzyka, ciprofloksacynę można przepisać tym pacjentom w celu leczenia określonych ciężkich infekcji, w szczególności w przypadku nieskuteczności standardowej terapii lub oporności bakteryjnej, gdy wyniki badań mikrobiologicznych uzasadniają stosowanie ciprofloksacyny.

Zapalenie ścięgna i pęknięcie ścięgna (szczególnie ścięgna Achillesa), czasem obustronne, mogą wystąpić w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia chinolonami i fluorochinolonami, a czasem nawet kilka miesięcy po zakończeniu leczenia ciprofloksacyną. Ryzyko rozwoju zapalenia ścięgna i pęknięcia ścięgna jest zwiększone u pacjentów starszych, pacjentów z niewydolnością nerek, pacjentów po przeszczepieniu narządów miąższowych oraz u pacjentów przyjmujących jednocześnie kortykosteroidy. Należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów i fluorochinolonów. W przypadku pojawienia się pierwszych objawów zapalenia ścięgna (np. bolesny obrzęk lub zapalenie stawów) leczenie ciprofloksacyną należy natychmiast przerwać i rozważyć terapię alternatywną. Dotkniętą kończynę należy odpowiednio leczyć (np. zapewnić unieruchomienie). Nie należy stosować kortykosteroidów, jeśli pojawiają się objawy tendynopatii.

Pacjenci z miastenią

Z uwagi na ryzyko nasilenia objawów ciprofloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z miastenią (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Aneurysma aorty i rozwarstwienie aorty oraz zespół zastawkowy (regurgitacja/niewydolność zastawki serca)

Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko rozwoju aneurysmy aorty i rozwarstwienia ściany aorty, szczególnie u pacjentów starszych, a także regurgitacji zastawek aortalnej i mitralnej po stosowaniu fluorochinolonów. Zgłaszano przypadki aneurysmy aorty i rozwarstwienia ściany aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym śmiertelne), oraz regurgitacji/niewydolności dowolnej zastawki serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Dlatego fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i rozważeniu innych opcji terapii u pacjentów z obciążonym wywiadem rodzinnym (obecność aneurysmy aorty lub wrodzonej wady zastawek serca), u pacjentów z rozpoznaną aneurysmą aorty i/lub rozwarstwieniem ściany aorty, chorobą zastawek serca lub przy obecności innych czynników ryzyka, a mianowicie:

• czynniki ryzyka rozwoju zarówno aneurysmy aorty i rozwarstwienia ściany aorty, jak i regurgitacji/niewydolności zastawki serca: choroby tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów;
• czynniki ryzyka rozwoju aneurysmy aorty i rozwarstwienia ściany aorty: choroby naczyń, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak giantocellularny, miażdżyca, zespół Sjögrena;
• czynniki ryzyka rozwoju regurgitacji/niewydolności zastawki serca: zapalenie wsierdzia zakaźne.

Ryzyko aneurysmy aorty, rozwarstwienia ściany aorty i jej pęknięcia jest zwiększone u pacjentów przyjmujących jednocześnie kortykosteroidy doustnie.

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, bólu w klatce piersiowej lub pleców pacjenci powinni natychmiast skontaktować się z lekarzem w placówce ratunkowej.

Pacjentom należy zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku wystąpienia duszności, napadu przyspieszonego rytmu serca lub obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Zaburzenia wzroku

W przypadku wystąpienia jakichkolwiek zaburzeń wzroku lub reakcji niepożądanych ze strony narządów wzroku podczas przyjmowania leku należy natychmiast skonsultować się z okulistą (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Wrażliwość na światło

Udowodniono, że ciprofloksacyna powoduje reakcje fotowrażliwości. Pacjentom przyjmującym ciprofloksacynę zaleca się unikanie bezpośredniego światła słonecznego lub promieniowania UV podczas leczenia (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Drżenie mięśni

Wiadomo, że ciprofloksacyna, podobnie jak inne chinolony, może powodować drżenie mięśni lub obniżać próg drgawkowy. Zgłaszano przypadki rozwoju stanu padaczkowego. Ciprofloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami układu nerwowego środkowego (UKNS), którzy mają skłonność do występowania drgawek. W przypadku wystąpienia drgawek należy przerwać przyjmowanie ciprofloksacyny (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Neuropatia obwodowa

Zarejestrowano przypadki sensorycznej lub sensoryczno-ruchowej polineuropatii u pacjentów przyjmujących chinolony lub fluorochinolony, prowadzącej do parestezji, hipozestezji, dysestezji lub osłabienia. Pacjentom przyjmującym ciprofloksacynę należy zalecić powiadomienie lekarza przed kontynuacją leczenia, jeśli występują objawy neuropatii, w szczególności ból, pieczenie, uczucie mrowienia, zdrętwienia i/lub osłabienia, w celu zapobieżenia rozwojowi nieodwracalnych stanów (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Reakcje psychiczne

Nawet po pierwszym przyjęciu ciprofloksacyny mogą wystąpić reakcje psychiczne. W rzadkich przypadkach depresja lub psychoza mogą postępować do myśli samobójczych i czynów samobójczych, takich jak samobójstwo lub jego próba. W takich przypadkach należy przerwać przyjmowanie ciprofloksacyny i podjąć odpowiednie działania.

Zaburzenia serca

Należy stosować fluorochinolony, w tym ciprofloksacynę, z ostrożnością u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QT, takimi jak:

• wrodzony zespół wydłużonego interwału QT;
• jednoczesne stosowanie leków znanych z ich zdolności wydłużania interwału QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, makrolidy, neuroleptyki);
• niekorygowany dysbalans elektrolitów (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
• choroby serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia).

Pacjenci starsi i młodsze kobiety mogą być bardziej wrażliwi na leki wydłużające interwał QT. Z tego powodu należy stosować fluorochinolony, w tym ciprofloksacynę, z ostrożnością u pacjentów z tych grup (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Sposób stosowania i dawki. Pacjenci starsi”, „Przedawkowanie”, „Reakcje niepożądane”).

Wahania poziomu glukozy we krwi

Podobnie jak przy stosowaniu innych chinolonów, zgłaszano wahania poziomu glukozy we krwi, w tym przypadki hiperglikemii i hipoglikemii, szczególnie u pacjentów starszych, chorych na cukrzycę, którzy otrzymywali terapię wspomagającą doustnymi lekami hipoglikemizującymi (np. glibenklamidem) lub insuliną. Zarejestrowano przypadki hipoglikemicznego śpiączki. U pacjentów chorych na cukrzycę zaleca się dokładne monitorowanie poziomu glukozy we krwi (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Układ pokarmowy

W przypadku wystąpienia ciężkiej i trwającej biegunki w trakcie lub po leczeniu (nawet kilka tygodni po leczeniu) należy powiadomić lekarza, ponieważ ten objaw może maskować ciężką chorobę przewodu pokarmowego (np. zapalenie okrężnicy związane z antybiotykoterapią, które może mieć śmiertelny skutek), wymagającą natychmiastowego leczenia (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). W takich przypadkach należy przerwać przyjmowanie ciprofloksacyny i rozpocząć odpowiednią terapię. Leki hamujące perystaltykę są przeciwwskazane.

Nerki i układ moczowy

Zgłaszano krystalurię związaną ze stosowaniem ciprofloksacyny (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Pacjenci przyjmujący ciprofloksacynę powinni otrzymywać wystarczającą ilość płynów. Należy unikać nadmiernej alkalinizacji moczu.

Naruszenie funkcji nerek

Ponieważ ciprofloksacyna jest wydalana z organizmu głównie w niezmienionej formie przez nerki, konieczna jest korekta dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (zgodnie z opisem w sekcji „Sposób stosowania i dawki”), aby uniknąć zwiększenia niepożądanych reakcji spowodowanych akumulacją ciprofloksacyny.

Układ wątrobowo-żółciowy

Podczas stosowania ciprofloksacyny zgłaszano przypadki martwicy wątroby i niewydolności wątroby zagrażającej życiu pacjenta (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). W przypadku pojawienia się jakichkolwiek objawów choroby wątroby (anoreksja, żółtaczka, ciemny mocz, świąd lub napięcie przedniej ściany brzucha) leczenie należy przerwać.

Deficyt glukozo-6-fosfodehydrogenazy

Podczas stosowania ciprofloksacyny zgłaszano reakcje hemolityczne u pacjentów z deficytem glukozo-6-fosfodehydrogenazy. Należy unikać stosowania ciprofloksacyny tym pacjentom, z wyjątkiem przypadków, gdy oczekiwana korzyść przeważa nad potencjalnym ryzykiem. W takim przypadku należy obserwować możliwość wystąpienia hemolizy.

Oporność

Podczas lub po leczeniu ciprofloksacyną mogą być wyizolowane szczepy oporne na bakterie, z klinicznie zdefiniowaną superinfekcją lub bez niej. Istnieje pewne ryzyko rozwoju oporności na ciprofloksacynę u bakterii podczas długotrwałych cykli leczenia oraz przy leczeniu infekcji szpitalnych i/lub infekcji wywołanych przez Staphylococcus i Pseudomonas.

Cytochrom P450

Ciprofloksacyna umiarkowanie hamuje CYP450 1A2, co może prowadzić do zwiększenia stężenia w surowicy współpodawanych substancji, które są również metabolizowane przez ten enzym (np. teofilina, klozapina, olanzapina, ropinirol, tizanidyna, duloksetyna, agomelatyna). Dlatego należy dokładnie monitorować pacjentów przyjmujących te substancje jednocześnie z ciprofloksacyną w celu wykrycia klinicznych objawów przedawkowania. Może również zaistnieć konieczność oznaczenia stężenia w surowicy (np. teofiliny) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i tizanidyny jest przeciwwskazane.

Metotreksat

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania ciprofloksacyny i metotreksatu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Ciprofloksacyna in vitro może wpływać na wyniki posiewu na Mycobacterium tuberculosis poprzez hamowanie wzrostu kultury mikobakterii, co może prowadzić do fałszywie negatywnych wyników posiewu u pacjentów przyjmujących ciprofloksacynę.

Reakcje w miejscu podania

Zgłaszano reakcje w miejscu podania ciprofloksacyny. Częstość takich reakcji wzrasta, gdy czas podania wynosi 30 minut lub mniej. Reakcje mogą objawiać się lokalnymi reakcjami skórnymi, które szybko ustępują po zakończeniu infuzji. Dalsze dożylne podawanie nie jest przeciwwskazane, jeśli reakcje nie powtarzają się lub nie nasilają się.

Zawartość sodu

Należy wziąć pod uwagę dodatkowe obciążenie solą u pacjentów przestrzegających diety o obniżonej zawartości sodu (pacjenci z niewydolnością serca, niewydolnością nerek, zespołem nerczycowym).

Ten lek zawiera:

15,6 mmol (lub 359 mg) sodu na dawkę 200 mg (100 ml).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Dane dotyczące stosowania ciprofloksacyny u ciężarnych wskazują na brak rozwoju wad wrodzonych lub toksyczności fetoplacentalnej. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni toksyczny wpływ na funkcję rozrodczą. U młodych zwierząt i zwierząt narażonych na działanie chinolonów przed urodzeniem obserwowano wpływ na niezmaturowaną tkankę chrzęstną, dlatego nie można wykluczyć możliwości, że lek może być szkodliwy dla chrząstek stawowych noworodka/płodu. Dlatego w czasie ciąży należy unikać przyjmowania ciprofloksacyny.

Okres karmienia piersią

Ciprofloksacyna przenika do mleka matki. Ze względu na ryzyko uszkodzenia chrząstek stawowych u noworodków ciprofloksacynę nie należy stosować w okresie karmienia piersią.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Ciprofloksacyna może powodować reakcje ze strony UKNS. Z tego powodu zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z mechanizmami może być zaburzona.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Dawkowanie ustala się indywidualnie w zależności od lokalizacji i ciężkości przebiegu infekcji, wrażliwości drobnoustroju, czynności nerek u pacjenta, a u dzieci i nastolatków – również w zależności od masy ciała.

Czas trwania leczenia zależy od ciężkości choroby, obrazu klinicznego i bakteriologicznego.

Leczenie ciprofloksacyną po wstępnym zastosowaniu jej postaci dożylnej może być ukończone leczeniem doustnym, o ile taka forma leczenia jest odpowiednia dla danego pacjenta. Należy możliwie szybko przejść od wstępnego wstrzykiwania dożycznego do doustnego przyjmowania leku.

W przypadkach ciężkich lub gdy pacjent nie może przyjmować leków doustnie (np. pacjent jest na żywieniu enteralnym), zaleca się rozpoczęcie i kontynuowanie leczenia postacią dożyczną ciprofloksacyny aż do momentu, gdy możliwe będzie przejście na formę doustną.

Leczenie infekcji wywołanych przez określone bakterie (np. Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter lub Staphylococci) może wymagać podania wyższych dawek ciprofloksacyny oraz połączenia z innymi odpowiednimi środkami przeciwbakteryjnymi.

Leczenie niektórych infekcji (np. zapalenia narządów miednicy, infekcje wewnątrzbrzuszne, infekcje u pacjentów z neutropenią oraz infekcje kości i stawów) może wymagać połączenia z innymi odpowiednimi środkami przeciwbakteryjnymi w zależności od drobnoustroju wywołującego infekcję.

Dorośli

Dzieci

Pacjenci w wieku podeszłym

Pacjentom w wieku podeszłym należy dobierać dawki w zależności od ciężkości choroby oraz klirensu kreatyniny.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby

Zalecane dawki początkowe i dawki utrzymane dla pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek

Dla pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki.

Schemat dawkowania u dzieci z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby nie był badany.

Sposób stosowania

Przed użyciem należy sprawdzić roztwór. Przy niskiej temperaturze może tworzyć się osad, który ponownie się rozpuszcza w temperaturze pokojowej (15–25 °C). Przed zastosowaniem lek należy wstrząsnąć. Nie należy stosować, jeśli uszczelnienie jest naruszone lub zawartość pojemnika jest nieprzezroczysta. Lek należy użyć natychmiast po przebiciu gumowego korka w celu zapobiegania zakażeniu bakteryjnemu. Środek leczniczy przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użytku. Nieużywane resztki leku należy zniszczyć.

Ciprofloksacynę podaje się w formie wlewów dożylnych. U dzieci czas trwania wlewu wynosi 60 minut, u dorosłych pacjentów – 30 minut. Powolne wlewanie do dużej żyły pozwoli zminimalizować dyskomfort u pacjenta i zmniejszyć ryzyko podrażnienia żyły.

Roztwór do wlewu ciprofloksacyny należy podawać oddzielnie od innych leków stosowanych w formie wlewu.

Dzieci.

Ciprofloksacyny nie zaleca się stosować dzieciom w celu leczenia innych chorób zakaźnych niż te, które wymieniono w sekcji „Wskazania”.

Przedawkowanie.

Zgłaszano przypadki przedawkowania po przyjęciu 12 g leku, które prowadziły do objawów umiarkowanej toksyczności. Ostra dawka 16 g prowadziła do rozwoju ostrej niewydolności nerek.

Objawy przedawkowania obejmowały zawroty głowy, drżenie, ból głowy, zmęczenie, drgawki, halucynacje, dezorientację, dyskomfort brzuszny, zaburzenia funkcji nerek i wątroby, a także krystalurię i hematurię. Zgłaszano również odwracalną toksyczność nerek.

Oprócz standardowych środków zaradczych stosowanych w przypadku przedawkowania (np. opróżnienie żołądka i podanie węgla aktywnego) zaleca się kontrolę funkcji nerek, w szczególności oznaczenie pH moczu i, w razie potrzeby, zwiększenie jego kwasowości w celu zapobiegania krystalurii. Pacjenci powinni otrzymywać wystarczającą ilość płynów. Środki przeciwwskrzypne zawierające w składzie wapń lub magnez teoretycznie mogą obniżać wchłanianie ciprofloksacyny w przypadku przedawkowania.

W trakcie hemodializy lub dializy otniej brzusznej usuwa się jedynie niewielką ilość ciprofloksacyny (< 10 %).

W przypadku przedawkowania należy przeprowadzić leczenie objawowe. Należy kontrolować parametry EKG, ponieważ może dochodzić do wydłużenia się odcinka QT.

Niepożądane działania.

Najczęściej zgłaszanymi niepożądanymi działaniami leku były nudności, biegunka, wymioty, przemijające podwyższenie poziomu transaminaz, wysypka oraz reakcje w miejscu wstrzyknięcia.

Poniżej przedstawiono dane dotyczące niepożądanych działań ciprofloksacyny uzyskane podczas badań klinicznych oraz obserwacji pogwarancyjnych (dawkowanie doustne, dożylne oraz sekwencyjne).

W analizie częstości występowania bierze się pod uwagę dane dotyczące doustnej oraz wewnątrzżylnej drogi podania ciprofloksacyny.

*Zgłaszano niektóre przypadki bardzo rzadkich, długotrwałych (kilka miesięcy lub lat), niepełnosprawności powodujących i potencjalnie nieodwracalnych poważnych działań niepożądanych, wpływających na różne układy narządów (w tym takie reakcje jak tendinitis, pęknięcie ścięgna, artralgia, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatie związane z parestezjami, depresja, zmęczenie, zaburzenia pamięci, zaburzenia snu, zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu), związane z zastosowaniem chinolonów i fluorochinolonów, niezależnie od obecności czynników ryzyka (patrz rozdział „Szczególne środki ostrożności”).

**Zgłaszano przypadki rozwoju aneurysmat i rozwarstwienia ściany aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitacji/niewydolności dowolnej z zastawek serca u pacjentów otrzymujących fluorochinolony (patzrz rozdział „Szczególne środki ostrożności”).

Opis poszczególnych działań niepożądanych.

Lęk, myśli samobójcze, ataki paniki, neuralgia i zaburzenia koncentracji uwagi jako potencjalne aspekty długotrwałych i powodujących niepełnosprawność działań niepożądanych indukowanych przez fluorochinolony.

Następujące niepożądane zjawiska mają wyższą kategorię częstości u podgrup pacjentów, którzy otrzymywali leczenie dożylne lub leczenie krokowe (przejście od dożylnego do doustnego):

Dzieci

Częstotliwość przypadków artropatii (ból stawów, zapalenie stawów), wskazaną powyżej, określono w badaniach z udziałem dorosłych pacjentów. U dzieci artropatia występuje częściej (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu. Nie zamrażać.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Ten lek nie powinien być mieszany z innymi lekami.

Opakowanie.

Po 100 ml lub po 200 ml preparatu w pojemniku z poli(chlorku winylu) (każdy pojemnik dodatkowo opakowany w folię polimerową); po 1 pojemniku w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Przedsiębiorstwo zależne „Farmatreyd”.

Siedziba producenta oraz adres miejsca prowadzenia jego działalności.

Ukraina, 82111, obwód lwowski, miasto Drohobycz, ul. Samborska 85.

Wnioskodawca.

Przedsiębiorstwo zależne „Farmatreyd”.

Osoba upoważniona ds. nadzoru farmakologicznego DP Farmatreyd, tel.: (03244) 3-99-94 lub poczta elektroniczna [email protected]. (zgłaszanie przypadków podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku)

Siedziba wnioskodawcy i/lub przedstawiciela wnioskodawcy.

Ukraina, 82111, obwód lwowski, miasto Drohobycz, ul. Samborska 85.