Cipralex

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU CIPRALEX (CIPRALEX®)

Skład:

substancja czynna: escytaloopram;

1 tabletka zawiera 12,77 mg escytaloopramu szczawianu odpowiadającego 10 mg escytaloopramu;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, modyfikowana, talk, sodowa sól kroskarboksylo celulozy, stearynian magnezu, hydroksypropyloceluloza, polietylenoglikol-400, dwutlenek tytanu (E 171).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: tabletki powlekane, o kształcie owalnym, białe, dwuwypukłe, oznaczone indeksami „E” i „L” symetrycznie względem podziału. Tabletka może zostać podzielona na dwie równe części.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdziałające depresji. Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI). Kod ATX N06AB10.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika. Eskitalopram jest selektywnym inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), charakteryzującym się wysokim powinowactwem do głównego miejsca wiązania. Eskitalopram wiąże się również z alosterycznym miejscem transportera serotoniny, przy czym powinowactwo do tej lokalizacji jest 1000 razy niższe.

Eskitalopram nie wiąże się wcale lub wykazuje bardzo słabe powinowactwo do szeregu receptorów, w tym do receptorów serotoniny 5‑HT1A i 5‑HT2, receptorów dopaminowych D1 i D2, receptorów α1‑, α2‑, β‑adrenergicznych, histaminowych H1, muszynowych cholinergicznych, receptora benzodiazepinowego oraz receptora opioidowego.

Hamowanie zwrotnego wychwytu 5-HT jest jedynym możliwym mechanizmem działania, który może wyjaśniać efekty farmakodynamiczne i kliniczne eskitalopramu.

Efekty farmakodynamiczne

W jednym podwójnie ślepej, kontrolowanym placebo badaniu parametrów EKG u zdrowych osób, wydłużenie interwału QTc (skorygowanego według wzoru Friderici) w porównaniu z wartością wyjściową wynosiło 4,3 ms (90 % CI (przedział ufności): 2,2; 6,4) po podaniu leku w dawce 10 mg/dobę oraz 10,7 ms (90 % CI: 8,6; 12,8) po podaniu dawki wyższej od terapeutycznej – 30 mg/dobę (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Działania niepożądane”, „Przedawkowanie”).

Kliniczna skuteczność

Epizody depresyjne duże

Skuteczność eskitalopramu w leczeniu dużych epizodów depresyjnych w okresie ostrym została wykazana w 3 z 4 podwójnie ślepych, kontrolowanych placebo, krótkoterminowych (8-tygodniowych) badaniach. W długoterminowym badaniu zapobiegania nawrotom 274 pacjentów, którzy odpowiedzieli na leczenie eskitalopramem w dawce 10 lub 20 mg/dobę w trakcie wstępnego 8-tygodniowego otwartego etapu badania, zostało losowo przydzielonych do kontynuacji przyjmowania eskitalopramu w tej samej dawce lub placebo przez okres do 36 tygodni. W tym badaniu u pacjentów kontynuujących przyjmowanie eskitalopramu zaobserwowano istotnie dłuższy czas do nawrotu w ciągu kolejnych 36 tygodni w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo.

Zaburzenie lękowe społeczne

Eskitalopram okazał się skuteczny w leczeniu zaburzenia lękowego społecznego zarówno w trzech krótkoterminowych (12-tygodniowych) badaniach, jak i w 6-miesięcznym badaniu zapobiegania nawrotom. W 24-tygodniowym badaniu optymalnej dawki wykazano skuteczność eskitalopramu w dawkach 5, 10 i 20 mg.

Zaburzenie lękowe uogólnione

Eskitalopram w dawkach 10 i 20 mg/dobę był skuteczny w 4 z 4 badań kontrolowanych placebo.

Zgodnie z połączonymi danymi trzech badań o podobnym projekcie, w których wzięło udział łącznie 421 pacjentów przyjmujących eskitalopram i 419 pacjentów przyjmujących placebo, odpowiedź na leczenie odnotowano u 47,5 % i 28,9 % pacjentów odpowiednio, a remisja wystąpiła u 37,1 % i 20,8 % pacjentów odpowiednio. Efekt trwał od pierwszego tygodnia leczenia.

Wsparcie działania eskitalopramu w dawce 20 mg/dobę zostało wykazane w 24–76-tygodniowym randomizowanym badaniu oceniającym efekt utrzymujący, w którym wzięło udział 373 pacjentów, którzy odpowiedzieli na lek w trakcie wstępnego 12-tygodniowego leczenia w trybie otwartym.

Zaburzenie obsesyjno-kompulsywne

W randomizowanym, podwójnie ślepym badaniu klinicznym eskitalopram w dawce 20 mg/dobę wykazał różnicę w porównaniu z placebo pod względem całkowitego wyniku w skali Y-BOCS (Yale-Brown Obsessive Compulsive Scale) po 12 tygodniach leczenia. Po 24 tygodniach zaobserwowano korzyści stosowania eskitalopramu zarówno w dawce 10 mg/dobę, jak i 20 mg/dobę w porównaniu z placebo.

Skuteczność leku w zapobieganiu nawrotom została wykazana dla eskitalopramu w dawkach 10 i 20 mg/dobę u pacjentów, którzy odpowiedzieli na eskitalopram w 16-tygodniowym okresie otwartym i zostali włączeni do 24-tygodniowego randomizowanego, podwójnie ślepego, kontrolowanego placebo okresu.

Farmakokinetyka. Wchłanianie jest praktycznie całkowite i nie zależy od przyjęcia posiłku. Maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) osiągane jest po 4 godzinach od przyjęcia.

Podobnie jak dla racemicznego cytalopramu, oczekiwana absolutna biodostępność eskitalopramu wynosi około 80 %.

Rozkład

Udawany objętościowy rozkładu (Vd,β/F) po doustnym podaniu leku wynosi około 12–26 l/kg. Biodostępność eskitalopramu wynosi około 80 %. Wiązanie eskitalopramu i jego głównych metabolitów z białkami osocza jest mniejsze niż 80 %.

Biotransformacja

Metabolizm zachodzi w wątrobie do metabolitów demetylowanych i didemetylowanych. Oba są farmakologicznie aktywne. Alternatywnie możliwe jest utlenienie azotu z powstawaniem metabolitu w postaci N-tlenku. Tak samo jak związek wyjściowy, metabolity są częściowo wydzielane w postaci glukuronidów. Po wielokrotnym przyjmowaniu leku średnie stężenia metabolitu demetylowanego i didemetylowanego zwykle wynoszą odpowiednio 28–31 % i < 5 % stężenia eskitalopramu. Biotransformacja eskitalopramu do metabolitu demetylowanego jest głównie pośredniczona przez CYP2C19. Możliwy jest również udział enzymów CYP3A4 i CYP2D6 w tym procesie.

Eliminacja

Okres półtrwania (t½β) leku wynosi około 30 godzin. Klirens (Cloral) po doustnym podaniu wynosi około 0,6 l/min. Okres półtrwania głównych metabolitów jest dłuższy. Eskitalopram i jego główne metabolity są wydzielane przez wątrobę (droga metaboliczna) i nerki. Większość dawki wydzielana jest z moczem w postaci metabolitów.

Linowość

Kinetyka eskitalopramu jest liniowa. Stężenie stacjonarne osiągane jest po około 1 tygodniu. Średnie stężenia stacjonarne, wynoszące 50 nmol/l (zakres: 20–125 nmol/l), osiągane są po zastosowaniu dawki dobowej 10 mg.

Pacjenci w wieku starszym

U pacjentów w wieku powyżej 65 lat eskitalopram jest wydalany wolniej niż u młodszych pacjentów. Ekspozycja ogólnoustrojowa (AUC) u zdrowych ochotników w wieku starszym jest o około 50 % wyższa niż u młodych zdrowych ochotników (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Niewydolność wątroby

U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby o lekkim lub średnim nasileniu (klasy A i B wg skali Childa-Pugha) czas półtrwania był dwa razy dłuższy, a ekspozycja o 60 % wyższa niż u osób z prawidłową funkcją wątroby (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Niewydolność nerek

U pacjentów ze zmniejszoną funkcją nerek (CLcr 10–53 ml/min) po podaniu racemicznego cytalopramu obserwowano dłuższy czas półtrwania i nieco wyższą ekspozycję. Stężenie metabolitów w osoczu nie było badane, ale może być podwyższone (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Polimorfizm

Pacjenci o słabej funkcji metabolicznej CYP2C19 mieli dwukrotnie wyższe stężenie eskitalopramu w osoczu niż pacjenci o normalnej funkcji CYP2C19. Nie zaobserwowano istotnych zmian ekspozycji przy zmniejszonej funkcji CYP2D6 (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie dużych epizodów depresyjnych, zaburzeń paniki z lub bez agorafobii, zaburzeń lękowych społecznych (fobia społeczna), uogólnionych zaburzeń lękowych, zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na escytalopram lub na inne składniki preparatu. Jednoczesne leczenie niezwyrodniałymi, nieodwracalnymi inhibitorem monoaminooksydazy (IMAO) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko rozwoju zespołu serotoniny z pobudzeniem, drgawkami, hipertermią i innymi objawami (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Łączne stosowanie escytalopramu i odwracalnych inhibitorów MAO typu A (np. moklobemid) lub odwracalnego nieselektywnego inhibitora MAO liniezydolidu jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko rozwoju zespołu serotoniny (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Esycitalopram jest przeciwwskazany u pacjentów z znanym wydłużeniem odcinka QT lub z wrodzonym zespołem wydłużonego odcinka QT.

Esycitalopram jest przeciwwskazany do jednoczesnego stosowania z lekami, które mogą wydłużać odcinek QT (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje farmakodynamiczne

Przeciwwskazane kombinacje.

Niezwyrodniałe, nieodwracalne IMAO

Opisywano przypadki poważnych reakcji u pacjentów przyjmujących SSRI w połączeniu z niezwyrodniałym, nieodwracalnym IMAO oraz u pacjentów, którzy niedawno zakończyli leczenie SSRI i rozpoczęli przyjmowanie IMAO (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W niektórych przypadkach rozwinął się zespół serotoniny (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Kombinacja escytalopramu z niezwyrodniałymi, nieodwracalnymi IMAO jest przeciwwskazana. Leczenie escytalopramem należy rozpocząć po upływie 14 dni od odstawienia nieodwracalnego IMAO. Leczenie niezwyrodniałymi, nieodwracalnymi IMAO należy rozpocząć nie wcześniej niż po 7 dniach od przerwania przyjmowania escytalopramu.

Odwracalny selektywny IMAO typu A (moklobemid)

Ze względu na ryzyko rozwoju zespołu serotoniny kombinacja escytalopramu z IMAO typu A moklobemidem jest przeciwwskazana (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Jeśli konieczność tej kombinacji zostanie potwierdzona, należy początkowo przepisać minimalne dawki zalecane z wzmocnionym monitorowaniem klinicznym.

Nieselektywny odwracalny inhibitor MAO (liniezydolid)

Antybiotyk liniezydolid jest nieselektywnym odwracalnym inhibitorem MAO i nie powinien być przepisywany pacjentom przyjmującym escytalopram. Jeśli taka kombinacja jest konieczna, należy stosować minimalne dawki obu leków pod ścisłym nadzorem klinicznym (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Selektywny nieodwracalny inhibitor MAO typu B (selegilina)

Kombinacja z selegiliną (nieodwracalny IMAO typu B) wymaga ostrożności ze względu na ryzyko rozwoju zespołu serotoniny.

Selegilina w dawkach do 10 mg/dobę włącznie była stosowana bezpiecznie razem z racemicznym cytalopramem.

Wydłużenie odcinka QT

Badania farmakokinetyczne i farmakodynamiczne dotyczące jednoczesnego stosowania escytalopramu z innymi lekami wydłużającymi odcinek QT nie były prowadzone. Przy stosowaniu escytalopramu razem z takimi lekami nie można wykluczyć wystąpienia efektu addytywnego. W związku z tym jednoczesne stosowanie escytalopramu z lekami wydłużającymi odcinek QT, takimi jak leki przeciwnadżerkowe klasy IA i III, neuroleptyki (np. pochodne fenytoazyny, pimozyd, haloperidol), trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, niektóre środki przeciwmikrobowe (np. sparfloksacyna, moxifloksacyna, erytromycyna do wstrzykiwań dożylnych, pentamidyna, leki przeciwmalarialne, w tym halofantryna), niektóre leki przeciwhistaminowe (astemizol, hydroksyzyna, mizolastyna), jest przeciwwskazane.

Kombinacje wymagające ostrożności.

Leki serotonergiczne

Jednoczesne stosowanie z lekami serotonergicznymi, np. z opioidami (w tym tramadolem) i tryptanami (w tym sumatryptanem) może prowadzić do zespołu serotoniny.

Leki obniżające próg padaczkowy

SSRI mogą obniżać próg padaczkowy. Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków, które mogą obniżać próg padaczkowy (np. leki przeciwdepresyjne (trójpierścieniowe, SSRI), neuroleptyki (fenotiazyny, tioksanteny, butyrofenony), meflochinę, bupropion i tramadol).

Lit, tryptofan

Ponieważ odnotowano przypadki nasilenia działania przy jednoczesnym stosowaniu SSRI i litu lub tryptofanu, zaleca się ostrożne przepisywanie tych leków jednocześnie.

Hypericum perforatum (zioło św. Jana)

Jednoczesne stosowanie SSRI i leków roślinnych zawierających zioło św. Jana może prowadzić do zwiększenia częstości reakcji niepożądanych.

Antykoagulants

Możliwa zmiana działania leków przeciwzakrzepowych w wyniku jednoczesnego stosowania z escytalopramem. Jeśli pacjenci przyjmują doustne leki przeciwzakrzepowe, należy przeprowadzić dokładne monitorowanie układu krzepnięcia krwi przed i po zastosowaniu escytalopramu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Jednoczesne stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID) może nasilić skłonność do krwawień (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Alkohol

Esycitalopram nie wchodzi we wzajemne oddziaływanie farmakodynamiczne lub farmakokinetyczne z alkoholem. Jednakże, podobnie jak w przypadku stosowania leków psychotropowych, kombinacja z alkoholem jest niepożądana.

Leki powodujące hipokaliemię/hipomagnezemię

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków mogących powodować hipokaliemię/hipomagnezemię, ponieważ w takim przypadku zwiększa się ryzyko rozwoju nieprawidłowych arytmii (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Interakcje farmakokinetyczne

Wpływ innych leków na farmakokinetykę escytalopramu

Metabolizm escytalopramu jest głównie pośredniczony przez CYP2C19. Enzymy CYP3A4 i CYP2D6 mogą również brać udział w jego metabolizmie, choć w mniejszym stopniu. Metabolizm głównego metabolitu S-DCT (demetylowany escytalopram) wydaje się być częściowo katalizowany przez CYP2D6.

Wspólne przepisanie escytalopramu i omeprazolu 30 mg 1 raz dziennie (inhibitor CYP2C19) prowadzi do umiarkowanego (około 50 %) wzrostu stężenia escytalopramu w osoczu krwi.

Jednoczesne stosowanie escytalopramu i cyklopramidu 400 mg dwa razy dziennie (umiarkowany ogólny inhibitor enzymów) prowadziło do umiarkowanego (około 70 %) zwiększenia stężenia escytalopramu w osoczu krwi. Należy zachować ostrożność przy łącznym stosowaniu escytalopramu z cyklopramidem. Może być konieczna korekta dawki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

W związku z tym przy jednoczesnym stosowaniu escytalopramu z inhibitorami CYP2C19 (np. omeprazolem, esomeprazolem, fluconazolem, fluwoksaminem, lansoprazolem, tiklopidyną) oraz z cyklopramidem należy zachować ostrożność przy przepisywaniu dawek granicznych escytalopramu. Korekta dawki escytalopramu może być konieczna w zależności od oceny klinicznej.

Wpływ escytalopramu na farmakokinetykę innych leków

Esycitalopram jest inhibitorem enzymu CYP2D6. Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu escytalopramu z lekami, które są głównie metabolizowane przez ten enzym i mają wąski zakres terapeutyczny, np. flekainidem, propafenonem i metoprololem (przy niewydolności serca), lub z niektórymi lekami wpływającymi na ośrodkowy układ nerwowy i metabolizowanymi głównie przez CYP2D6, np. takimi lekami przeciwdepresyjnymi jak desypramina, klozapina i nortryptylina, takimi neuroleptykami jak rysperydon, tiorydazyna i haloperidol. Możliwa korekta dawki.

Kombinacja z desypraminą lub metoprololem prowadziła do podwojenia stężenia tych dwóch substratów CYP2D6 w osoczu.

W badaniach in vitro wykazano, że escytalopram może również powodować niewielkie hamowanie CYP2C19.

Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z lekami, które są metabolizowane przez CYP2C19.

Szczególności stosowania

Poniższe informacje dotyczące stosowania dotyczą klasy terapeutycznej selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI).

Paradoksalne niepokoje

Niektórzy pacjenci z zaburzeniami lękowymi mogą odczuwać nasilenie objawów niepokoju na początku leczenia lekami przeciwdepresyjnymi. Ten paradoksalny efekt zazwyczaj ustępuje w ciągu dwóch tygodni leczenia. Aby zmniejszyć ryzyko efektu anksjogennego, zaleca się niską dawkę początkową (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Drugi

Esциталopram należy odstawić, jeśli u pacjenta wystąpi pierwszy napad drgawkowy lub częstsze napady (u pacjentów z rozpoznaną epilepsją). Stosowanie SSRI należy unikać u pacjentów z niestabilną epilepsją, a u pacjentów z kontrolowaną epilepsją należy zapewnić ścisłą obserwację.

Mania

SSRI należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem manii/hipomanii. W przypadku wystąpienia stanu maniakalnego SSRI należy odstawić.

Cukrzyca

U pacjentów z cukrzycą leczenie SSRI może wpływać na kontrolę glikemii. Może być konieczna korekta dawki insuliny i/lub doustnych leków obniżających poziom glukozy we krwi.

Samobójstwo, myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego

Depresja wiąże się z ryzykiem myśli samobójczych, samouszkodzeń i samobójstw. Ryzyko to utrzymuje się aż do osiągnięcia trwałej remisji. Ponieważ poprawa stanu może nie wystąpić w pierwszych tygodniach leczenia lub dłużej, pacjentów należy dokładnie obserwować do czasu poprawy ich stanu. Wiadomo, że ryzyko samobójstwa może wzrosnąć w wczesnych stadiach poprawy.

Inne stany, w których stosuje się esцитalopram, mogą również wiązać się z ryzykiem zachowań samobójczych. Ponadto mogą one występować współistotnie z ciężkim zaburzeniem depresyjnym. Te ostrzeżenia dotyczą również leczenia pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi.

Pacjenci z wywiadem zachowań samobójczych przed rozpoczęciem leczenia mają najwyższe ryzyko myśli lub prób samobójczych i wymagają ścisłej obserwacji podczas leczenia. Metaanaliza badań wykazała zwiększone ryzyko zachowań samobójczych u pacjentów w wieku do 25 roku życia przyjmujących antydepresanty w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo. Szczególna ostrożność i ścisła obserwacja są szczególnie ważne na początku leczenia i przy zmianie dawki.

Pacjentów i ich otoczenie należy poinformować o konieczności obserwowania pogorszenia stanu, myśli lub zachowań samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu i o konieczności natychmiastowej konsultacji medycznej w przypadku pojawienia się tych objawów.

Akathyzja/psychomotoryczne pobudzenie

Stosowanie SSRI/SSNRI może prowadzić do akathyzji – stanu charakteryzującego się przykrym, wyczerpującym uczuciem niepokoju i potrzebą poruszania się, często towarzyszy mu niemożność pozostania w bezruchu. Stan ten jest najbardziej prawdopodobny w pierwszych kilku tygodniach leczenia. Zwiększenie dawki może zaszkodzić pacjentom, u których wystąpiły takie objawy.

Hiponatremia

Hiponatremia, prawdopodobnie związana z zaburzeniem wydzielania hormonu antydiuretycznego, rzadko występuje podczas stosowania SSRI i zazwyczaj ustępuje po odstawieniu leku. SSRI należy stosować z ostrożnością u pacjentów z grupy ryzyka (osoby starsze, obecność marskości wątroby lub jednoczesne leczenie lekami powodującymi hiponatremię).

Krwawienia

Podczas stosowania SSRI możliwe są krwawienia skórne, siniaki i purpura. SSRI/SSNRI mogą zwiększać ryzyko krwawień poporodowych (patrz sekcje „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią” i „Działania niepożądane”). Należy stosować SSRI z ostrożnością u pacjentów leczonych jednocześnie lekami przeciwkrzepliwymi, lekami wpływającymi na funkcję płytek krwi (np. atypowe leki przeciwpadaczkowe, fenotiazyny, trójcykliczne antydepresanty, kwas acetylosalicylowy i niesteroidowe leki przeciwzapalne, dipyrydamol i tyklopidyna) oraz u pacjentów z tendencją do krwawień.

Elektrowstrząsoterapia (ECT)

Doświadczenie kliniczne dotyczące jednoczesnego stosowania SSRI i ECT jest ograniczone, dlatego zaleca się ostrożność.

Odwracalne, selektywne inhibitory MAO typu A

Łączne stosowanie esцитalopramu i inhibitorów MAO typu A jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotoniny.

Zespół serotoniny

Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu esцитalopramu z lekami działającymi serotonienergicznie, takimi jak triptany (w tym sumatryptan), opioidy (w tym tramadol) i tryptofan.

Zgłaszano przypadki wystąpienia zespołu serotoniny u pacjentów przyjmujących SSRI jednocześnie z lekami serotonienergicznymi. Należy ostrożnie stosować esцитalopram jednoczesnie z lekami działającymi serotonienergicznie. Pojawienie się takich objawów jak pobudzenie, drżenie, mioklonus, hipertermia może wskazywać na rozwój tego stanu. W takim przypadku SSRI i lek serotonienergiczny należy natychmiast odstawić i rozpocząć leczenie objawowe.

Zwierzobój

Jednoczesne stosowanie SSRI i roślinnych leków zawierających zwierzobój może prowadzić do zwiększenia częstości działań niepożądanych (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Objawy odstawienia

Objawy odstawienia po zakończeniu leczenia, szczególnie nagłego, są powszechne. W badaniach negatywne reakcje podczas przerywania terapii występowały u około 25% pacjentów przyjmujących esцитalopram i u 15% pacjentów przyjmujących placebo.

Ryzyko objawów odstawienia może zależeć od kilku czynników, w tym długości i dawki leczenia oraz tempa zmniejszania dawki. Zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje, uczucie uderzenia prądem), zaburzenia snu (w tym bezsenność, żywe sny), pobudzenie lub niepokój, nudności i/lub wymioty, drżenie, dezorientacja, nadmierne pocenie się, ból głowy, biegunka, przyspieszone tętno, niestabilność emocjonalna, drażliwość i zaburzenia wzroku są najczęstszymi reakcjami. Zazwyczaj objawy te są łagodne lub umiarkowane, ale u niektórych pacjentów mogą być cięższe. Zazwyczaj pojawiają się w ciągu pierwszych kilku dni po odstawieniu leku, choć bardzo rzadko zgłaszano podobne objawy u pacjentów przypadkowo pomijających dawkę. Zazwyczaj objawy odstawienia ustępują w ciągu 2 tygodni, ale u niektórych pacjentów mogą trwać dłużej (2–3 miesiące lub dłużej). Dlatego zaleca się stopniowe odstawienie esцитalopramu poprzez zmniejszanie dawki w ciągu kilku tygodni lub miesięcy, w zależności od stanu pacjenta (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Dysfunkcja seksualna

Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) / inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI) mogą powodować objawy dysfunkcji seksualnej (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Zgłaszano przypadki trwałej dysfunkcji seksualnej, w których objawy utrzymywały się pomimo odstawienia SSRI/SNRI.

Choroba niedokrwienna serca

Z uwagi na ograniczenia doświadczenia klinicznego zaleca się ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca.

Wydłużenie interwału QT

Stwierdzono, że esцитalopram powoduje zależne od dawki wydłużenie interwału QT. W okresie po rejestracji zgłaszano przypadki wydłużenia interwału QT i arytmii komorowych, w tym polimorficznej tachyarytmii komorowej (torsade de pointes), głównie u kobiet, u pacjentów z hipokaliemią oraz u pacjentów z wcześniejszym wydłużeniem interwału QT lub innymi chorobami serca (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Działania niepożądane”, „Przedawkowanie” i „Farmakodynamika”).

Należy stosować lek z ostrożnością u pacjentów z wyraźną bradykardią oraz u pacjentów po niedawno przebytym ostrym zawałcie mięśnia sercowego lub z dekompensowaną niewydolnością serca.

Zaburzenia równowagi elektrolitowej, takie jak hipokaliemia i hipomagnezemia, zwiększają ryzyko wystąpienia złośliwych arytmii i powinny być skorygowane przed rozpoczęciem leczenia esцитalopramem.

U pacjentów z chorobą serca o stabilnym przebiegu przed rozpoczęciem leczenia esцитalopramem należy dokładnie ocenić parametry EKG.

Jeśli podczas leczenia esцитalopramem wystąpią objawy arytmii serca, lek należy odstawić i wykonać EKG.

Zamkniętokołowata jaskra

SSRI, w tym esцитalopram, mogą wpływać na rozmiar źrenicy, co prowadzi do midriazy. Ten efekt midriatyczny może potencjalnie zwęzić kąt komory przedniej oka, prowadząc do podwyższenia ciśnienia wewnątrzgałgowego i zamkniętokołowej jaskry, szczególnie u predysponowanych pacjentów. Dlatego esцитalopram należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zamkniętokołową jaskrą lub wywiadem jaskry.

Substancje pomocnicze

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w jednej tabletce, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

Dane kliniczne dotyczące stosowania esцитalopramu w czasie ciąży są ograniczone.

Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną.

Esцитalopram jest przeciwwskazany w czasie ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy po dokładnej analizie wszystkich wad i zalet wyraźnie udowodniono konieczność jego stosowania. Zaleca się dokładne badanie noworodków, których matki przyjmowały esцитalopram w czasie ciąży, szczególnie w trzecim trymestrze. Należy unikać nagłego odstawienia leku w czasie ciąży.

U noworodków, których matki przyjmowały SSRI/SSNRI w późnych stadiach ciąży, możliwe są następujące objawy: duszność, sinica, apnea, drgawki, niestabilność temperatury ciała, trudności z karmieniem, wymioty, hipoglikemia, nadciśnienie, niedociśnienie, nadreaktywność, drżenie, pobudzenie nerwowe, drażliwość, apatia, ciągły płacz, senność i trudności ze snem. Objawy te mogą wynikać z efektów serotonienergicznych lub być objawami odstawienia. W większości przypadków takie powikłania pojawiają się bezpośrednio lub wkrótce (do 24 godzin) po porodzie.

Dane epidemiologiczne wskazują, że stosowanie SSRI w czasie ciąży może zwiększać ryzyko trwałej nadciśnienia płucnego u noworodków (do 5 przypadków na 1000 ciąż, według danych obserwacyjnych). W populacji ogólnej występuje od 1 do 2 przypadków na 1000 ciąż.

Wyniki obserwacji wskazują na zwiększone ryzyko (o < 2 razy) krwawień poporodowych po stosowaniu SSRI lub SSNRI w ciągu miesiąca przed porodem (patrz sekcje „Działania niepożądane” i „Szczególności stosowania”).

Karmienie piersią

Ponieważ esцитalopram przenika do mleka matki, karmienie piersią nie jest zalecane w czasie leczenia.

Plodność

Dane z badań na zwierzętach wskazują, że esцитalopram może wpływać na jakość nasienia. Doniesienia o stosowaniu niektórych SSRI u ludzi wykazały, że wpływ na jakość nasienia jest odwracalny. Wpływ na płodność człowieka nie został dotąd zaobserwowany.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn

Chociaż esцитalopram nie wpływa na funkcje intelektualne ani psychomotoryczne, każdy lek psychoaktywny może zaburzać umiejętności lub zdolność do rozsądnego myślenia. Pacjentów należy uprzedzić o potencjalnym ryzyku wpływu na prowadzenie pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Bezpieczeństwo stosowania dawek powyżej 20 mg dziennie nie zostało ustalone.

Cipralex stosuje się dorosłym doustnie, 1 raz dziennie, niezależnie od przyjęcia pokarmu.

Epizod depresyjny większy

Zwykle stosuje się dawkę 10 mg 1 raz dziennie. W zależności od indywidualnej wrażliwości pacjenta dawkę dzienną można zwiększyć do maksymalnej – 20 mg.

Efekt antydepresyjny zwykle pojawia się po 2–4 tygodniach. Po ustąpieniu objawów leczenie należy kontynuować przez co najmniej 6 miesięcy w celu umocnienia efektu.

Zaburzenia paniki z agorafobią lub bez niej

W pierwszym tygodniu zaleca się dawkę początkową 5 mg dziennie, zanim zwiększy się do 10 mg dziennie. Dawka może być następnie zwiększana do maksymalnej – 20 mg dziennie, w zależności od indywidualnej wrażliwości pacjenta.

Maksymalny efekt w leczeniu zaburzeń paniki osiąga się po 3 miesiącach. Czas trwania leczenia wynosi kilka miesięcy i zależy od ciężkości choroby.

Zaburzenia lękowe społeczne (fobia społeczna)

Zwykle stosuje się dawkę 10 mg 1 raz dziennie. Zazwyczaj do złagodzenia objawów potrzeba 2–4 tygodni terapii. Następnie, w zależności od indywidualnej odpowiedzi pacjenta, dawkę można zmniejszyć do 5 mg lub zwiększyć do maksymalnej – 20 mg dziennie. Zaburzenia lękowe społeczne to choroba o przebiegu przewlekłym, a w celu umocnienia efektu zaleca się kontynuowanie leczenia przez 12 tygodni.

Wykazano, że długotrwałe leczenie przez 6 miesięcy zapobiega nawrotom i może być stosowane indywidualnie; należy regularnie oceniać korzyści wynikające z leczenia.

Zaburzenia lękowe społeczne to wyraźnie zdefiniowany termin diagnostyczny oznaczający specyficzne zaburzenie, które nie należy mylić z nadmierną nieśmiałością. Terapia lekowa jest wskazana tylko wtedy, gdy zaburzenie znacząco utrudnia działalność zawodową i aktywność społeczną.

Wartość takiego leczenia w porównaniu z terapią poznawczo-behawioralną nie była oceniana. Terapia lekowa jest jednym z elementów ogólnej strategii leczenia pacjenta.

Zaburzenia lękowe uogólnione

Zwykle stosuje się dawkę 10 mg 1 raz dziennie. W zależności od indywidualnej wrażliwości dawkę można zwiększyć maksymalnie do 20 mg dziennie.

Długotrwałe leczenie badano przez co najmniej 6 miesięcy u pacjentów otrzymujących dawkę 20 mg dziennie; należy regularnie oceniać korzyści wynikające z leczenia (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne (OCD)

Zwykle początkowo przepisuje się dawkę 10 mg 1 raz dziennie. W zależności od indywidualnej wrażliwości dawkę można zwiększyć do 20 mg dziennie. OCD to choroba przewlekła, leczenie powinno trwać wystarczająco długo, aby zapewnić pełne ustąpienie objawów, co może trwać kilka miesięcy lub nawet dłużej. Korzyści z leczenia oraz dawkę leku należy regularnie oceniać (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Pacjenci w wieku podeszłym (65 lat i więcej)

Dawka początkowa wynosi 5 mg dziennie. W zależności od indywidualnej wrażliwości i ciężkości depresji dawkę dzienną można zwiększyć do maksymalnej – 10 mg dziennie (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Skuteczność leku Cipralex w leczeniu zaburzeń lękowych społecznych u pacjentów w wieku podeszłym nie była oceniana.

Populacja pediatryczna

Cipralex nie powinien być stosowany w leczeniu dzieci i młodzieży (do 18 roku życia).

Niewydolność nerek

W przypadku niewydolności nerek o lekkim i umiarkowanym nasileniu nie ma ograniczeń. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (CLCR <30 ml/min) (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Obniżona funkcja wątroby

Zalecana dawka początkowa w pierwszych dwóch tygodniach leczenia u pacjentów z niewydolnością wątroby o lekkim lub umiarkowanym nasileniu wynosi 5 mg dziennie. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta dawkę można zwiększyć do 10 mg dziennie. Pacjentom z ciężką niewydolnością wątroby zaleca się stosowanie leku z ostrożnością i bardzo staranne dozowanie (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Obniżona aktywność izoenzymu CYP2C19

U pacjentów o słabej aktywności izoenzymu CYP2C19 zalecana dawka początkowa w pierwszych dwóch tygodniach leczenia wynosi 5 mg dziennie. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta dawkę można zwiększyć do 10 mg dziennie (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Objawy odstawienia pojawiające się po zakończeniu leczenia

Należy unikać nagłego odstawienia leku. Po zakończeniu leczenia escytaloprarem dawkę należy stopniowo zmniejszać przez co najmniej 1–2 tygodnie, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia objawów odstawienia (patrz sekcje „Szczególne wskazania stosowania” i „Działania niepożądane”). Jeśli po zmniejszeniu dawki lub odstawieniu leku pojawiają się nieprzyjemne objawy, należy rozważyć możliwość powrotu do wcześniej przepisanej dawki. Następnie lekarz może kontynuować stopniowe zmniejszanie dawki, ale wolniej.

Dzieci

Antydepresanty nie powinny być stosowane w leczeniu dzieci i młodzieży (do 18 roku życia). W badaniach klinicznych u dzieci i młodzieży przyjmujących antydepresanty obserwowano częstsze występowanie zachowań samobójczych (próby samobójcze i myśli samobójcze) oraz wrogości (głównie agresja, zachowanie opozycyjne i gniew) w porównaniu z grupą placebo. Jeśli z przyczyn klinicznych podjęto decyzję o przepisaniu leku, należy zapewnić dokładne monitorowanie występowania objawów samobójczych u pacjenta.

Przedawkowanie

Toksykologia. Dane kliniczne dotyczące przedawkowania escytalopramu są ograniczone. Wiele przypadków wiąże się z jednoczesnym przedawkowaniem innych leków. W większości przypadków zgłaszano łagodne objawy lub brak objawów. Doniesienia o śmiertelnych skutkach przedawkowania escytalopramu są rzadkie, a większość z nich obejmuje jednoczesne przedawkowanie innych leków. Dawki escytalopramu 400–800 mg nie powodowały żadnych ciężkich objawów.

Objawy. Objawy przedawkowania escytalopramu to przede wszystkim objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego (od zawrotów głowy, drżenia i niepokoju po rzadkie przypadki zespołu serotonergijnego, drgawki i śpiączkę), układu pokarmowego (nudności, wymioty), układu sercowo-naczyniowego (hipotensja, tachykardia, wydłużenie odcinka QT, arytmia) oraz zaburzenia równowagi elektrolitowej/płynów (hipokaliemia, hiponatremia).

Leczenie. Nie istnieje specyficzny antydot. Należy zapewnić odpowiednie funkcjonowanie układu oddechowego i adekwatną oksygenację. Możliwe jest zastosowanie przemywania żołądka i węgla aktywnego. Zaleca się monitorowanie czynności serca i funkcji życiowych wraz z leczeniem objawowym wspierającym.

W przypadku przedawkowania zaleca się prowadzenie monitorowania EKG u pacjentów z niewydolnością serca / bradyarytmiami, u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki wydłużające odcinek QT, oraz u pacjentów z zaburzeniami metabolizmu leku, np. u pacjentów z niewydolnością wątroby.

Efekty uboczne

Efekty uboczne najczęściej występują w pierwszym lub drugim tygodniu leczenia i zazwyczaj ich częstość oraz nasilenie stopniowo maleją podczas dalszej terapii.

Efekty uboczne znane dla leków z grupy SSRI oraz escytalopramu, obserwowane podczas badań z randomizacją i zastosowaniem placebo oraz w trakcie stosowania klinicznego, przedstawiono poniżej w tabeli według układów narządów i częstości występowania. Częstość występowania określono jako: bardzo częste (≥ 1/10), częste (≥ 1/100 do < 1/10), rzadkie (≥ 1/1000 do < 1/100), bardzo rzadkie (≥ 1/10000 do < 1/1000), niezwykle rzadkie (< 1/10000) lub o nieznanej częstości (niemożliwe do ustalenia na podstawie dostępnych danych).

1 O przypadkach myśli i zachowań samobójczych donoszono podczas leczenia escytalopraniem lub wkrótce po jego zakończeniu.

2 Takie przypadki są znane dla środków całej klasy SSRI.

3 O takich przypadkach donoszono dla klasy terapeutycznej SSRI lub SSRI-N (patrz sekcje „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”, „Szczególne wskazania”).

4 O takich przypadkach donoszono dla klasy terapeutycznej SSRI lub SSRI-N.

Wydłużenie interwału QT

W okresie pozarejestracyjnym donoszono o przypadkach wydłużenia interwału QT oraz arytmii komorowych, w tym polimorficznej tachyarytmii komorowej (torsade de pointes), głównie u kobiet, u pacjentów z hipokaliemią oraz u pacjentów z wcześniejszym wydłużeniem interwału QT lub innymi chorobami serca (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne wskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Przedawkowanie” oraz „Farmakodynamika”).

Efekty klasyowe

Badania epidemiologiczne przeprowadzone głównie wśród pacjentów w wieku powyżej 50 lat wykazały zwiększone ryzyko złamania kości u pacjentów przyjmujących selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) oraz trójpierścieniowe leki przeciwdrgawkowe. Mechanizm prowadzący do takiego zwiększenia ryzyka jest obecnie nieznany.

Objawy odstawienia

Przerywanie leczenia SSRI (szczególnie nagłe) zwykle prowadzi do objawów odstawienia. Omdlenia, zaburzenia sensoryczne (w tym parestezje i uczucie uderzenia prądem), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne sny), pobudzenie lub lęk, nudności i/lub wymioty, drżenie, dezorientacja, nadmierne pocenie się, ból głowy, biegunka, kołatanie serca, niestabilność emocjonalna, drażliwość i zaburzenia wzroku są najczęstszymi reakcjami. Zwykle objawy te są łagodne lub umiarkowane pod względem nasilenia i są przejściowe, jednak mogą być nasilone i/lub trwać dłużej u niektórych pacjentów. Dlatego zaleca się stopniowe zakończenie leczenia escytalopraniem poprzez zmniejszanie dawki (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne wskazania”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua .

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Nie wymaga specjalnych warunków przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Tabletki 10 mg w blisterach. 2 blistery po 14 tabletek w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. H. Lundbeck A/S. H. Lundbeck A/S.

Miejsce położenia producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Ottiliavej 9, 2500 Valby, Dania. Ottiliavej 9, 2500 Valby, Denmark.