Cifran

ULOTKA DO ZASTOSOWANIA DLA LEKU Cifran (CIFRAN)

Skład:

substancja czynna: ciprofloksacyna;

1 tabletka zawiera ciprofloksacyny hydrochloranu 596,388 mg, co odpowiada ciprofloksacynie 500 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokrystaliczna, skrobia kukurydziana, stearynian magnezu, talk, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, skrobioglicyna sodu (typ A), hydroksypropylometyloceluloza, makrogol 400, dwutlenek tytanu (E 171).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: owalne tabletki powlekane białego lub prawie białego koloru, z oznaczeniem „500” po jednej stronie i gładkie po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego.

Grupa fluorochinolonów. Kod ATC J01M A02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Działanie bakteriobójcze ciprofloksacyny, jako leku przeciwbakteryjnego z grupy fluorochinolonów, wynika z jej zdolności do hamowania topoizomeraz typu II (DNA-azy girusy i topoizomerazy IV), które są niezbędne w wielu procesach cyklu życiowego DNA, takich jak replikacja, transkrypcja, naprawa i rekombinacja.

Zależności farmakokinetyczne/farmakodynamiczne

Skuteczność zależy przede wszystkim od stosunku między maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) a minimalnym stężeniem hamującym (MIC) ciprofloksacyny wobec patogenu bakteryjnego oraz od wartości pola pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) i MIC.

Mechanizm oporności

Oporność in vitro na ciprofloksacynę jest zazwyczaj związana z mutacjami miejsca docelowego, które powstają w topoizomerazie IV i DNA-girazie poprzez wieloetapowe mutacje. Stopień oporności krzyżowej między ciprofloksacyną a innymi fluorochinolonami, będący skutkiem powyższego, może być różny. Pojedyncze mutacje zazwyczaj nie prowadzą do oporności klinicznej, jednak wiele mutacji zazwyczaj powoduje oporność kliniczną na kilka lub wszystkie leki z grupy fluorochinolonów.

Mechanizmy oporności, takie jak niemożliwość przenikania i/lub pompa efliuksowa, mogą powodować różny wpływ na wrażliwość na fluorochinolony, w zależności od właściwości fizykochemicznych poszczególnych przedstawicieli tej grupy oraz powinowactwa układów transportowych do każdej substancji czynnej. Wszystkie mechanizmy oporności in vitro są ogólnie obserwowane u izolatów klinicznych. Mechanizmy oporności, które unieszkodliwiają inne leki przeciwbakteryjne, takie jak bariery przenikania (charakterystyczne dla Pseudomonas aeruginosa) i mechanizmy efliuksowe, mogą wpływać na wrażliwość na ciprofloksacynę.

Opisano rozwój oporności pośredniczonej przez plazmidy, kodowanej przez gen qnr.

Zakres aktywności przeciwbakteryjnej

Punkty odniesienia oddzielają szczepy wrażliwe od szczepów o średniej wrażliwości, a te ostatnie – od szczepów opornych.

Zalecenia EUCAST

1 Staphylococcus spp. – punkty odniesienia dla ciprofloksacyny dotyczą terapii z zastosowaniem wysokich dawek.

* Punkty odniesienia niepowiązane z gatunkami zostały określone głównie na podstawie danych farmakokinetycznych i farmakodynamicznych i nie zależą od wartości MIC dla poszczególnych gatunków. Są one stosowane wyłącznie dla gatunków, które nie mają własnych punktów odniesienia, a nie dla tych gatunków, w przypadku których testowanie wrażliwości nie jest zalecane.

Rozprzestrzenienie nabytej oporności wyizolowanych gatunków może się różnić w zależności od regionu i czasu, dlatego potrzebna jest lokalna informacja dotycząca oporności, szczególnie przy leczeniu ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, gdy lokalne rozprzestrzenienie oporności osiągnie poziom, przy którym korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, staje się wątpliwa.

Ogólnie wrażliwe na ciprofloksacynę są następujące rodzaje i gatunki bakterii (dla gatunku Streptococcus patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Na podstawie ogólnie przyjętych danych przedklinicznych badań toksyczności dawki pojedynczej, toksyczności dawek powtarzanych, potencjału kancerogennego lub toksyczności reprodukcyjnej nie stwierdzono szczególnego ryzyka dla człowieka związanego z zastosowaniem cyprofloksacyny.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Po doustnym podaniu tabletek cyprofloksacyny w dawkach 250 mg, 500 mg oraz 750 mg cyprofloksacyna jest szybko i dobrze wchłaniana, głównie z górnego odcinka jelita cienkiego. Cmax osiągane jest po 1–2 godzinach.

Dawki pojedyncze w zakresie 100–750 mg prowadziły do stężeń Cmax zależnych od dawki, w przedziale od 0,56 mg/l do 3,7 mg/l. Stężenia surowicze rosną proporcjonalnie przy dawkach do 1000 mg.

Absolutna biodostępność leku wynosi 70–80%. Dawkowanie doustne cyprofloksacyny 500 mg co 12 godzin charakteryzowało się całkowitą AUC równoważną tej po dożylnej infuzji 400 mg cyprofloksacyny podanej w ciągu 60 minut co 12 godzin.

Rozkład

Procent wiązania cyprofloksacyny z białkami osocza jest niewielki (20–30%). Cyprofloksacyna znajduje się w osoczu głównie w formie niezjonizowanej i charakteryzuje się dużą objętością rozprzędu w stanie stacjonarnym, wynoszącą 2–3 l/kg masy ciała; osiąga wysokie stężenia w różnych tkankach, np. w płucach (płyn epitelialny, makrofagi alweolarne, próbki biopsji), zatokach, zapalonych i uszkodzonych tkankach oraz w tkankach układu moczowo-płciowego (mocz, prosta, endometrium), gdzie całkowite stężenie przekracza stężenie w osoczu krwi.

Biotransformacja

Stwierdzono niskie stężenia czterech metabolitów: dezetylocyprofloksacyny (M1), sulfo-cyprofloksacyny (M2), oksocyprofloksacyny (M3) oraz formylocyprofloksacyny (M4). Metabolity wykazują in vitro aktywność przeciwbakteryjną, jednakże w mniejszym stopniu niż substancja wyjściowa.

Wiadomo, że cyprofloksacyna jest umiarkowanym inhibitorem izoenzymów CYP 450 1A2.

Eliminacja

Cyprofloksacyna wydzielana jest głównie w postaci niezmienionej przez nerki, a w mniejszym stopniu przez jelita. Okres półwydalenia z osocza u osób z prawidłową funkcją nerek wynosi około 4–7 godzin.

Oczyszczanie nerek wynosi 180–300 ml/kg/godz., a całkowite oczyszczanie – 480–600 ml/kg/godz. Ciprofloksacyna ulega filtracji kłębuszkowej oraz sekrecji kanalikowej. W przypadku poważnego zaburzenia funkcji nerek okres półwydalenia ciprofloksacyny może wynosić do 12 godzin.

Nienierzyczne oczyszczanie ciprofloksacyny tłumaczone jest przede wszystkim sekrecją przez jelita oraz metabolizmem. 1% dawki wydala się drogą żółciową. Ciprofloksacyna występuje w żółci w wysokich stężeniach.

Dzieci

Dane farmakokinetyczne dotyczące dzieci są ograniczone. W trakcie badań z udziałem dzieci nie zaobserwowano zależności wiekowej stężenia Cmax ani wskaźnika AUC (u dzieci od 1 roku życia). Po wielokrotnym stosowaniu leku (10 mg/kg 3 razy dziennie) nie zaobserwowano istotnego wzrostu Cmax i AUC. U 10 dzieci z ciężkim sepsą w wieku do 1 roku wartość Cmax wyniosła 6,1 mg/l (zakres 4,6–8,3 mg/l) po 1-godzinnej infuzji w dawce 10 mg/kg. U dzieci w wieku od 1 do 5 lat wartość ta wyniosła 7,2 mg/l (zakres 4,7–11,8 mg/l). Wartości AUC wyniosły odpowiednio 17,4 mg*godz./l (zakres 11,8–32 mg*godz./l) i 16,5 mg*godz./l (zakres 11–23,8 mg*godz./l) w odpowiednich grupach wiekowych. Te wartości mieszczą się w granicach normy zaobserwowanej u dorosłych przy dawce terapeutycznej. Zgodnie z analizą farmakokinetyczną u dzieci chorych na różne infekcje, przewidywany średni okres półwydalenia u dzieci wynosi około 4–5 godzin, a biodostępność zawiesiny do doustnego stosowania – od 50% do 80%.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Cifran jest wskazany w leczeniu poniższych infekcji (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”). Przed rozpoczęciem terapii należy zwrócić szczególną uwagę na wszystkie dostępne informacje dotyczące oporności na ciprofloksacynę.

Należy uwzględnić oficjalne rekomendacje dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Dorosli

• Infekcje dolnych dróg oddechowych wywołane przez bakterie Gram-ujemne:
  • zaostrzenie przewlekłego obturacyjnego schorzenia płuc*;
  • infekcje oskrzelowo-płucne u pacjentów z mukowiscydozą lub z rozszerzeniami oskrzeli;
  • zapalenie płuc nabyte pozaszpitalnie.
• Przewlekły ropny zapalenie ucha środkowego.
• Zaostrzenie przewlekłego zapalenia zatok, szczególnie gdy wywołane przez bakterie Gram-ujemne*.
• Infekcje dróg moczowych:
  • niepowikłany ostry zapalenie pęcherza*;
  • ostre zapalenie nerek;
  • powikłane infekcje dróg moczowych;
  • bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego.
• Infekcje narządów płciowych:
  • gonokokowe zapalenie cewki i szyjki macicy wywołane przez wrażliwe szczepy Neisseria gonorrhoeae;
  • zapalenie jąder i wyrostka jąder, w szczególności wywołane przez wrażliwe szczepy Neisseria gonorrhoeae;
  • zapalenie narządów miednicy, w szczególności wywołane przez wrażliwe szczepy Neisseria gonorrhoeae.

W przypadku powyższych infekcji narządów płciowych, gdy znane jest lub podejrzewane jest zakażenie Neisseria gonorrhoeae, szczególnie ważne jest uzyskanie lokalnych informacji dotyczących oporności na ciprofloksacynę oraz potwierdzenie wrażliwości na podstawie badań laboratoryjnych.

• Infekcje przewodu pokarmowego (np. leczenie biegunki podróżnych).
• Infekcje wewnątrzbrzuszne.
• Infekcje skóry i tkanek miękkich wywołane przez bakterie Gram-ujemne.
• Infekcje kości i stawów.
• Postać płucna wąglika (profilaktyka po kontakcie i leczenie radykalne).
• Gorączka u pacjentów z neutropenią wywołana infekcją bakteryjną.

Dzieci i młodzież

• Infekcje oskrzelowo-płucne wywołane przez Pseudomonas aeruginosa u pacjentów z mukowiscydozą.
• Powikłane infekcje dróg moczowych i ostre zapalenie nerek.
• Postać płucna wąglika (profilaktyka po kontakcie i leczenie radykalne).

Ciprofloksacynę można również stosować w leczeniu ciężkich infekcji u dzieci i młodzieży, gdy lekarz uzna to za konieczne.

Leczenie może rozpoczynać wyłącznie lekarz posiadający doświadczenie w leczeniu powyższych infekcji u dzieci i młodzieży (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

*Tylko w przypadku, gdy uznano za stosowanie innych przeciwbakteryjnych środków, zazwyczaj stosowanych w leczeniu tej infekcji, za nieskuteczne lub nieuzasadnione.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub inne leki z grupy fluorochinolonów, lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku.

Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i tyzanidyny jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Wpływ innych leków na ciprofloksacynę

Leki wydłużające interwał QT

Ciprofloksacynę, podobnie jak inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki wydłużające interwał QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, makrolidy, leki przeciwpadaczkowe) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Tworzenie kompleksów chelatujących

Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny (doustnie) z lekami zawierającymi wielowartościowe kationy i suplementy mineralne (np. wapń, magnez, glin, żelazo), polimerami wiążącymi fosforany (np. sewelamer lub węglan lanthanu), sukralfatami lub lekami przeciwwskazanymi na nadkwasotę, a także lekami o dużej pojemności buforowej (np. tabletki didanowiny) zawierającymi magnez, glin lub wapń, powoduje zmniejszenie wchłaniania ciprofloksacyny. W związku z tym ciprofloksacynę należy przyjmować co najmniej 1-2 godziny przed lub co najmniej 4 godziny po przyjęciu tych leków. Ograniczenie to nie dotyczy leków przeciwwskazanych na nadkwasotę należących do grupy blokerów receptorów H2.

Produkty spożywcze i mleczne

Wapń zawarty w produktach spożywczych nieznacznie wpływa na wchłanianie. Jednak należy unikać jednoczesnego przyjmowania ciprofloksacyny z produktami mlecznymi lub wzbogatymi w minerały (np. mleko, jogurt, sok pomarańczowy wzbogacony wapniem), ponieważ może to prowadzić do obniżenia wchłaniania ciprofloksacyny.

Probenecyd

Probenecyd wpływa na wydzielanie ciprofloksacyny przez nerki. Jednoczesne stosowanie probenecydu i ciprofloksacyny prowadzi do zwiększenia stężenia ciprofloksacyny w osoczu.

Metoklopramid

Metoklopramid przyspiesza wchłanianie ciprofloksacyny (w formie doustnej), w wyniku czego szybciej osiągane jest Cmax. Nie zaobserwowano wpływu ciprofloksacyny na biodostępność.

Omeprazol

Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i leków zawierających omeprazol prowadzi do nieznacznego zmniejszenia Cmax i AUC ciprofloksacyny.

Wpływ ciprofloksacyny na inne leki

Tyzanidyna

Tyzanidyny nie można stosować jednoczesnie z ciprofloksacyną (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W badaniu klinicznym z udziałem zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i tyzanidyny spowodowało wzrost stężenia tyzanidyny w osoczu (wzrost Cmax 7-krotnie, zakres 4-21 razy; wzrost AUC 10-krotnie, zakres 6-24 razy). Wzrost stężenia tyzanidyny w osoczu wiązany jest z reakcjami niepożądanymi takimi jak hipotensja i działanie uspokajające.

Metotreksat

Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny może spowodować spowolnienie transportu metotreksatu w kanalikach nerkowych, co może prowadzić do wzrostu stężenia metotreksatu w osoczu. Może to zwiększyć ryzyko wystąpienia toksycznych reakcji niepożądanych wywołanych przez metotreksat, dlatego jednoczesne stosowanie tych leków nie jest zalecane (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Teofilina

Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i teofiny może prowadzić do niepożądanego wzrostu stężenia teofiny w osoczu, co z kolei może spowodować rozwój reakcji niepożądanych. W pojedynczych przypadkach reakcje te mogą zagrozić życiu lub mieć skutek śmiertelny. Dlatego przy jednoczesnym stosowaniu ciprofloksacyny i teofiny należy monitorować stężenie teofiny w osoczu i w razie potrzeby zmniejszyć jej dawkę (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Inne pochodne ksantyny

Po jednoczesnym stosowaniu ciprofloksacyny i kofeiny lub pentoksyfiliny (okspentyfiliny) zgłaszano wzrost stężenia tych pochodnych ksantyny w osoczu.

Fenytoina

Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i fenytoiny może prowadzić do wzrostu lub spadku stężenia fenytoiny w osoczu, dlatego zaleca się monitorowanie poziomu leku.

Cyklosporyna

Stwierdzono przejściowy wzrost stężenia kreatyniny w osoczu przy jednoczesnym stosowaniu ciprofloksacyny i leków zawierających cyklosporynę. Dlatego u tych pacjentów konieczna jest częsta kontrola stężenia kreatyniny w osoczu (2 razy w tygodniu).

Antagoniści witaminy K

Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i antagonistów witaminy K może nasilić ich działanie przeciwkrzepne. Stopień ryzyka może się różnić w zależności od rodzaju infekcji, wieku i ogólnego stanu pacjenta, dlatego trudno dokładnie oszacować wpływ ciprofloksacyny na wzrost wartości Międzynarodowego Normalizowanego Stosunku (INR). Należy często monitorować INR podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu ciprofloksacyny i antagonistów witaminy K (np. warfaryny, acenokumarolu, fenprokumonu, fluindionu).

Duloksetyna

W badaniach klinicznych wykazano, że jednoczesne stosowanie duloksetyny z silnymi inhibitorami CYP450 1A2, takimi jak fluwoksamina, może prowadzić do wzrostu AUC i Cmax duloksetyny. Pomimo braku danych klinicznych dotyczących możliwej interakcji z ciprofloksacyną, można oczekiwać podobnych efektów przy jednoczesnym stosowaniu tych leków (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Ropinirol

W badaniach klinicznych stwierdzono, że jednoczesne stosowanie ropinirolu z ciprofloksacyną, inhibitorem izoenzymu CYP450 1A2 o umiarkowanym działaniu, prowadzi do wzrostu Cmax i AUC ropinirolu odpowiednio o 60% i 84%. Zaleca się monitorowanie efektów niepożądanych ropinirolu i odpowiednie dostosowanie dawki podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu z ciprofloksacyną (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Lidokaina

Wykazano, że u zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny, umiarkowanego inhibitora izoenzymów cytochromu P450 1A2, i leków zawierających lidokainę, zmniejsza klarans wewnątrznie żylnej lidokainy o 22%. Pomimo normalnej tolerancji leczenia lidokainą, możliwe jest wystąpienie interakcji z ciprofloksacyną, związanej z reakcjami niepożądanymi przy jednoczesnym stosowaniu tych leków.

Klozapina

Po jednoczesnym stosowaniu 250 mg ciprofloksacyny z klozapiną przez 7 dni stężenia klozapiny i N-deseptylklozapiny w osoczu były wyższe odpowiednio o 29% i 31%. Zaleca się prowadzenie nadzoru klinicznego i odpowiednie dostosowanie dawki klozapiny podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu z ciprofloksacyną (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Syldenafil

Cmax i AUC syldenafila wzrosły około dwukrotnie u zdrowych ochotników po jednoczesnym doustnym stosowaniu 50 mg syldenafila i 500 mg ciprofloksacyny. Dlatego należy zachować ostrożność przy współrzędnej terapii ciprofloksacyną i syldenafilem oraz uwzględnić stosunek ryzyko/korzyść.

Agomelatyna

W badaniach klinicznych stwierdzono, że fluwoksamina, silny inhibitor izoenzymu CYP450 1A2, umiarkowanie hamuje metabolizm agomelatyny, co prowadzi do 60-krotnego wzrostu wpływu agomelatyny. Pomimo braku dostępnych danych klinicznych dotyczących możliwej interakcji z ciprofloksacyną, umiarkowanym inhibitorem CYP450 1A2, można oczekiwać podobnych efektów przy jednoczesnym stosowaniu (patrz „Cytochrom P450” w sekcji „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zolpidem

Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny może zwiększyć poziom zolpidemu we krwi, dlatego jednoczesne stosowanie tych leków nie jest zalecane.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Należy unikać stosowania leku u pacjentów, którzy mieli poważne działania niepożądane w przeszłości po zastosowaniu chinolonów lub fluorochinolonów. Leczenie tych pacjentów cyprofloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku braku alternatywnych opcji terapeutycznych i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Długotrwałe, inwalidzujące i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane

W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów otrzymujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i istniejących czynników ryzyka, obserwowano długotrwałe (przez miesiące lub lata), inwalidzujące i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane wpływające na różne układy organizmu, a czasem na kilka układów jednocześnie (układ ruchu, nerwowy, psychiczny i narządy zmysłów). Stosowanie leku należy natychmiast przerwać po pojawieniu się pierwszych objawów lub oznak jakiegokolwiek poważnego działania niepożądanego i skonsultować się z lekarzem.

Ciężkie i/lub mieszane infekcje wywołane przez bakterie Gram-dodatnie lub beztlenowce

Cyprofloksacyny nie należy stosować jako monoterapii w leczeniu ciężkich infekcji i infekcji wywołanych przez bakterie Gram-dodatnie lub beztlenowce. W leczeniu tych infekcji cyprofloksacynę należy stosować w połączeniu z odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi.

Infekcje streptokokowe (w tym Streptococcus pneumoniae)

Cyprofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji streptokokowych z powodu niewystarczającej skuteczności.

Infekcje układu płciowego

Odporność szczepów Neisseria gonorrhoeae na fluorochinolony może powodować gonokokowe zapalenie cewki, zapalenie szyjki macicy, orchepidymit czy zapalenie narządów miednicy.

W związku z tym cyprofloksacynę należy stosować w leczeniu gonokokowego zapalenia cewki lub zapalenia szyjki macicy wyłącznie po wykluczeniu oporności Neisseria gonorrhoeae na cyprofloksacynę.

Empiryczną terapię cyprofloksacyną w orchepidymicie i zapaleniu narządów miednicy można stosować wyłącznie w połączeniu z innymi odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi (np. z cefalosporynami), z wyjątkiem sytuacji klinicznych, w których wykluczone jest występowanie szczepów Neisseria gonorrhoeae opornych na cyprofloksacynę.

Jeśli w ciągu 3 dni nie nastąpi poprawa kliniczna, należy przeanalizować terapię.

Infekcje dróg moczowych

W krajach Unii Europejskiej obserwuje się różny poziom oporności Escherichia coli na fluorochinolony, która jest najczęstszym patogenem powodującym infekcje dróg moczowych. Lekarzom zaleca się uwzględnienie lokalnego poziomu oporności Escherichia coli na fluorochinolony przy ustalaniu terapii.

Uważa się, że jednorazowe dawki cyprofloksacyny stosowane w niepowikłanym zapaleniu pęcherza u kobiet w okresie przedmenopauzalnym są mniej skuteczne niż dłuższa terapia lekiem. Ten fakt należy uwzględnić, biorąc pod uwagę rosnący poziom oporności Escherichia coli na chinolony.

Infekcje wewnątrzbrzuszne

Dane dotyczące skuteczności cyprofloksacyny w leczeniu pooperacyjnych infekcji wewnątrzbrzusznych są ograniczone.

Biegunka podróżnych

Przy wyborze leku należy wziąć pod uwagę informacje o oporności na cyprofloksacynę odpowiednich mikroorganizmów w krajach, które zostały odwiedzone.

Infekcje kości i stawów

Cyprofloksacynę należy stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi w zależności od wyników badań mikrobiologicznych.

Postać płucna wąglika

Zastosowanie u ludzi opiera się na danych in vitro dotyczących wrażliwości, badaniach na zwierzętach oraz ograniczonych danych uzyskanych podczas stosowania u ludzi. Lekarz powinien postępować zgodnie z krajowymi i/lub międzynarodowymi protokołami leczenia wąglika.

Infekcje dróg oddechowych wywołane przez Pseudomonas aeruginosa u pacjentów z mukowiscydozą

Badania kliniczne obejmowały dzieci i młodzież w wieku 5–17 lat. Doświadczenie w leczeniu dzieci w wieku od 1 do 5 lat jest bardziej ograniczone.

Powikłane infekcje dróg moczowych i ostrym zapaleniu nerek

Należy rozważyć możliwość leczenia infekcji dróg moczowych z zastosowaniem cyprofloksacyny, gdy inne leczenie jest niemożliwe. Terapia powinna opierać się na wynikach badań mikrobiologicznych.

Dane z badań klinicznych obejmują stosowanie cyprofloksacyny u dzieci i młodzieży w wieku 1–17 lat.

Inne specyficzne ciężkie infekcje

Zastosowanie cyprofloksacyny może być uzasadnione na podstawie wyników badań mikrobiologicznych w przypadku innych ciężkich infekcji zgodnie z oficjalnymi zaleceniami lub po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka, gdy nie można zastosować innego leczenia lub gdy standardowa terapia okazała się nieskuteczna.

Zastosowanie cyprofloksacyny w przypadku specyficznych ciężkich infekcji, o których nie wspomniano powyżej, nie było oceniane w trakcie badań klinicznych, a doświadczenie kliniczne jest ograniczone. Dlatego należy zachować ostrożność przy leczeniu pacjentów z takimi infekcjami.

Zwiększona wrażliwość na lek

Zwiększona wrażliwość i reakcje alergiczne, w tym reakcje anafilaktyczne/anafilakso-idne, mogą wystąpić po podaniu jednorazowej dawki cyprofloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”) i stanowić zagrożenie dla życia. W takim przypadku należy przerwać stosowanie cyprofloksacyny i, w razie potrzeby, zastosować odpowiednie leczenie farmakologiczne.

Kości i układ mięśniowy

Ogólnie cyprofloksacyny nie należy stosować pacjentom z chorobami ścięgien lub zaburzeniami związanymi z wcześniejszym stosowaniem chinolonów. Jednak w rzadkich przypadkach po badaniu mikrobiologicznym patogenu i ocenie stosunku korzyści do ryzyka, pacjentom tym można przepisać cyprofloksacynę w leczeniu niektórych ciężkich infekcji, w szczególności w przypadku nieskuteczności standardowej terapii lub oporności bakteryjnej, gdy wyniki badań mikrobiologicznych uzasadniają stosowanie cyprofloksacyny. Zapalenie ścięgien (nie ograniczone do Achillesa) i pęknięcia ścięgien, czasem obustronne, mogą wystąpić już w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia chinolonami i fluorochinolonami, a nawet w ciągu kilku miesięcy po zakończeniu leczenia. Ryzyko rozwoju zapalenia ścięgien i pęknięcia ścięgien zwiększa się u starszych pacjentów, pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, pacjentów po przeszczepach narządów i pacjentów jednoczesnie leczonych kortykosteroidami. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów.

W przypadku pierwszych objawów zapalenia ścięgien (np. bolesny obrzęk, stan zapalny) należy przerwać leczenie lekiem i rozważyć leczenie alternatywne. Dotkniętą kończynę (kończyny) należy odpowiednio leczyć (np. unieruchomienie). Kortykosteroidy nie powinny być stosowane w przypadku wystąpienia objawów tendinopatii.

Cyprofloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z miastenią, ze względu na możliwość nasilenia objawów tej choroby (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia wzroku

W przypadku zaburzeń wzroku lub jakichkolwiek objawów dotyczących oczu należy natychmiast skonsultować się z lekarzem.

Wrażliwość na światło

Wykazano, że cyprofloksacyna powoduje reakcje wrażliwości na światło. Pacjentom stosującym cyprofloksacynę zaleca się unikanie bezpośredniego światła słonecznego i promieniowania UV (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Układ nerwowy środkowy (CNS)

Wiadomo, że cyprofloksacyna, podobnie jak inne chinolony, może powodować drgawki lub obniżać próg drgawkowy. Zgłaszano przypadki rozwoju stanu drgawkowego. Cyprofloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami CNS, które mogą mieć skłonność do występowania drgawek. W przypadku wystąpienia drgawek należy przerwać przyjmowanie cyprofloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Nawet po pierwszym zastosowaniu cyprofloksacyny mogą wystąpić reakcje psychiczne. W pojedynczych przypadkach depresja lub psychoza mogą postępować do myśli samobójczych i zachowań, takich jak samobójstwo lub próba samobójstwa. W takich przypadkach należy przerwać stosowanie cyprofloksacyny.

U pacjentów stosujących cyprofloksacynę odnotowano przypadki polineuropatii (na podstawie objawów neurologicznych, takich jak ból, palenie, zaburzenia czucia lub osłabienie mięśni, osobno lub w połączeniu). Stosowanie cyprofloksacyny należy przerwać pacjentom z objawami neuropatii, w szczególności bólem, paleniem, uczuciem mrowienia, zdrętwienia i/lub osłabieniem, w celu zapobiegania rozwojowi stanów nieodwracalnych (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Neuropatia obwodowa

U pacjentów otrzymujących chinolony i fluorochinolony odnotowano przypadki polineuropatii czuciowej lub czuciowo-ruchowej, prowadzącej do parestezji, hipozestezji, dysestezji lub osłabienia. W przypadku wystąpienia objawów neuropatii, takich jak ból, palenie, mrowienie, zdrętwienie lub osłabienie, pacjenci stosujący lek powinni poinformować swojego lekarza, aby zapobiec rozwojowi potencjalnie nieodwracalnych stanów.

Zaburzenia serca

Należy stosować z ostrożnością fluorochinolony, w tym cyprofloksacynę, u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QT, w szczególności:

• w przypadku wrodzonego zespołu wydłużenia interwału QT;
• przy jednoczesnym stosowaniu leków, które mogą wydłużać interwał QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, makrolidy, neuroleptyki);
• przy niekorygowanym zaburzeniu równowagi elektrolitowej (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
• w przypadku chorób serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia).

Pacjenci starsi oraz młodsze kobiety mogą wykazywać większą wrażliwość na leki wydłużające QTc. Dlatego należy stosować z ostrożnością fluorochinolony, w tym cyprofloksacynę, u tych grup chorych (patrz sekcje „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje współdziałania”, „Sposób stosowania i dawki”, „Przedawkowanie” oraz „Działania niepożądane”).

Aneurysma aorty, rozwarstwienie aorty i niedomykalność zastawki serca

Wyniki badań epidemiologicznych wskazują na zwiększone ryzyko aneurysmy aorty i rozwarstwienia aorty, szczególnie u starszych pacjentów po przyjmowaniu fluorochinolonów. U pacjentów przyjmujących fluorochinolony zgłaszano przypadki aneurysmy aorty i rozwarstwienia aorty, towarzyszące pęknięciom aorty (w tym przypadki śmiertelne) i działaniom niepożądanym (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Dlatego fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i rozważeniu innych opcji terapeutycznych u pacjentów z aneurysmą aorty lub rozwarstwieniem aorty lub niewydolnością serca w wywiadzie rodzinnym lub osobistym, lub w przypadku występowania innych czynników ryzyka:

• przy aneurysmie aorty i rozwarstwieniu aorty oraz niewydolności serca (w tym chorobach tkanki łącznej, takich jak zespół Marfana, naczyniowy zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów lub dodatkowo przy aneurysmie aorty lub rozwarstwieniu aorty (w tym chorobach naczyniowych, takich jak tętniak Takayasu, tętniak komórkowy olbrzymi, miażdżyca, zespół Sjögrena)) lub dodatkowo
• przy aneurysmie i rozwarstwieniu aorty (np. przy chorobach naczyniowych, takich jak tętniak Takayasu lub tętniak komórkowy olbrzymi, miażdżyca lub zespół Sjögrena) lub dodatkowo:
• przy niedomykalności/zawale zastawki serca (np. przy bakteryjnym zapaleniu wsierdzia).

Ryzyko rozwoju aneurysmy i rozwarstwienia aorty, a także ich pęknięcia, może być zwiększone u pacjentów stosujących lek jednocześnie z kortykosteroidami systemowymi.

W przypadku nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjentom należy zalecić natychmiastową konsultację lekarską w oddziale ratunkowym.

Pacjentom należy zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku wystąpienia ostrej duszności, nowego napadu przyspieszonego rytmu serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Disglikemia

Podobnie jak przy stosowaniu innych chinolonów, zgłaszano zaburzenia poziomu glukozy we krwi, w tym hipoglikemię i hiper-glikemię, zazwyczaj u pacjentów z cukrzycą, którzy jednocześnie leczono doustnymi lekami hipoglikemicznymi (np. glibenklamidem) lub insuliną. Zanotowano przypadki śpiączki hipoglikemicznej. Zaleca się dokładne monitorowanie poziomu glukozy we krwi u chorych na cukrzycę.

Układ pokarmowy

Wystąpienie ciężkiej i trwającej biegunki w trakcie lub po leczeniu (nawet kilka tygodni po zakończeniu leczenia) może wskazywać na rozwój kolitu spowodowanego przez antybiotyki (stan zagrożony życia, potencjalnie śmiertelny) i wymagać natychmiastowego leczenia (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W takich przypadkach należy przerwać stosowanie cyprofloksacyny i rozpocząć odpowiednie leczenie. Leki hamujące perystaltykę są przeciwwskazane w takiej sytuacji klinicznej.

Nerki i układ wydalniczy

Zgłaszano krystalurię związaną ze stosowaniem cyprofloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenci stosujący cyprofloksacynę powinni otrzymywać wystarczającą ilość płynów. Należy unikać nadmiernej alkalinizacji moczu.

Zaburzenia funkcji nerek

Ponieważ cyprofloksacyna jest wydalana głównie w niezmienionej postaci przez nerki, u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek należy dostosować dawkę zgodnie z informacjami podanymi w sekcji „Sposób stosowania i dawki”, aby uniknąć zwiększenia częstości działań niepożądanych spowodowanych gromadzeniem się cyprofloksacyny.

Układ wątrobowo-żółciowy

Podczas stosowania cyprofloksacyny zgłaszano przypadki martwicy wątroby i niewydolności wątroby zagrożonej życia (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów choroby wątroby (takich jak brak apetytu, żółtaczka, ciemny mocz, świąd lub napięcie przedniej ściany brzucha) leczenie należy przerwać.

Deficyt glukozo-6-fosfodehydrogenazy

Podczas stosowania cyprofloksacyny zgłaszano reakcje hemolityczne u pacjentów z deficytem glukozo-6-fosfodehydrogenazy. Należy unikać stosowania cyprofloksacyny tym pacjentom, z wyjątkiem przypadków, gdy oczekiwana korzyść przeważa nad potencjalnym ryzykiem. W takim przypadku należy obserwować możliwość wystąpienia hemolizy.

Odporność

Podczas lub po kursie leczenia cyprofloksacyną oporne bakterie mogą być wyizolowane z lub bez klinicznie zdefiniowanej superinfekcji. Istnieje pewne ryzyko wyizolowania szczepów bakterii opornych na cyprofloksacynę podczas długotrwałych kursów leczenia i w leczeniu infekcji szpitalnych i/lub infekcji wywołanych przez gatunki Staphylococcus i Pseudomonas.

Cytochrom P450

Cyprofloksacyna hamuje CYP1A2, dlatego może powodować zwiększenie stężenia w surowicy jednoczesnie stosowanych leków, które są również metabolizowane przez ten enzym (np. teofilina, klozapina, olanzapina, ropinirol, tizanidyna, duloksetyna). Jednoczesne stosowanie cyprofloksacyny i tizanidyny jest przeciwwskazane. Dlatego należy dokładnie obserwować pacjentów stosujących te leki jednocześnie z cyprofloksacyną pod kątem możliwego wystąpienia objawów przedawkowania. Może również istnieć potrzeba oznaczenia stężeń w surowicy (np. teofiliny) (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje współdziałania”).

Metotreksat

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania cyprofloksacyny i metotreksatu (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje współdziałania”).

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Cyprofloksacyna in vitro może wpływać na wyniki posiewu na Mycobacterium tuberculosis poprzez hamowanie wzrostu kultury bakterii, co może prowadzić do fałszywie negatywnych wyników posiewu u pacjentów przyjmujących cyprofloksacynę.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania cyprofloksacyny u ciężarnych wskazują na brak rozwoju wad wrodzonych lub toksyczności płodu/noworodka. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni toksyczny wpływ na funkcję rozrodczą. U młodych zwierząt i zwierząt narażonych na działanie chinolonów przed urodzeniem obserwowano wpływ na niezdolną tkankę chrzęstną, dlatego nie można wykluczyć możliwości, że lek może być szkodliwy dla chrzęstnych stawów noworodków/płodu. Dlatego w czasie ciąży należy unikać stosowania cyprofloksacyny w celu zapobiegania niepożądanemu wpływowi na płód.

Okres karmienia piersią. Cyprofloksacyna przenika do mleka matki. Ze względu na potencjalne ryzyko uszkodzenia chrzęstnych stawów u noworodków, cyprofloksacynę nie należy stosować w czasie karmienia piersią.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub pracy z maszynami.

Cyprofloksacyna może wpływać na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów i pracy z maszynami z powodu reakcji ze strony układu nerwowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Dlatego zdolność do prowadzenia pojazdów lub pracy z maszynami może być zaburzona.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkę leku należy ustalać zgodnie z wskazaniem, ciężkością i lokalizacją zakażenia, wrażliwością patogenu (patogenów) na cyprofloksacynę, czynnością nerek pacjenta, a u dzieci i młodzieży – zgodnie z masą ciała. W przypadku potrzeby zastosowania cyprofloksacyny w dawce niebędącej wielokrotnością 500 mg należy stosować inny lek w odpowiedniej dawce.

Czas trwania leczenia zależy od ciężkości przebiegu choroby, cech klinicznych oraz typu patogenu.

Leczenie zakażeń wywołanych pewnymi bakteriami (np. Pseudomonasaeruginosa, Acinetobacter lub Staphylococci) może wymagać zastosowania wyższych dawek cyprofloksacyny oraz jednoczesnego stosowania innych niezbędnych leków przeciwbakteryjnych.

Leczenie niektórych zakażeń (np. zapalnych chorób narządów miednicy, zakażeń wewnątrzbrzusznych, zakażeń u pacjentów z neutropenią, zakażeń kości i stawów) może wymagać jednoczesnego stosowania innych niezbędnych leków przeciwbakteryjnych w zależności od rodzaju wyizolowanych patogenów.

Dorosli

Dzieci i młodzież

Pacjenci w wieku podeszłym

Pacjenci w wieku podeszłym powinni otrzymywać dawkę dobraną zgodnie z ciężkością zakażenia oraz klirem kreatyniny pacjenta.

Niewydolność nerek i wątroby

Zalecane dawki początkowe i podtrzymujące dla pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek:

U pacjentów z niewydolnością wątroby nie ma potrzeby zmiany dawkowania ciprofloksacyny.

Badania dotyczące dawkowania ciprofloksacyny u dzieci z zaburzeniami funkcji nerek i/lub wątroby nie były prowadzone.

Sposób stosowania

Tabletki należy połykać, nie żując, i zapijać płynem. Można je przyjmować niezależnie od posiłku. Przyjmowanie na czczo powoduje szybsze wchłanianie substancji czynnej. Tabletek ciprofloksacyny nie można przyjmować razem z produktami mlecznymi (np. mlekiem, jogurtem) ani z sokami owocowymi wzbogaconymi minerałami (np. sokiem pomarańczowym wzbogaconym wapniem) (patrz punkt «Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań»).

W przypadkach ciężkich lub gdy pacjent nie może przyjmować tabletek (w szczególności przy żywieniu enteralnym) zaleca się rozpoczęcie terapii od wewnątrzżylnego podawania ciprofloksacyny, aż do momentu możliwości przejścia na doustne przyjmowanie.

Dzieci.

Stosowanie ciprofloksacyny dzieciom i młodzieży należy prowadzić zgodnie z obowiązującymi oficjalnymi zaleceniami. Leczenie ciprofloksacyną powinien prowadzić lekarz z doświadczeniem w leczeniu dzieci i młodzieży z mukowiscydozą i/lub z ciężkimi infekcjami.

Ciprofloksacyna powodowała artropatię stawów obciążonych u niedojrzałych zwierząt. Dane dotyczące bezpieczeństwa, uzyskane z randomizowanego podwójnego ślepego badania stosowania ciprofloksacyny u dzieci (ciprofloksacyna: n=335, średni wiek=6,3 roku; grupa porównawcza: n=349, średni wiek=6,2 roku; zakres wieku – od 1 do 17 lat) wykazały częstość występowania artropatii, prawdopodobnie związanej z leczeniem (różniącą się od objawów klinicznych i objawów związanych bezpośrednio z uszkodzeniem stawów), na 42. dzień od rozpoczęcia leczenia w granicach 7,2% i 4,6% odpowiednio dla grupy głównej i grupy porównawczej. Częstość występowania artropatii związanej z lekiem po roku obserwacji wynosiła odpowiednio 9% i 5,7%. Wzrost liczby przypadków artropatii związanych z lekiem był statystycznie nieistotny. Jednak leczenie ciprofloksacyną dzieci i młodzieży należy rozpoczynać dopiero po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka ze względu na możliwy ryzyko wystąpienia działań niepożądanych związanych ze stawami i/lub tkankami otaczającymi.

Przedawkowanie.

Zgłaszano przypadki przedawkowania po przyjęciu 12 g leku, które prowadziły do objawów umiarkowanej toksyczności. Ostra przedawkowanie w dawce 16 g prowadziła do rozwoju ostrej niewydolności nerek.

Objawy przedawkowania obejmowały zawroty głowy, drżenie, ból głowy, zwiększone zmęczenie, drgawki, halucynacje, dezorientację, dyskomfort brzuszny, niewydolność nerek i wątroby, a także kryształomocz i hematurię. Zgłaszano również odwracalną toksyczność nerek.

Oprócz zwykłych środków ratunkowych stosowanych w przypadku przedawkowania, zaleca się monitorowanie funkcji nerek, w szczególności oznaczanie pH moczu i w razie potrzeby podniesienie jego kwasowości w celu zapobiegania kryształomoczu. Pacjenci powinni otrzymywać wystarczającą ilość płynów. Antyacidy zawierające w swoim składzie wapń lub magnez teoretycznie mogą obniżać wchłanianie ciprofloksacyny w przypadku przedawkowania.

Przy użyciu hemodializy lub dializy otrzewnowej wydala się jedynie niewielką ilość ciprofloksacyny (<10%).

W przypadku przedawkowania należy prowadzić leczenie objawowe. Ze względu na możliwe wydłużenie interwału QT wskazane jest również prowadzenie monitorowania EKG.

Efekty uboczne.

Najczęściej zgłaszane działania niepożądane związane z lekiem to nudności, biegunka, wymioty, przemijające podwyższenie poziomu transaminaz, wysypka oraz reakcje miejscowe w miejscu wstrzyknięcia.

Dane dotyczące działań niepożądanych po leku ciprofloksacyna, uzyskane podczas badań klinicznych oraz obserwacji po wprowadzeniu na rynek (dawkowanie doustne, dożylne oraz sekwencyjne), przedstawiono poniżej. Częstość występowania określono jako: często ≥ 1/100, < 1/10; rzadko ≥ 1/1 000, < 1/100; bardzo rzadko ≥ 1/10000, < 1/1000; bardzo rzadko < 1/10000, częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie obecnie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje:

rzadko: grzybicze infekcje nadkażeniowe;

bardzo rzadko: kolit spowodowany antybiotykiem (bardzo rzadko – z możliwym śmiertelnym skutkiem) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Ze strony układu krwiotwórczego i limfatycznego:

rzadko: eozynofilia;

bardzo rzadko: leukopenia, anemia, neutropenia, leukocytoza, trombocytopenia, trombocytoza;

bardzo rzadko: anemia hemolityczna, agranulocytoza, pancytopenia (stan zagrożenie życia pacjenta),
wahania funkcji szpiku kostnego (stan zagrożenie życia pacjenta).

Ze strony układu odpornościowego:

rzadko: reakcje alergiczne, obrzęk naczynioruchowy/angioedema;

bardzo rzadko: reakcje anafilaktyczne, szok anafilaktyczny (stan zagrożenie życia pacjenta) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), reakcje przypominające chorobę surowiczą.

Zaburzenia przemiany materii i odżywiania:

rzadko: zmniejszenie apetytu;

bardzo rzadko: zespół nieodpowiedniej sekrecji hormonu antydiuretycznego, hiperglikemia, hipoglikemia (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”);

bardzo rzadko: przypadki hipoglikemicznej śpiączki.

Zaburzenia psychiczne*:

rzadko: pobudzenie psychomotoryczne/łagodna niepokoju;

bardzo rzadko: dezorientacja i dezorientacja, niepokój, patologiczne sny, depresja (z możliwymi myślami samobójczymi/ideacjami lub próbami/samobójstwami) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), halucynacje;

bardzo rzadko: reakcje psychotyczne (z możliwymi myślami samobójczymi/ideacjami lub próbami/samobójstwami) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Ze strony układu nerwowego*:

rzadko: ból głowy, zawroty głowy, zaburzenia snu, zaburzenia smaku;

bardzo rzadko: parestezje i dysestezje, hipestezja, drżenie, drgawki (w tym stan padaczkowy, patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), zawroty głowy;

bardzo rzadko: migrenowe bóle głowy, zaburzenia koordynacji, zaburzenia chodu, zaburzenia węchu, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe i guzozmienny mózg;

częstość nieznana: neuropatia obwodowa i polineuropatia (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Ze strony narządów wzroku*:

rzadko: zaburzenia widzenia (np. podwójne widzenie);

bardzo rzadko: zaburzenia percepcji kolorów.

Ze strony narządów słuchu i labiryntu*:

rzadko: szumy w uszach, utrata słuchu/zaburzenia słuchu.

Ze strony serca**:

rzadko: tachykardia;

częstość nieznana: arytmia komorowa i tachykardia typu torsades de pointes (głównie u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT), wydłużenie odcinka QT.

Ze strony układu naczyniowego**:

rzadko: rozszerzenie naczyń, hipotensja tętnicza, stan omdleniowy;

bardzo rzadko: zapalenie naczyń.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy opłucnowej:

rzadko: duszność (w tym stan astmatyczny).

Ze strony przewodu pokarmowego:

często: nudności, biegunka;

rzadko: wymioty, ból w okolicy żołądka i wzdłuż jelita, ból brzucha, dyspepsja, wzdęcia;

bardzo rzadko: zapalenie trzustki.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzowego:

rzadko: podwyższenie poziomu transaminaz i bilirubiny;

bardzo rzadko: zaburzenia funkcji wątroby, żółtaczka cholestatyczna, zapalenie wątroby;

bardzo rzadko: martwica wątroby (w rzadkich przypadkach postępująca do niewydolności wątroby, stan zagrożenie życia pacjenta) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Ze strony skóry i tkanek podskórnych:

rzadko: wysypka, swędzenie, pokrzywka;

bardzo rzadko: reakcje fotouczulenia (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”);

bardzo rzadko: plamki posocznicze (petechie), zespół wielopostaciowej rumieniówki, rumień węzłowaty, zespół Stevensa-Johnsona (potencjalnie stan zagrożenie życia pacjenta), toksyczny epidermalny nekrolioza (potencjalnie stan zagrożenie życia pacjenta);

częstość nieznana: ostrze ogólnikowe egzantematyczne pustulotyczne.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej*:

rzadko: ból mięśniowo-szkieletowy (np. ból kończyn, lędźwiowy, w klatce piersiowej), artrologia;

bardzo rzadko: miologia, zapalenie stawów, zwiększenie napięcia mięśniowego i skurcze mięśni;

bardzo rzadko: osłabienie mięśni, zapalenie ścięgien, pęknięcia ścięgien (głównie Achillesa) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), nasilenie objawów miastenii ciężkiej (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Ze strony nerek i układu moczowego:

rzadko: zaburzenia funkcji nerek;

bardzo rzadko: niewydolność nerek, hematuria, kryształomocz (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), zapalenie nerek typu naczyniowo-wiązkowego.

Zaburzenia ogólnego stanu i reakcje w miejscu podania:

rzadko: osłabienie, gorączka;

bardzo rzadko: obrzęki, nadmierne pocenie się (hiperhidroza).

Badania laboratoryjne:

rzadko: podwyższenie aktywności fosfatazy alkalicznej we krwi;

bardzo rzadko: podwyższenie aktywności amylazy;

częstość nieznana: zwiększenie poziomu INR (u pacjentów stosujących jednocześnie antagoniści witaminy K).

* W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od istniejących czynników ryzyka, obserwowano długotrwałe (przez miesiące lub lata), inwalidzujące i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane wpływające na różne układy, a czasem na kilka układów jednocześnie, oraz narządy zmysłów (w tym takie reakcje jak zapalenie ścięgien, pęknięcie ścięgna, artrologia, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatia związane z parestezjami, depresja, zmęczenie, zaburzenia pamięci, zaburzenia snu, zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu).

** W przypadkach aneurysmy aorty i rozwarstwienia aorty (w tym śmiertelne przypadki) u pacjentów stosujących fluorochinolony, zgłaszano przypadki regurgitacji/niewydolności dowolnej z zastawek serca (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Stosowanie u dzieci

Częstość występowania artropatii, wskazana powyżej, oparta jest na danych uzyskanych w badaniach przeprowadzonych u dorosłych pacjentów. U dzieci artropatia występuje częściej (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia ono ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w odniesieniu do leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25°C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

10 tabletek w blistrze; 1 blister w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

San Pharmaceutical Industries Limited.

Sun Pharmaceutical Industries Limited.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby prowadzącego działalność.

V. Ganguwala, Paonta Sahib, District Sirmour, Himachal Pradesh 173025, India.