Cifran od

I N S T R U K C J A dla zastosowania leczniczego leku Cifran od (CIFRANOD)

Skład:

substancja czynna: ciprofloxacin;

1 tabletka o działaniu przedłużonym, pokryta powłoką filmową, zawiera 500 mg lub 1000 mg ciprofloksacyny;

substancje pomocnicze: alginian sodu, hipromeloza, wodorowęglan sodu, crospovidon, stearynian magnezu, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, talk;

Opadry biały: hipromeloza; laktoza jednowodna; dwutlenek tytanu (E 171); makrogol 400;

farba: lak lakowy, tlenek żelaza czarny (E 172), glikol propylenowy.

Postać leku. Tabletki o działaniu przedłużonym, pokryte powłoką filmową.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 500 mg – białe lub prawie białe tabletki o kształcie owalnym, pokryte powłoką filmową, z oznaczeniem „Cifran OD 500 mg” farbą spożywczą po jednej stronie;

tabletki 1000 mg – białe lub prawie białe tabletki o kształcie owalnym, pokryte powłoką filmową, z oznaczeniem „Cifran OD 1000 mg” farbą spożywczą po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Fluorochinolony.

Kod ATC J01M A02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Cyprofloksacyna in vitro wykazuje wysoką skuteczność wobec szerokiego zakresu bakterii Gram-ujemnych i Gram-dodatnich. Mechanizm działania przeciwbakteryjnego wynika ze zdolności cyprofloksacyny do hamowania topoizomeraz typu II (DNA-girazy i topoizomerazy IV), które są niezbędne do wielu procesów cyklu życiowego DNA, takich jak replikacja, transkrypcja, naprawa i rekombinacja.

Mechanizm oporności

Oporność na cyprofloksacynę in vitro jest zazwyczaj związana z mutacjami miejsca docelowego, które powstają w bakteryjnych topoizomerazach i DNA-girazie w wyniku wieloetapowych mutacji. Pojedyncze mutacje mogą raczej prowadzić do zmniejszenia wrażliwości niż do oporności klinicznej. Jednakże wiele mutacji zazwyczaj powoduje kliniczną oporność na cyprofloksacynę oraz oporność krzyżową wobec chinolonów.

Mechanizmy oporności, które inaktywują inne antybiotyki, takie jak zmniejszona przepuszczalność zewnętrznej ściany bakterii (charakterystyczna dla Pseudomonas aeruginosa) oraz aktywny wypływ leku z komórki (efluks), mogą wpływać na wrażliwość na cyprofloksacynę. Opisywano rozwój oporności pośredniczonej przez plazmidy, kodowanej przez gen oporności na antybiotyki qnr. Mechanizmy oporności, które inaktywują penicyliny, cephalosporyny, aminoglikozydy, makrolidy i tetracykliny, mogą nie wpływać na działanie przeciwbakteryjne cyprofloksacyny. Organizmy oporne na te leki mogą być wrażliwe na cyprofloksacynę.

Minimalne stężenie bakteriobójcze (MBC) zazwyczaj nie przekracza minimalnego stężenia hamującego (MIC) więcej niż dwukrotnie.

Wrażliwość na cyprofloksacynę in vitro

Zasięg nabytej oporności wyizolowanych gatunków może się różnić w zależności od regionu i czasu, dlatego potrzebna jest lokalna informacja o oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistami, gdy lokalny zasięg oporności osiągnie taki poziom, że korzyść z zastosowania środka, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, jest wątpliwa.

Wobec poniższych rodzajów i gatunków bakterii cyprofloksacyna wykazuje ogólnie in vitro wrażliwość.

Aerobowe bakterie Gram-dodatnie

Bezpośrednie bakterie Gram-ujemne

Bezprzewodowe mikroorganizmy

Mobiluncus

Inne mikroorganizmy

Chlamydia trachomatis, Chlamydia pneumoniae, Mycoplasma hominis, Mycoplasma pneumoniae.

Różne wrażliwość na ciprofloksacynę wykazują: Acinetobacter baumann, Burkholderia cepacia, Campylobacter spp., Citrobacter freudii, Enterococcus faecalis, Enterobacter aerogenes, Enterobacter clocae, Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, Klebsiella oxytoca, Morganella morganii, Neisseria gonorrhoeae, Proteus mirabilis, Proteus vulgaris, Providencia spp., Pseudomonas aeruginosa, Pseudomonas fluorescens, Serratia marcescens, Streptococcus pneumoniae, Peptostreptococcus spp., Propionibacterium acnes.

Uważa się, że następujące mikroorganizmy wykazują dziedziczną oporność na ciprofloksacynę:

Staphylococcus aureus (oporne na metycylinę) oraz Stenotrophomonas maltophilia, Actinomyces, Enteroccus faecium, Listeria monocytogenes, Mycoplasma genitalium, Ureaplasma urealitycum, bezprzewodowe mikroorganizmy (z wyjątkiem Mobiluncus, Peptostreptococus, Propionibacterium acnes).

Dane dotyczące zapalenia płucnego antraksu

Active content removed

Rekomendacje dotyczące stosowania u ludzi oparte są głównie na wrażliwości mikroorganizmów in vitro, danych z badań na zwierzętach doświadczalnych oraz ograniczonych danych dotyczących stosowania u ludzi. Za skuteczne uznaje się stosowanie ciprofloksacyny przez dwa miesiące w dawce 500 mg w celu zapobiegania chorobie antraksu u ludzi. Lekarz powinien prowadzić leczenie zgodnie z krajowymi i/lub międzynarodowymi dokumentami konsensu dotyczącymi leczenia antraksu.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Prawdopodobieństwo ostrej toksyczności po doustnym podaniu ciprofloksacyny można określić jako bardzo niskie. W zależności od gatunku, wartość LD50 po wstrzyknięciu dożylnym wynosiła 125–290 mg/kg.

Toksykologia chroniczna

Badanie tolerancji trwające 6 miesięcy

Stosowanie doustne

Dawki do 500 mg/kg i 30 mg/kg odpowiednio u szczurów i małp były dobrze tolerowane. Zmiany w kanalikach nerkowych odniesionych zaobserwowano u niektórych małp w grupie otrzymującej najwyższą dawkę (90 mg/kg).

Karcinogenność

Badania karcinogenności przeprowadzone na myszach (21 miesięcy) i szczurach (24 miesiące) z dawkami do 1000 mg/kg masy ciała/dobę u myszy i 125 mg/kg masy ciała/dobę u szczurów (zwiększono do 250 mg/kg masy ciała/dzień po 22 tygodniach) nie wykazały żadnych dowodów możliwego działania kancerogennego przy żadnych dawkach.

Toksykologia rozrodczości

Badania płodności u szczurów

Podczas stosowania ciprofloksacyny nie zaobserwowano toksycznego wpływu na płodność, rozwój wewnątrzmaciczny i porodowy młodych zwierząt, ani na płodność pokolenia F1.

Badania embriotoksyczności

Badania nie wykazały żadnych dowodów embriotoksyczności lub działania teratogennego ciprofloksacyny.

Rozwój okołoporodowy i poporodowy u szczurów

Nie zaobserwowano wpływu leku na rozwój okołoporodowy ani poporodowy zwierząt. Na końcu okresu hodowli badania histologiczne nie wykazały żadnych oznak uszkodzenia stawów u młodych zwierząt.

Mutagenność

Przeprowadzono sześć badań ciprofloksacyny pod kątem mutagenności in vitro.

Chociaż dwa z ośmiu badań in vitro (takie jak analiza bezpośredniej mutacji komórek limfomu myszy /Mouse Lymphoma Cell Forward Mutation Assay oraz analiza naprawy DNA pierwotnej hodowli hepatocytów szczurów/Rat Hepatocyte Primary Culture DNA Repair Assay) dały wyniki pozytywne, wszystkie systemy testowe in vivo, obejmujące wszystkie odpowiednie punkty końcowe, dały wyniki negatywne.

Badania wpływu na stawy

Podobnie jak inne inhibitory gyrazy, ciprofloksacyna może powodować uszkodzenia w dużych, obciążonych stawach młodych zwierząt.

Stopień uszkodzenia chrząstki zależy od wieku, gatunku i dawki; stopień uszkodzenia może być zmniejszony poprzez zmniejszenie obciążenia stawów. Badania przeprowadzone na dorosłych zwierzętach (szczurach, psach) nie wykazały żadnych oznak uszkodzenia chrząstki. W badaniach na młodych psach rasy beagle stosowanie wysokich dawek ciprofloksacyny (od 1,3 do 3,5 razy wyższych niż dawka terapeutyczna) powodowało zmiany w stawach po dwóch tygodniach leczenia, które utrzymywały się po pięciu miesiącach. W dawkach terapeutycznych nie zaobserwowano wpływu na stawy.

Farmakokinetyka

Tabletki ciprofloksacyny o przedłużonym uwalnianiu zostały zaprojektowane tak, aby uwalniać substancję czynną wolniej niż tabletki o natychmiastowym uwalnianiu.

Profil farmakokinetyczny ciprofloksacyny o przedłużonym uwalnianiu w dawce 500 mg podanej raz na dobę jest porównywalny z profilem farmakokinetycznym ciprofloksacyny o natychmiastowym uwalnianiu w dawce 250 mg podanej dwa razy na dobę, pod względem porównywalnych wartości AUC w ciągu 24-godzinnego okresu dawkowania. Profil farmakokinetyczny ciprofloksacyny o przedłużonym uwalnianiu w dawce 1000 mg podanej raz na dobę jest porównywalny z profilem farmakokinetycznym ciprofloksacyny o natychmiastowym uwalnianiu w dawce 500 mg podanej dwa razy na dobę, pod względem porównywalnych wartości AUC w ciągu 24-godzinnego okresu dawkowania.

Stosunek PK-PD wskazuje, że ciprofloksacyna o przedłużonym uwalnianiu podana w dawce 500 mg raz na dobę zapewnia wartości AUC dla wyżej wymienionej MIC (0,5 μg/ml) porównywalne z wartościami AUC ciprofloksacyny o natychmiastowym uwalnianiu podanej w dawce 250 mg dwa razy na dobę.

Stosunek PK-PD wskazuje, że ciprofloksacyna o przedłużonym uwalnianiu podana w dawce 1000 mg raz na dobę zapewnia wartości AUC dla wyżej wymienionej MIC (1 μg/ml) porównywalne z wartościami AUC ciprofloksacyny o natychmiastowym uwalnianiu podanej w dawce 500 mg dwa razy na dobę.

Objętość rozłożenia obliczona dla dożylnej formy ciprofloksacyny wynosi około 2,1–2,7 l/kg. Badania form doustnych i dożylnych ciprofloksacyny wykazały zdolność ciprofloksacyny do przenikania do różnych tkanek organizmu. Wiązanie ciprofloksacyny z białkami osocza krwi wynosi od 20% do 40%, co raczej nie jest wystarczająco wysokie, aby powodować istotne interakcje z innymi lekami w wyniku konkurencji o wiązanie z białkami.

W moczu ludzkim wykryto cztery metabolity ciprofloksacyny. Metabolity te wykazują aktywność przeciwbakteryjną, ale są mniej aktywne niż niezmieniona ciprofloksacyna. Głównymi metabolitami są oksociprofloksacyna (M3) i sulfo-ciprofloksacyna (M2), z których każdy stanowi około 3–8% od całkowitej dawki. Inne metabolity wtórne to desetyleno-ciprofloksacyna (M1) i formylo-ciprofloksacyna (M4). Względny udział leku i jego metabolitów w osoczu krwi odpowiada składowi wykrywanemu w moczu. Wydalenie tych metabolitów kończy się głównie w ciągu 24 godzin po podaniu leku.

Kinetyka wydalenia ciprofloksacyny jest podobna dla tabletek ciprofloksacyny o natychmiastowym i przedłużonym uwalnianiu. W badaniach porównujących ciprofloksacynę o przedłużonym uwalnianiu z ciprofloksacyną o natychmiastowym uwalnianiu około 35% podanej doustnie dawki leku wydalało się z moczem w niezmienionej formie dla obu form leku. Klirens nerkowy ciprofloksacyny, wynoszący około 300 ml/min, przekracza normalną szybkość filtracji kłębuszkowej 120 ml/min. W związku z tym aktywna sekrecja kanalikowa odgrywa istotną rolę w wydalaniu ciprofloksacyny z organizmu. Jednoczesne stosowanie probenecydu z ciprofloksacyną o natychmiastowym uwalnianiu prowadzi do zmniejszenia klirensu nerkowego ciprofloksacyny o około 50% i zwiększenia jej stężenia w krążeniu ogólnoustrojowym o 50%. Pomimo że stężenie ciprofloksacyny w żółci jest kilkakrotnie wyższe niż stężenia osoczowe po doustnym podaniu tabletki o natychmiastowym uwalnianiu, tylko niewielka część podanej dawki leku wydala się z żółcią w niezmienionej formie. Dodatkowo od 1% do 2% dawki wydala się z żółcią w formie metabolitów. Oколо 20–35% ciprofloksacyny o natychmiastowym uwalnianiu podanej doustnie wydala się z kałem w ciągu 5 dni po podaniu leku. Może to być wynik wydalania leku z żółcią lub przez sekrecję transintestynalną.

Osobliwe grupy pacjentów

Badania farmakokinetyczne doustnego podania tabletek ciprofloksacyny o natychmiastowym uwalnianiu (dawka pojedyncza) i dożylnej aplikacji leku (dawka pojedyncza i wielokrotne dawki) wskazują, że stężenia ciprofloksacyny są wyższe u pacjentów starszych (> 65 lat) w porównaniu z młodszej dorosłej populacją. Cmax zwiększa się o 16–40%, a średnie AUC zwiększa się o około 30%, co może być przynajmniej częściowo związane ze zmniejszeniem klirensu nerkowego u pacjentów starszych. Okres półtrwania leku jest jedynie nieznacznie (~20%) wydłużony u pacjentów starszych. Różnice te nie są klinicznie istotne.

U pacjentów z obniżoną funkcją nerek okres półtrwania leku jest nieco wydłużony. Korekta dawki nie jest wymagana u pacjentów z niepowikłanymi infekcjami dróg moczowych, którzy otrzymują tabletki ciprofloksacyny o przedłużonym uwalnianiu w dawce 500 mg. W przypadku powikłanej infekcji dróg moczowych i ostrego niepowikłanego zapalenia nerek, gdzie dawka 1000 mg jest odpowiednią dawką, u pacjentów z klirensą kreatyniny poniżej 30 ml/min dawkę ciprofloksacyny o przedłużonym uwalnianiu należy zmniejszyć do 500 mg co 24 godziny (ciprofloksacyna o przedłużonym uwalnianiu).

W badaniach przeprowadzonych u pacjentów ze stabilnym przewlekłym marskością wątroby nie zaobserwowano istotnych zmian w farmakokinetyce ciprofloksacyny. Jednak kinetyka ciprofloksacyny u pacjentów z ostrą niewydolnością wątroby nie została w pełni wyjaśniona.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Zakażenia niepowikłane i powikłane wywołane przez wrażliwe na ciprofloksacynę drobnoustroje.

Dorośli.

• Zakażenia dróg oddechowych: ciprofloksacynę można zalecać w leczeniu zapalenia płuc nabywanego poza szpitalem wywołanego przez Klebsiella spp., Enterobacter spp., Proteus spp., Escherichia coli, Pseudomonas aeruginosa, Haemophilus spp., Moraxella catarrhalis, Legionella oraz stafilokoki.
• Zakażenia ucha środkowego (otyt środkowy) i zatok przynosowych (zatokowy), szczególnie zakażenia wywołane przez drobnoustroje Gram-ujemne, w tym Pseudomonas aeruginosa, lub stafilokoki.
• Zakażenia oka.
• Zakażenia nerek i/lub dróg moczowych.
  • niepowikłany ostry zapalenie pęcherza*;
  • ostre zapalenie nerek;
  • powikłane zakażenia dróg moczowych;
  • bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego.
• Zakażenia narządów płciowych, w tym zapalenie przydatków.
• Zakażenia jamy brzusznej (np. zakażenia przewodu pokarmowego, dróg żółciowych, zapalenie otrzewnej).
• Zakażenia skóry i tkanek miękkich.
• Zakażenia kości i stawów.
• Gorączka u pacjentów z neutropenią wywołana przez infekcję bakteryjną.

Dzieci.

Ciprofloksacynę można przepisać dzieciom tylko po dokładnej ocenie stosunku ryzyka do korzyści ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych ze strony stawów i/lub tkanek okołostawowych.

Leczenie dzieci w ramach badań klinicznych prowadzono tylko w przypadku poniżej wymienionych wskazań. Doświadczenie kliniczne stosowania ciprofloksacyny u dzieci w innych wskazaniach jest ograniczone.

Ciprofloksacynę można stosować u dzieci jako lek drugiej i trzeciej linii w leczeniu powikłanych zakażeń dróg moczowych i zapalenia nerek wywołanych przez Escherichia coli (wiek dzieci leczonych w ramach badań klinicznych wynosił od 1 do 17 roku życia), a także w leczeniu powikłań płucnych wywołanych przez Pseudomonas aeruginosa u dzieci z mukowiscydozą (wiek dzieci leczonych w ramach badań klinicznych wynosił od 5 do 17 roku życia).

Forma zakażenia wąglika u dorosłych i dzieci.

Zmniejszenie ryzyka wystąpienia lub postępu zakażenia wąglika po ekspozycji aerogennego kontaktu z Bacillus anthracis.

*tylko w przypadku uznania za nieskuteczne lub nieuzasadnione stosowanie innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są przepisywane w leczeniu tej infekcji.

Przeciwwskazania.

Nie należy stosować leku u chorych z podwyższoną wrażliwością na substancję czynną – ciprofloksacynę – lub inne leki z grupy fluorochinolonów, lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku.

Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i tizanidyny jest przeciwwskazane ze względu na klinicznie istotne działania niepożądane (hipotensja tętnicza, senność) związane ze wzrostem stężenia tizanidyny w osoczu krwi.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ innych leków na ciprofloksacynę

Leki wydłużające odcinek QT

Ciprofloksacynę, tak jak inne fluorochinolony, należy przepisywać z ostrożnością pacjentom przyjmującym leki wydłużające odcinek QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, makrolidy, leki przeciwpadaczkowe) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Tworzenie kompleksu chelatującego

Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny (doustnie) z lekami zawierającymi wielowartościowe kationy, suplementami mineralnymi (np. wapnia, magnezu, glinu, żelaza), polimerami wiążącymi fosforany (np. sewelameryna, węglan lanthanu), sukralfatem lub lekami przeciwwskazowymi, a także lekami o dużej pojemności buforowej (np. tabletki didanoiny) zawierającymi magnez, glin lub wapń, prowadzi do zmniejszenia wchłaniania ciprofloksacyny. Z tego powodu ciprofloksacynę należy przyjmować 1-2 godziny przed lub co najmniej 4 godziny po przyjęciu tych leków.

Ograniczenie to nie dotyczy leków przeciwwskazowych należących do grupy blokerów receptorów H2.

Żywność, w tym produkty mleczne

Należy unikać jednoczesnego przyjmowania ciprofloksacyny z mlekiem lub wzbogaconymi w minerały produktami (np. mlekiem, jogurtem, sokiem pomarańczowym wzbogaconym w wapń). Pozostałe produkty zawierające wapń nie wpływają znacząco na wchłanianie ciprofloksacyny.

Probenecydyna

Probenecydyna spowalnia wydalanie ciprofloksacyny z żółcią. Jednoczesne stosowanie leków zawierających probenecydynę i ciprofloksacynę prowadzi do wzrostu stężenia ciprofloksacyny w osoczu krwi.

Metoklopramid

Metoklopramid przyspiesza wchłanianie ciprofloksacyny (przy doustnym przyjmowaniu), co prowadzi do skrócenia czasu osiągnięcia maksymalnego stężenia leku w osoczu krwi. Nie zaobserwowano wpływu na biodostępność ciprofloksacyny.

Omeprazol

Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i leków zawierających omeprazol prowadzi do nieznacznego zmniejszenia Cmax i wskaźnika „pole pod krzywą stężenie-czas (AUC)” ciprofloksacyny.

Wpływ ciprofloksacyny na inne leki

Tizanidyna

W badaniu klinicznym z udziałem zdrowych ochotników stwierdzono wzrost stężenia tizanidyny w osoczu krwi przy jednoczesnym stosowaniu ciprofloksacyny i tizanidyny (wzrost Cmax 7-krotnie, zakres – 4-21 razy; wzrost AUC – 10-krotnie, zakres – 6-24 razy). Wzrost stężenia tizanidyny w surowicy krwi wiąże się z hipotensyjnymi i uspokajającymi działaniami niepożądanymi. Dlatego jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i leków zawierających tizanidynę jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Teofilina

Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i leków zawierających teofilynę może prowadzić do niepożądanego wzrostu stężenia teofyliny w osoczu krwi, co z kolei może wywołać działania niepożądane. W pojedynczych przypadkach takie działania niepożądane mogą zagrozić życiu lub mieć skutek śmiertelny. Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania tych leków, należy monitorować stężenie teofyliny w surowicy krwi i odpowiednio zmniejszyć jej dawkę (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Inne pochodne ksantyny

Po jednoczesnym stosowaniu ciprofloksacyny i leków zawierających kofeinę lub pentoksyfilinę (okspentofilinę) zgłaszano wzrost stężenia tych ksantyn w surowicy krwi.

Metotreksat

Przy jednoczesnym stosowaniu ciprofloksacyny możliwe jest spowolnienie transportu metotreksatu przez kanaliki nerkowe (metabolizm nerkowy), co może prowadzić do wzrostu stężenia metotreksatu w osoczu krwi. Może to zwiększać ryzyko wystąpienia toksycznych działań niepożądanych wywołanych przez metotreksat. Dlatego nie zaleca się jednoczesnego stosowania ciprofloksacyny i metotreksatu.

Leki niesteroidowe przeciwzapalne

Badania na zwierzętach wykazały, że skojarzone stosowanie bardzo wysokich dawek chinolonów (inhibitorów gyrasy) i niektórych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (z wyjątkiem kwasu acetylosalicylowego) może wywoływać drgawki.

Fenytoina

Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i fenytoiny może prowadzić do wzrostu lub spadku stężenia fenytoiny w surowicy krwi, dlatego zaleca się monitorowanie poziomu leku.

Cyklosporyna

Przy jednoczesnym stosowaniu ciprofloksacyny i cyklosporyny obserwowano przejściowy wzrost stężenia kreatyniny w surowicy. Takim pacjentom należy często monitorować stężenie kreatyniny w surowicy (dwa razy w tygodniu).

Antagoniści witaminy K

Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i antagonistów witaminy K może nasilać działanie przeciwkrzepliwe ciprofloksacyny. Stopień ryzyka może się różnić w zależności od rodzaju zakażenia, wieku i ogólnego stanu pacjenta, dlatego trudno dokładnie oszacować wpływ ciprofloksacyny na wzrost wartości Międzynarodowego Współczynnika Normalizowanego (INR). Należy często monitorować INR podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu ciprofloksacyny i antagonistów witaminy K (np. warfaryny, acenokumarolu, fenprokumonu lub fluindionu).

Glibenklamid

W pojedynczych przypadkach jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i leków zawierających glibenklamid może nasilić działanie glibenklamidu (hipoglikemia).

Duloksetyna

W badaniach klinicznych stwierdzono, że jednoczesne stosowanie duloksetyny i silnych inhibitorów enzymu CYP450 1A2 (np. fluwoksyminy) może prowadzić do wzrostu AUC i Cmax duloksetyny. Pomimo braku danych klinicznych dotyczących interakcji z ciprofloksacyną, można przewidywać możliwość interakcji przy jednoczesnym stosowaniu ciprofloksacyny i duloksetyny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Ropinirol

W badaniach klinicznych stwierdzono, że jednoczesne stosowanie ropinirolu z ciprofloksacyną, moderowanym inhibitorem izoenzymu CYP450 1A2, prowadzi do wzrostu AUC i Cmax ropinirolu o 60% i 84% odpowiednio. Monitorowanie działań niepożądanych ropinirolu i odpowiednia korekta dawki zalecana jest podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu z ciprofloksacyną (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Lidokaina

Badania z udziałem zdrowych ochotników wykazały, że jednoczesne stosowanie leków zawierających lidokainę i ciprofloksacynę, moderowanego inhibitora izoenzymu CYP450 1A2, prowadzi do zmniejszenia klirensu lidokainy podanej dożylnie o 22%. Choć lidokaina jest dobrze tolerowana, po jednoczesnym stosowaniu z ciprofloksacyną może obserwować się pewną interakcję, która może towarzyszyć działaniom niepożądanym.

Klozapina

Po jednoczesnym stosowaniu 250 mg ciprofloksacyny z klozapiną przez 7 dni stężenia klozapiny i N-deseptylklozapiny w surowicy były podwyższone odpowiednio o 29% i 31%. Monitorowanie kliniczne i odpowiednia korekta dawki klozapiny zalecana jest podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu z ciprofloksacyną (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Syldenafil

Podczas badań z udziałem zdrowych ochotników stwierdzono, że Cmax i AUC syldenafila wzrastają około dwukrotnie po doustnym podaniu 50 mg jednocześnie z 500 mg ciprofloksacyny. Dlatego należy z ostrożnością przepisywać ciprofloksacynę jednocześnie z syldenafilem i dokładnie ocenić stosunek ryzyka do korzyści.

Agomelatyna

W badaniach klinicznych wykazano, że fluwoksymina, jako silny inhibitor izoenzymu CYP450 1A2, znacząco hamuje metabolizm agomelatyny, co prowadzi do 60-krotnego wzrostu ilości agomelatyny. Pomimo braku danych klinicznych dotyczących możliwej interakcji z ciprofloksacyną, moderowanym inhibitorem CYP450 1A2, podobne efekty można oczekiwać przy ich jednoczesnym stosowaniu.

Zolpidem

Jednoczesne stosowanie z ciprofloksacyną może podnieść poziom zolpidemu we krwi, dlatego jednoczesne stosowanie nie jest zalecane.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Należy unikać stosowania leku pacjentom, którzy wcześniej doświadczyli poważnych działań niepożądanych po zastosowaniu chinolonów lub fluorochinolonów. Leczenie tych pacjentów cyprofloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku braku dostępnych alternatyw terapeutycznych i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Długotrwałe, powodujące niepełnosprawność i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane

W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i istniejących czynników ryzyka, obserwowano długotrwałe (trwające miesiące lub lata), powodujące niepełnosprawność i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane wpływające na różne układy organizmu, a czasem na kilka układów jednocześnie (układ mięśniowo-szkieletowy, nerwowy, psychiczny i narządy zmysłów). Stosowanie leku należy natychmiast przerwać po pojawieniu się pierwszych objawów lub oznak jakiegokolwiek poważnego działania niepożądanego i skonsultować się z lekarzem.

Ciężkie infekcje i/lub infekcje wywołane przez bakterie Gram-dodatnie lub beztlenowce

W leczeniu ciężkich infekcji, infekcji spowodowanych przez bakterie Gram-dodatnie lub beztlenowce, cyprofloksacynę należy stosować w połączeniu z odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi.

Pneumokoki

Cyprofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji pneumokokowych z powodu niewystarczającej skuteczności wobec bakterii z grupy Streptococcus pneumoniae.

Infekcje narządów płciowych

Infekcje narządów płciowych mogą być spowodowane przez oporne na fluorochinolony szczepy Neisseria gonorrhoeae. Jeśli podejrzewa się lub wiadomo, że infekcje narządów płciowych są spowodowane przez N. gonorrhoeae, szczególnie ważne jest uzyskanie informacji o poziomie oporności na cyprofloksacynę i potwierdzenie wrażliwości na lek na podstawie wyników badań laboratoryjnych.

Infekcje dróg moczowych.

W krajach Unii Europejskiej występuje różny poziom oporności Escherichia coli na fluorochinolony, która jest najczęstszym patogenem powodującym infekcje dróg moczowych. Lekarzom zaleca się uwzględnienie lokalnego poziomu rozpowszechnienia oporności Escherichia coli na fluorochinolony przy ustalaniu terapii.

Uważa się, że jednorazowe dawki cyprofloksacyny stosowane w przypadku niepowiknanego zapalenia pęcherza u kobiet w okresie przedmenopauzalnym są mniej skuteczne niż dłuższa terapia lekiem. Należy wziąć to pod uwagę, biorąc pod uwagę rosnący poziom oporności Escherichia coli na chinolony.

Infekcje wewnątrzbrzuszne

Dane dotyczące skuteczności cyprofloksacyny w leczeniu pooperacyjnych infekcji wewnątrzbrzusznych są ograniczone.

Diareę podróżnych

Przy doborze leku należy wziąć pod uwagę informacje o oporności na cyprofloksacynę odpowiednich mikroorganizmów w krajach, które zostały odwiedzone.

Infekcje kości i stawów

Cyprofloksacynę należy stosować w połączeniu z innymi środkami przeciwdrobnoustrojowymi w zależności od wyników badań mikrobiologicznych.

Postać płucna wąglika

Stosowanie u ludzi oparte jest na danych in vitro dotyczących wrażliwości, badaniach na zwierzętach oraz ograniczonych danych uzyskanych podczas stosowania u ludzi. Lekarz powinien postępować zgodnie z krajowymi i/lub międzynarodowymi protokołami leczenia wąglika.

Zaburzenia serca

Cyprofloksacyna wiązana jest z wydłużeniem odcinka QT w elektrokardiogramie (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu cyprofloksacyny z lekami, które mogą wywoływać wydłużenie odcinka QT (np. z lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia lub III), oraz u pacjentów z czynnikami ryzyka tych stanów (np. wydłużenie QT w wywiadzie, niekorygowana hipokaliemia).

Kobiety są zazwyczaj bardziej podatne niż mężczyźni na wydłużenie odcinka QTc i mogą być bardziej wrażliwe na działanie leków powodujących wydłużenie odcinka QTc. Pacjenci starsi mogą również być bardziej wrażliwi na wpływ leków na długość odcinka QT.

Dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu fluorochinolonów, w tym cyprofloksacyny, u tych grup pacjentów.

Aneurysm i rozwarstwienie aorty

Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty po przyjęciu fluorochinolonów, szczególnie u pacjentów starszych.

Dlatego fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych opcji terapeutycznych u pacjentów z dodatnim wywiadem rodzinnym choroby aneurysmy, u pacjentów z rozpoznaną aneurysmą aorty i/lub rozwarstwieniem aorty, lub u pacjentów z czynnikami ryzyka lub stanami sprzyjającymi rozwojowi aneurysmy i rozwarstwienia aorty (np. zespół Marfana, zespół Ehlersa-Danlosa, tętniak Takayasu, tętniak giantocellularny, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, znany miażdżyca).

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, bólu w klatce piersiowej lub w plecach, pacjentom należy zalecić natychmiastową wizytę u lekarza w izbie przyjęć.

Dzieci

Tak jak inne leki z tej grupy, cyprofloksacyna może powodować artropatię stawów obciążonych u młodych zwierząt.

Dane dotyczące bezpieczeństwa uzyskane w randomizowanym, podwójnie ślepych badaniach stosowania cyprofloksacyny u dzieci w wieku od 1 do 17 lat wykazały częstość występowania artropatii, prawdopodobnie związanej z lekiem (różni się od objawów klinicznych i objawów związanych bezpośrednio z uszkodzeniem stawów), na 42. dzień od rozpoczęcia leczenia w granicach 7,2% i 4,6% odpowiednio dla grupy badawczej i porównawczej. Częstość występowania artropatii związanej z lekiem po 1 roku obserwacji wynosiła odpowiednio 9% i 5,7%. Wzrost liczby przypadków artropatii związanych z lekiem był statystycznie nieistotny. Jednak leczenie cyprofloksacyną dzieci i młodzieży należy rozpoczynać wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka ze względu na potencjalne ryzyko rozwoju działań niepożądanych związanych ze stawami i/lub tkankami otaczającymi.

Stosowanie cyprofloksacyny w innych wskazaniach, poza leczeniem powikłań płucnych spowodowanych przez Pseudomonas aeruginosa u dzieci z mukowiscydozą (wiek pacjentów 5–17 lat), leczeniem powikłanych infekcji dróg moczowych i zapaleniem nerek spowodowanym przez E. coli (wiek pacjentów 1–17 lat) oraz wąglikiem po ekspozycji, nie zostało zbadane. Doświadczenie kliniczne stosowania cyprofloksacyny u dzieci w innych wskazaniach jest ograniczone.

Inne specyficzne ciężkie infekcje

Stosowanie cyprofloksacyny może być uzasadnione na podstawie wyników badań mikrobiologicznych w przypadku innych infekcji zgodnie z oficjalnymi zaleceniami lub po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka, gdy nie można zastosować innej terapii lub gdy standardowa terapia okazała się nieskuteczna.

Stosowanie cyprofloksacyny w przypadku innych specyficznych ciężkich infekcji, nie wymienionych powyżej, nie było oceniane w badaniach klinicznych, a doświadczenie kliniczne jest ograniczone. Dlatego należy zachować ostrożność w leczeniu pacjentów z takimi infekcjami.

Podwyższona wrażliwość na lek

W niektórych przypadkach nadwrażliwość i reakcje alergiczne mogą wystąpić już po pierwszym przyjęciu cyprofloksacyny, o czym należy natychmiast powiadomić lekarza.

W pojedynczych przypadkach reakcje anafilaktyczne/anafilaktoidealne mogą postępować do stanu szoku zagrażającego życiu pacjenta. Czasem występują już po pierwszym przyjęciu cyprofloksacyny. W takim przypadku należy przerwać przyjmowanie cyprofloksacyny i natychmiast rozpocząć leczenie farmakologiczne (leczenie szoku anafilaktycznego).

Układ pokarmowy

O wystąpieniu ciężkiej i trwającej biegunki podczas lub po leczeniu należy powiadomić lekarza, ponieważ ten objaw może maskować ciężką chorobę przewodu pokarmowego (np. pseudobłoniaste zapalenie okrężnicy z możliwym śmiertelnym skutkiem), która wymaga natychmiastowego leczenia. W takich przypadkach należy przerwać przyjmowanie cyprofloksacyny i rozpocząć odpowiednie leczenie (np. wancomycyna doustnie 4 x 250 mg/dobę). Leki hamujące perystaltykę są przeciwwskazane.

Może występować tymczasowy wzrost aktywności transaminaz, fosfatazy alkalicznej lub żółtaczka cholestatyczna, szczególnie u pacjentów z wcześniejszym uszkodzeniem wątroby.

Układ mięśniowo-szkieletowy

Ogólnie cyprofloksacynę nie należy stosować pacjentom z chorobami ścięgien lub zaburzeniami związanymi z wcześniejszym stosowaniem chinolonów w wywiadzie. Mimo to, w rzadkich przypadkach po badaniach mikrobiologicznych patogenu i ocenie stosunku korzyści do ryzyka, cyprofloksacynę można przepisać tym pacjentom w celu leczenia określonych ciężkich procesów infekcyjnych, w szczególności w przypadku nieskuteczności standardowej terapii lub oporności bakteryjnej, gdy wyniki badań mikrobiologicznych uzasadniają stosowanie cyprofloksacyny. Zapalenie ścięgna i pęknięcie ścięgna (nie ograniczając się do ścięgna Achillesa), czasem obustronne, mogą wystąpić już w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia chinolonami i fluorochinolonami, a nawet w ciągu kilku miesięcy po zakończeniu leczenia. Ryzyko rozwoju zapalenia ścięgna i pęknięcia ścięgna wzrasta u pacjentów starszych, pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, pacjentów po przeszczepie narządów i pacjentów leczonych jednocześnie kortykosteroidami. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów.

W przypadku pierwszych objawów zapalenia ścięgna (np. bolesny obrzęk, stan zapalny) należy przerwać leczenie lekiem i rozważyć leczenie alternatywne. Uszkodzoną kończynę(ę) należy odpowiednio leczyć (np. unieruchomienie). Kortykosteroidy nie powinny być stosowane w przypadku wystąpienia objawów tendynopatii.

Zaburzenia wzroku

W przypadku wystąpienia osłabienia wzroku lub jakiegokolwiek wpływu na oczy należy skonsultować się z lekarzem.

Wrażliwość na światło

Wykazano, że cyprofloksacyna powoduje reakcje fotosensytyzujące. Pacjentom przyjmującym cyprofloksacynę zaleca się unikanie bezpośredniego światła słonecznego lub promieniowania UV podczas leczenia (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Układ nerwowy

Pacjenci z padaczką i pacjenci z wywiadem zaburzeń funkcji ośrodkowego układu nerwowego (np. obniżony próg padaczkowy, napady padaczkowe w wywiadzie, zmniejszenie intensywności przepływu krwi mózgowej, zmiany w strukturze mózgu lub udar mózgu) mogą przyjmować cyprofloksacynę tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść przeważa nad potencjalnym ryzykiem, ponieważ należą oni do grupy ryzyka ze względu na możliwe działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego.

Czasem działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego pojawiają się już po pierwszym przyjęciu cyprofloksacyny. W pojedynczych przypadkach depresja lub psychoza mogą postępować do stanu zagrażającego życiu pacjenta. W takim przypadku należy przerwać przyjmowanie cyprofloksacyny i natychmiast powiadomić lekarza.

U pacjentów przyjmujących cyprofloksacynę zgłaszano przypadki polineuropatii (na podstawie objawów neurologicznych, takich jak ból, palenie, zaburzenia czucia lub osłabienie mięśni, osobno lub w połączeniu). Należy przerwać przyjmowanie cyprofloksacyny pacjentom, którzy mają objawy neuropatii, w szczególności ból, palenie, uczucie mrowienia, drętwienie i/lub osłabienie, w celu zapobiegania rozwojowi nieodwracalnych stanów (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Próchnica glukozy

Tak jak przy stosowaniu innych chinolonów, zgłaszano zaburzenia poziomu glukozy we krwi, w tym hipoglikemię i hiper-glikemię, zazwyczaj u pacjentów z cukrzycą, którzy jednocześnie leczono doustnymi lekami hipoglikemicznymi (np. glibenklamidem) lub insuliną. Zgłaszano przypadki śpiączki hipoglikemicznej. Zaleca się dokładne monitorowanie poziomu glukozy we krwi u chorych na cukrzycę (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Nerki i układ moczowy.

Zgłaszano krystalurię związaną ze stosowaniem cyprofloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenci przyjmujący cyprofloksacynę powinni otrzymywać wystarczającą ilość płynów. Należy unikać nadmiernej alkaliczności moczu.

Zaburzenia funkcji nerek.

Ponieważ cyprofloksacyna jest wydalana głównie w niezmienionej formie przez nerki, u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek należy dostosować dawkę zgodnie z informacjami podanymi w sekcji „Sposób stosowania i dawki”, aby uniknąć zwiększenia częstości działań niepożądanych spowodowanych gromadzeniem się cyprofloksacyny.

Układ wątrobowo-żółciowy.

Podczas stosowania cyprofloksacyny zgłaszano przypadki rozwoju martwicy wątroby i niewydolności wątroby zagrażającej życiu pacjenta (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku pojawienia się jakichkolwiek objawów i objawów choroby wątroby (np. anoreksja, żółtaczka, ciemny mocz, świąd lub napięcie przedniej ściany brzucha) leczenie należy przerwać.

Niedobór glukozo-6-fosfodehydrogenazy.

Podczas stosowania cyprofloksacyny zgłaszano reakcje hemolityczne u pacjentów z niedoborem glukozo-6-fosfodehydrogenazy. Należy unikać stosowania cyprofloksacyny tym pacjentom, z wyjątkiem przypadków, gdy potencjalna korzyść przeważa nad potencjalnym ryzykiem. W takim przypadku należy obserwować możliwość wystąpienia hemolizy.

Oporność.

Podczas lub po kursie leczenia cyprofloksacyną oporne bakterie mogą być wyizolowane z lub bez klinicznie zdefiniowanej superinfekcji. Istnieje pewne ryzyko wyizolowania bakterii opornych na cyprofloksacynę podczas dłuższych kursów leczenia oraz w leczeniu infekcji szpitalnych i/lub infekcji spowodowanych przez Staphylococcus i Pseudomonas.

Metotreksat.

Jednoczesne stosowanie cyprofloksacyny i metotreksatu nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Skóra i tkanka podskórna

Wykazano, że cyprofloksacyna powoduje reakcje fotosensytyzujące, dlatego pacjenci przyjmujący cyprofloksacynę powinni unikać intensywnego światła słonecznego lub promieniowania ultrafioletowego. W przypadku wystąpienia reakcji fotosensytyzujących (np. reakcji podobnych do oparzeń słonecznych) leczenie cyprofloksacyną należy przerwać.

Cytochrom P450

Wiadomo, że cyprofloksacyna jest umiarkowanym inhibitorem enzymów cytochromu P450 1A2. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu cyprofloksacyny i leków metabolizowanych przez ten sam szlak enzymatyczny (np. teofilina, metyloksantyna, kofeina, duloksetyna, klozapina). Zwiększenie stężenia tych leków w osoczu związane jest z hamowaniem ich metabolicznego klirensu przez cyprofloksacynę, co może powodować specyficzne działania niepożądane.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Cyprofloksacyna in vitro może wpływać na wyniki posiewu na Mycobacterium spp. poprzez hamowanie wzrostu hodowli bakterii gronkowatych, co może prowadzić do fałszywie ujemnych wyników posiewu u pacjentów przyjmujących cyprofloksacynę.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Dane dotyczące stosowania cyprofloksacyny u ciężarnych nie wykazują rozwoju wad wrodzonych ani toksyczności płodowej/neonatalnej. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni toksyczny wpływ na funkcję rozrodczą. U młodych zwierząt i zwierząt narażonych na działanie chinolonów przed urodzeniem obserwowano wpływ na niezdolną tkankę chrzęstną, dlatego nie można wykluczyć możliwości, że lek może być szkodliwy dla chrząstek stawowych noworodków/płodu. Dlatego w czasie ciąży, aby zapobiec niepożądanym skutkom dla płodu, należy unikać stosowania cyprofloksacyny.

Okres karmienia piersią. Cyprofloksacyna przenika do mleka matki. Z uwagi na potencjalne ryzyko uszkodzenia chrząstek stawowych u noworodków, cyprofloksacynę nie należy stosować w czasie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Fluorochinolony, do których należy cyprofloksacyna, mogą wpływać na zdolność pacjenta do prowadzenia samochodu i obsługiwanie maszyn z powodu działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki.

Należy przestrzegać oficjalnych zaleceń dotyczących właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Reżim dawkowania

Jeśli nie zlecono inaczej, zaleca się dawki dobowe podane w poniższej tabeli.

Dla dorosłych

Dodatkowe informacje dotyczące poszczególnych grup pacjentów

Dzieci

U dzieci, w przypadku niemożności stosowania tej postaci leku, należy zastosować inne postaci leku o odpowiednim dawkowaniu.

• Powikłania mukowiscydozy i infekcje oskrzelowo-płucne spowodowane przez Pseudomonas aeruginosa u pacjentów z włóknistym zapaleniem trzustki.

Dostępne dane kliniczne i farmakokinetyczne świadczą za stosowaniem cyprofloksacyny w leczeniu zaostrzeń płucnych spowodowanych przez Pseudomonas aeruginosa u dzieci i młodzieży z mukowiscydozą płuc (wiek pacjentów od 5 do 17 lat), w celu leczenia powikłań mukowiscydozy płuc spowodowanych przez Pseudomonas aeruginosa (doświadczenie stosowania dotyczy wyłącznie dzieci w wieku od 5 do 17 lat), w dawce 20 mg cyprofloksacyny/kg masy ciała doustnie raz na dobę (maksymalna dawka dobowa – 1500 mg cyprofloksacyny).

• Skomplikowane infekcje dróg moczowych i nerek (pielonefryt).

W przypadku skomplikowanych infekcji dróg moczowych i pielonefrytu dawka wynosi 20 mg cyprofloksacyny/kg masy ciała doustnie raz na dobę, ale nie więcej niż maksymalna dawka 750 mg.

Reżim dawkowania u pacjentów starszych (> 65 lat)

W leczeniu pacjentów starszych należy stosować możliwie najniższe dawki cyprofloksacyny, w zależności od stopnia nasilenia choroby i klirensu kreatyniny.

Reżim dawkowania przy zaburzeniach funkcji nerek lub wątroby

Dorośli

• Zaburzenia funkcji nerek.
  • Przy klirensie kreatyniny od 30 do 60 ml/min/1,73 m² (umiarkowana niewydolność nerek) lub jej stężeniu w osoczu od 1,4 do 1,9 mg/100 ml maksymalna doustna dawka dobowa cyprofloksacyny powinna wynosić 1000 mg na dobę.
  • Przy klirensie kreatyniny poniżej 30 ml/min/1,73 m² (ciężka niewydolność nerek) lub jej stężeniu w osoczu równym lub powyżej 2 mg/100 ml maksymalna doustna dawka dobowa cyprofloksacyny powinna wynosić 500 mg na dobę.
• Zaburzenia funkcji nerek i hemodializa.
  • Przy klirensie kreatyniny od 30 do 60 ml/min/1,73 m² (umiarkowana niewydolność nerek) lub jej stężeniu w osoczu od 1,4 do 1,9 mg/100 ml maksymalna doustna dawka dobowa cyprofloksacyny powinna wynosić 1000 mg na dobę.
  • Przy klirensie kreatyniny poniżej 30 ml/min/1,73 m² (ciężka niewydolność nerek) lub jej stężeniu w osoczu równym lub powyżej 2 mg/100 ml maksymalna doustna dawka dobowa cyprofloksacyny powinna wynosić 500 mg na dobę.
• Zaburzenia funkcji nerek i przewlekła dializa otrzewnowa w warunkach ambulatoryjnych:
  • Stosowanie doustne cyprofloksacyny w postaci tabletek o przedłużonym działaniu, powlekanych powłoką filmową, w dawce 1 tabletka 500 mg cyprofloksacyny.
• Zaburzenia funkcji wątroby.
  • Korekta dawki nie jest wymagana.

Nie ma doświadczenia w stosowaniu leku u dzieci z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby.

Sposób stosowania

Tabletki o przedłużonym działaniu cyprofloksacyny, powlekane powłoką filmową, należy połykać nie żując i zapijać niewielką ilością płynu.

Tabletki o przedłużonym działaniu cyprofloksacyny, powlekane powłoką filmową, można przyjmować niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Podawanie leku na czczo przyspiesza wchłanianie substancji czynnej. W takim przypadku tabletek o przedłużonym działaniu cyprofloksacyny, powlekanych powłoką filmową, nie należy przyjmować jednocześnie z produktami mlecznymi lub napojami wzbogaconymi mineralami (takimi jak mleko, jogurt, sok pomarańczowy wzbogacony wapniem). Wapń zawarty w diecie nie wpływa istotnie na wchłanianie cyprofloksacyny.

W przypadku ciężkiego przebiegu choroby lub z innych przyczyn (np. gdy pacjent otrzymuje żywienie enteralne), gdy niemożliwe jest przyjmowanie tabletek cyprofloksacyny, zaleca się przejście na formę do wstrzykiwania cyprofloksacyny. Po zastosowaniu formy do wstrzykiwania leczenie można kontynuować tabletkami cyprofloksacyny.

Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia ustala lekarz w zależności od nasilenia choroby, przebiegu klinicznego i profilu bakteriologicznego. Ważne jest kontynuowanie leczenia przez co najmniej 2 dni po normalizacji temperatury ciała lub zniknięciu objawów klinicznych. Średni czas trwania leczenia wynosi:

• 1 dzień w przypadku ostrej niepowikłanej gony i zapalenia pęcherza moczowego;
• do 7 dni w przypadku infekcji nerek, dróg moczowych i narządów jamy brzusznej;
• u chorych z obniżoną odpornością leczenie należy prowadzić przez cały okres

neutropenii;

• w osteomielicie czas trwania leczenia może wynosić do 2 miesięcy;
• 7–14 dni w przypadku wszystkich innych infekcji;
• ogólny czas trwania leczenia zapalenia płucnego (po kontakcie) cyprofloksacyną (dożylne lub doustne) wynosi 60 dni.

W przypadku infekcji spowodowanych przez paciorkowce leczenie należy kontynuować co najmniej przez 10 dni w celu uniknięcia ryzyka późnych powikłań.

W przypadku infekcji spowodowanych przez Chlamydia, leczenie powinno trwać co najmniej 10 dni.

Dzieci

• Powikłania mukowiscydozy

W przypadku powikłań mukowiscydozy płuc spowodowanych przez Pseudomonas aeruginosa u dzieci (w wieku od 5 do 17 lat) czas trwania leczenia wynosi 10–14 dni.

• Skomplikowane infekcje dróg moczowych lub pielonefryt

W przypadku skomplikowanych infekcji dróg moczowych lub pielonefrytu spowodowanych przez Escherichia coli czas trwania leczenia wynosi 10–21 dni.

W leczeniu zapalenia płucnego (po kontakcie z bakteriami) stosunek ryzyko-korzyść potwierdza celowość stosowania cyprofloksacyny u dzieci.

Dzieci.

Cyprofloksacynę można stosować u dzieci jako lek drugiej i trzeciej linii w leczeniu skomplikowanych infekcji dróg moczowych i pielonefrytu spowodowanych przez Escherichia coli (wiek dzieci leczonych w badaniach klinicznych wynosił od 1 do 17 lat), a także w leczeniu powikłań płucnych spowodowanych przez Pseudomonas aeruginosa u dzieci z mukowiscydozą (wiek dzieci leczonych w badaniach klinicznych wynosił od 5 do 17 lat).

Cyprofloksacynę można przepisać tylko po dokładnej ocenie stosunku ryzyko-korzyść ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych ze strony stawów i/lub tkanek okołostawowych.

Leczenie dzieci w ramach badań klinicznych prowadzono wyłącznie w powyższych wskazaniach. Doświadczenie kliniczne w stosowaniu cyprofloksacyny u dzieci w innych wskazaniach jest ograniczone.

Dla dzieci tę postać leku (tabletki o przedłużonym działaniu) można stosować tylko pod warunkiem możliwości dawkowania zgodnego z masą ciała dziecka.

Przedawkowanie.

Zgłaszano przypadki przedawkowania po przyjęciu 12 g leku, które prowadziły do objawów umiarkowanej toksyczności. Ostra przedawkowanie w dawce 16 g prowadziło do rozwoju ostrej niewydolności nerek.

Objawy przedawkowania obejmowały zawroty głowy, drżenie, ból głowy, zmęczenie, drgawki, halucynacje, dezorientację, dyskomfort brzuszny, niewydolność nerek i wątroby, a także krystalurię i hematurię. Zgłaszano również odwracalną toksyczność nerek.

Oprócz standardowych środków ratunkowych stosowanych w przypadku przedawkowania, zaleca się monitorowanie funkcji nerek, w tym oznaczenie pH moczu i w razie potrzeby podwyższenie jej kwasowości w celu zapobiegania krystalurii. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów. Antykwasy zawierające wapń lub magnez teoretycznie mogą obniżać wchłanianie cyprofloksacyny w przypadku przedawkowania.

Przy użyciu hemodializy lub dializy otrzewnowej usuwa się jedynie niewielką ilość cyprofloksacyny (<10%).

W przypadku przedawkowania należy prowadzić leczenie objawowe. Ze względu na możliwość wydłużenia się odstępu QT, wskazane jest również prowadzenie monitorowania EKG.

Efekty uboczne.

Infekcje i inwazje:

kandydoza – rzadko;

kolitis antybiotyko-związany – rzadko, bardzo rzadko zakończony śmiercią.

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego:

eozynofilia – rzadko;

leukopenia, anemia, neutropenia, leukocytoza, trombocytopenia, trombocytoza – rzadko;

anemia hemolityczna, agranulocytoza, pancytopenia (zagrażająca życiu), zahamowanie szpiku kostnego (zagrażające życiu) – bardzo rzadko.

Ze strony układu odpornościowego:

reakcje alergiczne, obrzęk naczynioruchowy/angioedema – rzadko;

reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny (zagrażający życiu) i reakcje przypominające chorobę surowiczą – bardzo rzadko.

Zaburzenia psychiczne*:

niepokój/eksytacja psychomotoryczna – rzadko;

dezorientacja i pomieszanie, niepokój, nadmierne zasypianie, depresja (może prowadzić do myśli i zachowań samobójczych), halucynacje – rzadko;

psychozy – bardzo rzadko.

Mania, w tym hipomania – częstość nieznana.

Ze strony układu nerwowego*:

ból głowy, zawroty głowy, zaburzenia snu, zaburzenia smaku – rzadko;

parestezje, dizestezje, hipestezje, drżenie, drgawki, zawroty głowy – rzadko;

migrena, zaburzenia koordynacji, zaburzenia węchu, hiperestezja i nadciśnienie śródczaszkowe – bardzo rzadko;

neuropatia obwodowa i polineuropatia – częstość nieznana.

Ze strony narządu wzroku*:

zaburzenia widzenia (np. podwójne widzenie, wizualne nieprawidłowości, chromatopsja) – rzadko;

zaburzenia postrzegania kolorów – bardzo rzadko.

Ze strony narządu słuchu i zaburzenia labiryntowe*:

szumy w uszach, głuchota – rzadko;

zaburzenia słuchu – bardzo rzadko.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego:

tachykardia – rzadko;

wazodilatacja, obniżenie ciśnienia tętniczego, omdlenie – rzadko;

zapalenie naczyń – bardzo rzadko;

wydłużenie odcinka QT, arytmia komorowa, dwukierunkowa tachykardia komorowa – częstość nieznana.

Ze strony układu oddechowego:

duszność (w tym stan astmatyczny) – rzadko.

Ze strony przewodu pokarmowego:

anoreksja – rzadko;

nudności, biegunka – często;

wymioty, gorycz w ustach, ból w nadbrzuszu, zaburzenia trawienne, wzdęcia, kolitis antybiotyko-związany (bardzo rzadko zakończony śmiercią) – rzadko;

zapalenie trzustki – bardzo rzadko.

Ze strony układu内分泌owego:
hiperglikemia, hipoglikemia (przypadki śpiączki hipoglikemicznej);

zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego,

Ze strony wątroby i dróg żółciowych:

przejściowe podwyższenie poziomu aminotransferaz, hiperbilirubinemia – rzadko;

zaburzenia funkcji wątroby, żółtaczka, zapalenie wątroby (niezakaźne) – rzadko;

martwica wątroby (rzadko postępująca do niewydolności wątroby zagrażającej życiu) – bardzo rzadko.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej:

wysypka (petychialna, makularna, pokrzywkowa itp.), świąd, pokrzywka – rzadko;

reakcje fotouczulenia, pojawianie się niemieszczących się pęcherzy – rzadko;

petychiae, rumień wielopostaciowy, rumień węzłowy, zespół Stevensa–Johnsona i toksyczny epidermalny nekrolioza – bardzo rzadko.

Ostre ogólnikowe pustulotyczne wypryski (AGEP), zespół DRESS z eozynofilią i objawami ogólnymi – częstość nieznana.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej*:

bóle stawów – rzadko;

bóle mięśni, zapalenia stawów, zwiększone napięcie mięśniowe i drgawki – rzadko;

osłabienie mięśni, zapalenia ścięgien, pęknięcia ścięgien (głównie Achillesa), nasilenie objawów miastenii – bardzo rzadko.

Ze strony układu moczowego:

zaburzenia funkcji nerek – rzadko;

nefryt naczyniowo-śródmiąższowy, niewydolność nerek, hematuria, krystaluria – rzadko.

Ogólne:

niespecyficzny zespół bólowy, ogólne niedobytowanie, osłabienie, gorączka – rzadko;

obrzęki, zwiększona potliwość (hiperhidroza) – rzadko;

zaburzenia chodu – bardzo rzadko.

Zmiany laboratoryjne:

podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (alaninotransferaza, asparaginianotransferaza, fosfataza alkaliczna), zaburzenia funkcji wątroby, podwyższenie poziomu kreatyniny i mocznika we krwi – rzadko;

odchylenie od normy czasu protrombiny – rzadko;

podwyższenie poziomu amylazy i lipazy – bardzo rzadko.

*Te reakcje obserwowano w okresie pozarejestrowym i występowały głównie u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Inne: fałszywe guzy mózgu.

Wskaźniki laboratoryjne: rzadko – podwyższenie poziomu fosfatazy alkalicznej we krwi; rzadko – odchylenie od normy poziomu protrombiny, podwyższone aktywności amylazy; częstość nieznana – podwyższone międzynarodowe znormalizowane stosunki (INR) u pacjentów przyjmujących antagoniści witaminy K.

* W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od obecności czynników ryzyka, zgłaszano długotrwałe (przez miesiące lub lata), inwalidzujące i potencjalnie nieodwracalne ciężkie reakcje niepożądane wpływające na różne układy, a czasem na kilka układów jednocześnie, oraz narządy zmysłów (w tym reakcje takie jak zapalenie ścięgien, pęknięcie ścięgna, ból stawów, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatia związana z parestezjami, depresja, zmęczenie, zaburzenia pamięci, zaburzenia snu, zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu).

Okres ważności.

24 miesiące.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu chronionym przed wilgocią i niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

5 tabletek w blistrze, 1 blister w pudełku kartonowym.

Kategoria recepturowa.

Na receptę.

Producent.

San Pharmaceutical Industries Limited /
Sun Pharmaceutical Industries Limited.

Miejsce produkcji i adres działalności.

1. Industrial Area 3, Dewas – 455001, Indie.
   Industrial Area 3, Dewas, 455001, India.

2. V. Ganguwala, Paonta Sahib, District Sirmour, Himachal Pradesh 173025, Indie /
   V. Ganguwala, Paonta Sahib, District Sirmour, Himachal Pradesh 173025, India.