Chloropromazyna hydrochloride

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leczniczego leku CHLORPROMAZYNA HYDROCHLORIDE (Chlorpromazine hydrochloride)

Skład:

substancja czynna: chlorpromazine;

1 ml roztworu zawiera chloropromazyny hydrochloride w przeliczeniu na substancję o stężeniu 100% – 25 mg;

substancje pomocnicze: sodu siarczan (E 221), sodu metabisulfit (E 223), kwas askorbinowy, sodu chlorek, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysta, bezbarwna ciecz lub lekko żółtawa zielonkawa ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwpadaczkowe. Pochodne fenytoazyny o strukturze alifatycznej. Kod ATC: N05A A01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Lek neuroleptyczny z grupy pochodnych fenantiazyny. Wykazuje wyraźne działanie przeciwpsychotyczne, uspokajające i przeciwkołowotne. Osłabia lub całkowicie wyeliminowuje urojenia i halucynacje, likwiduje pobudzenie psychomotoryczne, zmniejsza reakcje afektywne, niepokój, lęk, niepokój psychiczny oraz obniża aktywność ruchową. Mechanizm działania przeciwpsychotycznego związany jest z blokadą postsynaptycznych receptorów dopaminergicznych w strukturach mezolimbicznych mózgu. Wykazuje również działanie blokujące na receptory α-adrenergiczne oraz hamuje uwalnianie hormonów przysadki i podwzgórza. Jednak blokada receptorów dopaminowych zwiększa wydzielanie prolaktyny przez przysadkę. Centralne działanie przeciwkołowotne wynika z hamowania lub blokady receptorów dopaminowych typu D2 w chemoreceptorowej strefie wyzwalającej w ząbkowym mózgu, działanie obwodowe – z blokady nerwu błędnego w układzie pokarmowym. Działanie uspokajające wynika z blokady centralnych receptorów adrenergicznych. Wykazuje umiarkowane lub słabe działanie na struktury pozapiramidowe.

Farmakokinetyka.

Chloropromazyna stwierdzana we krwi w niewielkich ilościach już po 15 minutach od podania dawki terapeutycznej i krąży przez 2 godziny. Ma wysokie powinowactwo do białek osocza (95–98%), szeroko rozprowadza się w organizmie, przenika przez barierę krew–mózg, przy czym jego stężenie w mózgu jest wyższe niż we krwi. Okres półtrwania wynosi około 30 godzin. Intensywnie metabolizowana w wątrobie z powstawaniem szeregu metabolitów aktywnych i nieaktywnych. Wydalana z moczem, kałem i żółcią.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Stan przewlekły paranoidalny i halucynacyjno-paranoidalny, stany pobudzenia psychomotorycznego u chorych na schizofrenię (zespoły halucynacyjno-błahowne, hebefreniczne, katatoniczne), alkoholowy zespół psychiczny, pobudzenie maniakalne u chorych na zespół maniakalno-depresyjny, zaburzenia psychiczne u chorych na epilepsję, agitowana depresja u chorych na depresję przedurodzeniową, zespół maniakalno-depresyjny, a także przy innych chorobach towarzyszących pobudzeniu, napięciu. Choroby neurotyczne towarzyszące podwyższeniu napięcia mięśniowego. Ustępujący ból, w tym kauzalgia (w połączeniu z analgetykami), zaburzenia snu trwałe (w połączeniu ze środkami nasennymi i lekami uspokajającymi). Choroba Menière’a, leczenie i zapobieganie wymiotom podczas leczenia przeciwnowotworowego i radioterapii. Świąd skórny. W składzie mieszanin litycznych w anestezjologii.

Przeciwwskazania.

Podwyższona indywidualna wrażliwość na chloropromazynę hydrochloride i inne składniki leku. Uszkodzenia wątroby (cirrhosis hepatis, zapalenie wątroby, żółtaczka hemolityczna, kamica żółciowa), nerek (nephritis, ostry pyelitis, amyloidoza nerek, kamica nerkowa), choroby układu krwiotwórczego, postępujące choroby układu nerwowego centralnego (wolne neuroinfekcje, np. stwardnienie rozsiane), niewydolność serca w stadium dekompensacji, ciężkie choroby sercowo-naczyniowe, wrzód żołądka i dwunastnicy w okresie zaostrzenia, dekompensowane wady serca, wyrażona hipotensja tętnicza, udar mózgu, choroba zakrzepowo-zatorowa, wyrażona miokardiodystrofia, reumatokardyt w późnych stadiach, miksedema, późny etap choroby oskrzelorozszerzalnej, zamkniętokątowa jaskra, zatrzymanie moczu spowodowane przerośnięciem gruczołu krokowego, wyrażone osłabienie układu nerwowego centralnego, stan śpiączkowy, urazy mózgu, ostre infekcyjne choroby. Nie należy stosować jednocześnie z barbituranami, alkoholem, narkotykami.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Działanie uspokajające chloropromazyny hydrochloride nasila się przy jednoczesnym stosowaniu z zolpidemem lub zopiklonem; działanie neuroleptyczne – z estrogenami. Stężenie chloropromazyny hydrochloride we krwi obniżają leki przeciwwymiotne zawierające wodorotlenki glinu i magnezu (przeszkadzają w wchłanianiu chloropromazyny hydrochloride z przewodu pokarmowego), barbiturany (nasilają metabolizm chloropromazyny hydrochloride w wątrobie). Stężenie chloropromazyny hydrochloride we krwi zwiększają chlorochina, sulfadoksyna/pirymetamina. Cymetydyna może obniżać lub zwiększać stężenie chloropromazyny hydrochloride we krwi. Chloropromazyna hydrochloride może osłabiać lub nawet całkowicie hamować działanie przeciwciśnieniowe guanetydyny, zwiększać stężenie imipraminy we krwi, hamować działanie lewodopy; zwiększać lub zmniejszać stężenie fenytoiny we krwi, osłabiać działanie glikozydów nasercowych.

Przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami możliwe są:

• z lekami antycholinergicznymi – nasilenie działania antycholinergicznego;
• z lekami antycholinesterazowymi – osłabienie mięśni, pogorszenie przebiegu miastenii;
• z adrenalina – zniekształcenie działania ostatniego, co prowadzi do dalszego obniżenia ciśnienia tętniczego i rozwoju ciężkiej hipotensji tętniczej i tachykardii;
• z amitryptyliną – zwiększone ryzyko wystąpienia późnej dyskinezy, możliwy rozwój jelita bezruchowego;
• z diazoksydem – wyrażona hiperglikemia;
• z doksepinem – potencjacja hipertermii;
• z węglanem litu – wyrażone objawy pozapiramidowe, działanie neurotoksyczne;
• z morfiną – rozwój mioklonii;
• z cyzapyrydem – addytywne wydłużenie odcinka QT w EKG;
• z nortryptyliną u pacjentów ze schizofrenią – możliwe pogorszenie stanu klinicznego, mimo podwyższonego stężenia chloropromazyny hydrochloride we krwi;
• z trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, maprotyliną, inhibitorami monoaminooksydazy – wydłużenie i nasilenie działania uspokajającego i antycholinergicznego, zwiększone ryzyko wystąpienia złośliwego zespołu neuroleptycznego;
• z lekami stosowanymi w nadczynności tarczycy – zwiększone ryzyko wystąpienia agranulocytozy;
• z innymi lekami powodującymi objawy pozapiramidowe – możliwe zwiększenie częstości i nasilenia zaburzeń pozapiramidowych;
• z lekami powodującymi hipotensję tętniczą – możliwa wyrażona hipotensja ortostatyczna;
• z efedryną – możliwe osłabienie działania zwężającego naczynia efedryny;
• z innymi depresantami układu nerwowego centralnego (CNS): pochodnymi morfiny (środki przeciwbólowe, przeciwkaślowe, terapia zastępcza), barbituranami, benzodiazepinami, innymi lekami uspokajającymi, lekami przeciwciśnieniowymi, etanolem i lekami zawierającymi etanol – nasilenie depresji układu nerwowego centralnego. Może dojść do depresji oddychania. Obniżona czujność może uczynić prowadzenie pojazdów lub pracę z maszynami niebezpieczną.

Przy chorobach neurotycznych towarzyszących podwyższeniu napięcia mięśniowego, trwającym bólu, w tym kauzalgii, chloropromazynę hydrochloride można łączyć z analgetykami, przy trwającym bezsenności – ze środkami nasennymi i lekami uspokajającymi.

Przy jednoczesnym stosowaniu chloropromazyny hydrochloride z lekami przeciwpadaczkowymi nasila się działanie ostatnich i możliwe obniżenie progu gotowości padaczkowej; z innymi lekami hamującymi działanie na układ nerwowy centralny, a także z etanolem i lekami zawierającymi etanol, możliwe nasilenie depresji układu nerwowego centralnego, a także depresja oddychania.

Barbiturany nasilają metabolizm chloropromazyny hydrochloride, stymulując enzymy mikrosomalne wątroby i obniżając tym samym jej stężenie we krwi oraz, jako konsekwencja, efekt terapeutyczny.

Lek może hamować działanie amfetamin, lewodopy, klonidyny, guanetydyny, adrenaliny.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania

Nie zaleca się stosowania leku u pacjentów z niedoczynnością tarczycy, feochromocytomą, miastenią.

Z należytą ostrożnością, pod ścisłym nadzorem, lek należy stosować u pacjentów z patologicznymi zmianami w obrazie krwi, w reumatyzmie, reumatoidalnym zapaleniu serca, zatruciu alkoholowym, zespole Reye’a, a także przy raku piersi, wyrażonej nadciśnieniu tętniczym, skłonności do rozwoju jaskry, chorobie Parkinsona, przewlekłych chorobach układu oddechowego (szczególnie u dzieci), napadach padaczki, chorobach układu sercowo-naczyniowego średniego stopnia nasilenia, cukrzycy.

Należy ostrożnie przepisywać lek pacjentom w podeszłym wieku (zwiększony ryzyko nadmiernego działania uspokajającego i hipotensyjnego), wyczerpanym i osłabionym chorym.

W przypadku wystąpienia hipertermii, będącej jednym z objawów złośliwego zespołu neuroleptycznego, należy natychmiast przerwać stosowanie leku.

U dzieci, szczególnie z ostrymi chorobami, przy stosowaniu leku istnieje większe ryzyko rozwoju objawów ekstrapiramidowych.

Przy długotrwałym leczeniu konieczna jest kontrola składu krwi, indeksu protrombinowego, funkcji wątroby i nerek. Po wstrzyknięciu leku pacjent powinien leżeć przez 1–1,5 godziny (gwałtowna zmiana pozycji do pionowej może spowodować kolaps ortostatyczny).

W celu zmniejszenia depresji neuroleptycznej stosować antydepresanty i stymulatory układu nerwowego. W okresie leczenia, ze względu na możliwość fotosensybilizacji skóry, należy unikać długotrwałego przebywania na słońcu. Lek nie wykazuje działania przeciwwymiotnego w przypadku, gdy nudności są wynikiem stymulacji przedsionka lub miejscowego podrażnienia układu pokarmowego. Przy stosowaniu leku u chorych z atonią układu pokarmowego i achylią zaleca się jednoczesne przepisywanie soku żołądkowego lub kwasu solnego (ze względu na hamujący wpływ chloropromazyny na motorykę i sekrecję soku żołądkowego), należy również kontrolować dietę i funkcjonowanie jelit.

U chorych stosujących lek może wystąpić zwiększona potrzeba ryboflawiny.

Neuroleptyczne fenytoazyny mogą nasilać wydłużenie odcinka QT, co zwiększa ryzyko wystąpienia arytmii komorowych, w tym typu „pistolet” (torsade de pointes), które potencjalnie mogą prowadzić do nagłej śmierci. Przed przepisaniem leku należy przebadać pacjenta (stan biochemiczny, EKG), aby wykluczyć możliwe czynniki ryzyka (np. choroby serca, wydłużenie odcinka QT w wywiadzie: zaburzenia metaboliczne, takie jak hipokaliemia, hipokalcemia, hipomagnezemia; głodówka, nadużywanie alkoholu, współistniejąca terapia innymi lekami wydłużającymi odcinek QT). Konieczna jest kontrola EKG na początku leczenia oraz w razie potrzeby w trakcie terapii.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/ml sodu, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Ten lek zawiera bezwodny siarczyn sodu (E 221) oraz metabisulfit sodu (E 223), które rzadko mogą powodować reakcje nadwrażliwości oraz skurcz oskrzeli.

W przypadku stosowania prokainy jako rozpuszczalnika zaleca się uwzględnienie informacji dotyczącej bezpieczeństwa prokainy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Lek nie jest zalecany w czasie ciąży. W przypadku nagłej potrzeby stosowania leku w czasie ciąży, należy ograniczyć okres leczenia, a na końcu III trymestru ciąży, jeśli to możliwe, zmniejszyć dawkę. Chloropromazyna wydłuża poród.

Noworodki, których matki stosowały leki przeciwpsychotyczne (w tym chloropromazynę hydrochloride) w III trymestrze ciąży, są narażone na ryzyko wystąpienia zespołu ekstrapiramidowego i/lub objawów abstynencyjnych po porodzie. Objawy zespołu ekstrapiramidowego i abstynencji u noworodków mogą obejmować niepokój, podwyższony lub obniżony napięcie mięśniowe, drżenie, senność, trudności w oddychaniu i problemy z karmieniem. U niektórych noworodków objawy te ustępują w ciągu kilku godzin lub dni i nie wymagają specjalnego leczenia. Inne noworodki mogą wymagać dłuższej hospitalizacji.

Przy stosowaniu chloropromazyny w wysokich dawkach u ciężarnych u noworodków obserwowano zaburzenia trawienia związane z działaniem atropinopodobnym oraz zespół ekstrapiramidowy.

W razie konieczności stosowania leku należy przerwać karmienie piersią.

Chloropromazyna hydrochloride i jej metabolity przenikają przez barierę łożyskową i wydzielają się w mleku matki.

Sposobność do kierowania pojazdami i obsługiwanie maszyn.

Podczas leczenia chloropromazyną hydrochloride należy powstrzymać się od kierowania pojazdami oraz obsługi mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki.

Lek stosuje się do wewnątrzmięśniowego i do wewnątrznieżyciowego. Dawki i schematy leczenia lekarz ustala indywidualnie, w zależności od wskazań i stanu pacjenta. Przy podawaniu do wewnątrzmięśniowego pojedyncza dawka nie powinna przekraczać 150 mg, dobową – 600 mg. Zwykle podaje się 1–5 ml roztworu do wewnątrzmięśniowego nie więcej niż 3 razy na dobę. Leczenie trwa kilka miesięcy; przy stosowaniu wysokich dawek – do 1,5 miesiąca, po czym należy przejść na dawki utrzymujące, stopniowo zmniejszając dawkę o 25–75 mg na dobę. W przypadku ostrego pobudzenia psychicznego podaje się do wewnątrzmięśniowego 100–150 mg (4–6 ml roztworu) lub do wewnątrznieżyciowego 25–50 mg (1–2 ml roztworu Chloropromazyny hydrochloride rozcieńczonego w 20 ml 5 % lub 40 % roztworu glukozy); w razie potrzeby – 100 mg (4 ml roztworu – w 40 ml roztworu glukozy). Podawać powoli. Przy podawaniu do wewnątrznieżyciowego maksymalna pojedyncza dawka wynosi 100 mg, dobową – 250 mg.

Dzieciom od 1 roku życia dawkę do wewnątrzmięśniowego i do wewnątrznieżyciowego ustala się w zależności od masy ciała i wynosi 250–500 μg/kg masy ciała; dzieciom w wieku od 5 lat (masa ciała do 23 kg) – 40 mg na dobę, dzieciom w wieku 5–12 lat (masa ciała 23–46 kg) – 75 mg na dobę.

Osłabionym pacjentom i chorym w podeszłym wieku przepisuje się do 300 mg na dobę do wewnątrzmięśniowego lub do 150 mg na dobę – do wewnątrznieżyciowego.

Dzieci. Preparatu nie zaleca się stosować dzieciom poniżej 1 roku życia.

Przedawkowanie.

Objawy: niezrozumiała mowa, chwiejna chód, bradykardia, trudności w oddychaniu, wyraźna słabość, dezorientacja, osłabienie odruchów, senność, drgawki, trwała hipotensja, hipotermia, długotrwała depresja, a później – toksyczny zapalenienie wątroby.

Leczenie: terapia objawowa. Nie istnieje specyficzny antydota. Nie usuwa się podczas hemodializy. W stanach kolapsowopodobnych zaleca się podawanie cordiaminu, kofeiny, mezatonu. W przypadku rozwoju zapalenia skóry należy przerwać leczenie chloropromazyną i przepisać leki przeciwhistaminowe. Powikłania neurologiczne zazwyczaj ustępują po zmniejszeniu dawki chloropromazyny; można je również złagodzić jednorazowym podaniem cyklozolu lub innych środków korygujących.

Po długotrwałym stosowaniu dużych dawek leku (0,5–1,5 g na dobę) w pojedynczych przypadkach mogą wystąpić żółtaczka, przyspieszenie krzepnięcia krwi, limfopenia i leukopenia, anemia, agranulocytoza, pigmentacja skóry, mętnienie soczewki i rogówki.

Działania niepożądane.

Ze strony układu nerwowego: przy długotrwałym stosowaniu możliwe wystąpienie zespołu neuroleptycznego: parkinsonizm, akatyzja, obojętność psychiczna oraz inne zmiany psychiczne, opóźniona reakcja na bodźce zewnętrzne, nieostrość widzenia; reakcje dystoniczne pozapiramidowe, późna dyskineza, depresja neuroleptyczna, zaburzenia termoregulacji, zespół neuroleptyczny złośliwy; drgawki, bezsenność, pobudzenie, delirium, senność, noce-mary, depresja.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: możliwe wystąpienie hipotensji tętniczej (szczególnie przy podawaniu dożylnym), tachykardia; zmiany na EKG (wydłużenie odcinka QT, depresja odcinka ST, zmiany walców T i U, arytmia).

Ze strony układu pokarmowego: żółtaczka cholestatyczna, nudności, wymioty; suchość w ustach, zaparcia.

Ze strony układu krwiotwórczego: leukopenia, agranulocytoza, zmiany hematologiczne, eozynofilia.

Ze strony układu moczowego: trudności w oddawaniu moczu; stan przedłużonej erekcji.

Ze strony układu hormonalnego: zaburzenia cyklu menstruacyjnego, impotencja, ginekomastia, przyrost masy ciała; galaktoreja, hiperprolaktynemia, hiperglikemia, zaburzenia tolerancji glukozy, hipercholesterolemia.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwości, w tym wysypki skórne, swędzenie, skurcz oskrzeli, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, rumień wielopostaciowy, rumień odłuskowy, toczeń układowy i inne reakcje alergiczne.

Ze strony skóry i błon śluzowych: przy dostaniu się roztworów na błony śluzowe, na skórę i pod skórę – podrażnienie tkanek: reakcje w miejscu podania, w tym pojawienie się bolesnych infiltratów, uszkodzenie endotelium i inne. Pigmentacja skóry, fotosensybilizacja. W celu zapobiegania tym zjawiskom roztwór chloropromazyny należy rozcieńczać roztworami prokainy, glukozy, 0,9 % roztworem chlorku sodu.

Ze strony narządów wzroku: przy długotrwałym stosowaniu w wysokich dawkach możliwe odkładanie się chloropromazyny w przednich strukturach oka (rogówce i soczewce), co może przyspieszyć procesy naturalnego starzenia się soczewki, miaz.

Ze strony układu oddechowego: zatkanie nosa.

Ogólne: pojedyncze doniesienia o nagłej śmierci na tle przyjmowania leku.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w opakowaniu pierwotnym w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie mieszać w jednej strzykawce z innymi lekami.

Opakowanie.

Po 2 ml w ampułce; po 10 ampułek w pudełku.

Po 2 ml w ampułce; po 5 ampułek w blisterze, po 2 blistry w pudełku.

Po 2 ml w ampułce; po 10 ampułek w blisterze; po 1 blisterze w pudełku.

Kategoria receptury.

Na receptę.

Producent.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Charkowskie Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne „Zdrowie Narodu”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 61002, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Kułykowska 41.