Ceftryaksone

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Ceftryaksone

Skład:

substancja czynna: ceftryaksone;

1 buteleczka zawiera bezwodny ceftryaksone (w postaci sterylnej soli sodowej ceftryaksone) 1000 mg.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: krystaliczny proszek o barwie od białej do żółtawo-pomarańczowej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Cefalosporyny III pokolenia. Ceftryaksone. Kod ATC J01D D04.

Właściwości farmakologiczne

Farmakodynamika

Mechanizm działania

Ceftryaksone hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę. W efekcie biosynteza ściany komórkowej (peptydoglikanu) jest zatrzymywana, co prowadzi do lizy komórki bakteryjnej i jej śmierci.

Odporność

Odporność bakterii na ceftryaksone może rozwijać się w wyniku działania jednego lub kilku mechanizmów:

• hydrolizy przez β-laktamazy, w tym β-laktamazy o rozszerzonym spektrum działania, karbapenemazy oraz enzymy typu Amp C, które mogą być indukowane lub trwale zahamowane u niektórych beztlenowych bakterii Gram-ujemnych;
• obniżonej powinności białek wiążących penicylinę do ceftryaksone;
• niskiej przenikalności zewnętrznej błony cytoplazmatycznej u bakterii Gram-ujemnych;
• bakteryjnych pomp efliuksowych.

Granice wartości przy oznaczaniu wrażliwości

Tabela 1

Granice wartości minimalnej stężenia hamującego wzrost (MIC), określone przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST)

a Wnioskowanie o wrażliwości oparte jest na wrażliwości na cefoksytynę.

b Wnioskowanie o wrażliwości oparte jest na wrażliwości na penicylinę.

c Rzadko występują izolaty o minimalnej stężeniu hamującym przekraczającym granice wrażliwości. W takich przypadkach należy przeprowadzić ponowne testowanie, a w przypadku potwierdzenia – przesłać materiał do laboratorium referencyjnego.

d Granice wrażliwości dotyczą dawki dobowej podawanej dożylnie 1 g × 1 oraz wysokiej dawki co najmniej 2 g × 1.

Skuteczność kliniczna w odniesieniu do konkretnych patogenów

Rozprzestrzenienie nabytej oporności poszczególnych gatunków może się różnić geograficznie i w czasie, dlatego pożądane jest posiadanie informacji o lokalnej oporności, szczególnie przy leczeniu ciężkich infekcji. W razie potrzeby, gdy lokalne rozpowszechnienie oporności jest takie, że korzyść z zastosowania ceftryaksone, przynajmniej w leczeniu niektórych rodzajów infekcji, budzi wątpliwości, należy skonsultować się z ekspertami.

Ogólnie wrażliwe gatunki

Dodatnie względem Grama aeroby

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)£, bakterie korynegatywne koagulazo-negatywne (wrażliwe na metycylinę)£, Streptococcus pyogenes (grupa A), Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus pneumoniae, Streptococci grupy Viridans.

Ujemne względem Grama aeroby

Borrelia burgdorferi, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Moraxella catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Proteus mirabilis, Providencia spp., Treponema pallidum.

Gatunki, które mogą nabywać oporności

Dodatnie względem Grama aeroby

Staphylococcus epidermidis+, Staphylococcus haemolyticus+, Staphylococcus hominis+.

Ujemne względem Grama aeroby

Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli%, Klebsiella pneumoniae%, Klebsiella oxytoca%, Morganella morganii, Proteus vulgaris, Serratia marcescens.

Anaeroby

Bacteroides spp., Fusobacterium spp., Peptostreptococcus spp., Clostridium perfringens.

Organizmy oporne

Dodatnie względem Grama aeroby

Enterococcus spp., Listeria monocytogenes.

Ujemne względem Grama aeroby

Acinetobacter baumannii, Pseudomonas aeruginosa, Stenotrophomonas maltophilia.

Anaeroby

Clostridium difficile.

Inne

Chlamydia spp., Chlamydophila spp., Mycoplasma spp., Legionella spp., Ureaplasma urealyticum.

£ Wszystkie metycylinooporne bakterie są oporne na ceftryaksone.

• Częstotliwość oporności > 50% przynajmniej w jednym regionie.

% Odmiany produkujące beta-laktamazy o szerokim zakresie działania są zawsze oporne.

Farmakokinetyka

Wchłanianie

Podanie domięśniowe. Po wstrzyknięciu domięśniowym średnie stężenie szczytowe ceftryaksone we krwi wynosi około połowy takiego, które obserwuje się po podaniu dożylnym równoważnej dawki. Maksymalne stężenie we krwi po jednorazowym podaniu domięśniowym 1 g leku wynosi 81 mg/l i osiągane jest 2–3 godziny po podaniu. Pole pod krzywą „stężenie – czas” we krwi po podaniu domięśniowym jest równe polu po podaniu dożylnym równoważnej dawki.

Podanie dożylne. Po dożylnej iniekcji ceftryaksone w dawkach 500 mg i 1 g średnie stężenie szczytowe ceftryaksone we krwi wynosi odpowiednio około 120 i 200 mg/l. Po dożylnej infuzji ceftryaksone w dawkach 500 mg, 1 g i 2 g stężenie ceftryaksone we krwi wynosi odpowiednio około 80, 150 i 250 mg/l.

Rozkład

Objętość rozkładu ceftryaksone wynosi 7–12 l. Stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenia hamujące dla większości istotnych patogenów infekcyjnych stwierdza się w tkankach, w tym w płucach, sercu, dróg żółciowych, wątrobie, migdałkach, uchu środkowym, śluzówce nosa, kościach, a także w płynie mózgowo-rdzeniowym, płynie opłucnowym i płynie stawowym, sekrecie prostaty. Obserwowano wzrost średniego stężenia szczytowego we krwi o 8–15% (Cmax) po powtarzanym podawaniu; stan równowagi osiągany był w większości przypadków w ciągu 48–72 godzin, w zależności od drogi podania.

Przenikanie do poszczególnych tkanek

Ceftryaksone przenika przez opony mózgowe. Penetracja jest bardziej wyrażona przy zapaleniu opon mózgowych. Średnie stężenie szczytowe ceftryaksone w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowych wynosi do 25% w porównaniu do 2% u pacjentów bez zapalenia opon mózgowych. Stężenie szczytowe ceftryaksone w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągane jest około 4–6 godzin po dożylnej iniekcji. Ceftryaksone przechodzi przez barierę łożyskową, a jego obecność w małych stężeniach oczekuje się w mleku matki (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Wiązanie z białkami

Ceftryaksone odwracalnie wiąże się z albuminą. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 95% przy stężeniu we krwi mniejszym niż 100 mg/l. Wiązanie jest nasycane, a stopień wiązania maleje wraz ze wzrostem stężenia (do 85% przy stężeniu we krwi 300 mg/l).

Biopreparaty

Ceftryaksone nie ulega metabolizmowi systemowemu, a przekształca się w nieaktywne metabolity pod wpływem flory jelitowej.

Wydalanie

Całkowity klirens osoczowy ceftryaksone (związanego i niezwiązanego) wynosi 10–22 ml/min. Klirens nerkowy wynosi 5–12 ml/min. 50–60% ceftryaksone wydala się w niezmienionej formie przez nerki, przede wszystkim przez filtrację kłębuszkową, 40–50% – w niezmienionej formie z żółcią. Okres półtrwania ceftryaksone u dorosłych wynosi około 8 godzin.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby

U chorych z zaburzeniem funkcji nerek lub wątroby farmakokinetyka ceftryaksone zmienia się nieznacznie, obserwuje się jedynie nieznaczny wzrost okresu półtrwania (mniej niż dwukrotnie), nawet u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek.

Względnie umiarkowany wzrost okresu półtrwania przy zaburzeniu funkcji nerek wyjaśnia się kompensacyjnym wzrostem klirensu pozanerkowego w wyniku zmniejszenia wiązania z białkami i odpowiednim wzrostem pozanerkowego klirensu całkowitego ceftryaksone.

U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby okres półtrwania ceftryaksone nie wydłuża się z powodu kompensacyjnego wzrostu klirensu nerkowego. Dzieje się to również w wyniku wzrostu frakcji wolnej ceftryaksone we krwi, co prowadzi do paradoksalnego wzrostu całkowitego klirensu leku przy wzroście objętości rozkładu.

Pacjenci w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku 75 lat i starszych średni okres półtrwania jest zazwyczaj 2–3 razy dłuższy niż u młodszych dorosłych.

Dzieci

Okres półtrwania ceftryaksone jest wydłużony u noworodków w wieku do 14 dni. Stężenie wolnego ceftryaksone może dalej wzrastać w wyniku takich czynników, jak zmniejszenie filtracji kłębuszkowej i zaburzenia wiązania z białkami. U dzieci okres półtrwania jest krótszy niż u noworodków lub dorosłych.

Klirens osoczowy i objętość rozkładu całkowitego ceftryaksone są wyższe u noworodków, niemowląt i dzieci niż u dorosłych.

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetyka ceftryaksone jest nieliniowa, a wszystkie główne parametry farmakokinetyczne, z wyjątkiem okresu półtrwania, zależą od dawki i maleją w mniejszym stopniu niż proporcjonalnie do dawki. Nieliniowość obserwuje się w wyniku nasycenia wiązania z białkami osocza krwi, dlatego dotyczy to ceftryaksone ogólnego we krwi, a dla wolnego (niezwiązanego) – nie.

Związek farmakokinetyczny/farmakodynamiczny

Tak jak w przypadku innych beta-laktamów, indeks farmakokinetyczny/farmakodynamiczny, który wykazuje najlepszą korelację z efektywnością in vivo, to procent przedziału dawkowania, w którym stężenie niezwiązane pozostaje wyższe niż minimalne stężenie hamujące ceftryaksone dla poszczególnych docelowych gatunków (tzn. % T > minimalne stężenie hamujące).

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Badania na zwierzętach wykazały, że wysokie dawki soli wapniowej ceftryaksone prowadziły do powstawania kamieni i osadów w pęcherzu żółci psów i małp. Te zjawiska były odwracalne. Badania na zwierzętach nie wykazały toksycznego działania na układ rozrodczy ani genotoksyczności. Badania kancerogenności ceftryaksone nie przeprowadzono.

Charakterystyka kliniczna

Wskazania

Ceftryaksone stosuje się w leczeniu poniższych infekcji u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków donoszonych (od momentu urodzenia):

• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;
• zapalenie płuc nabyte spoza szpitala;
• zapalenie płuc nabyte w szpitalu;
• ostre zapalenie ucha środkowego;
• infekcje wewnątrzbrzuszne;
• skomplikowane infekcje dróg moczowych (w tym nerek i miedniczek nerkowych);
• infekcje kości i stawów;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• rzęsistkowica;
• kiła;
• bakteryjne zapalenie wsierdzia.

Ceftryaksone można również stosować w celu:

• leczenia zaostrzenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych;
• leczenia rozsianej boreliozy Lyme’a [wczesnej (II stadium) i późnej (III stadium)] u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków od 15. dnia życia;
• profilaktyki przeciwinfekcyjnej przed zabiegami chirurgicznymi;
• leczenia pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka i podejrzenie infekcji bakteryjnej;
• leczenia pacjentów z bakteriemią, która rozwinęła się w związku z którąkolwiek z powyższych infekcji lub gdy istnieje podejrzenie którejś z tych infekcji.

Ceftryaksone należy stosować łącznie z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, jeśli zakres możliwych patogenów bakteryjnych nie mieści się w zakresie jego działania (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Należy brać pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania

Podwyższona wrażliwość na ceftryaksone lub którykolwiek inny cefalosporyna. W przeszłości wystąpiły ciężkie reakcje nadwrażliwości (np. reakcje anafilaktyczne) na którykolwiek inny typ antybiotyków beta-laktamowych (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Ceftryaksone jest przeciwwskazane:

• u wcześniaków w wieku ≤ 41 tygodni, uwzględniając okres rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*;

• u noworodków donoszonych (w wieku ≤ 28 dni):

  • z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipalbuminemią lub odczynem kwasowym — ponieważ w tych stanach wiązanie bilirubiny z albuminą jest prawdopodobnie zaburzone*;
  • wymagających (lub u których przewidywane jest wymaganie) wstrzykiwania wewnętrznie żelazawych roztworów wapniowych lub wlewów roztworów zawierających wapń — ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania” oraz „Działania niepożądane”).

* Badania in vitro wykazały, że ceftryaksone może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza krwi, co wiąże się z ryzykiem rozwoju encefalopatii bilirubinowej u tych pacjentów.

Przed wstrzyknięciem mięśniowym ceftryaksone należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy, jeśli jest ona stosowana jako rozpuszczalnik (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Zobacz również instrukcję do medycznego stosowania lidokainy, szczególnie sekcję „Przeciwwskazania”.

Roztworów ceftryaksone zawierających lidokainę nigdy nie należy podawać dożylnie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Roztworów zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, nie należy stosować do rekonstytucji leku w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania rekonstytuowanego roztworu do podania dożylnego, ponieważ może dojść do wytrącenia osadu. Osady soli wapniowej ceftryaksone mogą również powstawać podczas mieszania ceftryaksone z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym. Ceftryaksone nie można podawać jednocześnie z roztworami do wstrzykiwań wewnętrznych zawierającymi wapń, w tym z roztworami zawierającymi wapń do długotrwałych infuzji, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą systemu typu Y. Jednak wszystkim pacjentom, z wyjątkiem noworodków, ceftryaksone i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przepłukania systemu cieczą zgodną przed rozpoczęciem drugiej infuzji. Badania in vitro z wykorzystaniem osocza krwi pępowinowej wykazały, że u noworodków istnieje zwiększone ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”, „Działania niepożądane”, „Niezgodność”).

Wspólne stosowanie leku z doustnymi lekami przeciwpłytkowymi może nasilać działanie antagonistów witaminy K i zwiększać ryzyko krwawienia. Zaleca się częste sprawdzanie międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) oraz odpowiednie dostosowanie dawki antagonisty witaminy K zarówno podczas, jak i po leczeniu ceftryaksone (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Istnieją sprzeczne dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego wpływu aminoglikozydów na nerki podczas ich stosowania razem z cefalosporynami. W takich przypadkach należy dokładnie przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania stężenia aminoglikozydów (oraz funkcji nerek) w praktyce klinicznej.

W badaniu in vitro przy jednoczesnym stosowaniu chloramfenikolu i ceftryaksone zaobserwowano efekty antagonistyczne. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Nie odnotowano przypadków interakcji między ceftryaksone a doustnymi lekami zawierającymi wapń ani między ceftryaksone podawanym do mięśni a lekami zawierającymi wapń (do podania dożylnego lub doustnego).

U pacjentów stosujących ceftryaksone możliwe są fałszywie dodatnie wyniki testu Coombsa.

Ceftryaksone, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na obecność galaktozurii.

Podobnie przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami nieloenzymatycznymi wyniki mogą być fałszywie dodatnie. Z tego powodu w okresie stosowania ceftryaksone należy oznaczać poziom glukozy w moczu metodami enzymatycznymi.

Nie zaobserwowano zaburzeń funkcji nerek po jednoczesnym stosowaniu dużych dawek ceftryaksone i silnych moczopędnych (np. furosemidu).

Jednoczesne stosowanie probenecydu nie zmniejsza wydalania ceftryaksone.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności

Reakcje nadwrażliwościowe

Jak przy stosowaniu wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, po podaniu ceftryaksone obserwowano przypadki ciężkich reakcji nadwrażliwościowych, czasem zakończone śmiercią (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwościowych należy natychmiast przerwać stosowanie ceftryaksone i podjąć odpowiednie działania ratunkowe. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent ma w wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwościowe na ceftryaksone, inne cefalosporyny lub inne leki beta-laktamowe. Ceftryaksone należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nieciężkiej nadwrażliwości na inne leki beta-laktamowe.

Podczas leczenia ceftryaksone zanotowano przypadki ciężkich działań niepożądanych ze strony skóry (ciężkie, szybko postępujące wysypki z pęcherzami lub łuszczem skóry oraz ewentualnie pęcherzami w okolicy ust – zespół Stevensa-Johnsona lub zespół Lyella / toksyczny nekroza epidermy) oraz reakcji lekowej z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespołu DRESS), które mogą być zagrażające życiu lub śmiertelne; jednak częstość tych zjawisk jest nieznana (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

W przypadku wystąpienia takich objawów jak wysypka, zaczerwienienie skóry, pęcherze na wargach, oczach lub w okolicy ust, łuszczenie skóry, wysoka gorączka, objawy grypowe, podwyższone stężenie enzymów wątrobowych we krwi, zwiększenie liczby leukocytów (eozynofilia) lub powiększenie węzłów chłonnych (objawy ciężkich reakcji skórnych) (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Jeśli wystąpią powyższe objawy, należy natychmiast powiadomić lekarza.

Reakcja Jarischa-Herxhejmara

U niektórych pacjentów z infekcjami wywołanymi przez spiralne bakterie, takie jak choroba Leśniowskiego, krótko po rozpoczęciu leczenia ceftryaksone może wystąpić reakcja Jarischa-Herxhejmara (gorączka, dreszcze, ból głowy, bóle mięśni i wysypka na skórze). Reakcja ta zazwyczaj ustępuje spontanicznie, ale czasem może wymagać leczenia objawowego. Jeśli wystąpi reakcja Jarischa-Herxhejmara, nie należy przerywać leczenia antybiotykiem.

Interakcje z lekami zawierającymi wapń

U przedwcześnie urodzonych i urodzonych w terminie niemowląt w wieku do 1 miesiąca obserwowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone w płucach i nerkach, które miały śmiertelny przebieg. Co najmniej jednemu z tych pacjentów ceftryaksone i wapń podawano w różnych czasach i za pomocą różnych systemów do infuzji dożylnej. Do tej pory nie odnotowano potwierdzonych przypadków powstawania wewnątrznaczyniowych osadów, poza przypadkami u noworodków, którym podawano ceftryaksone i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. Badania in vitro wykazały, że noworodki mają zwiększone ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone w porównaniu z pacjentami z innych grup wiekowych.

Ceftryaksone nie można mieszać ani podawać jednocześnie z żadnymi roztworami do wstrzykiwania dożylnego zawierającymi wapń, niezależnie od wieku pacjenta, nawet przy użyciu różnych systemów infuzyjnych lub podawaniu leków do różnych miejsc infuzyjnych. Jednak u pacjentów w wieku od 28 dni ceftryaksone i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem podawania leków przez różne systemy infuzyjne do różnych miejsc ciała lub wymiany lub starannego przepłukania systemu infuzyjnego między podaniem tych środków roztworem soli fizjologicznej, aby zapobiec powstawaniu osadów. U pacjentów wymagających ciągłej infuzji roztworów zawierających wapń do żywienia dożylnego (PN), pracownicy medyczni mogą rozważyć przepisanie alternatywnych środków przeciwbakteryjnych, których stosowanie nie wiąże się z podobnym ryzykiem powstawania osadów. Jeśli stosowanie ceftryaksone u pacjentów wymagających żywienia dożylnego zostanie uznane za konieczne, roztwory PN i ceftryaksone można podawać jednocześnie, ale przez różne systemy infuzyjne i do różnych miejsc ciała. Można również tymczasowo wstrzymać podawanie roztworów PN podczas infuzji ceftryaksone i przepłukać systemy infuzyjne między podawaniem roztworów (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Działania niepożądane”, „Farmakokinetyka” oraz „Niezgodność”).

Dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania ceftryaksone u noworodków, niemowląt i dzieci ustalono dla dawek opisanych w sekcji „Sposób i dawki stosowania”. Badania wykazały, że ceftryaksone, podobnie jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza.

Lek jest przeciwwskazany u przedwcześnie urodzonych i urodzonych w terminie noworodków, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Immunooposredniczona anemia hemolityczna

Obserwowano przypadki immunooposredniczonej anemii hemolitycznej u pacjentów przyjmujących antybiotyki z grupy cefalosporyn, w tym ceftryaksone (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ciężkie przypadki anemii hemolitycznej, w tym zakończone śmiercią, odnotowano zarówno u dorosłych, jak i u dzieci podczas leczenia ceftryaksone.

Jeśli podczas stosowania ceftryaksone u pacjenta wystąpi anemia, należy rozważyć rozpoznanie anemii związanej ze stosowaniem cefalosporyn i przerwać stosowanie ceftryaksone do ustalenia etiologii choroby.

Długotrwałe leczenie

Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie wykonywać rozwinięty morfologiczny badanie krwi.

Zapalenie okrężnicy / nadmierny wzrost mikroorganizmów opornych

Zapalenie okrężnicy i zapalenie okrężnicy pseudobłoniaste, związane ze stosowaniem antybiotyków, odnotowano podczas stosowania niemal wszystkich środków przeciwbakteryjnych, w tym ceftryaksone. Ciężkość tych chorób może wahać się od lekkiej do zagrażającej życiu. Dlatego ważne jest, aby uwzględnić możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których wystąpiła biegunka podczas lub po stosowaniu ceftryaksone (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy rozważyć przerwanie terapii ceftryaksone i zastosowanie odpowiednich środków przeciwko Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę.

Tak jak przy stosowaniu innych środków przeciwbakteryjnych, mogą wystąpić nadinfekcje wywołane mikroorganizmami opornymi na lek.

Ciężka niewydolność nerek i wątroby

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku (patrz sekcja „Sposób i dawki stosowania”).

Wpływ na wyniki badań serologicznych

Podczas stosowania leku ceftryaksone test Coombsa może dawać fałszywie pozytywne wyniki. Ponadto ceftryaksone może powodować fałszywie pozytywne wyniki badania na obecność galaktozemii (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi mogą wystąpić fałszywie pozytywne wyniki. Podczas stosowania ceftryaksone stężenie glukozy w moczu należy oznaczać metodami enzymatycznymi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Ceftryaksone może fałszywie obniżyć stężenie glukozy we krwi oznaczone pewnymi systemami monitorowania stężenia glukozy we krwi. W takich przypadkach należy zwrócić się do instrukcji obsługi odpowiednich systemów. W razie potrzeby należy stosować alternatywne metody testowania.

Zakres działania przeciwbakteryjnego

Ceftryaksone ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego i może nie być odpowiedni do stosowania jako monoterapia w leczeniu niektórych typów infekcji, z wyjątkiem przypadków, gdy patogen został już potwierdzony (patrz sekcja „Sposób i dawki stosowania”). W przypadku infekcji polimikrobowych, gdy wśród podejrzewanych patogenów występują mikroorganizmy oporne na ceftryaksone, należy rozważyć dodatkowe stosowanie innych antybiotyków.

Stosowanie lidokainy

Jeśli jako rozpuszczalnik stosuje się roztwór lidokainy, ceftryaksone można podawać tylko do wewnątrzmięśniowo. Przed podaniem leku należy koniecznie wziąć pod uwagę przeciwwskazania, środki ostrożności i inną odpowiednią informację zawartą w instrukcji stosowania medycznego lidokainy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Roztworu lidokainy nie wolno podawać w żadnym wypadku dożylnie.

Kamica żółciowa

W przypadku obecności cieni na USG należy rozważyć możliwość powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone. Cienie, które błędnie uznawano za kamienie żółciowe, obserwowano na USG pęcherza żółciowego, a częstość ich występowania wzrastała przy stosowaniu ceftryaksone w dawce 1 g/dobę. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leku u dzieci. Takie osady znikają po przerwaniu terapii ceftryaksone. W rzadkich przypadkach powstawanie osadów soli wapniowej ceftryaksone towarzyszyły objawy. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się zachowawcze, niechirurgiczne leczenie, a decyzję o przerwaniu stosowania leku lekarz podejmuje na podstawie oceny stosunku korzyści do ryzyka w danym przypadku (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zastój żółci

Zarejestrowano przypadki zapalenia trzustki, które mogły być spowodowane niedrożnością dróg żółciowych u pacjentów przyjmujących ceftryaksone (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Większość z tych pacjentów miała czynniki ryzyka rozwoju cholestazy i powstawania błotnicy żółciowej, takie jak wcześniejsza intensywna terapia, ciężka choroba i całkowite żywienie dożylne. Nie można wykluczyć, że powstawanie osadów w drogach żółciowych w wyniku stosowania leku ceftryaksone może być czynnikiem inicjującym lub dodatkowym w rozwoju tego zaburzenia.

Kamica nerkowa

Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które ustępowały po przerwaniu stosowania ceftryaksone (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie USG. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem kamieni nerkowych lub hiperkalciurii podejmuje lekarz, biorąc pod uwagę ocenę stosunku korzyści do ryzyka w danym przypadku.

Encefalopatia

Zgłaszano przypadki encefalopatii podczas stosowania ceftryaksone (patrz sekcja „Działania niepożądane”), szczególnie u pacjentów starszych z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób i dawki stosowania”) lub zaburzeniami układu nerwowego. Jeśli podejrzewa się encefalopatię związaną z ceftryaksone (np. obniżenie poziomu świadomości, zmiany stanu psychicznego, mioklonus, drgawki), może być wskazane przerwanie stosowania ceftryaksone.

Ważne informacje o substancjach pomocniczych. Sód

1 gram leku ceftryaksone zawiera 3,6 mmol sodu. Należy to wziąć pod uwagę, jeśli pacjent przestrzega diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża. Ceftryaksone przenika przez barierę łożyskową. Dane dotyczące stosowania ceftryaksone u ciężarnych kobiet są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na embrion/płód, rozwój okołoporodowy i poporodowy. Ceftryaksone można stosować w czasie ciąży, w szczególności w pierwszym trymestrze, tylko wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Karmienie piersią. Ceftryaksone przenika do mleka matki w niskich stężeniach, ale przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie spodziewa się wpływu na niemowlęta karmione piersią. Niemniej nie można wykluczyć ryzyka rozwoju biegunki i grzybiczych infekcji błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu/stanowieniu stosowania ceftryaksone, biorąc pod uwagę korzyści płynące z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z terapii dla kobiety.

Plodność. W badaniach funkcji rozrodczych nie stwierdzono oznak niepożądanego wpływu na męską ani żeńską płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn

Podczas leczenia ceftryaksone mogą wystąpić działania niepożądane, takie jak zawroty głowy, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z złożonymi mechanizmami (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki

Dawkowanie

Dawka leku zależy od ciężkości, wrażliwości, lokalizacji i typu infekcji, a także od wieku oraz czynności wątroby i nerek pacjenta.

Poniżej przedstawiono ogólne zalecane dawki. W szczególnie ciężkich przypadkach należy stosować najwyższą z zalecanych dawek.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg)

Tabela 2

* W przypadku potwierdzonej dokumentalnie bakteriemii może być wskazane stosowanie najwyższej z zaleconych dawek.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę może być wskazane podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg), wymagających specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

Może być stosowana jednorazowa dawka wewnątrzmięśniowa 1–2 g leku.

Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu pacjenta lub braku skuteczności poprzedniej terapii ceftryaksone może być skuteczny w dawce 1–2 g w trybie wewnątrzmięśniowym raz na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

2 g jednorazowo przed operacją.

Zapalenie jąder (gonoreja)

Pojedyncza dawka 500 mg w trybie wewnątrzmięśniowym.

Zastrzykowica (syfilis)

Ogólnie zalecanymi dawkami są 500 mg – 1 g raz na dobę, z możliwością zwiększenia dawki do 2 g raz na dobę przez 10–14 dni w przypadku syfilis nerwowego. Rekomendacje dotyczące dawkowania w przypadku zastrzykowicy, w tym syfilis nerwowego, oparte są na ograniczonych danych. Należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Rozerwany borelioza Lyme’a — wczesna (II stadium) i późna (III stadium)

Po 2 g raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku od 15 dni do 12 lat (< 50 kg)

Dzieciom o masie ciała 50 kg lub więcej należy stosować zwykłe dawki dla dorosłych.

Tabela 3

* W przypadku potwierdzonej bakteriemicznie infekcji może być wskazane zastosowanie najwyższej z zaleconych dawek.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę może być wskazane podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u noworodków i dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 lat (< 50 kg), wymagających specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

W wczesnym leczeniu ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować jednorazową wstrzyknięcie domięśniowe Ceftryaksone w dawce 50 mg/kg masy ciała. Niektóre dane wskazują, że u dzieci w ciężkim stanie lub przy braku skuteczności poprzedniej terapii Ceftryaksone może okazać się skuteczny przy podawaniu domięśniowym w dawce 50 mg/kg masy ciała na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

50–80 mg/kg masy ciała jednorazowo przed operacją.

Zastrzyk

Zalecane dawki u dzieci to 75–100 mg/kg masy ciała (maksymalnie 4 g) raz na dobę przez 10–14 dni. Zalecenia dotyczące dawkowania w przypadku kiły, w tym kiły neurologicznej, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również brać pod uwagę zalecenia krajowe lub lokalne.

Rozsiane boreliozy Lyme’a — wczesne (II etap) i późne (III etap)

50–80 mg/kg masy ciała raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również uwzględnić zalecenia krajowe lub lokalne.

Noworodki w wieku 0–14 dni

Ceftryaksone jest przeciwwskazany u wcześniaków w wieku do 41 tygodnia uwzględniającego okres rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu).

Tabela 4

* W przypadku potwierdzonej bakteryjnie bakteriemii może być wskazane stosowanie najwyższej z zalecanych dawek.

Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej 50 mg/kg masy ciała.

Wskazania u noworodków i dzieci w wieku od 15. dnia życia do 12. roku życia (< 50 kg), wymagających specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

Jako wstępne leczenie ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować jednorazową wstrzyknięcie domięśniowe Ceftryaksone w dawce 50 mg/kg masy ciała.

Profilaktyka infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego

20–50 mg/kg masy ciała jednorazowo przed operacją.

Zastrzykowe zapalenie wątroby (syfilis)

Zalecaną dawką jest 50 mg/kg masy ciała raz dziennie przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w przypadku zastrzykowego zapalenia wątroby, w tym neurosyfilis, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Zgodnie z ogólnymi zaleceniami dotyczącymi terapii antybiotykowej, leczenie ceftryaksone należy kontynuować przez 48–72 godziny po ustąpieniu gorączki lub potwierdzeniu eliminacji infekcji bakteryjnej.

Pacjenci w podeszłym wieku

Przy zachowaniu prawidłowej czynności nerek i wątroby nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Dostępne dane wskazują, że nie ma potrzeby korekty dawki u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, pod warunkiem zachowania prawidłowej czynności nerek.

Brak danych dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek nie ma potrzeby obniżania dawki ceftryaksone, o ile czynność nerek jest prawidłowa. Jedynie w przypadku niewydolności nerek w stadium przedostatecznym (klirens kreatyniny mniejszy niż 10 ml/min) dobowe dawki ceftryaksone nie powinny przekraczać 2 g.

U pacjentów poddawanych dializie nie ma potrzeby dodatkowego podawania leku po dializie. Ceftryaksone nie jest usuwany z organizmu metodą dializy peritonealnej ani hemodializy. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leczenia.

Pacjenci z ciężkim upośledzeniem czynności wątroby i nerek

W przypadku jednoczesnego ciężkiego upośledzenia czynności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leczenia.

Sposób podania

Podanie domięśniowe

Ceftryaksone można podawać drogą głębokiego wstrzyknięcia domięśniowego. Wstrzyknięcie domięśniowe należy wykonywać w środek stosunkowo dużej masy mięśniowej. Zaleca się podawanie nie więcej niż 1 g w jednym miejscu.

Jeśli lidokaina jest stosowana jako rozpuszczalnik, otrzymany roztwór nigdy nie powinien być podawany dożylnie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Należy również zapoznać się z instrukcją lekarską dotyczącą lidokainy.

Podanie dożylne

Ceftryaksone można podawać dożylne w formie infuzji trwającej co najmniej 30 minut (preferowana droga podania) lub powolnego wstrzyknięcia dożylnego trwającego ponad 5 minut. Przerwane podanie dożylne należy przeprowadzać w ciągu 5 minut, preferencyjnie do dużych żył. Dawki dożylne w dawce 50 mg/kg masy ciała lub wyższe należy podawać metodą infuzyjną niemowlętom i dzieciom do 12. roku życia. Noworodkom dawki dożylne należy podawać w ciągu 60 minut w celu zmniejszenia potencjalnego ryzyka encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Podanie domięśniowe należy rozważyć wtedy, gdy droga dożylna jest niemożliwa lub mniej odpowiednia dla pacjenta. Dawki przekraczające 2 g należy podawać dożylne.

Ceftryaksone jest przeciwwskazany u noworodków (≤ 28 dni życia), którzy wymagają (lub u których przewiduje się konieczność) leczenia roztworami dożycznymi zawierającymi wapń, w tym roztworami infuzyjnymi zawierającymi wapń, takimi jak żywienie pozajelitowe, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli ceftryaksone z wapniem (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie wolno stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania ceftryaksone w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu do podania dożylnego, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Powstawanie osadów soli ceftryaksone z wapniem może również wystąpić przy mieszaniu ceftryaksone z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym do podania dożylnego. Dlatego nie wolno mieszać ani jednoczesnego podawania ceftryaksone z roztworami zawierającymi wapń (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Niezgodność”).

W celu profilaktyki infekcji przedoperacyjnych ceftryaksone należy podawać 30–90 minut przed zabiegiem chirurgicznym.

Instrukcje dotyczące przygotowania leku przed zastosowaniem znajdują się w sekcji „Niezgodność”.

Dzieci

Lek należy stosować dzieciom zgodnie z dawkowaniem podanym w sekcji „Sposób podania i dawki”.

Przedawkowanie

W przypadku przedawkowania mogą wystąpić nudności, wymioty i biegunka. Hemodializa lub dializa otrzewnowa nie zmniejszą nadmiernych stężeń leku we krwi. Nie istnieje specyficzny antydot. Leczenie przedawkowania jest objawowe.

Niepożądane działania

Najczęściej obserwowanymi niepożądanymi działaniami podczas stosowania ceftryaksone są eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia, biegunka, wysypka oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych.

Częstotliwość występowania niepożądanych działań ceftryaksone określono na podstawie danych z badań klinicznych.

Zjawiska sklasyfikowano według częstotliwości w następujący sposób:

bardzo często (≥ 1/10);

często (≥ 1/100, < 1/10);

nieczęsto (≥ 1/1000, < 1/100);

rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000);

częstotliwość nieznana (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje: nieczęsto — grzybicze infekcje narządów płciowych; rzadko — kolit pseudomembranacyjny^b; częstotliwość nieznana^a — nadinfekcje^b.

Ze strony układu krwiotwórczego i limfatycznego: często — eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia; nieczęsto — granulocytopenia, anemia, zaburzenia krzepliwości; częstotliwość nieznana^a — anemia hemolityczna^b, agranulocytoza.

Ze strony układu odpornościowego: częstotliwość nieznana^a — szok anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne, reakcje anafilaktycznopodobne, reakcje nadwrażliwości^b, reakcja Jarischa–Herxheimer^a^b.

Ze strony układu nerwowego: nieczęsto — ból głowy, zawroty głowy; częstotliwość nieznana^a — drgawki; rzadko — encefalopatia.

Ze strony narządów słuchu i równowagi: częstotliwość nieznana^a — zawroty głowy.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia: rzadko — skurcz oskrzeli.

Ze strony przewodu pokarmowego: często — biegunka^b, stolec wodnisty; nieczęsto — nudności, wymioty; częstotliwość nieznana^a — zapalenie trzustki^b, stomatyt, glosyt.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: często — podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych; częstotliwość nieznana^a — osady w pęcherzu żółciowym^b, żółtaczka jądrowa, zapalenie wątroby^c, zapalenie wątroby typu cholestazy^b,^c.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: często — wysypka; nieczęsto — świąd; rzadko — pokrzywka; częstotliwość nieznana^a — zespół Stevensa–Johnsona^b, toksyczny epidermalny nekroliz^b, wielopostaciowa rumień, ostre ogólnoustrojowe pęcherzykowe zapalenie skóry, reakcja lekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespoł DRESS)^b.

Ze strony nerek i układu moczowego: rzadko — hematuria, glukozuria; częstotliwość nieznana^a — oliguria, powstawanie osadów w nerkach (odwracalne).

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania leku: nieczęsto — zapalenie żył, ból w miejscu wstrzyknięcia, gorączka; rzadko — obrzęk, dreszcze.

Dane badań laboratoryjnych: nieczęsto — podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi; częstotliwość nieznana^a — fałszywie dodatni wynik testu Coombsa^b, fałszywie dodatni wynik badania na galaktozemię^b, fałszywie dodatni wynik nieenzymatycznych metod oznaczania glukozy^b.

^a Na podstawie doniesień z okresu po wprowadzeniu na rynek. Ponieważ informacje o tych reakcjach są przekazywane dobrowolnie, a liczba pacjentów nie jest znana, niemożliwe jest wiarygodne oszacowanie ich częstotliwości, dlatego też częstotliwość została zakwalifikowana jako nieznana.

^b Zob. sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”.

^c Zazwyczaj odwracalne po zaprzestaniu stosowania ceftryaksone.

Leczenie ceftryaksone rzadko może powodować zaburzenia świadomości, niepokój, pobudzenie oraz drgawki, szczególnie u pacjentów starszych, którzy mają poważne problemy z nerkami lub układem nerwowym.

Opis poszczególnych niepożądanych działań

Infekcje i inwazje

Przypadki biegunki po podaniu ceftryaksone mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (zob. sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Osady soli wapniowej ceftryaksone

Rzadkie przypadki ciężkich niepożądanych działań, czasem zakończone śmiertelnie, odnotowano u noworodków przedwczesnych i dojrzałych (w wieku < 28 dni), którym podawano ceftryaksone dożylnie oraz leki zawierające wapń. Podczas sekcji zwłok w płucach i nerkach wykryto osady soli wapniowej ceftryaksone. Wysokie ryzyko powstawania osadów u noworodków wynika z małej objętości ich krwi oraz dłuższego niż u dorosłych okresu półtrwania ceftryaksone (zob. sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania” oraz „Farmakodynamika”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów w drogach moczowych, głównie u dzieci otrzymujących wysokie dawki leku (np. ≥ 80 mg/kg/dobę) lub dawki całkowite powyżej 10 gramów, a także mających dodatkowe czynniki ryzyka (np. ograniczone spożycie płynów lub leżenie w łóżku). Osady mogą występować z objawami lub bez objawów, mogą prowadzić do obturacji moczowodu i ostrej niewydolności nerek pozażylnej. Po zaprzestaniu stosowania ceftryaksone osady zazwyczaj znikają (zob. sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów, którym lek podawano w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa. Według danych z badań prospektywnych częstość powstawania osadów u dzieci po wstrzyknięciu dożylnym leku była różna, w niektórych badaniach ponad 30%. Przy powolnym wstrzykiwaniu leku (w ciągu 20–30 minut) częstość powstawania osadów wydaje się niższa. Powstawanie osadów zazwyczaj nie towarzyszy objawom, ale w rzadkich przypadkach pojawiały się objawy kliniczne, takie jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po zaprzestaniu stosowania ceftryaksone osady zazwyczaj znikają (zob. sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Raportowanie podejrzewanych niepożądanych działań

Raportowanie niepożądanych działań po rejestracji leku ma duże znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku.

Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele mogą zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych działań oraz/ lub braku skuteczności leków firmy AAR PHARMA FZ-LLS w wygodny dla nich sposób (poczta, e-mail, faks, telefon itp.) w formie papierowej lub elektronicznej. O przypadkach niepożądanych działań oraz/ lub braku skuteczności leków firmy AAR PHARMA FZ-LLS należy informować dział farmakologii klinicznej, znajdujący się pod adresem: ul. Lesi Ukrainki 26, wieś Szczaslywe, 08325, Ukraina, tel. +38 044-585-64-54, +38 067-441-21-29, adres e-mail: [email protected], [email protected]

W przypadku wystąpienia działań niepożądanych lub pytań dotyczących bezpieczeństwa stosowania leków firmy AAR PHARMA FZ-LLS prosimy o kontakt z działem farmakologii klinicznej.

Raporty o niepożądanych działaniach mogą być również przesyłane poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu, w miejscu chronionym przed światłem. Przygotowany roztwór leku przechowywać nie dłużej niż 6 godzin w temperaturze nie wyższej niż 25 °C i nie dłużej niż 24 godziny w lodówce (2–8 °C).

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność

Ceftryaksone jest niezgodny z amsakryną, wancomycyną, flukenazolem i aminoglikozydami.

Nie należy mieszać ani dodawać do innych leków, z wyjątkiem tych wymienionych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. W szczególności nie należy stosować rozcieńczycieli zawierających wapń (np. roztwór Ringera, roztwór Hartmana) do rozpuszczania zawartości fiolki z ceftryaksone ani do dodatkowego rozcieńczania już rozpuszczonej zawartości fiolki do podania dożylnej z powodu ryzyka powstawania osadu. Ceftryaksone nie należy mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym z roztworami do żywienia pozajelitowego (zob. sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania” oraz „Niepożądane działania”).

Jeśli przewiduje się leczenie w kombinacji innego antybiotyku z ceftryaksone, nie należy podawać tych leków w jednej strzykawce ani w jednym roztworze do infuzji.

Opakowanie. Po 1 fiolce z proszkiem w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Cens Laboratory Pvt. Ltd.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta

VI/51B, p.o. box nr 2, Kozhuvanal, Pala, Kottayam – 686 573, Kerala, Indie.