Ceftryaksone

ULOTKA DO ŁEKU DLA ZASTOSOWANIA MEDYCZNEGO Ceftryaksone (Ceftriaxone)

Skład:

substancja czynna: ceftryaksone;

1 butelka zawiera ceftryaksone (w postaci sterylnego soli sodowej ceftryaksone) 1000 mg.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: krystaliczny proszek o prawie białym lub lekko żółtym zabarwieniu.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny III generacji. Ceftryaksone. Kod ATC J01D D04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Ceftryaksone hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę (PBPs). Powoduje to zaburzenie biosyntezy ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy i śmierci komórki bakteryjnej.

Odporność

Odporność bakterii na ceftryaksone może być wynikiem jednego lub kilku z poniższych mechanizmów:

• hydroliza przez β-laktamazy, w tym β-laktamazy o szerokim spektrum działania (ESBL), karbapenemazy oraz enzymy typu Amp C, które mogą być indukowane lub stabilnie deregulowane u niektórych beztlenowych gatunków bakterii Gram-ujemnych;
• obniżona powinność białek wiążących penicylinę do ceftryaksonu;
• niewnikalność zewnętrznej błony u organizmów Gram-ujemnych;
• obecność bakteryjnych pomp eflluksyjnych.

Granice wartości przy oznaczaniu wrażliwości

W poniższej tabeli przedstawiono graniczne wartości minimalnego stężenia hamującego (MIC), ustalone przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST).

Tabela 1

a Wrażliwość określono na podstawie wrażliwości na cefoksytynę.

b Wrażliwość określono na podstawie wrażliwości na penicylinę.

c Odmiany z minimalną stężeniem hamującym przekraczającym granice wrażliwości występują rzadko. Jeśli zostaną wykryte, należy przeprowadzić ponowne testowanie, a w przypadku potwierdzenia – przesłać do laboratorium referencyjnego.

d Granice wrażliwości dotyczą dobowej dawki wewnętrznoweniennej 1 g × 1 oraz wysokiej dawki co najmniej 2 g × 1.

Sprawność kliniczna wobec określonych patogenów

Rozprzestrzenienie nabytej oporności na niektóre gatunki bakterii może się różnić geograficznie i w czasie. Dlatego zaleca się uzyskanie danych dotyczących lokalnej oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. Jeśli lokalne rozprzestrzenienie oporności jest takie, że korzyść z zastosowania ceftryaksone do leczenia przynajmniej niektórych typów infekcji budzi wątpliwości, należy skonsultować się z ekspertem.

Zwykle wrażliwe gatunki

Dodatnie dla Grama aeroby

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)£, stafilokoki koagulazo-ujemne (wrażliwe na metycylinę)£, Streptococcus pyogenes (grupa A), Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus pneumoniae, Streptococci grupy Viridans.

Ujemne dla Grama aeroby

Borrelia burgdorferi, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Moraxella catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Proteus mirabilis, Providencia spp., Treponema pallidum.

Gatunki, które mogą nabywać oporność

Dodatnie dla Grama aeroby

Staphylococcus epidermidis+, Staphylococcus haemolyticus+, Staphylococcus hominis+.

Ujemne dla Grama aeroby

Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli%, Klebsiella pneumoniae%, Klebsiella oxytoca%, Morganella morganii, Proteus vulgaris, Serratia marcescens.

Anaeroby

Bacteroides spp., Fusobacterium spp., Peptostreptococcus spp., Clostridium perfringens.

Mikroorganizmy oporne

Dodatnie dla Grama aeroby

Enterococcus spp., Listeria monocytogenes.

Ujemne dla Grama aeroby

Acinetobacter baumannii, Pseudomonas aeruginosa, Stenotrophomonas maltophilia.

Anaeroby

Clostridium difficile.

Inne

Chlamydia spp., Chlamydophila spp., Mycoplasma spp., Legionella spp., Ureaplasma urealyticum.

£ Wszystkie stafilokoki oporne na metycylinę są oporne na ceftryaksone.

• Poziom oporności > 50 % przynajmniej w jednym regionie.

% Odmiany produkujące ESBL są zawsze oporne.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Średnie maksymalne stężenie ceftryaksone w osoczu po wstrzyknięciu do mięśnia wynosi około połowy takiego, jakie obserwuje się po wstrzyknięciu dożylnym równoważnej dawki. Maksymalne stężenie w osoczu po jednorazowym wstrzyknięciu do mięśnia 1 g wynosi około 81 mg/l i osiągane jest 2–3 godziny po podaniu. Pole pod krzywą „stężenie – czas” w osoczu po wstrzyknięciu do mięśnia jest równe takiej po wstrzyknięciu dożylnym równoważnej dawki.

Średnie maksymalne stężenie ceftryaksone w osoczu po dożylnej iniekcji bolusowej 500 mg i 1 g ceftryaksone wynosi odpowiednio około 120 i 200 mg/l. Stężenie ceftryaksone w osoczu po dożylnej infuzji 500 mg, 1 g i 2 g ceftryaksone wynosi odpowiednio około 80, 150 i 250 mg/l.

Rozkład

Objętość rozkładu ceftryaksone wynosi 7–12 l. W tkankach płuc, serca, dróg żółciowych/wątroby, migdałków, błonie śluzowej nosa, ucha środkowego, kościach, a także w płynie mózgowo-rdzeniowym i płynie opłucnowym, секрécie prostaty i płynie stawowym stwierdza się stężenia znacznie przewyższające minimalne stężenia hamujące dla większości istotnych patogenów infekcyjnych. Po powtarzanym podawaniu obserwuje się wzrost średniego szczytowego stężenia w osoczu (Cmax) o 8–15 %; w większości przypadków, w zależności od drogi podania, stężenie równowagi osiągane jest w ciągu 48–72 godzin.

Przenikanie do określonych tkanek

Ceftryaksone przenika przez opony mózgowe. Stopień przenikania jest największy w przypadku ich zapalenia. U pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowych średnie szczytowe stężenie ceftryaksone w płynie mózgowo-rdzeniowym wynosi do 25 % jego poziomu w osoczu, podczas gdy u pacjentów bez zapalenia opon mózgowych stężenie to wynosi tylko 2 % poziomu ceftryaksone w osoczu. Szczytowe stężenie ceftryaksone w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągane jest około 4–6 godzin po podaniu dożylnym. Ceftryaksone przenika przez łożysko i wydzielane jest w niskich stężeniach do mleka matki (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Łączenie z białkami

Ceftryaksone odwracalnie łączy się z albuminami krwi. Łączenie z białkami osocza wynosi około 95 % przy stężeniu ceftryaksone w osoczu poniżej 100 mg/l. Łączenie ulega nasyceniu, a część związanego ceftryaksone zmniejsza się wraz ze wzrostem stężenia (do maksimum 85 % przy stężeniu w osoczu 300 mg/l).

Biortransformacja

Ceftryaksone nie podlega metabolizmowi systemowemu, ale przekształca się w nieaktywne metabolity przez florę jelitową.

Eliminacja

Oczyszczanie osoczowe całkowitego ceftryaksone (zarówno związanego, jak i niezwiązanego ceftryaksone) wynosi 10–22 ml/min. Oczyszczanie nerkowe wynosi 5–12 ml/min. 50–60 % ceftryaksone wydzielane jest w niezmienionej formie z moczem, głównie przez filtrację kłębuszkową, podczas gdy 40–50 % wydzielane jest w niezmienionej formie z żółcią. Okres półtrwania całkowitego ceftryaksone u dorosłych wynosi około 8 godzin.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby

U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek lub wątroby parametry farmakokinetyczne ceftryaksone zmieniają się minimalnie, z nieznacznym wydłużeniem okresu półtrwania (mniej niż dwukrotnie), nawet u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek.

Względnie umiarkowane wydłużenie okresu półtrwania u pacjentów z niewydolnością nerek wynika z kompensacyjnego zwiększenia oczyszczania pozanerkowego spowodowanego obniżeniem wiązania z białkami oraz odpowiednim zwiększeniem oczyszczania pozanerkowego całkowitego ceftryaksone.

U pacjentów z niewydolnością wątroby nie wydłuża się okres półtrwania ceftryaksone ze względu na kompensacyjne zwiększenie oczyszczania nerkowego. To zwiększenie jest również związane ze wzrostem frakcji wolnej ceftryaksone w osoczu, co sprzyja paradoksalnemu wzrostowi całkowitego oczyszczania ceftryaksone. Objętość rozkładu zwiększa się wraz ze wzrostem całkowitego oczyszczania.

Pacjenci w podeszłym wieku

U osób w wieku 75 lat i starszych średni okres półtrwania jest zazwyczaj 2–3 razy dłuższy niż u młodszych osób.

Dzieci

U noworodków wydłuża się okres półtrwania ceftryaksone. Od urodzenia do 14-dniowego wieku stężenie wolnego ceftryaksone może wzrastać z powodu takich czynników, jak obniżona filtracja kłębuszkowa i nietypowe wiązanie z białkami. W wieku dziecięcym okres półtrwania jest niższy niż u noworodków lub dorosłych. Oczyszczanie osoczowe i objętość rozkładu całkowitego ceftryaksone są wyższe u noworodków, niemowląt i dzieci niż u dorosłych.

Liniowość/nieliniowość

Ceftryaksone ma nieliniową farmakokinetykę, a wszystkie główne parametry farmakokinetyczne, z wyjątkiem okresu półtrwania, zależą od dawki na podstawie całkowitego stężenia leku; te parametry wzrastają mniej niż proporcjonalnie do dawki. Nieliniowość wiąże się z nasyceniem wiązania z białkami osocza. Dlatego nieliniowość występuje tylko dla całkowitego ceftryaksone w osoczu, a nie dla wolnego (niezwiązanego) ceftryaksone.

Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne

Tak jak w przypadku innych beta-laktamów, procent przedziału dawkowania, w którym stężenie niezwiązane pozostaje powyżej minimalnego stężenia hamującego (MIC) ceftryaksone dla poszczególnych docelowych gatunków (%T > MIC), jest wskaźnikiem farmakokinetyczno-farmakodynamicznym, który wykazuje najlepszą korelację z efektywnością in vivo.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Ceftryaksone jest wskazany w leczeniu następujących zakażeń u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków dojrzałych (od momentu urodzenia):

• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;
• zapalenie płuc nabyte spoza szpitala;
• zapalenie płuc nabyte w szpitalu;
• ostre zapalenie ucha środkowego;
• infekcje wewnątrzbrzuszne;
• skomplikowane infekcje dróg moczowych (w tym naczyniowica);
• infekcje kości i stawów;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• gruźlica;
• kiła;
• bakteryjne zapalenie wsierdzia.

Ceftryaksone może być stosowany w:

• leczeniu zaostrzenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych;
• leczeniu rozsianej boreliozy Lyme’a [wczesny (II) i późny (III) etap] u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków od 15. dnia życia;
• profilaktyce przedoperacyjnej infekcji podczas zabiegów chirurgicznych;
• leczeniu pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka z podejrzeniem infekcji bakteryjnej;
• leczeniu pacjentów z bakteriemią spowodowaną którąkolwiek z powyższych infekcji lub gdy istnieje podejrzenie którejś z tych infekcji.

Ceftryaksone należy stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, jeśli zakres potencjalnych bakteryjnych patogenów nie mieści się w jego zakresie działania (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na ceftryaksone lub na którykolwiek inny antybiotyk z grupy cefalosporyn.
• Wywiad ciężkich reakcji nadwrażliwościowych (np. reakcji anafilaktycznych) na którykolwiek inny typ antybiotyków beta-laktamowych (penicyliny, monobaktamy, karbapenemy).

Ceftryaksone jest przeciwwskazany:

• Noworodkom przedwczesnym w wieku poniżej 41 tygodni z uwzględnieniem okresu rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*.
• Noworodkom dojrzałym (do 28. dnia życia):
  • z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipoproteynemią, kwasycą (w tych stanach wiązanie bilirubiny z białkami osocza jest obniżone)*;
  • którzy wymagają (lub u których przewiduje się potrzebę) wstrzykiwania wewnętrznie kątowych roztworów wapniowych lub roztworów zawierających wapń z powodu ryzyka powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Efekty niepożądane”).

* Badania in vitro wykazały, że ceftryaksone może wypierać bilirubinę z jej wiązania z albuminą osocza, co wiąże się z ryzykiem rozwoju encefalopatii bilirubinowej u tych pacjentów.

Przed wstrzyknięciem ceftryaksone do mięśni należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy, jeśli jest ona używana jako rozpuszczalnik (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz instrukcja do stosowania lidokainy, szczególnie w zakresie przeciwwskazań).

Roztworów ceftryaksone zawierających lidokainę nigdy nie należy podawać dożylnej.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Roztwory wapniowe. Z powodu ryzyka powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone nie należy stosować roztworów zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rekonstytucji leku w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania otrzymanego roztworu do wstrzykiwania dożylnej.

Osady ceftryaksone-wapń mogą również powstawać przy mieszaniu ceftryaksone z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym. Ceftryaksone nie można podawać jednocześnie z roztworami wapniowymi dożylnej, w tym z roztworami wapniowymi do długotrwałych infuzji, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą systemu Y. Jednak wszystkim pacjentom, z wyjątkiem noworodków, ceftryaksone i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przepłukania systemu infuzyjnego cieczą zgodną. Badania in vitro z wykorzystaniem osocza dorosłych i osocza krwi pępowinowej noworodków wykazały, że u noworodków istnieje zwiększony ryzyko powstawania osadów ceftryaksone-wapń (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Efekty niepożądane”).

Leki przeciwkrwawienne doustne. Stosowanie ceftryaksone razem z doustnymi lekami przeciwkrwawnymi może nasilać działanie antagonistów witaminy K i zwiększać ryzyko krwawień. Zaleca się częste monitorowanie międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) oraz odpowiednie dostosowanie dawek antagonistów witaminy K podczas i po zakończeniu leczenia ceftryaksone (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Aminoglikozydy. Dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego działania aminoglikozydów na nerki przy ich jednoczesnym stosowaniu z cefalosporynami są niejednoznaczne. W takich przypadkach należy dokładnie monitorować stężenie aminoglikozydów i funkcję nerek.

Leki bakteriostatyczne (chloramfenikol). Badania in vitro wykazały antagonizm przy jednoczesnym stosowaniu chloramfenikolu i ceftryaksone. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Nie ma doniesień o interakcji między ceftryaksone a doustnymi lekami zawierającymi wapń, ani o interakcji między ceftryaksone podawanym do mięśni a lekami zawierającymi wapń podawanymi dożylnej lub doustnie.

Diuretyki pętlowe. Przy jednoczesnym stosowaniu wysokich dawek ceftryaksone i silnych diuretyków (np. furosemidu) nie obserwowano zaburzeń czynności nerek.

Probenecyd. Jednoczesne stosowanie probenecyduu nie zmniejsza wydalania ceftryaksone.

Substancje stosowane w badaniach laboratoryjnych. U pacjentów leczonych ceftryaksone wynik testu Coombsa może być fałszywie dodatni. Ceftryaksone, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatnie wyniki testów na galaktozemię. Analogicznie nieenzymatyczne metody oznaczania poziomu glukozy w moczu mogą dać fałszywie dodatnie wyniki. Dlatego podczas leczenia ceftryaksone należy stosować enzymatyczne oznaczanie poziomu glukozy w moczu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Reakcje nadwrażliwości.

Tak jak przy stosowaniu innych cefalosporyn i antybiotyków beta-laktamowych, opisywano przypadki ciężkich ostrych reakcji nadwrażliwości, czasem zakończone śmiercią (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Reakcje nadwrażliwości mogą również postępować do zespołu Kounisa, ciężkiej reakcji alergicznej, która może prowadzić do zawału mięśnia serca (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać stosowanie leku i rozpocząć odpowiednie działania ratunkowe.

Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent miał wcześniej ciężką reakcję nadwrażliwości na Ceftryaksone, inną cefalosporynę lub inny typ antybiotyków beta-laktamowych. Ceftryaksone należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nieciężkiej nadwrażliwości na inne leki beta-laktamowe.

Podczas stosowania Ceftryaksone opisywano ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella (toksyczny nekrolizy epidermy) oraz zespół DRESS (leczeniowy wysyp z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi), które mogą stanowić zagrożenie dla życia lub mieć śmiertelny przebieg; jednak częstość tych reakcji jest nieznana (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Współdziałanie z lekami zawierającymi wapń.

Opisywano przypadki wytrącania się soli wapniowej Ceftryaksone w płucach i nerkach zakończone śmiercią u noworodków przedwczesnych i urodzonych w terminie w wieku do 1 miesiąca. Co najmniej jeden z tych noworodków otrzymywał Ceftryaksone i preparaty wapniowe w różnych czasach, za pomocą oddzielnych systemów do infuzji dożylnej. Dane naukowe nie wskazują na potwierdzone przypadki wytrącania się soli wapniowej Ceftryaksone wewnątrznaczyniowo u pacjentów poza noworodkami, którym podawano Ceftryaksone i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. Badania in vitro wykazały, że ryzyko wytrącania się soli wapniowej Ceftryaksone u noworodków jest wyższe niż u pacjentów z innych grup wiekowych.

Niezależnie od wieku pacjenta, Ceftryaksone nie należy mieszać ani jednoczesnie podawać z żadnymi roztworami dożylnymi zawierającymi wapń, nawet przy użyciu oddzielnych systemów infuzyjnych lub podawaniu do różnych miejsc infuzji.

Jednakże pacjentom w wieku od 28 dnia życia Ceftryaksone i roztwory zawierające wapń można podawać sekwencyjnie, jeden po drugim, pod warunkiem podawania leków przez różne systemy infuzyjne do różnych miejsc ciała lub wymiany/właściwego przemywania systemu infuzyjnego między podawaniem tych środków roztworem soli fizjologicznej w celu zapobiegania wytrącaniu się osadów.

U pacjentów wymagających ciągłej infuzji roztworów zawierających wapń do żywienia dożylnego (PN), lekarz może rozważyć możliwość zastosowania alternatywnego leczenia antybakteryjnego, niezwiązanego z podobnym ryzykiem wytrącania się osadów. Jeżeli zastosowanie Ceftryaksone u pacjentów wymagających PN uznano za konieczne, roztwory PN i Ceftryaksone można podawać jednocześnie, ale za pomocą różnych systemów infuzyjnych i do różnych miejsc ciała. Ponadto podawanie roztworów PN można tymczasowo wstrzymać na czas infuzji Ceftryaksone i przemyć systemy infuzyjne między podawaniem roztworów (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Działania niepożądane” oraz „Niezgodność”).

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność Ceftryaksone u noworodków, niemowląt i dzieci ustalono przy stosowaniu dawek podanych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Badania wykazały, że Ceftryaksone, podobnie jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza.

Ceftryaksone jest przeciwwskazany u noworodków przedwczesnych i urodzonych w terminie z ryzykiem rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Immunooposredniczona anemia hemolityczna.

Opisywano przypadki immunooposredniczonej anemii hemolitycznej u pacjentów przyjmujących cefalosporyny, w tym Ceftryaksone (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ciężkie przypadki anemii hemolitycznej (w tym zakończone śmiercią) odnotowano zarówno u dorosłych, jak i u dzieci podczas leczenia Ceftryaksone. W przypadku rozwoju anemii podczas stosowania leku należy rozważyć możliwość rozpoznania anemii związanej z cefalosporynami i przerwać stosowanie Ceftryaksone do ustalenia etiologii anemii.

Leczenie długotrwałe.

Podczas długotrwałego leczenia Ceftryaksone zaleca się regularne monitorowanie rozwiniętego badania krwi.

Zapalenie jelita grubego / nadmierny wzrost mikroorganizmów opornych.

Opisywano przypadki zapalenia jelita grubego/związanego z antybiotykiem zapalenia jelita grubego (pseudobłoniastego) podczas stosowania prawie wszystkich środków przeciwbakteryjnych, w tym Ceftryaksone. Stopień ciężkości objawów może wahać się od łagodnego do zagrożonego życia, dlatego ważne jest rozważenie możliwości takiego rozpoznania u wszystkich pacjentów, u których podczas lub po zakończeniu stosowania Ceftryaksone wystąpiła biegunka (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy rozważyć możliwość przerwania terapii Ceftryaksone i zastosowanie specyficznej terapii przeciwko Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę.

Tak jak przy stosowaniu innych środków przeciwbakteryjnych, możliwe jest rozwinięcie się nadkażenia spowodowanego mikroorganizmami opornymi na lek.

Ciężka niewydolność nerek i wątroby.

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zaleca się staranne kliniczne monitorowanie bezpieczeństwa i skuteczności leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Wpływ na wyniki badań serologicznych.

Podczas stosowania Ceftryaksone test Coombsa może dawać wyniki fałszywie pozytywne. Ponadto Ceftryaksone może powodować fałszywie pozytywne wyniki podczas badania na galaktozemię oraz przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi. Dlatego podczas leczenia Ceftryaksone stężenie glukozy w moczu należy oznaczać metodami enzymatycznymi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Należy zapoznać się z instrukcjami do każdej test-systemu. W razie potrzeby należy stosować alternatywne metody kontroli.

Sód.

1 gram leku zawiera 3,6 mmol (83,03 mg) sodu, co odpowiada 4,15% zalecanego przez WHO maksymalnego dziennego spożycia sodu wynoszącego 2 g dla dorosłego.

Właściwości przeciwbakteryjne.

Ceftryaksone ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego i może być niewystarczający w monoterapii niektórych rodzajów infekcji, chyba że patogen został potwierdzony (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). W przypadku infekcji polimikrobiotycznych, gdy wśród podejrzanych patogenów występują szczepy oporne na Ceftryaksone, należy rozważyć konieczność zastosowania dodatkowych antybiotyków.

Stosowanie lidokainy.

Jeśli jako rozpuszczalnik stosuje się roztwór lidokainy, Ceftryaksone można podawać wyłącznie do wewnątrzmięśniowo. Przed podaniem leku należy koniecznie uwzględnić przeciwwskazania, środki ostrożności i inną odpowiednią informację zawartą w ulotce do lidokainy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Roztworu lidokainy w żadnym wypadku nie wolno podawać dożylnie.

Kamica żółciowa.

W przypadku obecności cieni na badaniu ultrasonograficznym należy wziąć pod uwagę możliwość wytrącania się soli wapniowej Ceftryaksone. Obserwowano cienie błędnie interpretowane jako kamienie żółciowe na badaniach ultrasonograficznych pęcherza żółciowego, które występowały częściej przy stosowaniu Ceftryaksone w dawce 1 g na dobę i wyższej. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leku u dzieci. Takie osady znikają po przerwaniu terapii Ceftryaksone. Rzadko wytrącanie się soli wapniowej Ceftryaksone towarzyszyło objawom klinicznym. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się leczenie zachowawcze, niechirurgiczne. Lekarz powinien rozważyć możliwość przerwania stosowania leku, biorąc pod uwagę ocenę stosunku korzyści do ryzyka w każdym konkretnym przypadku (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zastój żółci.

Podczas stosowania Ceftryaksone odnotowano przypadki zapalenia trzustki, które mogły być spowodowane obturacją dróg żółciowych. Większość pacjentów miała czynniki ryzyka rozwoju cholestazy i szlamu żółciowego, np. wcześniejsze intensywne leczenie, ciężkie choroby, żywienie dożylne. Nie można wykluczyć, że wytrącanie się osadów w drogach żółciowych w wyniku stosowania Ceftryaksone może być wyzwalaczem lub współczynnikiem tego powikłania.

Kamica nerkowa.

Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które ustępowały po przerwaniu stosowania Ceftryaksone (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie ultrasonograficzne. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem kamicy nerkowej lub hiperkalciurii podejmuje lekarz, biorąc pod uwagę ocenę stosunku korzyści do ryzyka w każdym konkretnym przypadku.

Reakcja Jarischa-Herxhejmera.

U niektórych pacjentów z infekcjami wywołanymi przez spiralnie (spirochety) może rozwinąć się reakcja Jarischa-Herxhejmera krótko po rozpoczęciu leczenia Ceftryaksone. Reakcja Jarischa-Herxhejmera jest zazwyczaj stanem samoograniczającym się lub może wymagać leczenia objawowego. Nie należy przerywać leczenia antybiotykiem, jeśli wystąpi taka reakcja.

Encefalopatia.

Opisywano przypadki rozwoju encefalopatii podczas stosowania Ceftryaksone (patrz sekcja „Działania niepożądane”), szczególnie u pacjentów starszych z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”) lub zaburzeniami układu nerwowego. Jeśli podejrzewa się encefalopatię związaną z Ceftryaksone (np. obniżenie poziomu świadomości, zmiany stanu psychicznego, mioklonie, drgawki), należy rozważyć możliwość przerwania stosowania Ceftryaksone.

Unieszkodliwianie leku.

Należy minimalizować wprowadzanie leku do środowiska zewnętrznego. Należy zapobiegać przedostawaniu się leku do kanalizacji lub odpadów komunalnych. Nieużywany lek po zakończeniu leczenia lub po upływie terminu ważności należy zwrócić w oryginalnym opakowaniu dostawcy (lekarzowi lub farmaceucie) w celu właściwego unieszkodliwienia.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Ceftryaksone przenika przez barierę łożyskową. Dane dotyczące stosowania u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na zarodek/płód, rozwój okołoporodowy i poporodowy.

W czasie ciąży, szczególnie w I trymestrze, Ceftryaksone można stosować tylko wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Karmienie piersią. Ceftryaksone przenika do mleka matki w niskich stężeniach, ale przy stosowaniu w dawkach terapeutycznych nie spodziewa się wpływu na niemowlęta karmione piersią. Niemniej nie można wykluczyć ryzyka rozwoju biegunki i grzybicy błon śluzowych. Należy również wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu/odmowie stosowania Ceftryaksone, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z terapii dla kobiety.

Plodność. W badaniach funkcji rozrodczych nie stwierdzono negatywnego wpływu na męską ani żeńską płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Podczas leczenia Ceftryaksone mogą wystąpić działania niepożądane (np. zawroty głowy), które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Dawka leku zależy od ciężkości zakażenia, wrażliwości patogenu, lokalizacji i typu infekcji, a także od wieku pacjenta oraz funkcji wątroby i nerek.

Poniżej podano zalecane dawki dla wskazanych wskazań. W szczególnie ciężkich przypadkach należy stosować maksymalne zalecane dawki.

Dorośli i dzieci powyżej 12. roku życia (≥ 50 kg)

*W przypadku potwierdzonej bakteryjnej posocznicy należy rozważyć zastosowanie maksymalnych zalecanych dawek.

**W przypadku dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć możliwość podawania leku 2 razy na dobę (co 12 godzin).

Wskazania dla dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg), wymagających zastosowania specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

Można zastosować jednorazową dawkę wewnątrzmięśniową 1–2 g leku Ceftryaksone.

Niektóre dane wskazują, że Ceftryaksone może być skuteczny przy wewnątrzmięśniowym podawaniu w dawce 1–2 g na dobę przez 3 dni w przypadku ciężkiego przebiegu infekcji lub gdy poprzednia terapia była nieskuteczna.

Profilaktyka infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

2 g jednorazowo przed zabiegiem.

Gonoreja

Jednorazowa dawka 500 mg w dawce wewnątrzmięśniowej.

Zastrzeżenie

Zwykle zalecana dawka wynosi 500 mg – 1 g 1 raz na dobę, z możliwością zwiększenia dawki do 2 g 1 raz na dobę w przypadku zastrzeżenia nerwowego przez okres 10–14 dni. Zalecenia dotyczące dawkowania przy zastrzeżeniu, w tym zastrzeżeniu nerwowym, oparte są na ograniczonych danych. Należy również uwzględnić krajowe lub lokalne zalecenia.

Rozsiane borelioza Lyme’a [wczesny (II) etap i późny (III) etap]

Po 2 g 1 raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również uwzględnić krajowe lub lokalne zalecenia.

Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku od 15 dni do 12 lat (˂ 50 kg)

Dzieciom o masie ciała ≥ 50 kg należy stosować zwykłe zalecane dawki dla dorosłych.

*W przypadku potwierdzonej dokumentalnie bakteriemii należy rozważyć zastosowanie maksymalnych zalecanych dawek.

**W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć możliwość podawania leku 2 razy na dobę (co 12 godzin).

Wskazania u noworodków, niemowląt i dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 lat (˂ 50 kg), wymagających zastosowania specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można podać jednorazowo wewnątrzmięśniowo lek Ceftryaksone w dawce 50 mg/kg. Ograniczone dane wskazują, że w przypadku ciężkiego przebiegu infekcji u dziecka lub nieskuteczności poprzedniego leczenia, Ceftryaksone może być skuteczny przy podawaniu wewnątrzmięśniowym w dawce 50 mg/kg na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

50–80 mg/kg jako dawka jednorazowa przed zabiegiem.

Zastrzykowce

Zwykle zalecane dawki to 75–100 mg/kg (maksymalnie 4 g) 1 raz na dobę przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w przypadku zastrzykowców, w tym neurosyfilis, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również brać pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Rozsiane boreliozy Lyme’a [wczesny (II) etap i późny (III) etap]

50–80 mg/kg 1 raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy więc również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Noworodki w wieku 0–14 dni

Ceftryaksone jest przeciwwskazany u przedwcześnie urodzonych noworodków w wieku do 41 tygodnia uwzględniającego rozwój wewnątrzmacierzy (wiek ciążowy + wiek kalendarzowy).

* W przypadku potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie maksymalnych zalecanych dawek. Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej 50 mg/kg.

Wskazania u noworodków w wieku 0–14 dni, wymagających specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

W leczeniu wstępnym ostrego zapalenia ucha środkowego można podać jednorazowo wewnątrzmięśniowo Ceftryaksone w dawce 50 mg/kg.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przedoperacyjnie

20–50 mg/kg jednorazowo przed zabiegiem.

Zastrzeżenie

Zwykle zalecana dawka wynosi 50 mg/kg 1 raz na dobę przez 10–14 dni. Zalecenia dotyczące dawkowania w przypadku zastrzeżenia, w tym neurozastrzeżenia, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również uwzględnić zalecenia krajowe lub lokalne.

Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Biorąc pod uwagę ogólne zalecenia dotyczące terapii antybiotykowej, stosowanie ceftryaksone należy kontynuować przez 48–72 godziny po ustąpieniu gorączki lub potwierdzeniu eliminacji bakteryjnego patogenu.

Pacjenci w podeszłym wieku

Przy odpowiedniej funkcji nerek i wątroby nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z zaburzoną funkcją wątroby

Dostępne dane nie wskazują na konieczność korekty dawki w przypadku łagodnego lub umiarkowanego zaburzenia funkcji wątroby, o ile funkcja nerek nie jest zaburzona.

Brak danych badań dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z zaburzoną funkcją nerek

U pacjentów z zaburzoną funkcją nerek nie ma potrzeby zmniejszania dawki ceftryaksone, o ile funkcja wątroby nie jest zaburzona. Tylko w przypadku niewydolności nerek w stadium przedkońcowym (klirens kreatyniny mniejszy niż 10 ml/min) dawka dobową ceftryaksone nie powinna przekraczać 2 g.

Pacjentom poddawanym dializie nie wymaga się podawania dodatkowej dawki po dializie. Ceftryaksone nie jest usuwany z organizmu metodą dializy otrzewnowej ani hemodializy. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Pacjenci z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby i nerek

W przypadku jednoczesnego ciężkiego zaburzenia funkcji nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Sposób podania i zasady przygotowania roztworu

Podanie wewnątrzmięśniowe

Ceftryaksone można podawać za pomocą głębokiej iniekcji wewnątrzmięśniowej. Iniekcję wewnątrzmięśniową należy wykonywać w środek stosunkowo dużej masy mięśniowej. Zaleca się podawanie nie więcej niż 1 g w jednym miejscu.

Jeśli lidokaina jest stosowana jako rozpuszczalnik, otrzymany roztwór nigdy nie może być podawany dożylnie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Zaleca się również zapoznanie się z instrukcją medycznego stosowania lidokainy.

Do podania wewnątrzmięśniowego 1 g Ceftryaksone rozpuszcza się w 3,5 ml 1% roztworu hydrochloroku lidokainy. Po dodaniu rozpuszczalnika należy wizualnie ocenić pełność rozpuszczenia.

Podanie dożylne

Ceftryaksone można podawać za pomocą infuzji dożylnej trwającej co najmniej 30 minut (zalecany sposób podania) lub za pomocą powolnej iniekcji dożylnej trwającej ponad 5 minut. Przerzutowe podanie dożylne należy wykonywać przez 5 minut, najlepiej do większych żył.

Stężenie do iniekcji dożylnej: 100 mg/ml.

Stężenie do infuzji dożylnej: 50 mg/ml.

Po dodaniu rozpuszczalnika należy wizualnie ocenić pełność rozpuszczenia. Zaleca się stosowanie świeżo przygotowanych roztworów.

Do iniekcji dożylnej 1 g Ceftryaksone rozpuszcza się w 10 ml wody do wstrzykiwań. Iniekcję należy podawać bezpośrednio do żyły lub przez rurkę do infuzji dożylnej.

Do infuzji dożylnej zawartość fiolki z 1 g Ceftryaksone należy rozpuścić w 10 ml wody do wstrzykiwań. Następnie roztwór należy dodać do 10 ml jednej z poniższych cieczy do infuzji, które nie zawierają wapnia:

• 0,9% roztwór chlorku sodu;
• 5% roztwór glukozy;
• 0,45% roztwór chlorku sodu + 2,5% roztwór glukozy;
• 10% roztwór glukozy;
• 6% roztwór dekstranu w 5% roztworze glukozy;
• woda sterylna do wstrzykiwań.

Linię do infuzji należy przepłukać po każdym zastosowaniu.

Niemowlętom i dzieciom do 12. roku życia dawki dożylne 50 mg/kg lub większe należy podawać za pomocą infuzji dożylnej.

Noworodkom dawki dożylne należy podawać przez 60 minut, aby zmniejszyć potencjalne ryzyko encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Podanie wewnątrzmięśniowe należy rozważyć, gdy podanie dożylne jest niemożliwe lub mniej odpowiednie dla pacjenta.

Dawki przekraczające 2 g należy podawać dożylnie.

Ceftryaksone jest przeciwwskazany u noworodków (≤ 28 dni), jeśli wymagają (lub przewiduje się, że będą wymagać) leczenia roztworami wapniowymi podawanymi dożylnie, w tym ciągłej infuzji roztworów zawierających wapń, takich jak roztwory do żywienia dojelitowego, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowych ceftryaksone (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie można stosować rozpuszczalników zawierających wapń (np. roztwór Ringera lub roztwór Hartmana) do rekonstytucji ceftryaksone w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania otrzymanego roztworu do podania dożylnego, ze względu na możliwość powstawania osadów. Możliwe jest również powstawanie osadów soli wapniowych ceftryaksone w przypadku mieszania ceftryaksone z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie do infuzji dożylnej. Dlatego nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie ceftryaksone z roztworami zawierającymi wapń (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Niezgodność”).

W profilaktyce zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przedoperacyjnie ceftryaksone należy podać 30–90 minut przed zabiegiem chirurgicznym.

Świeżo przygotowane roztwory zachowują stabilność fizyczną i chemiczną przez co najmniej 6 godzin w temperaturze 25 °C oraz przez 24 godziny w temperaturze 2–8 °C.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek po rozpuszczeniu należy stosować natychmiast. Jeśli nie zostanie użyty natychmiast, czas i warunki przechowywania w trakcie użytkowania nie powinny przekraczać powyżej wymienionych okresów zachowania stabilności chemicznej i fizycznej, a odpowiedzialność za to ponosi użytkownik.

Ceftryaksone nie należy mieszać w jednej strzykawce z żadnym innym lekiem, z wyjątkiem 1% roztworu hydrochloroku lidokainy (tylko do iniekcji wewnątrzmięśniowych). W zależności od stężenia i czasu przechowywania kolor roztworów może wahać się od bladożółtego do brązowozłotego. Ta cecha substancji czynnej nie wpływa na skuteczność ani tolerancję leku.

Objętość wypierania 1 g Ceftryaksone wynosi 0,71 ml w wodzie do wstrzykiwań oraz w 1% roztworze hydrochloroku lidokainy. Po dodaniu 10 ml wody do wstrzykiwań osiąga się końcowe stężenie otrzymanego roztworu 93,37 mg/ml. Po dodaniu 3,5 ml 1% roztworu hydrochloroku lidokainy końcowe stężenie otrzymanego roztworu wynosi 237,53 mg/ml.

Nieużywany lek lub odpady należy utylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Dzieci.

Lek należy stosować dzieciom zgodnie z dawkami podanymi w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Przedawkowanie.

Objawy: możliwe nudności, wymioty, biegunka.

Leczenie: hemodializa i dializa otrzewnowa nie zmniejszają nadmiernych stężeń leku we krwi. Nie istnieje specyficzny antydotum. W przypadku przedawkowania należy prowadzić leczenie objawowe.

Niepożądane reakcje.

Najczęstsze niepożądane reakcje podczas stosowania Ceftryaksone to eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia, biegunka, wysypka oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych. Częstość występowania niepożądanych reakcji Ceftryaksone została ustalona na podstawie danych z badań klinicznych.

Niepożądane reakcje sklasyfikowano według częstości występowania w następujący sposób: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 – < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100), niezwykle rzadko (≥ 1/10000 – < 1/1000), częstość nieznana (niemożliwa do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

a Na podstawie doniesień po marketingu. Ponieważ informacje o tych reakcjach są zgłaszane dobrowolnie i dotyczą nieokreślonej liczby pacjentów, nie można wiarygodnie oszacować częstości występowania reakcji, z tego względu częstość ta jest określana jako nieznana.

1Zazwyczaj odwracalne po zaprzestaniu stosowania ceftryaksone.

2Zobacz sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

Opis wybranych niepożądanych reakcji

Infekcje i inwazje.

Przypadki biegunki po zastosowaniu ceftryaksone mogą być związane z nadmiernym wzrostem Clostridium difficile.

Taktyka leczenia powinna obejmować podanie odpowiedniej ilości płynów i elektrolitów (zobacz sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Osady soli wapniowej ceftryaksone.

Zarejestrowano rzadkie przypadki ciężkich niepożądanych reakcji, czasem zakończone śmiertelnie, u noworodków przedwczesnych i dojrzałych (w wieku < 28 dni), którym podawano wewnątrznie ceftryaksone i leki zawierające wapń. Podczas sekcji zwłok stwierdzono obecność osadów soli wapniowej ceftryaksone w płucach i nerkach. Wysokie ryzyko powstawania osadów u noworodków wynika z małej objętości ich krwi oraz dłuższego niż u dorosłych okresu półwydalenia ceftryaksone (zobacz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów w dróg moczowych, głównie u dzieci w wieku od 3 lat, które otrzymywały wysokie dawki dobowe leku (≥ 80 mg/kg/dobę) lub kumulacyjną dawkę przekraczającą 10 g oraz miały dodatkowe czynniki ryzyka (ograniczone przyjmowanie płynów, odwodnienie, ograniczona ruchliwość, leżenie w łóżku). Powstawanie osadów może występować z objawami lub bez objawów, może prowadzić do obturacji moczowodów, pourazowej ostrej niewydolności nerek i anurii. Osady zazwyczaj znikają po zaprzestaniu stosowania ceftryaksone (zobacz sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone w pęcherzu żółci, głównie u pacjentów, którym lek podawano w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa. U dzieci, na podstawie danych z badania prospektywnych ceftryaksone, częstość powstawania osadów przy wstrzyknięciu dożylnym była różna – w niektórych badaniach powyżej 30%. Przy powolnym wstrzykiwaniu leku (przez 20–30 minut) częstość powstawania osadów wydaje się niższa. Powstawanie osadów zazwyczaj nie towarzyszy objawom, jednak rzadko pojawiają się objawy kliniczne, takie jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po zaprzestaniu stosowania ceftryaksone osady zazwyczaj znikają (zobacz sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych reakcji.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych reakcji po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z lekiem. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane niepożądane reakcje zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

W oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Zgodnie z danymi literatury naukowej, ceftryaksone jest niezgodny z amsakryną, wancomycyną, flukonazolem i aminoglikozydami.

Roztworów zawierających ceftryaksone nie należy mieszać z innymi lekami ani dodawać do innych leków, z wyjątkiem tych wymienionych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. W szczególności, roztworów zawierających wapń (np. roztwór Ringera, roztwór Hartmana) nie należy stosować do rekonstytucji ceftryaksone w fiolce ani do dalszego rozcieńczania rekonstytuowanego roztworu do wstrzykiwania dożylnego, ponieważ może dojść do wytrącenia osadu. Ceftryaksone nie należy mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym z roztworami do całkowitego żywienia dożylnego (zobacz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”, „Sposób stosowania i dawki” oraz „Niepożądane reakcje”).

Jeśli przewiduje się leczenie kombinacją ceftryaksone z innym antybiotykiem, nie należy mieszać tych leków w jednej strzykawce ani w jednym roztworze do infuzji.

Opakowanie. Po 1 fiolce z proszkiem; po 1 fiolce w opakowaniu.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Spółka Akcyjna Publiczna „Naukowo-produkcyjne Centrum „Borszczagiwski Zakład Chemiczno-Farmaceutyczny”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 03134, miasto Kijów, ul. Mira, 17.