Ceftryaksone

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leczniczego środka farmaceutycznego ceftryaksone (Ceftriaxone)

Skład:

substancja czynna: ceftryaksone;

1 fiolka zawiera: ceftryaksone (w postaci ceftryaksone sodu) – 1,0 g;

1 ampułka rozpuszczalnika zawiera roztwór chlorowodorku lidokainy (chlorowodórek lidokainy monohydrat – 35 mg, chlorek sodu, roztwór wodorotlenku sodu 1 M, woda do wstrzykiwań)

lub

1 ampułka rozpuszczalnika zawiera wodę do wstrzykiwań – 10 ml.

Postać farmaceutyczna. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: krystaliczny proszek prawie biały lub lekko żółtawy.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki β-laktamowe. Cefalosporyny III pokolenia. Ceftryaksone. Kod ATC J01D D04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Ceftryaksone hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii po przyłączeniu się do białek wiążących penicylinę. W wyniku tego zatrzymuje się biosynteza ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy komórki bakteryjnej i jej śmierci.

Odporność. Odporność bakteryjna na ceftryaksone może rozwijać się w wyniku działania jednego lub kilku mechanizmów:

• Hydrolizy przez β-laktamazy, w tym β-laktamazy o szerokim spektrum działania, karbapenemazy i enzymy typu Amp C, które mogą być indukowane lub trwale zahamowane u niektórych beztlenowych bakterii Gram-ujemnych.
• Obniżonej powinności białek wiążących penicylinę wobec ceftryaksonu.
• Nieprzenikalności zewnętrznej błony u bakterii Gram-ujemnych.
• Bakteryjnego pompy eflluksowej.

Granice wartości przy oznaczaniu wrażliwości. Graniczne wartości minimalnego stężenia hamującego (MIC), określone przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST):

a. Wnioski dotyczące wrażliwości oparte są na wrażliwości na cefoksytynę.

b. Wnioski dotyczące wrażliwości oparte są na wrażliwości na penicylinę.

c. Rzadko występują izolaty z minimalną stężeniem hamującym przekraczającym granice wrażliwości. W przypadku takiego zjawiska należy przeprowadzić ponowne testowanie, a w przypadku potwierdzenia – wysłać materiał do laboratorium referencyjnego.

d. Granice dotyczą dobowej dawki wewnętrznie żylnie 1 g × 1 oraz wysokiej dawki co najmniej 2 g × 1.

Skuteczność kliniczna w stosunku do określonych patogenów

Zasięg oporności nabytej u wyizolowanych gatunków może się różnić w zależności od regionu i czasu, dlatego potrzebna jest lokalna informacja o oporności, szczególnie w przypadku ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się z ekspertem, jeśli lokalny zasięg oporności jest taki, że skuteczność leku w leczeniu przynajmniej niektórych typów infekcji budzi wątpliwości.

Gatunki wrażliwe

Drobnoustroby Gram-dodatnie beztlenowe

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)£, bakterie koagulazo-ujemne (wrażliwe na metycylinę)£, Streptococcus pyogenes (grupa A), Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus pneumoniae, Streptococci grupy Viridans.

Drobnoustroby Gram-ujemne beztlenowe

Borrelia burgdorferi, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Moraxella catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Proteus mirabilis, Providens spp., Treponema pallidum.

Gatunki, w których oporność nabyta może stanowić problem

Drobnoustroby Gram-dodatnie beztlenowe

Staphylococcus epidermidis+, Staphylococcus haemolyticus+, Staphylococcus hominis+.

Drobnoustroby Gram-ujemne beztlenowe

Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli%, Klebsiella pneumoniae%, Klebsiella oxytoca%, Morganella morganii, Proteus vulgaris, Serratia marcescens.

Drobnoustroby tlenowe

Bacteroides spp., Fusobacterium spp., Peptostreptococcus spp., Clostridium perfringens.

Drobnoustroby oporne

Drobnoustroby Gram-dodatnie beztlenowe

Enterococcus spp., Listeria monocytogenes.

Drobnoustroby Gram-ujemne beztlenowe

Acinetobacter baumannii, Pseudomonas aeruginosa, Stenotrophomonas maltophilia.

Drobnoustroby tlenowe

Clostridium difficile.

Inne

Chlamydia spp., Chlamydophila spp., Mycoplasma spp., Legionella spp., Ureaplasma urealyticum.

£ Wszystkie metycylinooporne bakterie są oporne na Ceftryaksone.

• Częstość oporności >50% przynajmniej w jednym regionie.

% Odmiany produkujące β-laktamazy o szerokim spektrum działania są zawsze oporne.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Podanie wewnątrzmięśniowe. Po wstrzyknięciu wewnątrzmięśniowym średnie maksymalne stężenie Ceftryaksone w osoczu wynosi około połowy takiego, jakie obserwuje się po podaniu dożylnej równoważnej dawki. Maksymalne stężenie w osoczu po jednorazowym wstrzyknięciu wewnątrzmięśniowym 1 g leku wynosi 81 mg/l i osiągane jest po 2-3 godzinach od podania. Pole pod krzywą „stężenie-czas” w osoczu po podaniu wewnątrzmięśniowym jest równe takiej po podaniu dożylnej równoważnej dawki.

Podanie dożylne. Po dożylnej iniekcji bolusowej Ceftryaksone w dawce 500 mg i 1 g średnie maksymalne stężenie Ceftryaksone w osoczu wynosi odpowiednio około 120 i 200 mg/l. Po dożylnej infuzji Ceftryaksone w dawce 500 mg, 1 g i 2 g stężenie Ceftryaksone w osoczu wynosi odpowiednio około 80, 150 i 250 mg/l.

Rozkład. Objętość rozkładu Ceftryaksone wynosi 7-12 l. Stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenia hamujące dla większości istotnych patogenów infekcyjnych stwierdza się w tkankach, w tym w płucach, sercu, dróg żółciowych, wątrobie, migdałkach, uchu środkowym i błonie śluzowej nosa, kościach, a także w płynie mózgowo-rdzeniowym, opłucnej i płynie stawowym, wydzielinie prostaty. Obserwowano wzrost średniego maksymalnego stężenia w osoczu o 8-15% (Cmax) po powtarzanym podawaniu; stan równowagi osiągany był w większości przypadków w ciągu 48-72 godzin, w zależności od drogi podania.

Przenikanie do poszczególnych tkanek. Ceftryaksone przenika przez opony mózgowe. Penetracja jest bardziej wyrażona przy zapaleniu opon mózgowych. Średnie maksymalne stężenie Ceftryaksone w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowych wynosi do 25% w porównaniu do 2% u pacjentów bez zapalenia opon mózgowych. Maksymalne stężenia Ceftryaksone w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągane są około 4-6 godzin po wstrzyknięciu dożylnej. Ceftryaksone przenika przez barierę łożyskową, a także w małych stężeniach pojawia się w mleku matki (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Wiązanie z białkami osocza krwi. Ceftryaksone wiąże się odwracalnie z albuminą. Wiązanie z białkami osocza krwi wynosi około 95% przy stężeniu w osoczu krwi poniżej 100 mg/l. Wiązanie jest nasycane, a stopień wiązania zmniejsza się wraz ze wzrostem stężenia (do 85% przy stężeniu w osoczu krwi 300 mg/l).

Biotransformacja. Ceftryaksone nie ulega metabolizmowi systemowemu, a przekształca się w nieaktywne metabolity pod wpływem flory jelitowej.

Wydalanie. Całkowity klirens osoczowy Ceftryaksone (związanego i niezwiązanego) wynosi 10-22 ml/min. Klirens nerkowy wynosi 5-12 ml/min. 50-60% Ceftryaksone wydzielane jest w niezmienionej formie przez nerki, głównie przez filtrację kłębuszkową, 40-50% – w niezmienionej formie z żółcią. Okres półtrwania (t½) Ceftryaksone u dorosłych wynosi około 8 godzin.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby.

U chorych z uszkodzeniem funkcji nerek lub wątroby farmakokinetyka Ceftryaksone zmienia się nieznacznie, obserwuje się jedynie nieznaczne wydłużenie t½ (mniej niż dwukrotnie), nawet u pacjentów z ciężkim uszkodzeniem funkcji nerek.

Umierne wydłużenie t½ przy uszkodzeniu funkcji nerek wyjaśnia się kompensacyjnym zwiększeniem klirensu pozanerkowego w wyniku zmniejszenia się wiązania z białkami i odpowiedniego zwiększenia się klirensu pozanerkowego całkowitego Ceftryaksone.

U pacjentów z uszkodzeniem funkcji wątroby t½ Ceftryaksone nie wydłuża się ze względu na kompensacyjne zwiększenie się klirensu nerkowego. Dzieje się to również w wyniku zwiększenia się frakcji wolnej Ceftryaksone w osoczu krwi, co sprzyja paradoksalnemu zwiększeniu się całkowitego klirensu leku i zwiększeniu objętości rozkładu równolegle do całkowitego klirensu.

Pacjenci w podeszłym wieku. U pacjentów w wieku powyżej 75 lat średni t½ jest zazwyczaj 2-3 razy wyższy niż u młodszych dorosłych.

Dzieci. t½ Ceftryaksone jest wydłużony u noworodków w wieku do 14 dni. Poziom wolnego Ceftryaksone może dalej wzrastać w wyniku działania takich czynników, jak zmniejszenie filtracji kłębuszkowej i zaburzenia wiązania z białkami. U dzieci t½ jest krótszy niż u noworodków lub dorosłych.

Klirens osoczowy i objętość rozkładu całkowitego Ceftryaksone są wyższe u dzieci niż u dorosłych.

Liniowość/nieliniowość. Farmakokinetyka Ceftryaksone jest nieliniowa, a wszystkie główne parametry farmakokinetyczne, z wyjątkiem t½, zależą od dawki i zmniejszają się w mniejszym stopniu niż proporcjonalnie do dawki. Nieliniowość obserwuje się w wyniku nasycenia wiązania z białkami osocza krwi, dlatego dotyczy to całkowitego Ceftryaksone w osoczu krwi, a nie dotyczy formy wolnej (niezwiązanej).

Związek farmakokinetyczny/farmakodynamiczny. Jak u innych β-laktamów, indeks farmakokinetyczny/farmakodynamiczny, który wykazuje najlepszą korelację ze skutecznością in vivo, to procent przedziału dawkowania, w którym stężenie niezwiązane pozostaje powyżej minimalnego stężenia hamującego Ceftryaksone dla poszczególnych gatunków docelowych (czyli %T > minimalne stężenie hamujące).

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Lek jest wskazany w leczeniu następujących zakażeń u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków dojrzałych (od urodzenia):

• oponiak bakteryjny;
• zapalenie płuc nabyte spoza szpitala;
• zapalenie płuc nabyte w szpitalu;
• ostre zapalenie ucha środkowego;
• infekcje jamy brzusznej;
• skomplikowane infekcje dróg moczowych (w tym naczyniorzut);
• infekcje kości i stawów;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• rzęsistek;
• kiła;
• zapalenie wsierdzia bakteryjne.

Lek może być stosowany w:

• leczeniu zaostrzenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych;
• leczeniu rozsianej boreliozy Lyme’a (wczesnej (II etap) i późnej (III etap)) u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków od 15 dnia życia;
• profilaktyce przeciwinfekcyjnej przed zabiegami chirurgicznymi;
• leczeniu pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka z podejrzeniem infekcji bakteryjnej;
• leczeniu pacjentów z bakteriemią, która pojawiła się w związku z którąkolwiek z wymienionych infekcji lub gdy istnieje podejrzenie którejś z wyżej wymienionych infekcji.

Preparat należy stosować łącznie z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, jeśli zakres potencjalnych patogenów bakteryjnych nie mieści się w zakresie jego działania (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Należy brać pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ceftryaksone lub inny antybiotyk z grupy cefalosporyn. W przypadku wcześniejszych ciężkich reakcji nadwrażliwości (np. reakcji anafilaktycznych) na inne typy antybiotyków β-laktamowych (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Ceftryaksone jest przeciwwskazane:

• noworodkom przedwczesnym w wieku ≤ 41 tygodni, uwzględniając okres rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*;
• noworodkom dojrzałym (w wieku ≤28 dni):
• z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipoproteynemią lub kwasicy, ponieważ w takich stanach wiązanie bilirubiny z albuminą jest prawdopodobnie zaburzone*;
• którzy wymagają (lub u których przewiduje się potrzebę) wstrzykiwania dożylnego leków zawierających wapń lub roztworów do infuzji zawierających wapń, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania” oraz „Działania niepożądane”).

* Badania in vitro wykazały, że ceftryaksone może wypierać bilirubinę z jej wiązania z albuminą osocza krwi, co może prowadzić do rozwoju encefalopatii bilirubinowej u tych pacjentów.

Przed wstrzyknięciem domięśniowym ceftryaksonu należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy, jeśli jest ona stosowana jako rozpuszczalnik (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Patrz instrukcja stosowania lidokainy, szczególnie przeciwwskazania.

Roztworów ceftryaksonu zawierających lidokainę nie wolno podawać dożylne.

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Roztworów zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, nie należy stosować do rekonstytucji leku Ceftryaksone w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania otrzymanego roztworu do podania dożyciowego, ponieważ może dojść do wytrącenia osadu. Osady soli wapniowej ceftryaksonu mogą również powstawać podczas mieszania ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym. Ceftryaksonu nie można podawać jednocześnie z roztworami dożyciowymi zawierającymi wapń, w tym z roztworami do infuzji długotrwałych zawierającymi wapń, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą systemu typu Y. Jednak u pozostałych pacjentów, z wyjątkiem noworodków, ceftryakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przepłukania systemu cieczą zgodną z oboma lekami między infuzjami. Badania in vitro przeprowadzone z wykorzystaniem osocza krwi dorosłych i osocza krwi pępowinowej noworodków wykazały, że noworodki są narażone na zwiększony ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”, „Działania niepożądane”).

Stosowanie jednoczesne leku z doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi może nasilać działanie antagonisty witaminy K i zwiększać ryzyko krwawienia. Zaleca się częste sprawdzanie międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) oraz odpowiednie dostosowanie dawki antagonisty witaminy K zarówno podczas, jak i po leczeniu ceftryaksonem (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Istnieją sprzeczne dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego działania aminoglikozydów na nerki przy ich jednoczesnym stosowaniu z cefalosporynami. W takich przypadkach należy dokładnie przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania stężenia aminoglikozydów (oraz funkcji nerek) w praktyce klinicznej.

W badaniu in vitro przy stosowaniu chloramfenikolu w połączeniu z ceftryaksonem obserwowano efekty antagonistyczne. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Nie odnotowano przypadków interakcji między ceftryaksonem a doustnymi lekami zawierającymi wapń ani między ceftryaksonem podawanym domięśniowo a lekami zawierającymi wapń (do podania dożylnej lub doustnego).

U pacjentów stosujących ceftryakson możliwe są wyniki fałszywie dodatnie testu Coombsa.

Ceftryaksone, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na obecność galaktozurii.

Podobnie, przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami nieloenzymatycznymi wyniki mogą być fałszywie dodatnie. Z tego powodu w okresie stosowania ceftryaksonu należy oznaczać poziom glukozy w moczu metodami enzymatycznymi.

Nie obserwowano zaburzeń funkcji nerek po jednoczesnym stosowaniu dużych dawek ceftryaksonu i silnych moczopędnych (np. furosemidu).

Jednoczesne stosowanie probenecydu nie zmniejsza wydalania ceftryaksonu.

Особliwości stosowania.

Reakcje nadwrażliwości. Jak przy stosowaniu wszystkich antybiotyków z grupy β-laktamów, opisywano przypadki ciężkich reakcji nadwrażliwości, czasem zakończone śmiercią (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Reakcje nadwrażliwości mogą również postępować do zespołu Kounisa, ciężkiej reakcji alergicznej, która może prowadzić do zawału mięśnia sercowego (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać stosowanie ceftryaksone i podjąć odpowiednie środki ratunkowe. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent miał wcześniej ciężkie reakcje nadwrażliwości na ceftryaksone, inne cefalosporyny lub inne środki β-laktamowe. Ceftryaksone należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem lekkiej nadwrażliwości na inne leki β-laktamowe.

Zarejestrowano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (zespół Stevensa-Johnsona lub zespół Lyella/ toksyczny naskórkowy nekrodermit, reakcja lekowa z eozynofilami i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS), które mogą zagrozić życiu) związane z leczeniem ceftryaksone, jednak częstość tych zjawisk jest nieznana (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Reakcja Jarischa-Herxhejmerya. Niektórzy pacjenci zakażeni patogenami z grupy spiralowców mogą doświadczać reakcji Jarischa-Herxhejmerya krótko po rozpoczęciu leczenia ceftryaksone. W przypadku wystąpienia reakcji Jarischa-Herxhejmerya może być konieczne leczenie objawowe. Leczenia antybiotykiem nie należy przerywać, jeśli wystąpi taka reakcja.

Encefalopatia. Opisywano encefalopatię podczas stosowania ceftryaksone (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”), szczególnie u pacjentów starszych z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”) lub zaburzeniami układu nerwowego. Jeśli podejrzewa się encefalopatię związaną ze stosowaniem ceftryaksone (np. obniżenie poziomu przytomności, zmiany stanu psychicznego, mioklonie, napady drgawkowe), należy rozważyć przerwanie stosowania ceftryaksone.

Interakcje z lekami zawierającymi wapń. Opisywano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone w płucach i nerkach u niemowląt przedwczesnych i urodzonych terminowo w wieku poniżej 1 miesiąca życia, zakończone śmiercią. Co najmniej jednemu z tych pacjentów ceftryaksone i wapń podano w różnych czasach i za pomocą różnych systemów do infuzji dożylnej. Według dostępnych danych naukowych nie stwierdzono potwierdzonych przypadków powstawania wewnątrznaczyniowych osadów, z wyjątkiem noworodków, którym podano ceftryaksone i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. Badania in vitro wykazały, że noworodki są narażone na większe ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone w porównaniu do pacjentów z innych grup wiekowych.

Podczas stosowania ceftryaksone u pacjentów w każdym wieku nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie żadnych roztworów dożylnych zawierających wapń, nawet przy użyciu różnych systemów infuzyjnych lub podawaniu leków do różnych miejsc infuzyjnych. Jednak u pacjentów w wieku od 28 dnia życia ceftryaksone i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem podawania leków przez różne systemy infuzyjne do różnych miejsc ciała lub wymiany lub dokładnego przepłukania systemu infuzyjnego roztworem soli fizjologicznej między podaniem tych środków, aby zapobiec powstawaniu osadów. Pacjentom wymagającym ciągłych infuzji roztworów zawierających wapń do żywienia dożylnego (PN), lekarz może przepisać alternatywne środki przeciwbakteryjne, których stosowanie nie wiąże się z podobnym ryzykiem powstawania osadów. Jeśli stosowanie ceftryaksone u pacjentów wymagających ciągłego żywienia zostanie uznane za konieczne, roztwory do PN i ceftryaksone można podawać jednocześnie, choćby przez różne systemy infuzyjne i do różnych miejsc ciała. Można również tymczasowo wstrzymać podawanie roztworów do PN na czas infuzji ceftryaksone i przepłukać systemy infuzyjne między podawaniem roztworów (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Reakcje niepożądane” oraz „Niezgodność”).

Dzieci. Bezpieczeństwo i skuteczność ceftryaksone zostały potwierdzone u dzieci w dawkach opisanych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Badania wykazały, że ceftryaksone, podobnie jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z połączenia z albuminą osocza.

Ceftryaksone jest przeciwwskazany u noworodków przedwczesnych i urodzonych terminowo, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Immunooposredniczona anemia hemolityczna. Przypadki immunooposredniczonej anemii hemolitycznej obserwowano u pacjentów przyjmujących leki przeciwbakteryjne z grupy cefalosporyn, w tym ceftryaksone (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Ciężkie przypadki anemii hemolitycznej, w tym zakończone śmiercią, odnotowano zarówno u dorosłych, jak i u dzieci podczas leczenia ceftryaksone.

Jeśli podczas stosowania ceftryaksone u pacjenta wystąpi anemia, należy rozważyć rozpoznanie anemii związanej ze stosowaniem cefalosporyn i przerwać stosowanie ceftryaksone do ustalenia etiologii choroby.

Długotrwałe leczenie. W przypadku długotrwałego leczenia należy regularnie wykonywać rozwinięty morfologiczny badanie krwi.

Zapalenie jelita grubego / nadmierny wzrost mikroorganizmów odpornych. Zarejestrowano przypadki zapalenia jelita grubego i zapalenia jelita grubego typu pseudobłoniastego związane z podawaniem leków przeciwbakteryjnych, występujące podczas stosowania niemal wszystkich środków przeciwbakteryjnych, w tym ceftryaksone. Ciężkość tych chorób może wahać się od lekkiej do zagrażającej życiu. Dlatego ważne jest, aby uwzględnić możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których wystąpiły biegunki podczas lub po stosowaniu ceftryaksone (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Należy rozważyć przerwanie terapii ceftryaksone i zastosowanie odpowiednich środków przeciwko Clostridium difficile. Leków hamujących perystaltykę nie należy stosować.

Podobnie jak przy stosowaniu innych leków przeciwbakteryjnych, mogą wystąpić nadkażenia spowodowane mikroorganizmami opornymi na lek.

Ostra niewydolność nerek i wątroby. W przypadku ostrej niewydolności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Wpływ na wyniki badań serologicznych. Podczas stosowania leku test Coombsa może dawać wyniki fałszywie dodatnie. Ponadto ceftryaksone może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na obecność galaktozemia (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Podczas oznaczania glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi mogą wystąpić fałszywie dodatnie wyniki. Podczas stosowania ceftryaksone poziom glukozy w moczu należy oznaczać metodami enzymatycznymi (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Obecność ceftryaksone może prowadzić do otrzymywania fałszywie niskich poziomów glukozy przy użyciu niektórych systemów oznaczania glukozy we krwi. Patrz instrukcja obsługi każdego systemu. W razie potrzeby należy stosować alternatywne metody analizy.

Zakres działania przeciwbakteryjnego. Ceftryaksone ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego i może nie być odpowiedni do stosowania jako monoterapia w leczeniu niektórych typów infekcji, chyba że patogen został już potwierdzony (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). W przypadku infekcji polimikrobiotycznych, gdy wśród podejrzewanych patogenów występują mikroorganizmy oporne na ceftryaksone, należy rozważyć zastosowanie dodatkowych antybiotyków.

Stosowanie lidokainy. Jeśli stosuje się roztwór lidokainy jako rozpuszczalnik, ceftryaksone można podawać wyłącznie do wewnątrzmięśniowo. Przed podaniem leku należy koniecznie wziąć pod uwagę przeciwwskazania, ostrzeżenia i inną odpowiednią informację zawartą w instrukcji do stosowania medycznego lidokainy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Roztworu lidokainy w żadnym wypadku nie wolno podawać dożylnie.

Kamica żółciowa. W przypadku obecności cieni na badaniu USG należy wziąć pod uwagę możliwość powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone. Obserwowano cienie błędnie uznawane za kamienie żółciowe na badaniach USG pęcherza żółciowego, a częstość ich występowania wzrastała przy stosowaniu ceftryaksone w dawce 1 g/dobę i wyższej. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leku u dzieci. Takie osady znikają po przerwaniu terapii ceftryaksone. W rzadkich przypadkach powstawanie osadów soli wapniowej ceftryaksone towarzyszyło objawom. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się zachowawcze, niechirurgiczne leczenie, a lekarz powinien podjąć decyzję o przerwaniu stosowania leku, opierając się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka w każdym konkretnym przypadku (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Zastój żółci. Zarejestrowano przypadki zapalenia trzustki, które mogły być spowodowane niedrożnością dróg żółciowych u pacjentów przyjmujących ceftryaksone (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Większość z tych pacjentów miała czynniki ryzyka rozwoju cholestazy i powstawania błota żółciowego, takie jak wcześniejsza intensywna terapia, ciężka choroba i całkowite żywienie dożylne. Nie można wykluczyć, że powstawanie osadów w drogach żółciowych w wyniku stosowania ceftryaksone może być czynnikiem inicjującym lub dodatkowym w rozwoju tego zaburzenia.

Kamica nerkowa. Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które ustąpiły po przerwaniu stosowania ceftryaksone (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie ultrasonograficzne. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem kamicy nerkowej lub hiperkalciurii podejmuje lekarz, opierając się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka w każdym konkretnym przypadku.

Sód. 1 gram leku ceftryaksone zawiera 3,6 mmol sodu. Należy to wziąć pod uwagę u pacjentów przestrzegających diety o kontrolowanej zawartości sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Ceftryaksone przenika przez barierę łożyskową. Dane dotyczące stosowania ceftryaksone u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na zarodek/płód, rozwój okołoporodowy i poporodowy. Ceftryaksone można stosować w czasie ciąży, w szczególności w pierwszym trymestrze, wyłącznie wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Karmienie piersią. Ceftryaksone przenika do mleka matki w niskich stężeniach, ale przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie przewiduje się żadnego wpływu na niemowlęta. Niemniej nie można wykluczyć ryzyka wystąpienia biegunki i grzybicy błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub o przerwaniu/stanowieniu się z zastosowania ceftryaksone, biorąc pod uwagę korzyści płynące z karmienia piersią dla dziecka i korzyści płynące z terapii dla kobiety.

Plodność. Badania funkcji rozrodczych nie wykazały objawów niepożądanego wpływu na płodność mężczyzn ani kobiet.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Ceftryaksone może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z złożonymi urządzeniami, ponieważ możliwe jest wystąpienie takich reakcji niepożądanych, jak zawroty głowy. Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z złożonymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie. Dawkę leku dobiera się indywidualnie w zależności od ciężkości, wrażliwości, lokalizacji i typu infekcji, a także od wieku oraz czynności wątroby i nerek pacjenta.

Poniżej podano zalecane dawki dla określonych wskazań. W szczególnie ciężkich przypadkach należy stosować najwyższą dawkę z zalecanego zakresu.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat (≥50 kg).

* W przypadku potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę, należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u dorosłych i dzieci powyżej 12. roku życia (≥50 kg), wymagające specjalnych schematów dawkowania.

Ostre zapalenie ucha środkowego. Można zastosować jednorazową dawkę wewnątrzmięśniową 1–2 g Ceftryaksone. Niektóre dane wskazują, że w przypadkach ciężkiego stanu pacjenta lub nieskutecznej poprzedniej terapii, Ceftryaksone może być skuteczny przy podawaniu w dawce 1–2 g wewnątrzmięśniowo raz na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją. 2 g jednorazowo przed zabiegiem.

Gonoreja. Jednorazowo 500 mg wstrzyknięć wewnątrzmięśniowych.

Zajście. Zalecana dawka to 500 mg – 1 g raz na dobę, z zwiększeniem dawki do 2 g raz na dobę w przypadku syfilisu neurologicznego przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w syfilisie, w tym syfilisie neurologicznym, oparte są na ograniczonych danych. Należy również uwzględnić krajowe lub lokalne wytyczne.

Uogólnione borelioza Lyme’a [wczesna (II etap) i późna (III etap)]. Po 2 g raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również uwzględnić krajowe lub lokalne wytyczne.

Dzieci

Dzieci w wieku od 15. dnia życia do 12. roku życia (<50 kg). Dzieciom o masie ciała 50 kg lub więcej należy stosować zwykłe dawki dla dorosłych.

* W przypadku potwierdzonej bakteryjemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę, należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u dzieci w wieku od 15 dnia do 12 roku życia (<50 kg), wymagające specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego. Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można stosować jednorazową wstrzyknięcie domięśniowe Ceftryaksone w dawce 50 mg/kg. Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu dziecka lub nieskutecznej poprzedniej terapii, Ceftryaksone może być skuteczny przy podawaniu domięśniowym w dawce 50 mg/kg na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją. 50–80 mg/kg jednorazowo przed zabiegiem.

Zastrzyk. Zalecana dawka to 75–100 mg/kg (maksymalnie 4 g) raz na dobę przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zastrzyku, w tym w zastrzyku mózgowym, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Rozsiane boreliozy Lyme’a [wczesne (II stadium) i późne (III stadium)]. 50–80 mg/kg raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Noworodki w wieku 0–14 dni. Ceftryaksone jest przeciwwskazany u przedwczesnie urodzonych noworodków w wieku do 41 tygodnia uwzględniając rozwój wewnątrzmaciczny (wiek ciążowy + wiek kalendarzowy).

* W przypadku potwierdzonej bakteryjnie bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej 50 mg/kg masy ciała.

Wskazania u noworodków w wieku 0–14 dni, wymagających specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego. Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować jednorazową wstrzyknięcie domięśniowe Ceftryaksone w dawce 50 mg/kg.

Profilaktyka zakażeń w miejscu wtrącania chirurgicznego przed zabiegiem. 20–50 mg/kg jednorazowo przed operacją.

Zastrzykawica. Zalecana dawka to 50 mg/kg raz dziennie przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w przypadku zastrzykawicy, w tym neurozastrzykawicy, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Czas trwania leczenia. Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Zgodnie z ogólnymi wytycznymi dotyczącymi terapii antybiotykowej, leczenie ceftryaksone należy kontynuować przez 48–72 godziny po ustąpieniu gorączki lub potwierdzeniu eliminacji infekcji bakteryjnej.

Pacjenci w podeszłym wieku. Przy dobrej funkcji nerek i wątroby nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby. Dane wskazują, że nie ma potrzeby korekty dawki u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, o ile funkcja nerek nie jest zaburzona. Brak danych dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z niewydolnością nerek. U pacjentów z zaburzoną funkcją nerek nie ma potrzeby obniżania dawki ceftryaksone, o ile funkcja wątroby nie jest zaburzona. Tylko w przypadku niewydolności nerek w stadium przedkońcowym (klirens kreatyniny mniejszy niż 10 ml/min) dobowe dawki ceftryaksone nie powinny przekraczać 2 g.

W przypadku, gdy chory poddawany jest dializie, nie ma potrzeby dodatkowego podawania leku po dializie. Ceftryaksone nie jest usuwany z organizmu podczas dializy peritonealnej ani hemodializy. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Pacjenci z ciężkim upośledzeniem funkcji wątroby i nerek. W przypadku jednoczesnego ciężkiego upośledzenia funkcji nerek i wątroby zaleca się staranne kliniczne monitorowanie bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Sposób podania

Podanie domięśniowe. Ceftryaksone można podawać drogą głębokiego wstrzyknięcia domięśniowego. Iniekcję domięśniową należy wykonywać w środkową część mięśnia pośladkowego. Zaleca się nie podawać więcej niż 1 g w jednym miejscu.

Jeśli lidokainę stosuje się jako rozpuszczalnik, otrzymany roztwór nigdy nie powinien być podawany dożylnie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Zaleca się zapoznanie się z instrukcją leku lidokainy przeznaczonego do stosowania medycznego.

Podanie dożylne. Ceftryaksone można podawać dożylne w formie infuzji trwającej co najmniej 30 minut (preferowana metoda) lub powoli dożylne wstrzyknięcie trwające ponad 5 minut. Przerwane podanie dożylne należy przeprowadzać w ciągu 5 minut, najlepiej do dużych żył. Dawki dożylne 50 mg/kg lub większe należy podawać metodą infuzyjną niemowlętom i dzieciom do 12 roku życia. Noworodkom dawki dożylne należy podawać w ciągu 60 minut w celu zmniejszenia potencjalnego ryzyka encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Podanie domięśniowe należy rozważyć wtedy, gdy droga dożylna jest niemożliwa lub mniej odpowiednia dla pacjenta. Dawki przekraczające 2 g należy podawać dożylne.

Ceftryaksone jest przeciwwskazany u noworodków (≤28 dni), którzy wymagają (lub u których może być wymagane) leczenie roztworami dożylnymi zawierającymi wapń, w tym roztworami do infuzji zawierającymi wapń, takimi jak żywienie pozajelitowe, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowych ceftryaksone (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie wolno stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringer’a lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania ceftryaksone w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu przeznaczonego do podania dożycznego, ponieważ może dojść do wytrącenia osadu. Powstawanie osadów soli wapniowych ceftryaksone może również wystąpić przy mieszaniu ceftryaksone z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym do podania dożycznego. Dlatego nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie ceftryaksone z roztworami zawierającymi wapń (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Niezgodność”).

W celu profilaktyki zakażeń w miejscu wtrącania chirurgicznego przed zabiegiem ceftryaksone należy podać 30–90 minut przed zabiegiem chirurgicznym.

Dzieci.

Lek stosuje się u dzieci zgodnie z dawkowaniem podanym w sekcji „Sposób podania i dawki”.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania hemodializa lub dializa peritonealna nie zmniejszą nadmiernych stężeń leku w osoczu krwi. W przypadku przedawkowania może wystąpić nudności, wymioty, biegunka. Nie istnieje specyficzny antydotum. Leczenie przedawkowania jest objawowe.

Niepożądane działania.

Najczęściej obserwowane działania niepożądane podczas stosowania Ceftryaksone to eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia, biegunka, wysypka oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych. Częstość występowania niepożądanych reakcji na Ceftryaksone określono na podstawie danych z badań klinicznych.

Reakcje sklasyfikowano według częstości występowania w następujący sposób:

bardzo często (≥1/10);

często (≥1/100 <1/10);

nieczęsto (≥1/1000 <1/100);

rzadko (≥1/10000 <1/1000);

częstość nieznana (niemożliwe oszacowanie na podstawie dostępnych danych).

a Na podstawie doniesień zgłaszanych po rejestracji. Ponieważ doniesienia o tych reakcjach były spontaniczne i pochodziły z populacji o nieznanym rozmiarze, niemożliwe jest wiarygodne oszacowanie ich częstości, dlatego zaliczono je do kategorii „częstość nieznana”.

b zob. punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”.

c Zazwyczaj odwracalne po odstawieniu Ceftryaksone.

Infekcje i inwazje. Przypadki biegunki po podaniu Ceftryaksone mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (zob. punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Osady soli wapniowej Ceftryaksone. Rzadkie, ciężkie, a w niektórych przypadkach śmiertelne działania niepożądane zgłaszano u noworodków przedwczesnych i dojrzałych (w wieku <28 dni), którym podawano w sposób dożylny Ceftryaksone oraz leki zawierające wapń. Osady soli wapniowej Ceftryaksone obserwowano w płucach i nerkach podczas sekcji zwłok. Wysokie ryzyko powstawania osadów u noworodków wynika z małej objętości krwi oraz dłuższego t½ Ceftryaksone w porównaniu z dorosłymi (zob. punkty „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania” oraz „Farmakodynamika”).

Zgłaszano przypadki powstawania osadów w drógach moczowych, głównie u dzieci leczonych wysokimi dawkami (np. ≥80 mg/kg/dobę lub całkowitymi dawkami przekraczającymi 10 g) oraz posiadających inne czynniki ryzyka (np. odwodnienie, leżenie w łóżku). Przypadki te mogą występować z objawami lub bez objawów, mogą prowadzić do obturacji moczowodu lub ostrej niewydolności nerek pozałogowej, ale zazwyczaj są odwracalne po odstawieniu Ceftryaksone (zob. punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Obserwowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej Ceftryaksone w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów leczonych dawkami wyższymi niż zalecana dawka standardowa. U dzieci badania prospektywne wykazały zmienną częstość powstawania osadów po podaniu dożylnej – powyżej 30% w niektórych badaniach. Częstość ta jest niższa przy wolnym wlewie (20–30 minut). Ten efekt jest zazwyczaj bezobjawowy, ale czasem towarzyszą mu objawy kliniczne, takie jak ból, nudności i wymioty w pojedynczych przypadkach. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Osady zazwyczaj znikają po odstawieniu Ceftryaksone (zob. punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Okres ważności.

Ceftryaksone, proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań, 1,0 g – 3 lata.

Lidokaina, roztwór do wstrzykiwań, 10 mg/ml, 3,5 ml w ampułce – 3 lata.

Woda do wstrzykiwań, rozpuszczalnik do stosowania parenteralnego, 10 ml w ampułce – 4 lata.

Okres ważności gotowego leku określa się według składnika (proszek lub rozpuszczalnik), którego okres ważności kończy się wcześniej.

Warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w opakowaniu pierwotnym, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Niezgodności.

Ceftryaksone nie wolno mieszać z roztworami zawierającymi wapń, takimi jak roztwór Ringer’a lub roztwór Hartmana, ze względu na możliwość powstawania osadów.

Ceftryaksone jest niezgodne z amsakryną, wancomycyną, flukonazolem i aminoglikozydami.

Nie należy mieszać ani dodawać do innych leków, z wyjątkiem tych, które są wymienione w punkcie „Sposób stosowania i dawki”. Ceftryaksone nie należy mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym z roztworami do żywienia dożylnej (zob. punkty „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania” oraz „Działania niepożądane”).

Jeśli planowana jest terapia Ceftryaksone w połączeniu z innym antybiotykiem, nie wolno mieszać tych leków w jednej strzykawce ani w jednym roztworze do infuzji.

Opakowanie. 1 g proszku w fiolce; 1 lub 5 lub 50 fiolki w kartoniku; lub 1 lub 5 fiolki w opakowaniu blisterowym, 1 blister w kartoniku. 1 fiolka i 1 ampułka z rozpuszczalnikiem (Lidokaina, roztwór do wstrzykiwań, 10 mg/ml, 3,5 ml w ampułce) w opakowaniu blisterowym, 1 blister w kartoniku. 1 fiolka i 1 ampułka z rozpuszczalnikiem (Woda do wstrzykiwań, 10 ml w ampułce) w opakowaniu blisterowym, 1 blister w kartoniku.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. Prywatne Akcyjne Towarzystwo „Lekchim-Charków”. Sp. z o.o. „Lekchim-Obuchów”.

Produkcja z pakowaniem in bulk firmy produkcyjnej Qilu Pharmaceutical Co., Ltd., Chiny.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 61115, obwód charkowski, miasto Charków, ul. Seweryna Potockiego 36.

Ukraina, 08700, obwód kijowski, miasto Obuchów, ul. Kijowska 126 A.