Ceftryaksone

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leczniczego leku Ceftryaksone

Skład:

substancja czynna: ceftriaxone;

1 buteleczka zawiera: ceftryaxonu sodowego odpowiadającego ceftryaksonowi 1000 mg.

Postać leku. Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek krystaliczny od białego do żółto-pomarańczowego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Cefalosporyny III pokolenia.

Kod ATC J01D D04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Ceftryaksone hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę. W efekcie zatrzymuje się biosynteza ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy komórki bakteryjnej i jej śmierci.

Odporność

Odporność bakterii na ceftryaksone może rozwijać się w wyniku działania jednego lub kilku mechanizmów:

• Hydroliza przez beta-laktamazy, w tym beta-laktamazy o szerokim zakresie działania, karbapenemazy oraz enzymy typu Amp C, które mogą być indukowane lub trwale zahamowane u niektórych beztlenowców Gram-ujemnych.
• Obniżonej afinities białek wiążących penicylinę do ceftryaksonu.
• Nieprzenikalności zewnętrznej błony w bakteriach Gram-ujemnych.
• Bakteryjnego pompy efliuksowej.

Granice wartości przy oznaczaniu wrażliwości

Granice wartości minimalnego stężenia hamującego (MIC) określone zostały przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST):

1. Informacja dotycząca wartości odniesienia w nawiasach jest dostępna pod adresem: https://www.eucast.org/eucastguidancedocuments/.
2. Odmiany wrażliwe na benzylopenicylinę mogą być uznawane za wrażliwe na wszystkie antybakteryjne środki beta-laktamowe, dla których określono wartości odniesienia (w tym te z przypisem), bez dodatkowego testowania. Odmiany oporne na benzylopenicylinę należy testować pod kątem wrażliwości do poszczególnych leków.
3. Wrażliwość stafilokoków na cefalosporyny określa się na podstawie wrażliwości na cefoksytyminę, z wyjątkiem cefyksymu, ceftazydimu, ceftazydimu-awibaktamu, ceftybutenu i ceftolozanu-tazobaktamu, dla których wartości odniesienia nie są ustalone i których nie należy stosować w leczeniu infekcji stafilokokowych. W przypadku leków stosowanych doustnie należy zapewnić wystarczające nasycenie w ognisku infekcji. Jeśli dla S. aureus wrażliwych na metycylinę zgłaszana jest wrażliwość na cefotaksym i ceftriaksone, powinna być ona oznaczona jako „Wrażliwy przy warunku podwyższonego nasycenia” (I). Niektóre S. aureus oporne na metycylinę są wrażliwe na ceftarolinę i ceftoprofol (patrz przypisy 6/D i 8/F).
4. Wrażliwość paciorkowców grup A, B, C i G na cefalosporyny określa się na podstawie wrażliwości na benzylopenicylinę.

Skuteczność kliniczna w odniesieniu do konkretnych patogenów

Rozprzestrzenienie nabytej oporności może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków, dlatego pożądane jest posiadanie informacji o lokalnej oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby, gdy lokalne rozpowszechnienie oporności jest takie, że korzyść z zastosowania ceftryaksone co najmniej w leczeniu niektórych rodzajów infekcji budzi wątpliwości, należy skonsultować się z ekspertami.

Ogólnie wrażliwe gatunki

Dodatnie aerobowe Gram+

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)£, koagulazo-ujemne stafilokoki (wrażliwe na metycylinę)£, Streptococcus pyogenes (grupa A), Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus pneumoniae, paciorkowce grupy Viridans.

Ujemne aerobowe Gram–

Borrelia burgdorferi, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Moraxella catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Proteus mirabilis, Providencia spp., Treponema pallidum.

Gatunki, które mogą nabywać oporność

Dodatnie aerobowe Gram+

Staphylococcus epidermidis+, Staphylococcus haemolyticus+, Staphylococcus hominis+.

Ujemne aerobowe Gram–

Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli%, Klebsiella pneumoniae%, Klebsiella oxytoca%, Morganella morganii, Proteus vulgaris, Serratia marcescens.

Beztlenowce

Bacteroides spp., Fusobacterium spp., Peptostreptococcus spp., Clostridium perfringens.

Wstępnie oporne mikroorganizmy

Dodatnie aerobowe Gram+

Enterococcus spp., Listeria monocytogenes.

Ujemne aerobowe Gram–

Acinetobacter baumannii, Pseudomonas aeruginosa, Stenotrophomonas maltophilia.

Beztlenowce

Clostridium difficile.

Inne:

Chlamydia spp., Chlamydophila spp., Mycoplasma spp., Legionella spp., Ureaplasma urealyticum.

£ Wszystkie metycylinoodporne stafilokoki są oporne na ceftryaksone.

• Częstość oporności > 50% co najmniej w jednym regionie.

% Odmiany produkujące beta-laktamazy o szerokim spektrum działania są zawsze oporne.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Wprowadzenie do mięśnia

Po wstrzyknięciu do mięśnia średnie maksymalne stężenie ceftryaksone w osoczu wynosi około połowy takiego, które obserwuje się po wewnątrzżylnym podaniu równoważnej dawki. Maksymalne stężenie w osoczu po jednorazowym wstrzyknięciu do mięśnia 1 g leku wynosi 81 mg/l i osiągane jest 2–3 godziny po podaniu. Pole pod krzywą „stężenie–czas” w osoczu po wstrzyknięciu do mięśnia jest równe polu po wewnątrzżylnym podaniu równoważnej dawki.

Wprowadzenie dożylnie

Po wewnątrzżylnym podaniu bolusowym ceftryaksone w dawkach 500 mg i 1 g średnie maksymalne stężenie ceftryaksone w osoczu wynosi odpowiednio około 120 i 200 mg/l. Po wewnątrzżylnych infuzjach ceftryaksone w dawkach 500 mg, 1 g i 2 g stężenie ceftryaksone w osoczu wynosi odpowiednio około 80, 150 i 250 mg/l.

Rozkład.

Objętość rozkładu ceftryaksone wynosi 7–12 l. Stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenia hamujące dla większości istotnych patogenów infekcyjnych stwierdza się w tkankach, w tym w płucach, sercu, dróg żółciowych, wątrobie, migdałkach, uchu środkowym i wyściółce nosa, kościach, a także w płynie mózgowo-rdzeniowym, płynie opłucnowym i płynie stawowym, sekrecie prostaty. Obserwowano wzrost średniego maksymalnego stężenia w osoczu o 8–15% (Cmax) po podawaniu powtarzanym; stan równowagi osiągany był w większości przypadków w ciągu 48–72 godzin, w zależności od drogi podania.

Przenikanie do poszczególnych tkanek

Ceftryaksone przenika przez opony mózgowe. Przenikanie jest bardziej wyrażone przy zapaleniu opon mózgowych. Średnie maksymalne stężenie ceftryaksone w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowych osiąga do 25% w porównaniu do stężenia w osoczu, w porównaniu do 2% u pacjentów bez zapalenia opon mózgowych. Maksymalne stężenia ceftryaksone w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągane są około 4–6 godzin po wewnątrzżylnym wstrzyknięciu. Ceftryaksone przechodzi przez barierę łożyskową, oczekuje się jego obecności w niewielkich stężeniach w mleku matki (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Wiązanie z białkami

Ceftryaksone wiąże się odwracalnie z albuminą. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 95% przy stężeniu w osoczu mniejszym niż 100 mg/l. Wiązanie ulega nasyceniu, a stopień wiązania zmniejsza się wraz ze wzrostem stężenia (do 85% przy stężeniu w osoczu 300 mg/l).

Biopreparacja

Ceftryaksone nie ulega metabolizmowi systemowemu, a przekształca się w nieaktywne metabolity pod wpływem flory jelitowej.

Wydalanie

Całkowity klirens osoczowy ceftryaksone (związanego i niezwiązanego) wynosi 10–22 ml/min. Klirens nerkowy wynosi 5–12 ml/min. 50–60% ceftryaksone wydzielane jest w niezmienionej postaci przez nerki, głównie przez filtrację kłębuszkową, 40–50% – w niezmienionej postaci z żółcią. Okres półtrwania ceftryaksone u dorosłych wynosi około 8 godzin.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby

U chorych z zaburzeniem funkcji nerek lub wątroby farmakokinetyka ceftryaksone zmienia się w niewielkim stopniu, obserwuje się jedynie nieznaczne wydłużenie okresu półtrwania (mniej niż 2 razy), nawet u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek.

Względne umiarkowane wydłużenie okresu półtrwania przy zaburzeniu funkcji nerek tłumaczy się kompensacyjnym zwiększeniem klirensu pozanerkowego w wyniku zmniejszenia się wiązania z białkami i odpowiednim zwiększeniem pozanerkowego klirensu całkowitego ceftryaksone.

U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby okres półtrwania ceftryaksone nie wydłuża się ze względu na kompensacyjne zwiększenie klirensu nerkowego. Dzieje się to również w wyniku zwiększenia frakcji wolnej ceftryaksone w osoczu, co prowadzi do paradoksalnego zwiększenia całkowitego klirensu leku przy zwiększeniu objętości rozkładu.

Pacjenci starsi

U pacjentów w wieku 75 lat okres półtrwania jest zazwyczaj 2–3 razy dłuższy niż u młodszych dorosłych.

Dzieci

Okres półtrwania ceftryaksone jest wydłużony u noworodków w wieku do 14 dni. Stężenie wolnego ceftryaksone może nadal wzrastać w wyniku takich czynników, jak zmniejszenie filtracji kłębuszkowej i zaburzenia wiązania z białkami. U dzieci okres półtrwania jest krótszy niż u noworodków lub dorosłych.

Całkowity klirens osoczowy i objętość rozkładu ceftryaksone są wyższe u noworodków, niemowląt i dzieci niż u dorosłych.

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetyka ceftryaksone jest nieliniowa, a wszystkie główne parametry farmakokinetyczne, z wyjątkiem okresu półtrwania, zależą od dawki i zmniejszają się w mniejszym stopniu niż proporcjonalnie do dawki. Nieliniowość obserwuje się w wyniku nasycenia wiązania z białkami osocza, dlatego dotyczy ona całkowitego ceftryaksone w osoczu, ale nie dotyczy formy wolnej (niezwiązanej).

Zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna

Tak jak w przypadku innych beta-laktamów, indeks farmakokinetyczno-farmakodynamiczny, który wykazuje najlepszą korelację z efektywnością in vivo, to procent przedziału dawkowania, w którym stężenie niezwiązane pozostaje powyżej minimalnego stężenia hamującego ceftryaksone dla poszczególnych docelowych gatunków (czyli %T > minimalne stężenie hamujące).

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Istniejące dane badań na zwierzętach wskazują, że wysokie dawki soli wapniowej ceftryaksone prowadziły do powstawania kamieni i osadów w pęcherzu żółciowym psów i małp, które okazały się odwracalne. Badania na zwierzętach nie wykazały działania toksycznego na układ rozrodczy ani genotoksyczności. Badania kancerogenności ceftryaksone nie przeprowadzono.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Ceftryaksone stosować w leczeniu następujących infekcji u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków donoszonych (od urodzenia):

• bakteryjny zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;
• zapalenie płuc nabyte poza szpitalem;
• zapalenie płuc nabyte w szpitalu;
• ostre zapalenie ucha środkowego;
• infekcje wewnątrzbrzuszne;
• skomplikowane infekcje dróg moczowych (w tym naczyniowica);
• infekcje kości i stawów;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• gruźlica;
• kiła;
• bakteryjny zapalenie wsierdzia.

Ceftryaksone można stosować w:

• leczeniu ostrego zaostrzenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych;
• leczeniu rozsianej boreliozy Lyme’a [wczesnej (II stadium) i późnej (III stadium)] u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków od 15. dnia życia;
• profilaktyce przedoperacyjnej infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego;
• leczeniu pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka z podejrzeniem infekcji bakteryjnej;
• leczeniu pacjentów z bakteriemią, która wystąpiła w związku z którąkolwiek z powyższych infekcji lub gdy istnieje podejrzenie którejś z tych infekcji.

Ceftryaksone należy stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, jeśli zakres możliwych patogenów bakteryjnych nie mieści się w jego spektrum działania (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ceftryaksone lub którykolwiek inny cefalosporynę. W wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwościowe (np. reakcje anafilaktyczne) na którykolwiek inny typ beta-laktamowych leków przeciwbakteryjnych (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Ceftryaksone jest przeciwwskazane:

• u przedwczesnych noworodków w wieku ≤ 41 tygodni z uwzględnieniem wieku ciążowego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*.

• u noworodków donoszonych (w wieku ≤ 28 dni):

  • z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipoproteinemią lub kwasowością, ponieważ w tych stanach wiązanie bilirubiny jest prawdopodobnie zaburzone*;
  • którzy wymagają (lub u których przewidywane jest konieczność) wstrzykiwania wewnętrznie żylne leków zawierających wapń lub infuzji roztworów zawierających wapń, ponieważ istnieje ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone (patrz sekcje „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” i „Działania niepożądane”).

* Badania in vitro wykazały, że ceftryaksone może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą surowicy krwi, co może prowadzić do ryzyka rozwoju encefalopatii bilirubinowej u tych pacjentów.

Przed wstrzyknięciem wewnętrznomięśniowym ceftryaksone należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy, jeśli stosuje się ją jako rozpuszczalnik (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Patrz instrukcja do stosowania medycznego lidokainy, szczególnie przeciwwskazania.

Roztwory ceftryaksone zawierające lidokainę nigdy nie powinny być podawane dożylnie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Roztwory zawierające wapń, takie jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, nie powinny być używane do rozcieńczania leku Ceftryaksone w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania przygotowanego roztworu do podania dożylnego, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Osady soli wapniowej ceftryaksone mogą również powstawać przy mieszaniu ceftryaksone z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym. Ceftryaksone nie można podawać jednocześnie z roztworami do wstrzykiwań dożylnych zawierającymi wapń, w tym z roztworami zawierającymi wapń do długotrwałych infuzji, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą

systemu Y. Jednak wszystkim pacjentom, oprócz noworodków, ceftryaksone i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przemywania systemu cieczą zgodną pomiędzy infuzjami. Badania in vitro z wykorzystaniem osocza krwi pępowinowej dorosłych i noworodków wykazały, że u noworodków istnieje zwiększony ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone (patrz sekcje „Sposób podania i dawki”, „Przeciwwskazania”, „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”, „Działania niepożądane”, „Niezgodność”).

Stosowanie łączone z doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi może nasilać działanie antagonisty witaminy K i ryzyko krwawienia. Zaleca się częste sprawdzanie międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) oraz odpowiednie dostosowanie dawki antagonisty witaminy K zarówno podczas, jak i po leczeniu ceftryaksone (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Istnieją sprzeczne dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego wpływu aminoglikozydów na nerki przy ich jednoczesnym stosowaniu z cefalosporynami. W takich przypadkach należy dokładnie przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania stężenia aminoglikozydów (i funkcji nerek) w praktyce klinicznej.

W badaniu in vitro przy stosowaniu chloramfenikolu w połączeniu z ceftryaksone obserwowano efekty antagonistyczne. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Nie odnotowano przypadków interakcji między ceftryaksone a doustnymi lekami zawierającymi wapń ani interakcji między ceftryaksone podawanym wewnętrzniomięśniowo a lekami zawierającymi wapń (do podania dożylnej lub doustnego).

U pacjentów stosujących ceftryaksone możliwe są wyniki fałszywie dodatnie testu Coombsa.

Ceftryaksone, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na galaktozemię.

Podobnie, przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi wyniki mogą być fałszywie dodatnie. Z tego powodu w okresie stosowania ceftryaksone należy oznaczać poziom glukozy w moczu metodami enzymatycznymi.

Nie zaobserwowano zaburzeń funkcji nerek po jednoczesnym stosowaniu dużych dawek ceftryaksone i silnych moczopędnych (np. furosemidu).

Jednoczesne stosowanie probenecydu nie zmniejsza wydalania ceftryaksone.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Reakcje nadwrażliwości.

Tak jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, donoszono o przypadkach ciężkich reakcji nadwrażliwości, czasem zakończonych śmiercią (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Reakcje nadwrażliwości mogą również postępować do zespołu Kounis, ciężkiej reakcji alergicznej, która może prowadzić do zawału mięśnia sercowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać stosowanie ceftryaksone i podjąć odpowiednie środki ratunkowe. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent miał w przeszłości ciężkie reakcje nadwrażliwości na ceftryaksone, inne cefalosporyny lub inne leki beta-laktamowe. Ceftryaksone należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nieciężkiej nadwrażliwości na inne leki beta-laktamowe.

Zarejestrowano przypadki ciężkich niepożądanych działań skórnych (szybko postępujące, nasilone wysypki, z pęcherzami lub odwarstwieniem skóry i ewentualnie pęcherzami w jamie ustnej – zespół Stevensa-Johnsona lub zespół Lyella/ toksyczny epidermalny nekrolioza) oraz reakcji lekowej z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespołu DRESS), które mogą być zagrażające życiu lub śmiertelne, o których donoszono podczas leczenia ceftryaksonem; jednak częstość tych zjawisk jest nieznana (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Reakcje Jarischa-Herxhejmera.

U niektórych pacjentów z infekcjami wywołanymi przez spiralnie, takimi jak choroba Lyme’a, może szybko po rozpoczęciu leczenia ceftryaksonem rozwinąć się reakcja Jarischa-Herxhejmera (gorączka, dreszcze, ból głowy, ból mięśni i wysypka na skórze). Reakcja Jarischa-Herxhejmera zazwyczaj ustępuje samoistnie, ale czasem może wymagać leczenia objawowego. Jeśli wystąpi taka reakcja, nie należy przerywać leczenia antybiotykiem.

Interakcje z lekami zawierającymi wapń.

U wcześniaków i u niemowląt urodzonych w terminie w wieku poniżej 1 miesiąca obserwowano przypadki wytrącania się soli wapniowej ceftryaksone w płucach i nerkach, zakończone śmiercią. Co najmniej jednemu z tych pacjentów ceftryaksone i wapń podano w różnych czasach i za pomocą różnych systemów do wlewu dożylnego. Według dostępnych danych naukowych nie stwierdzono potwierdzonych przypadków wytrącania się wewnątrznaczyniowego, poza przypadkami u noworodków, którym podawano ceftryaksone i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. Badania in vitro wykazały, że noworodki są narażone na zwiększone ryzyko wytrącania się soli wapniowej ceftryaksone w porównaniu do pacjentów z innych grup wiekowych.

W przypadku stosowania ceftryaksone u pacjentów w każdym wieku nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie z żadnymi roztworami do wlewu dożylnego zawierającymi wapń, nawet przy użyciu różnych systemów infuzyjnych lub podawaniu leków do różnych miejsc infuzyjnych. Jednak pacjentom w wieku powyżej 28 dnia życia ceftryaksone i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem podawania leków przez różne systemy infuzyjne do różnych miejsc ciała lub wymiany lub dokładnego przemywania systemu infuzyjnego między podaniem tych środków roztworem soli fizjologicznej, aby zapobiec wytrącaniu się osadu. Pacjentom wymagającym ciągłych wlewków roztworów zawierających wapń do żywienia pozajelitowego (TPN), personel medyczny może rozważyć przepisanie alternatywnych środków przeciwbakteryjnych, których stosowanie nie wiąże się z podobnym ryzykiem wytrącania się osadu. Jeśli u pacjentów wymagających ciągłego żywienia uznano za konieczne zastosowanie ceftryaksone, roztwory TPN i ceftryaksone można podawać jednocześnie, choćby i za pomocą różnych systemów infuzyjnych i do różnych miejsc ciała. Można również tymczasowo wstrzymać podawanie roztworów TPN na czas infuzji ceftryaksone i przemyć systemy infuzyjne między podawaniem roztworów (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Działania niepożądane”, „Farmakokinetyka” oraz „Niezgodność”).

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność leku u noworodków, niemowląt i dzieci zostały ustalone dla dawek opisanych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Badania wykazały, że ceftryaksone, podobnie jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza krwi.

Lek jest przeciwwskazany u wcześniaków i u noworodków urodzonych w terminie, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Immuno-zależna anemia hemolityczna.

Przypadki immuno-zależnej anemii hemolitycznej obserwowano u pacjentów przyjmujących środki przeciwbakteryjne z grupy cefalosporyn, w tym ceftryaksone (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ciężkie przypadki anemii hemolitycznej, w tym zakończone śmiercią, odnotowano zarówno u dorosłych, jak i u dzieci podczas leczenia tym lekiem.

Jeśli podczas stosowania ceftryaksone u pacjenta wystąpi anemia, należy rozważyć rozpoznanie anemii związanej z zastosowaniem cefalosporyn i przerwać stosowanie ceftryaksone do ustalenia etiologii choroby.

Długotrwałe leczenie.

Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie wykonywać rozwinięty morfologiczny obraz krwi.

Zapalenie okrężnicy / nadmierny wzrost organizmów opornych.

Przypadki zapalenia okrężnicy i zapalenia okrężnicy pseudobłoniastego, związane z zastosowaniem środków przeciwbakteryjnych, odnotowano podczas stosowania prawie wszystkich środków przeciwbakteryjnych, w tym ceftryaksone. Stopień nasilenia tych chorób może wahać się od łagodnego do zagrażającego życiu. Dlatego ważne jest, aby uwzględnić możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zastosowaniu ceftryaksone wystąpiły biegunki (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy rozważyć przerwanie terapii ceftryaksonem i zastosowanie odpowiednich środków przeciwko Clostridium difficile. Leków hamujących perystaltykę nie należy stosować.

Podczas stosowania środków przeciwbakteryjnych mogą wystąpić nadkażenia wywołane organizmami opornymi na lek.

Ciężka niewydolność nerek i wątroby.

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Wpływ na wyniki badań serologicznych.

Podczas stosowania ceftryaksone test Coombsa może dawać fałszywie pozytywne wyniki. Lek może również powodować fałszywie pozytywne wyniki badań na obecność galaktozemia (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Podczas oznaczania glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi mogą wystąpić fałszywie pozytywne wyniki. W trakcie stosowania leku poziom glukozy w moczu należy oznaczać metodami enzymatycznymi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Podczas stosowania niektórych systemów kontroli glikemii obecność ceftryaksone może powodować fałszywie obniżoną ocenę poziomu glukozy we krwi. Należy zapoznać się z instrukcjami dotyczącymi stosowania każdego zestawu testowego. W razie potrzeby należy stosować alternatywne metody kontroli.

Sód.

1 gram leku Ceftryaksone zawiera 3,6 mmol sodu. Należy to wziąć pod uwagę, jeśli pacjent przestrzega diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Zakres działania przeciwbakteryjnego.

Ceftryaksone ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego i może być niewłaściwy do monoterapii niektórych typów infekcji, z wyjątkiem przypadków, gdy patogen został już potwierdzony (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). W przypadku infekcji polimikrobiotycznych, gdy wśród podejrzewanych patogenów występują mikroorganizmy oporne na ceftryaksone, należy rozważyć zastosowanie dodatkowych antybiotyków.

Stosowanie lidokainy.

Jeśli roztwór lidokainy stosuje się jako rozpuszczalnik, lek można podawać wyłącznie do wewnątrzmięśniowo. Przed podaniem leku należy koniecznie wziąć pod uwagę przeciwwskazania, środki ostrożności i inną odpowiednią informację zawartą w instrukcji do stosowania medycznego lidokainy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Roztworu lidokainy w żadnym wypadku nie wolno podawać dożylnie.

Kamica żółciowa.

W przypadku obecności cieni na USG należy rozważyć możliwość wytrącania się soli wapniowej ceftryaksone. Cienie, błędnie uznawane za kamienie żółciowe, obserwowano na USG pęcherza żółciowego, a częstość ich występowania wzrastała przy stosowaniu ceftryaksone w dawce 1 g/dobę i wyższej. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leku u dzieci. Takie wytrącenia ustępują po przerwaniu terapii ceftryaksonem. W rzadkich przypadkach wytrącanie się soli wapniowej ceftryaksone było towarzyszone objawami. W obecności objawów zaleca się zachowawcze, niechirurgiczne leczenie, a lekarz powinien podjąć decyzję o konieczności przerwania stosowania leku, opierając się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka w danym przypadku (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Staz żółciowy.

Przypadki zapalenia trzustki, prawdopodobnie spowodowanego niedrożnością dróg żółciowych, odnotowano u pacjentów przyjmujących lek (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Większość z tych pacjentów miała czynniki ryzyka rozwoju cholestazy i powstawania błota żółciowego, takie jak wcześniejsza intensywna terapia, ciężka choroba i całkowite żywienie pozajelitowe. Nie można wykluczyć, że wytrącanie się osadów w drogach żółciowych w wyniku stosowania leku może być czynnikiem inicjującym lub dodatkowym w rozwoju tego zaburzenia.

Kamica nerkowa.

Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które ustąpiły po przerwaniu stosowania ceftryaksone (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie ultrasonograficzne. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z kamieniami nerkowymi lub hiperkalciurią w wywiadzie podejmuje lekarz, opierając się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Encefalopatia.

Donoszono o rozwoju encefalopatii podczas stosowania ceftryaksone (patrz sekcja „Działania niepożądane”), szczególnie u starszych pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”) lub zaburzeniami układu nerwowego. Jeśli podejrzewa się encefalopatię związaną ze stosowaniem ceftryaksone (np. obniżenie poziomu przytomności, zmiany stanu psychicznego, mioklonie, drgawki), należy rozważyć konieczność przerwania stosowania ceftryaksone.

Unieszkodliwienie nieużywanego leku i leku z przeterminowanym okresem ważności: wprowadzenie leku do środowiska zewnętrznego należy zminimalizować. Leku nie wolno wyrzucać do ścieków i śmieci domowych. Do unieszkodliwienia należy wykorzystać tzw. „system zbierania odpadów”, jeśli taki istnieje.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Ceftryaksone przenika przez barierę łożyskową. Dane dotyczące stosowania ceftryaksone u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na zarodek/płód, rozwój okołoporodowy i poporodowy. Ceftryaksone można stosować w ciąży, w szczególności w pierwszym trymestrze, wyłącznie wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Karmienie piersią.

Ceftryaksone przenika do mleka matki w niskich stężeniach, ale przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie przewiduje się żadnego wpływu na niemowlęta karmione piersią. Niemniej nie można wykluczyć ryzyka wystąpienia biegunki i grzybicy błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub o przerwaniu/stanowieniu stosowania ceftryaksone, biorąc pod uwagę korzyści płynące z karmienia piersią dla dziecka i korzyści płynące z terapii dla kobiety.

Plodność.

Badania funkcji rozrodczych nie wykazały objawów niepożądanego wpływu na płodność mężczyzn lub kobiet.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń.

Podczas leczenia ceftryaksonem mogą wystąpić takie działania niepożądane, jak zawroty głowy, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z złożonymi urządzeniami (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia samochodu lub pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie

Dawka leku zależy od ciężkości, wrażliwości, lokalizacji i typu infekcji, a także od wieku oraz czynności wątroby i nerek pacjenta.

Poniżej podane dawki są ogólnie zalecanymi dawkami dla tych wskazań. W szczególnie ciężkich przypadkach należy stosować najwyższą dawkę z zalecanego zakresu.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg)

* W przypadku potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy dziennie (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg), wymagające specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego.

Może być stosowana jednorazowa dawka wewnątrzmięśniowa 1–2 g leku.

Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu pacjenta lub nieskutecznej poprzedniej terapii Ceftryaksone może być skuteczny po wewnątrzmięśniowym podaniu w dawce 1–2 g na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją.

2 g jednorazowo przed operacją.

Gonoreja.

Jednorazowa dawka 500 mg w trybie wewnątrzmięśniowym.

Zeszła.

Zalecana dawka to 500 mg – 1 g raz na dobę, z możliwością zwiększenia dawki do 2 g raz na dobę w przypadku zeszłej neurologicznej przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zeszłej, w tym w zeszłej neurologicznej, oparte są na ograniczonych danych. Należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Rozsiane boreliozy Lyme’a [wczesna (II stadium) i późna (III stadium)].

Po 2 g raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Dzieci

Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku od 15 dnia do 12 roku życia (< 50 kg)

Dzieciom o masie ciała 50 kg lub większej należy stosować zwykłe dawki dla dorosłych.

* W przypadku potwierdzonej dokumentacyjnie bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępie 12 godzin).

Wskazania u noworodków, niemowląt i dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 roku życia (< 50 kg), wymagających specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego.

Jednorazową wstrząsywą wewnątrzmięśniową dawkę leku w dawce 50 mg/kg można stosować do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego. Niektóre dane wskazują, że w przypadkach ciężkiego stanu dziecka lub nieskutecznej poprzedniej terapii ceftryaksone może być skuteczny przy wstrząsywym wewnątrzmięśniowym podawaniu w dawce 50 mg/kg na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją.

50–80 mg/kg jednorazowo przed operacją.

Zesztywniałe.

Zalecana dawka to 75–100 mg/kg (maksymalnie 4 g) raz na dobę przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zesztywniałym, w tym w zesztywniałym nerwowym, opierają się na bardzo ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Rozsiane boreliozy Lyme’a [wczesne (II stadium) i późne (III stadium)].

50–80 mg/kg raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Noworodki w wieku 0–14 dni

Lek jest przeciwwskazany u przedwcześnie urodzonych noworodków z wiekiem po menstruacji do 41 tygodnia (wiek ciążowy + wiek kalendarzowy).

* W przypadku potwierdzonej bakteryjnie bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej 50 mg/kg masy ciała.

Wskazania u noworodków w wieku 0–14 dni, wymagające specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego.

Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować jednorazową wewnątrzmięśniową iniekcję leku w dawce 50 mg/kg masy ciała.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją.

20–50 mg/kg masy ciała jednorazowo przed operacją.

Zastrzygnica.

Zalecana dawka to 50 mg/kg masy ciała raz dziennie przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w przypadku zastrzygnicy, w tym neurosifilis, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również uwzględnić krajowe lub lokalne wytyczne.

Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Z uwagi na ogólne rekomendacje dotyczące terapii antybiotykami, leczenie ceftryaksone należy kontynuować przez 48–72 godziny po ustąpieniu gorączki lub potwierdzeniu eliminacji infekcji bakteryjnej.

Pacjenci w podeszłym wieku

Przy prawidłowej funkcji nerek i wątroby nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Dostępne dane wskazują, że nie ma potrzeby korekty dawki u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, o ile funkcja nerek nie jest zaburzona.

Brak danych z badań dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja Farmakokinetyka).

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z zaburzoną funkcją nerek nie ma potrzeby zmniejszania dawki ceftryaksone, o ile funkcja nerek nie jest zaburzona. Tylko w przypadku niewydolności nerek w stadium przedkońcowym (klirens kreatyniny mniejszy niż 10 ml/min) dobowe dawki ceftryaksone nie powinny przekraczać 2 g.

U pacjentów poddawanych dializie nie ma potrzeby dodatkowego podawania leku po dializie. Ceftryaksone nie jest usuwany z organizmu podczas dializy peritonealnej ani hemodializy. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Pacjenci z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby i nerek

W przypadku jednoczesnego ciężkiego zaburzenia funkcji nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Sposób podania

Podanie wewnątrzmięśniowe

Lek można podawać drogą głębokiej iniekcji wewnątrzmięśniowej. Iniekcję wewnątrzmięśniową należy wykonywać w środek stosunkowo dużego mięśnia. Zaleca się podawanie nie więcej niż 1 g w jednym miejscu.

Jeśli lidokainę stosuje się jako rozpuszczalnik, otrzymany roztwór nigdy nie powinien być podawany dożylnie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Zaleca się zapoznanie się z instrukcją medycznego stosowania lidokainy.

Podanie dożylne

Lek można podawać drogą dożylnej infuzji trwającej nie krócej niż 30 minut (preferowana droga podania) lub drogą powolnej iniekcji dożylnej trwającej dłużej niż 5 minut. Przerwane dożylne podawanie leku należy przeprowadzać w ciągu 5 minut, najlepiej do dużych żył. Dawki dożylne 50 mg/kg masy ciała lub większe należy podawać metodą infuzji niemowlętom i dzieciom do 12 roku życia. Noworodkom dawki dożylne należy podawać w ciągu 60 minut w celu zmniejszenia potencjalnego ryzyka encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Należy rozważyć podanie wewnątrzmięśniowe, gdy droga dożylna jest niemożliwa lub mniej odpowiednia dla pacjenta. Dawki przekraczające 2 g należy podawać dożylnie.

Ceftryaksone jest przeciwwskazany u noworodków (≤ 28 dni), którzy wymagają (lub u których przewiduje się potrzebę) leczenia roztworami dożylnej zawierającymi wapń, w tym roztworami infuzyjnymi zawierającymi wapń, takimi jak żywienie pozajelitowe, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowych ceftryaksone (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie można stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania ceftryaksone w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu do podania dożylnego, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Powstawanie osadów soli wapniowych ceftryaksone może również wystąpić podczas mieszania ceftryaksone z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym dożylnej. Dlatego nie można mieszać ani jednoczesnie podawać ceftryaksone z roztworami zawierającymi wapń (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Niezgodność”).

W celu profilaktyki zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją ceftryaksone należy podawać 30–90 minut przed zabiegiem chirurgicznym.

Lek przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użytku. Cały niewykorzystany lek lub odpady należy utylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Przygotowanie roztworów do iniekcji i infuzji

Zaleca się stosowanie świeżo przygotowanych roztworów. Warunki przechowywania odtworzonego leku patrz w sekcji „Warunki przechowywania”.

Ceftryaksone całkowicie rozpuszcza się w odpowiednim rozpuszczalniku w ciągu 150 sekund.

Nie należy mieszać ceftryaksone w jednej strzykawce z żadnym lekiem, z wyjątkiem 1 % roztworu chlorku lidokainy (tylko do podania wewnątrzmięśniowego). Po każdym podaniu należy przepłukać linię infuzyjną.

Podanie dożylne (iniekcja lub infuzja)

Stosowanie u dorosłych i dzieci powyżej 12 roku życia (≥ 50 kg)

1 g Ceftryaksone należy rozpuścić w 10 ml wody do wstrzykiwań. Fiolkę należy ostrożnie przetoczyć między dłońmi aż do całkowitego rozpuszczenia leku i zniknięcia zanieczyszczeń.

Do iniekcji dożylnej lek należy podawać w ciągu 5 minut bezpośrednio do żyły lub przez system do infuzji dożylnej (patrz sekcja „Niezgodność”).

Jako alternatywę, do infuzji dożylnej odtworzony roztwór należy przenieść do 10 ml jednego z następujących roztworów infuzyjnych bezwapniowych: 0,9 % roztwór chlorku sodu, 0,45 % roztwór chlorku sodu + 2,5 % roztwór dekstrozy, 5 % roztwór dekstrozy, 10 % roztwór dekstrozy, 6 % roztwór dekstranu w 5 % roztworze dekstrozy, woda do wstrzykiwań. Infuzję należy przeprowadzać przez co najmniej 30 minut (patrz sekcja „Niezgodność”).

Zastosowanie w praktyce pediatrycznej

Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku od 15 dnia do 12 roku życia (< 50 kg)

U noworodków dawki dożylne należy podawać w ciągu 60 minut w celu zmniejszenia potencjalnego ryzyka rozwoju encefalopatii bilirubinowej.

Objętość przesunięcia dla Ceftryaksone 1 g wynosi 0,71 ml w wodzie do wstrzykiwań oraz w 1 % roztworze chlorku lidokainy. Wymaga to korekty objętości rozpuszczalnika w celu zapewnienia dawkowania zależnego od masy ciała (szczególnie u dzieci do 12 roku życia), jeśli mierzy się i podaje się tylko część całkowitego roztworu. Aby przygotować końcową stężenie roztworu 100 mg/ml, należy rozpuścić 1 g Ceftryaksone w 9,4 ml wody do wstrzykiwań.

Iniekcja wewnątrzmięśniowa

Stosowanie u dorosłych i dzieci powyżej 12 roku życia (≥ 50 kg)

1 g Ceftryaksone należy rozpuścić w 3,5 ml 1 % roztworu chlorku lidokainy. Fiolkę należy ostrożnie przetoczyć między dłońmi aż do całkowitego rozpuszczenia leku i zniknięcia zanieczyszczeń. Roztwór należy podawać drogą głębokiej iniekcji wewnątrzmięśniowej. Dawki przekraczające 1 g należy podzielić i podać w kilku różnych miejscach.

Zastosowanie w praktyce pediatrycznej

Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku od 15 dnia do 12 roku życia (< 50 kg)

Objętość przesunięcia dla 1 g Ceftryaksone wynosi 0,71 ml w 1 % roztworze chlorku lidokainy. Wymaga to korekty objętości rozpuszczalnika w celu zapewnienia dawkowania zależnego od masy ciała (szczególnie u dzieci do 12 roku życia), jeśli mierzy się i podaje się tylko część całkowitego roztworu.

Aby przygotować końcowe stężenie roztworu 285 mg/ml, należy rozpuścić 1 g Ceftryaksone w 2,9 ml 1 % roztworu chlorku lidokainy.

Dzieci.

Lek należy stosować dzieciom w dawkach podanych w sekcji „Sposób podania i dawki”.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania może wystąpić nudności, wymioty, biegunka. W przypadku przedawkowania hemodializa lub dializa otrzewnowa nie zmniejszają nadmiernych stężeń leku we krwi. Nie istnieje specyficzny antydotum. Leczenie przedawkowania jest objawowe.

Niepożądane działania.

Najczęściej obserwowane niepożądane reakcje podczas stosowania ceftryaksone to eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia, biegunka, wysypka oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych.

Częstotliwość występowania niepożądanych reakcji na ceftryaksone określano na podstawie danych z badań klinicznych.

Zjawiska sklasyfikowano według częstotliwości w następujący sposób:

bardzo często (≥ 1/10);

często (≥ 1/100 < 1/10);

rzadko (≥ 1/1000 < 1/100);

rzadko rzadko (≥ 1/10000 < 1/1000);

częstotliwość nieznana (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje: rzadko – grzybicze infekcje narządów płciowych; rzadko rzadko – kolit pseudomembranoznyb; częstotliwość nieznanaa – superinfekcjeb.

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego: często – eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia; rzadko – granulocytopenia, anemia, zaburzenia krzepnięcia; częstotliwość nieznanaa – anemia hemolityczna, agranulocytoza.

Ze strony serca: częstotliwość nieznanaa – zespół Kounisa.

Ze strony układu immunologicznego: częstotliwość nieznanaa – wstrząs anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne, reakcje anafilakto-idne, reakcje nadwrażliwości b, reakcja Jarischa-Herxheimera (patrz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Ze strony układu nerwowego: rzadko – ból głowy, zawroty głowy; rzadko rzadko – encefalopatia; częstotliwość nieznanaa – drgawki.

Ze strony narządów słuchu i równowagi: częstotliwość nieznanaa – zawroty głowy.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia: rzadko rzadko – skurcz oskrzeli.

Ze strony przewodu pokarmowego: często – biegunka b, stolce o luźnej konsystencji; rzadko – nudności, wymioty; częstotliwość nieznanaa – zapalenie trzustki b, stomatyt, glosyt.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: często – podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych; częstotliwość nieznanaa – osady w pęcherzu żółciowym b, żółtaczka jądrowa, zapalenie wątroby c, zapalenie wątroby o charakterze cholestazowym b,c.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: często – wysypka; rzadko – swędzenie; rzadko rzadko – pokrzywka; częstotliwość nieznanaa – zespół Stevensa-Johnsona b, toksyczny epidermalny nekrolioza b, wielobarwna zioła, reakcja lekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespoł DRESS) (patrz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), ostra ogólna pustuliczna egzantematyczna.

Ze strony nerek i układu moczowego: rzadko rzadko – hematuria, glukozuria; częstotliwość nieznanaa – oliguria, powstawanie osadów w nerkach (odwracalne).

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania leku: rzadko – zapalenie żył, ból w miejscu wstrzyknięcia, gorączka; rzadko rzadko – obrzęk, dreszcze.

Dane badań laboratoryjnych: rzadko – podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi; częstotliwość nieznanaa – fałszywie dodatni wynik testu Coombsa b, fałszywie dodatni wynik badania na galaktozemię b, fałszywie dodatni wynik nieenzymatycznych metod oznaczania glukozy b.

a Na podstawie doniesień z okresu po wprowadzeniu na rynek. Ponieważ informacje o tych reakcjach są przekazywane dobrowolnie przez populację o nieokreślonej liczbie, niemożliwe jest wiarygodne oszacowanie ich częstotliwości, dlatego częstotliwość ta jest określana jako nieznana.

b Patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

c****Zazwyczaj ma charakter odwracalny po odstawieniu ceftryaksone.

Infekcje i inwazje.

Przypadki biegunki po zastosowaniu ceftryaksone mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Osady soli wapniowej ceftryaksone.

Rzadkie przypadki ciężkich niepożądanych reakcji, czasem zakończone śmiercią, odnotowano u noworodków przedwcześnie urodzonych i terminowo urodzonych (w wieku < 28 dni), którym podawano ceftryaksone dożylnie oraz leki zawierające wapń. Podczas sekcji zwłok stwierdzono obecność osadów soli wapniowej ceftryaksone w płucach i nerkach. Wysokie ryzyko powstawania osadów u noworodków wynika z ich małej objętości krwi oraz dłuższego niż u dorosłych okresu półtrwania ceftryaksone (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Farmakodynamika”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów w nerkach, głównie u dzieci w wieku powyżej 3 lat, które otrzymywały wysokie dawki dobowe leku (np. ≥ 80 mg/kg/dobę) lub dawki całkowite przekraczające 10 gramów, a także posiadały dodatkowe czynniki ryzyka (np. ograniczone spożycie płynów lub leżenie w łóżku). Ryzyko powstawania osadów wzrasta u pacjentów pozbawionych ruchomości lub u chorych w stanie odwodnienia. Osady mogą występować z objawami lub być bezobjawowe, mogą prowadzić do niewydolności nerek i anurii oraz znikają po odstawieniu ceftryaksone (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów, którym lek podawano w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa. Według danych z badań prospektywnych u dzieci częstość powstawania osadów przy dożylnej aplikacji leku była różna – w niektórych badaniach ponad 30%. Przy powolnym podawaniu leku (w ciągu 20–30 minut) częstość powstawania osadów jest niższa. Powstawanie osadów zazwyczaj nie towarzyszy objawom, ale w rzadkich przypadkach pojawiały się takie objawy kliniczne jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po odstawieniu ceftryaksone osady zazwyczaj znikają (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w stosowaniu tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych działań i braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie przekraczającej 25 °C. Przygotowany roztwór przechowywać nie dłużej niż 6 godzin w temperaturze pokojowej i nie dłużej niż 24 godziny w temperaturze od 2 do 8 °C.

Niezgodność.

Ceftryaksone jest niezgodny z amsakrynom, wancomycyną, flukonazolem i aminoglikozydami.

Nie należy mieszać ani dodawać do innych leków, z wyjątkiem tych, które są wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Ceftryaksone nie należy mieszać z roztworami zawierającymi wapń, takimi jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, ze względu na możliwość powstawania osadów. Ceftryaksone nie należy mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym z roztworami do żywienia parenteralnego (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Niepożądane działania”).

W przypadku kombinacji z innymi antybiotykami należy stosować oddzielne strzykawki lub roztwory.

Opakowanie.

Proszek w fiolkach szklanych; po 1, 5 lub 10 fiolki w kartonie.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

NSPS Hebei Huamin Pharmaceutical Company Limited.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Nr 98 Huan Road, Economic and Technological Development Zone, Shijiazhuang, CH 052165, Chiny.