Ceftryaksone-BHfZ

INSTRUKCJA dot. stosowania lekowego środka Ceftryaksone-BHfZ (CEFTRIAXONE-BCPP)

Skład:

substancja czynna: ceftryaksone;

1 fiolka zawiera ceftryaksonu (w postaci sterylnego soli sodowej ceftryaksonu) 500 mg lub 1000 mg.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: kryształowy proszek prawie biały lub lekko żółtawy, nieco higroskopijny.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny III pokolenia. Ceftryaksone. Kod ATC J01D D04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Ceftryaksone – półsyntetyczny antybiotyk z grupy beta-laktamów, cefalosporyna III pokolenia; wykazuje działanie bakteriobójcze, którego mechanizm wiąże się z hamowaniem aktywności enzymu transpeptydazy i zaburzeniem biosyntezy peptydoglikanu ściany komórkowej mikroorganizmów; charakteryzuje się szerokim spektrum działania.

Aktywny wobec drobocząsteczek Gram-dodatnich tlenowych: Staphylococcus aureus (w tym szczepy produkujące penicylinazę), Staphylococcus epidermidis, Streptococcus pneumoniae, streptokoków hemolizujących grupy A (S. pyogenes), streptokoków grupy B (S. agalactiae), grupy Viridans, streptokoków grupy D nieenterokokowych; drobocząsteczek Gram-ujemnych tlenowych: E. coli, H. influenzae, H. parainfluenzae, Klebsiella spp. (w tym K. pneumoniae), Morganella morganii, Neisseria gonorrhoeae (w tym szczepy produkujące penicylinazę), Neisseria meningitidis, Proteus mirabilis, Proteus vulgaris, Providencia spp., Pseudomonas aeruginosa, Salmonella spp. (w tym S. typhi), Serratia spp. (w tym S. marcescens), Shigella spp., Yersinia spp. (w tym Y. enterocolitica), Treponema pallidum; beztlenowców: Bacteroides spp. (w tym niektóre szczepy B. fragilis), Clostridium spp. (jednak większość szczepów C. difficile jest opornych), Peptococcus spp., Peptostreptococcus spp., Fusobacterium spp. (z wyjątkiem F. mortiferum i F. varium). Lek jest aktywny wobec mikroorganizmów opornych na penicyliny, cefalosporyny I pokolenia, aminoglikozydy.

Oporność na działanie leku wykazują: stafylokoky oporne na metycylinę; większość szczepów enterokoków (w tym S. faecalis) oraz streptokoków grupy D; wiele szczepów beta-laktamazoprodukujących Bacteroides spp. (B. fragilis).

Farmakokinetyka.

Po wstrzyknięciu domięśniowym biodostępność ceftryaksone wynosi 100%, maksymalna stężenie w osoczu krwi stwierdza się po 2–3 godzinach. Po wstrzyknięciu dożylnym lek szybko przenika do płynu tkankowego, w którym przez 24 godziny utrzymują się stężenia bakteriobójcze wobec wrażliwych mikroorganizmów. Ceftryaksone odwracalnie wiąże się z albuminami osocza krwi. To wiązanie jest odwrotnie proporcjonalne do stężenia: np. przy stężeniu leku w surowicy krwi poniżej 100 mg/l wiązanie ceftryaksone z białkami wynosi 95%, a przy stężeniu 300 mg/l – jedynie 85%. Dzięki niższej zawartości albumin w płynie międzykomórkowym stężenie ceftryaksone w nim jest wyższe niż w surowicy krwi.

Ceftryaksone dobrze przenika do narządów i płynów organizmu (do płynu otrzewnowego, opłucnowego, mózgowo-rdzeniowego, stawowego), do tkanki kostnej, przenika przez łożysko, w niewielkiej ilości (3–4%) przenika do mleka matki. W przypadku zapalenia opon mózgowych u dzieci, w tym u noworodków, lek przenika do zapalonych opon mózgowych, przy czym stężenie w płynie mózgowo-rdzeniowym wynosi 17% stężenia w osoczu krwi.

Lek wydzielany jest w niezmienionej postaci w 50–60% przez nerki i w 40–50% – z żółcią. W niewydolności nerek farmakokinetyka leku prawie się nie zmienia, obserwuje się jedynie nieznaczne wydłużenie okresu półwydalenia. W przypadku zaburzeń funkcji nerek zwiększa się wydzielanie z żółcią, a przy patologii wątroby – zwiększa się wydzielanie ceftryaksone przez nerki. Okres półwydalenia u zdrowych dorosłych wynosi około 8 godzin, u noworodków w wieku do 8 dni oraz u osób w wieku powyżej 75 lat wydłuża się 2–3 razy.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Zakaźne i zapalne choroby wywołane przez mikroorganizmy wrażliwe na lek:

• zakażenia dróg oddechowych, szczególnie zapalenie płuc, a także zakażenia ucha, gardła i nosa;
• zakażenia jamy brzusznej (zapalenie otrzewnej, zakażenia dróg żółciowych i przewodu pokarmowego);
• zakażenia nerek i dróg moczowych;
• zakażenia narządów płciowych, w tym rzekomą błonicę;
• sepsa;
• zakażenia kości, stawów, tkanek miękkich, skóry, a także zakażenia ran;
• zakażenia u pacjentów z osłabioną odpornością;
• zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;
• rozsiane borelioza Lyme (etapy II i III).

Profilaktyka przedoperacyjna zakażeń podczas zabiegów chirurgicznych na narządach przewodu pokarmowego, drogach żółciowych, drogach moczowych oraz podczas zabiegów ginekologicznych, ale wyłącznie w przypadkach potencjalnego lub znanego zanieczyszczenia.

Przy przepisywaniu ceftryaksone-BHfZ należy przestrzegać oficjalnych zaleceń dotyczących terapii antybiotykowej oraz zaleceń dotyczących zapobiegania antybiotykooporności.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na ceftryaksone-BHfZ, na jakikolwiek antybiotyk z grupy cefalosporyn, na lidokainę (w przypadku wstrzykiwania do mięśni).
• W wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwości (np. reakcje anafilaktyczne) na jakikolwiek inny typ antybakteryjnych środków beta-laktamowych (penicyliny, monobaktamy, karbapenemy).
• Noworodki przedwczesne w wieku do 41 tygodnia z uwzględnieniem czasu rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek kalendarzowy)*.
• Noworodki nienarodzone (w wieku do 28 dni życia):
  • z hiperbilirubinemią, żółtaczką, z hipoproteinemią, z odczynem kwasowym (w tych stanach wiązanie bilirubiny z białkami krwi jest zmniejszone)*;
  • w przypadku potrzeby (lub przewidywanej potrzeby) podania wewnętrznie żylne roztworów wapniowych lub zawierających wapń ze względu na ryzyko powstawania osadów ceftryaksone-BHfZ-wapnia w płucach i nerkach (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Działania niepożądane”).

* Badania in vitro wykazały, że ceftryaksone-BHfZ może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza krwi, co może prowadzić do ryzyka rozwoju encefalopatii bilirubinowej u tych pacjentów.

Przed wstrzyknięciem ceftryaksone-BHfZ do mięśni należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy, jeśli jest ona stosowana jako rozpuszczalnik (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz instrukcja do stosowania medycznego lidokainy, szczególnie przeciwwskazania).

Roztworów ceftryaksone-BHfZ zawierających lidokainę nigdy nie wolno podawać dożylne.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Roztwory wapniowe. Ze względu na ryzyko powstawania osadów soli ceftryaksone-BHfZ nie należy stosować roztworów zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rekonstytucji leku w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania rekonstytuowanego roztworu do podania dożylnego.

Osady ceftryaksone-BHfZ-wapnia mogą również powstawać podczas mieszania ceftryaksone-BHfZ z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym. Ceftryaksone-BHfZ nie można podawać jednocześnie z roztworami wapniowymi dożylnymi, w tym z roztworami wapniowymi do długotrwałych infuzji, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą systemu typu Y. Jednak wszystkim pacjentom, z wyjątkiem noworodków, ceftryaksone-BHfZ i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przepłukania systemu infuzyjnego cieczą zgodną przed kolejną infuzją. Badania in vitro z wykorzystaniem osocza krwi dorosłych i osocza krwi pępowinowej noworodków wykazały, że u noworodków istnieje zwiększony ryzyko powstawania osadów ceftryaksone-BHfZ-wapnia (patrz sekcje „Sposób podania i dawka”, „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Działania niepożądane”).

Nie ma doniesień o interakcji między ceftryaksone-BHfZ a doustnymi lekami zawierającymi wapń, ani o interakcji między ceftryaksone-BHfZ podawanym do mięśni a lekami zawierającymi wapń podawanymi dożylne lub doustnie.

Nieprzeciwzapalne leki przeciwbólowe, leki przeciwpłytkowe, antagonisty witaminy K (np. warfaryna). Zwiększony ryzyko krwawienia. Wzmacnianie działania antagonistów witaminy K. Zaleca się częste monitorowanie międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR) oraz odpowiednie dostosowanie dawek antagonistów witaminy K podczas i po stosowaniu ceftryaksone-BHfZ (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Aminoglikozydy. Dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego wpływu aminoglikozydów na nerki przy ich stosowaniu razem z cefalosporynami są sprzeczne. W takich przypadkach w praktyce klinicznej należy dokładnie monitorować poziom aminoglikozydów i funkcję nerek.

W razie potrzeby leczenia skojarzonego należy podawać leki oddzielnie w różne miejsca i nie mieszać w jednej strzykawce ani w jednym roztworze do infuzji ze względu na niestabilność fizyko-chemiczną.

Leki bakteriostatyczne (chloramfenikol, tetracykliny). Możliwe osłabienie działania bakteriobójczego ceftryaksone-BHfZ.

W badaniu in vitro przy stosowaniu chloramfenikolu w połączeniu z ceftryaksone-BHfZ zaobserwowano efekty antagonistyczne. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Inne antybiotyki beta-laktamowe. Możliwy rozwój reakcji alergicznych krzyżowych.

Diuretyki pętlowe. Przy jednoczesnym stosowaniu wysokich dawek ceftryaksone-BHfZ i silnych diuretyków (np. furosemid) nie obserwowano zaburzeń funkcji nerek.

Probenecyd. Nie wpływa na sekrecję kanalikową ceftryaksone-BHfZ (w przeciwieństwie do innych cefalosporyn).

Środki antykoncepcyjne hormonalne. Podobnie jak przy stosowaniu innych antybiotyków, zmniejsza się skuteczność hormonalnych środków antykoncepcyjnych, dlatego zaleca się stosowanie dodatkowych (niehormonalnych) metod antykoncepcji podczas leczenia i przez 1 miesiąc po jego zakończeniu.

Ethanole. Nie obserwowano efektów przypominających działanie disulfiramu. Ceftryaksone-BHfZ zawiera grupę N-metylotetrazolową, która może powodować nietolerancję etanolu lub krwawienie, co charakterystyczne dla niektórych innych cefalosporyn.

Podobnie jak inne antybiotyki, ceftryaksone-BHfZ może zmniejszać skuteczność szczepionki przeciw tyfusowi, jednak taki efekt dotyczy wyłącznie osłabionego szczepu Ty21.

Substancje stosowane w badaniach laboratoryjnych. Możliwy fałszywie dodatni wynik testu glukozy w moczu przy stosowaniu roztworu Benedicta lub Fehlinga.

Ceftryaksone-BHfZ jest niezgodny i nie może być mieszany w jednym pojemniku ani podawany jednocześnie z amsakryną, wancomycyną, fluconazolem, aminoglikozydami.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Reakcje nadwrażliwości.

Tak jak w przypadku innych cefalosporyn i antybiotyków beta-laktamowych, donoszono o przypadkach ciężkich ostrych reakcji nadwrażliwości (w tym wstrząs anafilaktyczny), czasem zakończonych śmiercią, nawet w przypadku braku wcześniejszych wywiadów dotyczących nadwrażliwości. Reakcje nadwrażliwości mogą również postępować do zespołu Kounis, ciężkiej reakcji alergicznej, która może prowadzić do zawału mięśnia sercowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia takich reakcji należy natychmiast przerwać stosowanie leku i podać adrenalina (epinefryna), kortykosteroidy oraz podjąć odpowiednie środki ratunkowe.

Przed rozpoczęciem leczenia należy dokładnie wywiadować pacjenta o wcześniejsze występowanie ciężkich reakcji nadwrażliwości na ceftryaksone, inne cefalosporyny lub inne antybiotyki beta-laktamowe. Istnieje możliwość krzyżowych reakcji alergicznych między penicylinami a cefalosporynami. Ceftryaksone należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nieciężkiej nadwrażliwości na inne leki beta-laktamowe.

Podczas stosowania ceftryaksonu odnotowano przypadki ciężkich działań niepożądanych ze strony skóry, takich jak zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella (toksyczny nekrolyz epidermy) oraz zespół DRESS (wyprysk lekowy z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi), które mogą zagrażać życiu lub mieć śmiertelny przebieg; jednakże częstość tych zjawisk jest nieznana (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Reakcja Jarischa-Herxheima.

U niektórych pacjentów zakażonych spirochetami może wystąpić reakcja Jarischa-Herxheima krótko po rozpoczęciu leczenia ceftryaksonem. Reakcja Jarischa-Herxheima jest zwykle samolimitującym się stanem lub może wymagać leczenia objawowego. W przypadku wystąpienia tej reakcji nie należy przerywać leczenia antybiotykiem.

Interakcje z lekami zawierającymi wapń.

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu w płucach i nerkach zakończone śmiercią u wcześniaków i noworodków urodzonych w terminie w wieku do 1 miesiąca. Co najmniej jednemu z tych pacjentów podawano ceftryakson i wapń w różnych czasach i za pomocą różnych systemów do infuzji dożylnej. Do chwili obecnej nie odnotowano potwierdzonych przypadków powstawania wewnątrzosądnistych osadów u pacjentów poza przypadkami u noworodków, którym podawano ceftryakson i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. Badania in vitro wykazały, że noworodki mają zwiększone ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu w porównaniu do pacjentów z innych grup wiekowych.

Pacjentom w każdym wieku nie należy mieszać ani jednoczesnie podawać ceftryaksonu z żadnymi roztworami dożylnymi zawierającymi wapń, nawet przy użyciu różnych systemów infuzyjnych lub podawaniu leków do różnych miejsc infuzji.

Jednakże pacjentom w wieku od 28 dnia życia ceftryakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem podawania leków przez różne systemy infuzyjne do różnych miejsc ciała lub wymiany/właściwego przemywania systemu infuzyjnego między podawaniem tych środków roztworem soli fizjologicznej w celu zapobieżenia powstawaniu osadów. U pacjentów wymagających ciągłej infuzji roztworów zawierających wapń w celu pełnego żywienia pozajelitowego (PN), lekarz może rozważyć zastosowanie alternatywnego leczenia antybakteryjnego niezwiązanego z podobnym ryzykiem powstawania osadów. Jeśli zastosowanie ceftryaksonu u pacjentów wymagających PN uznane zostanie za konieczne, roztwory PN i ceftryakson mogą być podawane jednocześnie, ale za pomocą różnych systemów infuzyjnych i do różnych miejsc ciała. Ponadto podawanie roztworów PN może być tymczasowo wstrzymane na czas infuzji ceftryaksonu, a systemy infuzyjne należy przemyć między podawaniem roztworów (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Działania niepożądane” oraz „Niezgodność”).

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność ceftryaksonu u noworodków, niemowląt i dzieci zostały ustalone przy zastosowaniu dawek opisanych w sekcji „Sposób podania i dawki”. Ceftryakson, podobnie jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza.

Ceftryakson jest przeciwwskazany u wcześniaków i urodzonych w terminie noworodków z ryzykiem rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Immunooposredniczona anemia hemolityczna.

Zgłaszano przypadki immunooposredniczonej anemii hemolitycznej u pacjentów przyjmujących cefalosporyny, w tym ceftryakson (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ciężkie przypadki anemii hemolitycznej (w tym zakończone śmiercią) odnotowano u dorosłych i dzieci podczas leczenia ceftryaksonem. W przypadku wystąpienia anemii podczas leczenia lekiem należy rozważyć możliwość tego rozpoznania i przerwać antybiotykoterapię do ustalenia etiologii anemii.

Leczenie długotrwałe.

Podczas długotrwałego leczenia zaleca się regularne monitorowanie pełnego rozwiniętego morfologii krwi.

Zapalenie jelita grubego / nadmierne rozmnażanie odpornych mikroorganizmów.

Zgłoszono przypadki zapalenia jelita grubego związane z antybiotykami / zapalenia jelita grubego pseudomembranaceus podczas stosowania niemal wszystkich środków przeciwbakteryjnych, w tym ceftryaksonu. Stopień ciężkości objawów może wahać się od łagodnego do zagrażającego życiu, dlatego ważne jest rozważenie możliwości tego rozpoznania u wszystkich pacjentów, u których wystąpił biegunka podczas lub po zastosowaniu ceftryaksonu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Może być konieczne przerwanie terapii ceftryaksonem i zastosowanie specyficznego leczenia przeciwko Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę.

Tak jak w przypadku innych środków przeciwbakteryjnych, możliwe jest rozwinięcie się nadkażenia spowodowanego mikroorganizmami odpornymi na lek.

Ciężka niewydolność nerek i wątroby.

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku (patrz sekcja „Sposób podania i dawki”).

Wpływ na wyniki badań serologicznych.

Podczas stosowania ceftryaksonu test Coombsa może dawać wyniki fałszywie dodatnie. Ceftryakson może również powodować fałszywie dodatnie wyniki w teście na galaktozemię oraz przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi. Dlatego w czasie leczenia ceftryaksonem stężenie glukozy w moczu należy oznaczać metodami enzymatycznymi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Sód.

Każdy gram leku zawiera 3,6 mmol (83,03 mg) sodu, co należy uwzględnić u pacjentów przestrzegających diety o kontrolowanej zawartości sodu.

Widmo przeciwbakteryjne.

Ceftryakson ma ograniczone widmo aktywności przeciwbakteryjnej i może być niewłaściwy do monoterapii w niektórych typach zakażeń, z wyjątkiem przypadków, gdy patogen został już potwierdzony (patrz sekcja „Sposób podania i dawki”). W przypadku zakażeń polimikrobiotycznych, gdy wśród podejrzewanych patogenów występują szczepy oporne na ceftryakson, należy rozważyć potrzebę zastosowania dodatkowych antybiotyków.

Stosowanie lidokainy.

Jeśli jako rozpuszczalnik stosuje się roztwór lidokainy, ceftryakson może być podawany wyłącznie do wewnątrzmięśniowo. Przed podaniem leku należy koniecznie wziąć pod uwagę przeciwwskazania, ostrzeżenia i inną odpowiednią informację zawartą w ulotce do lidokainy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Roztworu lidokainy w żadnym wypadku nie wolno podawać dożylne.

Choroba kamicy żółciowej.

W przypadku obecności cieni na USG należy rozważyć możliwość powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu. Cienie, które błędnie uznano za kamienie żółciowe, obserwowano na USG pęcherza żółciowego i występowały częściej podczas stosowania ceftryaksonu w dawce 1 g/dobę i wyższej. Szczególną ostrożność należy zachować podczas stosowania leku u dzieci. Takie osady znikają po zakończeniu terapii ceftryaksonem. Rzadko powstawanie osadów soli wapniowej ceftryaksonu towarzyszyły objawy kliniczne. Ryzyko powstawania osadów wzrasta przy długości leczenia przekraczającej 14 dni, przy niewydolności nerek, odwodnieniu lub żywieniu pozajelitowym. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się leczenie zachowawcze, niechirurgiczne. Lekarz powinien rozważyć możliwość przerwania stosowania leku, biorąc pod uwagę ocenę stosunku korzyści do ryzyka w każdym konkretnym przypadku (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zastój żółci.

Podczas stosowania ceftryaksonu odnotowano przypadki zapalenia trzustki, które mogły być spowodowane obturacją dróg żółciowych. Większość pacjentów miała czynniki ryzyka rozwoju cholestazy i błota żółciowego, np. wcześniejsze intensywne leczenie, ciężka choroba, pełne żywienie pozajelitowe. Nie można wykluczyć, że powstawanie osadów w drogach żółciowych w wyniku stosowania ceftryaksonu może być wyzwalaczem lub współczynnikiem tego powikłania.

Kamica nerek.

Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które ustąpiły po zakończeniu stosowania ceftryaksonu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie ultrasonograficzne. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem kamicy nerkowej lub hiperkalciurii podejmuje lekarz, biorąc pod uwagę ocenę stosunku korzyści do ryzyka w każdym konkretnym przypadku.

Encefalopatia.

Zgłaszano przypadki rozwoju encefalopatii podczas stosowania ceftryaksonu (patrz sekcja „Działania niepożądane”), szczególnie u starszych pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób podania i dawki”) lub zaburzeniami układu nerwowego. W przypadku podejrzenia encefalopatii związanej z ceftryaksonem (np. obniżenie poziomu świadomości, zmiany stanu psychicznego, mioklonie, drgawki) należy rozważyć możliwość przerwania stosowania ceftryaksonu.

Unieszkodliwianie leku.

Należy zminimalizować wpływanie leku na środowisko zewnętrzne. Należy zapobiegać przedostawaniu się leku do kanalizacji lub odpadów domowych. Nieużywany lek po zakończeniu leczenia lub po upływie terminu ważności należy zwrócić w oryginalnym opakowaniu dostawcy (lekarzowi lub farmaceucie) w celu właściwego unieszkodliwienia.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Ceftryakson przenika przez barierę łożyskową. Dane dotyczące stosowania u ciężarnych kobiet są ograniczone. W czasie ciąży, szczególnie w I trymestrze, ceftryakson może być stosowany tylko wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Karmienie piersią.

Ceftryakson przenika do mleka matki w niskich stężeniach, ale przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie przewiduje się żadnego wpływu na niemowlęta karmione piersią. Niemniej nie można wykluczyć ryzyka rozwoju biegunki i grzybiczych infekcji błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub przerwaniu / odmowie stosowania ceftryaksonu, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z terapii dla kobiety.

Plodność.

Badania funkcji rozrodczych nie wykazały oznak niepożądanych skutków na płodność mężczyzn ani kobiet.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Odpowiednich badań nie przeprowadzono. Ceftryakson może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń z powodu możliwości wystąpienia takich działań niepożądanych, jak zawroty głowy.

Sposób stosowania i dawki.

Przed rozpoczęciem terapii należy wykluczyć nadwrażliwość pacjenta na antybiotyk oraz na lidokainę (w przypadku wstrzykiwania do wewnątrzmięśniowego), wykonując próbę skórną.

Dawka dzienna dla dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat wynosi 1–2 g leku 1 raz na dobę (co 24 godziny). W przypadku ciężkich infekcji lub infekcji wywołanych drobnoustrojami o umiarkowanej wrażliwości na ceftryaksone, dawkę dzienną można zwiększyć do 4 g. Przy dawkach przekraczających 2 g/dobę możliwe jest podawanie leku 2 razy na dobę (co 12 godzin).

• Dzieci *

• Noworodki (do 14 dnia życia) i niemowlęta niewywiązane (dzieci od 41. tygodnia skorygowanego wieku): 20–50 mg/kg masy ciała podaje się 1 raz na dobę przez co najmniej 60 minut w celu zapobieżenia wypieraniu bilirubiny z wiązania z albuminami osocza i zmniejszeniu potencjalnego ryzyka encefalopatii bilirubinowej. Z uwagi na niedorozwój układu enzymatycznego dawka dzienna nie powinna przekraczać 50 mg/kg masy ciała. Nie ma różnic w dawkowaniu leku dla niemowląt urodzonych terminowo i przedwcześnie.

Ceftryaksone-BHfZ jest przeciwwskazany w leczeniu noworodków (do 28 dnia życia), jeśli istnieje (lub może wystąpić) potrzeba leczenia roztworami wapniowymi podawanymi dożylnie, w tym ciągłymi infuzjami wapniowymi dożylnej terapii żywienia (np. żywienie pozajelitowe), ze względu na ryzyko powstawania osadów ceftryaksone-wapń (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

• Dzieci w wieku od 15 dnia do 12 roku życia: 20–80 mg/kg masy ciała 1 raz na dobę. Należy unikać dawek przekraczających 80 mg/kg masy ciała (z wyjątkiem przypadków zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych) ze względu na zwiększone ryzyko powstawania osadów żółciowych.

• Dzieci o masie ciała powyżej 50 kg należy leczyć dawkami stosowanymi u dorosłych.

Dawki dożylne 50 mg/kg masy ciała lub wyższe należy podawać w formie wlewów kroplowych, powoli, przez co najmniej 30 minut.

Pacjenci w podeszłym wieku: dawki odpowiadają dawkom stosowanym u dorosłych; nie jest wymagana korekta dawki pod warunkiem dobrej funkcji wątroby i nerek.

Trwałość leczenia ceftryaksone-BHfZ zależy od przebiegu choroby. Leczenie należy kontynuować (tak jak w przypadku każdej antybiotykoterapii) przez 48–72 godziny po ustąpieniu objawów choroby i potwierdzeniu skuteczności leczenia wynikami badania bakteriologicznego.

Terapia skojarzona. Istnieją dane na temat synergizmu przy jednoczesnym stosowaniu ceftryaksone i aminoglikozydów wobec wielu bakterii Gram-ujemnych. Pomimo że zwiększoną skuteczność takich kombinacji nie zawsze można przewidzieć, należy ją brać pod uwagę w przypadku ciężkich, zagrażających życiu infekcji wywołanych przez Pseudomonas aeruginosa. Ze względu na niestosowność fizyczną ceftryaksone i aminoglikozydów należy je podawać oddzielnie, w zalecanych dawkach.

Dawkowanie w przypadkach szczególnych.

W przypadku bakteriologicznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych u niemowląt i dzieci w wieku od 15 dnia do 12 roku życia leczenie należy rozpocząć od dawki 100 mg/kg masy ciała (ale nie więcej niż 4 g) 1 raz na dobę. Po identyfikacji patogenu i ustaleniu jego wrażliwości dawkę można odpowiednio zmniejszyć. U noworodków w wieku do 2 tygodni nie należy przekraczać dawki 50 mg/kg/dobę.

Najlepsze wyniki uzyskiwano przy następującej długości leczenia:

Zapalenie błony śluzowej Borrelia (borrelioza Lyme): dorośli i dzieci – 50 mg/kg (maksymalna dawka dzienna – 2 g) raz na dobę przez 14 dni.

Gonoreja (spowodowana szczepami produkującymi i nieprodukującymi penicylinazy): zaleca się podanie jednorazowej dawki 250 mg wewnątrzmięśniowo.

Profilaktyka zakażeń w chirurgii.

W celu zapobiegania infekcjom popooperacyjnym podczas zabiegów operacyjnych zanieczyszczonych lub potencjalnie zanieczyszczonych zaleca się podanie jednorazowo 1–2 g ceftrybaktamu w ciągu 30–90 minut przed rozpoczęciem operacji, w zależności od stopnia ryzyka zakażenia. W przypadku operacji jelita grubego i odbytnicy zaleca się jednoczesne (lecz oddzielne) podanie jednego z leków z grupy 5-nitroimidazoli (np. ornidazolu).

U pacjentów z upośledzoną funkcją nerek przy prawidłowej funkcji wątroby nie ma potrzeby zmniejszania dawki leku. Tylko w przypadku niewydolności nerek w stadium przedostatecznym (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min) dawka dzienna nie powinna przekraczać 2 g.

Pacjenci poddawani hemodializie nie wymagają dodatkowego podania leku po dializie. Należy monitorować stężenie ceftrybaktamu w surowicy krwi w celu możliwej korekty dawki, ponieważ u tych pacjentów może obniżać się szybkość jego wydalania.

Dzienna dawka ceftrybaktamu u pacjentów poddawanych hemodializie nie powinna przekraczać 2 g.

U pacjentów z upostępioną funkcją wątroby przy prawidłowej funkcji nerek nie ma potrzeby zmniejszania dawki.

Przy jednoczesnym ciężkim upośledzeniu funkcji nerek i wątroby należy regularnie oznaczać stężenie ceftrybaktamu we krwi i w razie potrzeby korygować dawkę leku, ponieważ szybkość wydalania ceftrybaktamu może się obniżać.

Przygotowanie roztworów.

Roztwory należy przygotować bezpośrednio przed zastosowaniem. Po dodaniu rozpuszczalnika należy wizualnie ocenić pełność rozpuszczenia. W zależności od stężenia i czasu przechowywania kolor roztworów może wahać się od bladożółtego do żółtego. Ta cecha substancji czynnej nie wpływa na skuteczność ani tolerancję leku.

Ceftrybaktam stosuje się dożylnie lub wewnątrzmięśniowo. Wstrzykiwanie wewnątrzmięśniowe należy rozważyć tylko wtedy, gdy podanie dożywne jest niemożliwe lub mniej odpowiednie dla pacjenta. Dawki ≥ 2 g należy podawać dożylnie.

Wstrzykiwanie wewnątrzmięśniowe.

Dla wstrzykiwania wewnątrzmięśniowego zawartość fiolki z 0,5 g ceftrybaktamu należy rozpuścić w 2 ml 1 % roztworu lidokainy, zawartość fiolki z 1 g – w 3,5 ml 1 % roztworu lidokainy (po wcześniejszym przeprowadzeniu próby wrażliwości na lidokainę).

Roztwór należy wstrzykiwać głęboko do względnie dużej masy mięśniowej, nie więcej niż 1 g w jednym miejscu.

Roztworu zawierającego lidokainę nie wolno podawać dożylnie! (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Aby uzyskać szczegółowe informacje, należy zapoznać się z instrukcją stosowania medycznego lidokainy.

Podanie dożylne.

Dla wstrzykiwań dożylnych zawartość fiolki z 0,5 g należy rozpuścić w 5 ml wody do wstrzykiwań, zawartość fiolki z 1 g – w 10 ml wody do wstrzykiwań. Podawać powoli w ciągu 2–4 minut.

Infuzja dożylna powinna trwać nie krócej niż 30 minut. Aby przygotować roztwór 2 g ceftrybaktamu, należy go rozpuścić w 40 ml jednego z poniższych roztworów do infuzji, które nie zawierają jonów wapnia:

• 0,9 % roztwór chlorku sodu;
• 5 % roztwór glukozy;
• 0,45 % roztwór chlorku sodu + 2,5 % roztwór glukozy;
• 10 % roztwór glukozy;
• 6 % roztwór dekstranu w 5 % roztworze glukozy;
• woda sterylna do wstrzykiwań.

Z uwagi na możliwą niespoistość roztwory zawierające ceftrybaktam nie mogą być mieszane z roztworami zawierającymi inne antybiotyki, zarówno podczas przygotowywania, jak i podczas podania.

Jednakże 2 g ceftrybaktamu i 1 g ornidazolu są fizycznie i chemicznie zgodne w 250 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub roztworu glukozy.

Nie wolno stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do odtworzenia ceftrybaktamu w fiolkach ani do rozcieńczenia odtworzonego roztworu do podania dożylnego, ponieważ może dojść do wytrącania osadu ceftrybaktam-wapń. Wytrącanie się osadu ceftrybaktam-wapń może również wystąpić przy mieszaniu ceftrybaktamu z roztworami zawierającymi wapń w tym samym systemie infuzyjnym. W związku z tym ceftrybaktamu nie można podawać dożylnie jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym z roztworami zawierającymi wapń do długotrwałych infuzji, takimi jak roztwory do żywienia dożylnej, za pomocą systemu typu Y. Jednak wszystkim pacjentom, z wyjątkiem noworodków, ceftrybaktam i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, o ile system infuzyjny dokładnie przemyje się roztworem zgodnym między infuzjami (patrz „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Świeżo przygotowane roztwory zachowują swoją stabilność fizyczną i chemiczną przez 8 godzin w temperaturze 25 °C oraz przez 24 godziny w temperaturze 2–8 °C.

Dzieci.

Lek stosuje się u dzieci zgodnie z dawkowaniem wskazanym w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Przedawkowanie.

Objawy: możliwe nudności, wymioty, biegunka, nasilenie objawów działań niepożądanych.

Leczenie: należy prowadzić terapię objawową i wspierającą. Hemodializa i dializa otnicza są nieskuteczne (nie zmniejszają nadmiernych stężeń leku w osoczu krwi). Nie istnieje specyficzny antydot.

Reakcje niepożądane.

Układ pokarmowy: stolec wodnisty/diareia, dyspepsja, nudności, wymioty, stomatyt, glosyt, dysgezja, ból brzucha, zmniejszony apetyt (zazwyczaj łagodne objawy, ustępują podczas lub po zakończeniu leczenia); zapalenie trzustki (może być spowodowane obturacją dróg żółciowych).

Układ wątrobowo-żółciowy: wytrącanie się soli wapniowych ceftryaksone-BHfZ w pęcherzu żółciowym*; podwyższenie stężenia bilirubiny, aktywności transaminaz wątrobowych, fosfatazy alkalicznej we krwi, zaburzenia funkcji wątroby, zapalenie wątroby1, cholesteryczne zapalenie wątroby1,2, żółtaczka jądrowa.

Układ krwiotwórczy: eozynofilia, leukopenia, neutropenia, limfopenia, trombocytopenia, granulocytopenia, anemia, w tym anemia hemolityczna, wydłużenie czasu protrombinowego, krwawienie z nosa, zaburzenia krzepnięcia, agranulocytoza (zazwyczaj po 10 dniach leczenia i dawce sumarycznej ceftryaksone-BHfZ ≥ 20 g).

Układ nerwowy: ból głowy, zawroty głowy, możliwe napady padaczkowe, encefalopatia.

Organ słuchu i równowagi: zawroty głowy.

Układ moczowy: podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi, cylinduria, glukozuria, hematuria, oliguria, wytrącanie się ceftryaksone-BHfZ w nerkach (zazwyczaj odwracalne), anuria, niewydolność nerek, ostra martwica kanalików nerkowych.

Skóra i tkanka podskórna: nadmierne pocenie się, napływy gorąca, alergiczne reakcje skórne (w tym pokrzywka, zapalenia skóry, wysypka makulopapularna lub egzantema), swędzenie, wielopostaciowa wypryskowa rumieniówka, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze zetlanie nabłonka (zespoł Lyella), zespół DRESS (lekowy wysyp z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi), ostrze ogólne egzantematyczne pustulopatyczne.

Układ sercowo-naczyniowy: zespół Kounisa.

Układ odpornościowy: reakcje nadwrażliwości, szok anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne, reakcje anafilaktycznopodobne, choroba surowicza, reakcja Jarischa-Herxheima.

Zaburzenia oddechowe: skurcz oskrzeli, zapalenia płuc o charakterze alergicznym.

Infekcje i inwazje: możliwe grzybice narządów płciowych, rozwój superinfekcji, kolit pseudomembranowy.

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania leku: zapalenie żył/tromboflebita przy podaniu dożylnym, ból i/lub infiltrowanie w miejscu podania, gorączka lekowa, obrzęki skóry i stawów, dreszcze.

Badania laboratoryjne: hiperazotemia, możliwe fałszywie dodatnie wyniki testu Coombsa, testu na galaktozemię, przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi.

1Zazwyczaj odwracalne po zakończeniu stosowania ceftryaksone-BHfZ

2Zob. sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”

Infekcje i inwazje.

Przypadki diarei po zastosowaniu ceftryaksone-BHfZ mogą być związane z nadmiernym wzrostem Clostridium difficile.

Taktyka leczenia powinna obejmować podanie odpowiedniej ilości płynów i elektrolitów (zob. sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

* Osady soli wapniowej ceftryaksone-BHfZ.

Zarejestrowano rzadkie przypadki ciężkich reakcji niepożądanych, czasem zakończonych śmiercią, u noworodków przedwczesnych i urodzonych w terminie (w wieku < 28 dni), którym podawano dożylne ceftryaksone-BHfZ i leki zawierające wapń. Podczas autopsji w płucach i nerkach wykryto osady soli wapniowej ceftryaksone-BHfZ. Wysokie ryzyko powstawania osadów u noworodków wynika z małej objętości ich krwi oraz dłuższego okresu półtrwania ceftryaksone-BHfZ w porównaniu z dorosłymi (zob. sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów w nerkach, głównie u dzieci w wieku od 3 lat, które otrzymywały wysokie dawki dobowe leku (≥ 80 mg/kg/dzień) lub kumulacyjną dawkę powyżej 10 g oraz miały dodatkowe czynniki ryzyka (ograniczone przyjmowanie płynów, odwodnienie, ograniczona ruchliwość, leżenie). Powstawanie osadów może przebiegać z objawami lub bezobjawowo, może prowadzić do niewydolności nerek i anurii. Osady znikają po zakończeniu stosowania ceftryaksone-BHfZ (zob. sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone-BHfZ w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów, którym podawano lek w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa. U dzieci, według danych z badań prospektywnych ceftryaksone-BHfZ, częstość powstawania osadów przy podaniu dożylnym była różna – w niektórych badaniach powyżej 30%. Przy powolnym podawaniu leku (w ciągu 20–30 minut) częstość powstawania osadów jest wyraźnie niższa. Powstawanie osadów zazwyczaj nie jest objawowe, ale w rzadkich przypadkach wystąpiły objawy kliniczne, takie jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po zakończeniu stosowania ceftryaksone-BHfZ osady zazwyczaj znikają (zob. sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych po dopuszczeniu leku do obrotu ma duże znaczenie. Umożliwia ono ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z lekiem. Personel medyczny powinien zgłaszać wszelkie podejrzewane reakcje niepożądane zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

W pierwotnym opakowaniu, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie mieszać z innymi lekami w jednej strzykawce ani w systemie do podania dożylnego.

Niekompatybilny farmaceutycznie z innymi lekami przeciwbakteryjnymi. Nie wolno mieszać roztworu leku w jednym pojemniku z innymi antybiotykami, z roztworami zawierającymi wapń (takimi jak roztwory Hartmana i Ringera).

Niekompatybilny z amsakryną, wancomycyną, flukenazolem, labetalolem, aminoglikozydami, innymi antybiotykami.

Opakowanie. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań o zawartości 500 mg. Po 1 fiolce z proszkiem; po 1 fiolce w opakowaniu; po 1 fiolce z proszkiem w zestawie z rozpuszczalnikiem (woda do wstrzykiwań) 5 ml w ampułce w opakowaniu z tekturową przegródką.

Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań o zawartości 1000 mg. Po 1 fiolce z proszkiem; po 1 fiolce w opakowaniu; po 1 fiolce z proszkiem w zestawie z rozpuszczalnikiem (woda do wstrzykiwań) 5 ml lub 10 ml w ampułce w opakowaniu z tekturową przegródką; po 1 fiolce z proszkiem w zestawie z rozpuszczalnikiem (chlorowodorek lidokainy, roztwór do wstrzykiwań, 10 mg/ml) 3,5 ml w ampułce w opakowaniu z tekturową przegródką.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Spółka Akcyjna Publiczna „Naukowo-Produkcyjne Centrum „Borszagowski Zakład Chemiczno-Farmaceutyczny”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 03134, miasto Kijów, ul. Myru, 17.