Ceftryaksone-BHfZ

INSTRUKCJA dotyczÄoÄo stosowania leku Ceftryaksone-BHfZ (CEFTRIAXONE-BCPP)

SkÅad:

substancja czynna: ceftriakson;

1 butelka zawiera ceftriakson (w postaci soli sodowej ceftriaksonu) 2 g.

PostaÄ leku. Proszek do sporzÄdzania roztworu do wstrzykiwaÄ.

GÅówne fizykochemiczne wÅaÄciwoÄci: proszek krystaliczny niemal biaÅego lub ÅÄotawobrÄÄowego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny III generacji. Ceftriakson. Kod ATC J01D D04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania.

Ceftryaksone-BHfZ hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii po przyłączeniu się do białek wiążących penicylinę. W efekcie zatrzymuje się biosyntezę ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy komórki bakteryjnej i jej śmierci.

Odporność.

Odporność bakterii na ceftryaksone-BHfZ może rozwijać się w wyniku działania jednego lub kilku mechanizmów:

• Hydroliza przez beta-laktamazy, w tym beta-laktamazy o szerokim spektrum działania, karbapenemazy i enzymy typu Amp C, które mogą być indukowane lub trwale zahamowane u niektórych beztlenowców Gram-ujemnych.
• Obniżonej powinowactwa białek wiążących penicylinę do ceftryaksone-BHfZ.
• Nieprzepuszczalności zewnętrznej błony u bakterii Gram-ujemnych.
• Bakteryjnych pomp efuzyjnych.

Granice wartości przy oznaczaniu wrażliwości

Granice wartości minimalnej stężenia hamującego (MIC), określone przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST):

a. Wnioski dotyczące wrażliwości oparte są na wrażliwości na cefoksytynę.

b. Wnioski dotyczące wrażliwości oparte są na wrażliwości na penicylinę.

c. Rzadko występują izolaty o stężeniu minimalnym hamującym przekraczającym graniczne wartości wrażliwości. W przypadku takiego zjawiska należy przeprowadzić ponowne testowanie, a w przypadku potwierdzenia — wysłać materiał do laboratorium referencyjnego.

d. Graniczne wartości dotyczą dobowej dawki wewnętrznowennej 1 g × 1 oraz wysokiej dawki wynoszącej co najmniej 2 g × 1.

Generalnie wrażliwe gatunki

Dodatnie względem Grama aeroby

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)£, bakterie Gram-dodatnie koagulazo-ujemne (wrażliwe na metycylinę)£, Streptococcus pyogenes (grupa A), Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus pneumoniae, Streptococci grupy Viridans.

Ujemne względem Grama aeroby

Borrelia burgdorferi, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Moraxella catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Proteus mirabilis, Providentia spp., Treponema pallidum.

Gatunki, które mogą nabywać oporności

Dodatnie względem Grama aeroby

Staphylococcus epidermidis+, Staphylococcus haemolyticus+, Staphylococcus hominis +.

Ujemne względem Grama aeroby

Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli%, Klebsiella pneumoniae%, Klebsiella oxytoca%, Morganella morganii, Proteus vulgaris, Serratia marcescens.

Anaeroby

Bacteroides spp., Fusobacterium spp., Peptostreptococcus spp., Clostridium perfringens.

Mikroorganizmy oporne

Dodatnie względem Grama aeroby

Enterococcus spp., Listeria monocytogenes.

Ujemne względem Grama aeroby

Acinetobacter baumannii, Pseudomonas aeruginosa, Stenotrophomonas maltophilia.

Anaeroby

Clostridium difficile.

Inne:

Сhlamydia spp., Chlamydomydophila spp., Mycoplasma spp., Legionella spp., Ureaplasma urealyticum

£ Wszystkie bakterie oporne na metycylinę są oporne na ceftrybacton.

• Częstość występowania oporności wynosi co najmniej 50% w co najmniej jednym regionie.

% Odmiany produkujące beta-laktamazy o szerokim spektrum działania są zawsze oporne.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Wprowadzenie do mięśni

Po wstrzyknięciu wewnętrznomięśniowym średnie stężenie w osoczu krwi ceftrybactonu wynosi około połowy wartości obserwowanej po podaniu dożylnej równoważnej dawki. Maksymalne stężenie w osoczu krwi po jednorazowym wstrzyknięciu wewnętrznomięśniowym 1 g leku wynosi 81 mg/l i osiągane jest po 2–3 godzinach od podania. Pole pod krzywą „stężenie – czas” w osoczu krwi po wstrzyknięciu wewnętrznomięśniowym jest równe polu po podaniu dożylnej równoważnej dawki.

Wprowadzenie dożylnie

Po dożylnej iniekcji bolusowej ceftrybactonu w dawce 500 mg i 1 g średnie stężenie w osoczu krwi ceftrybactonu wynosi odpowiednio około 120 i 200 mg/l. Po dożylnej infuzji ceftrybactonu w dawkach 500 mg, 1 g i 2 g stężenie ceftrybactonu w osoczu krwi wynosi odpowiednio około 80, 150 i 250 mg/l.

Rozkład.

Objętość rozkładu ceftrybactonu wynosi 7–12 l. Stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenia hamujące dla większości istotnych patogenów infekcyjnych wykrywane są w tkankach, w tym w płucach, sercu, dróg żółciowych, wątrobie, migdałkach, uchu środkowym i błonie śluzowej nosa, kościach, a także w płynie mózgowo-rdzeniowym, opłucnej i płynie stawowym, секрécie prostaty. Obserwowano wzrost średniego szczytowego stężenia w osoczu krwi o 8–15% (Cmax) przy powtarzanym podawaniu; stan równowagi osiągany był w większości przypadków w ciągu 48–72 godzin, w zależności od drogi podania.

Przenikanie do poszczególnych tkanek

Ceftrybacton przenika przez opony mózgowe. Przenikanie jest bardziej wyraźne w przypadku zapalenia opon mózgowych. Średnie szczytowe stężenie ceftrybactonu w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowych wynosi do 25% wartości w osoczu, w porównaniu do 2% u pacjentów bez zapalenia opon mózgowych. Szczytowe stężenia ceftrybactonu w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągane są około 4–6 godzin po wstrzyknięciu dożylnej. Ceftrybacton przenika przez barierę łożyskową, a jego obecność w małych stężeniach można oczekiwać w mleku matki (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Łączenie z białkami

Ceftrybacton odwracalnie wiąże się z albuminą. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 95% przy stężeniu w osoczu krwi poniżej 100 mg/l. Wiązanie jest nasycane, a stopień wiązania zmniejsza się wraz ze wzrostem stężenia (do 85% przy stężeniu w osoczu krwi 300 mg/l).

Biota transformacja

Ceftrybacton nie ulega metabolizmowi systemowemu, a przekształca się w nieaktywne metabolity pod wpływem flory jelitowej.

Wydalanie.

Ogólny klirens osoczowy ceftrybactonu (związanego i niezwiązanego) wynosi 10–22 ml/min. Klirens nerkowy wynosi 5–12 ml/min. 50–60% ceftrybactonu wydzielane jest w niezmienionej formie przez nerki, przede wszystkim przez filtrację kłębuszkową, 40–50% — w niezmienionej formie z żółcią. Okres półtrwania ceftrybactonu u dorosłych wynosi około 8 godzin.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby

U chorych z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby farmakokinetyka ceftrybactonu zmienia się w niewielkim stopniu: obserwuje się jedynie nieznaczny wzrost okresu półtrwania (mniej niż dwukrotny), nawet u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek.

Umiarkowany wzrost okresu półtrwania przy zaburzeniu funkcji nerek wyjaśnia się kompensacyjnym wzrostem klirensu pozanerkowego w wyniku zmniejszenia się wiązania z białkami i odpowiednim wzrostem pozanerkowego klirensu ogólnego ceftrybactonu.

U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby okres półtrwania ceftrybactonu nie ulega wydłużeniu ze względu na kompensacyjny wzrost klirensu nerkowego. Dzieje się to również w wyniku wzrostu frakcji wolnej ceftrybactonu w osoczu krwi, co sprzyja paradoksalnemu wzrostowi ogólnego klirensu leku i zwiększeniu objętości rozkładu.

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w wieku powyżej 75 lat średni okres półtrwania jest zazwyczaj 2–3 razy dłuższy niż u młodszych dorosłych.

Dzieci

Okres półtrwania ceftrybactonu jest wydłużony u noworodków w wieku do 14 dni. Stężenie wolnego ceftrybactonu może dalej wzrastać w wyniku takich czynników, jak zmniejszenie filtracji kłębuszkowej i zaburzenia wiązania z białkami. U dzieci okres półtrwania jest krótszy niż u noworodków lub dorosłych.

Plazmatyczny klirens i objętość rozkładu ogólnego ceftrybactonu są wyższe u noworodków, niemowląt i dzieci niż u dorosłych.

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetyka ceftrybactonu ma charakter nieliniowy. Wszystkie główne parametry farmakokinetyczne oparte na całkowitym stężeniu leku, z wyjątkiem okresu półtrwania, zależą od dawki; wzrastają one w tempie wolniejszym niż proporcjonalnie do dawki. Nieliniowość jest wynikiem nasycenia wiązania z białkami osocza krwi i dlatego występuje dla ogólnego ceftrybactonu osocza krwi, ale nie dla wolnego (niezwiązanego) ceftrybactonu.

Zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna

Tak jak w przypadku innych beta-laktamów, indeks farmakokinetyczno-farmakodynamiczny, który wykazuje najlepszą korelację z efektywnością in vivo, to procent przedziału dawkowania, w którym stężenie niezwiązane pozostaje wyższe niż minimalne stężenie hamujące ceftrybactonu dla poszczególnych gatunków docelowych (czyli procent T > minimalnego stężenia hamującego).

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Ceftryaksone-BHfZ stosuje się w leczeniu następujących poniżej wymienionych zakażeń u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków dojrzałych (od momentu urodzenia):

• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;
• zapalenie płuc nabyte w społeczności;
• zapalenie płuc nabyte w szpitalu;
• ostre zapalenie ucha środkowego;
• infekcje wewnątrzbrzuszne;
• powikłane infekcje dróg moczowych (w tym nerek i miedniczek nerkowych);
• infekcje kości i stawów;
• powikłane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• rzęsistakowica;
• kiła;
• bakteryjne zapalenie wsierdzia.

Ceftryaksone-BHfZ może być stosowany w:

• leczeniu ostrego zaostrzenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych;
• leczeniu rozsianego boreliozy Lyme’a [wczesnej (II stadium) i późnej (III stadium)] u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków od 15. dnia życia;
• profilaktyce zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją;
• leczeniu pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka z podejrzeniem bakteryjnej infekcji;
• leczeniu pacjentów z bakteriemią, która pojawiła się w związku z którąkolwiek z powyższych infekcji lub gdy istnieje podejrzenie którejś z tych infekcji.

Ceftryaksone-BHfZ należy stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, jeśli zakres możliwych bakteryjnych patogenów nie mieści się w zakresie działania ceftryaksone-BHfZ (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ceftryaksone-BHfZ lub którykolwiek inny antybiotyk z grupy cefalosporyn. W przypadku wywiadu ciężkich reakcji nadwrażliwościowych (np. reakcji anafilaktycznych) na inne leki przeciwbakteryjne z grupy beta-laktamów (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Ceftryaksone-BHfZ jest przeciwwskazany:

u wcześniaków w wieku ≤ 41 tygodni z uwzględnieniem okresu rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*;

u noworodków dojrzałych (w wieku ≤ 28 dni):

• z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipoproteynemią lub acidozą, ponieważ w tych stanach wiązanie bilirubiny jest prawdopodobnie zaburzone*;
• którzy wymagają (lub u których przewiduje się potrzebę) wstrzykiwania wewnętrznie krewi substancji zawierających wapń lub wlewów roztworów zawierających wapń, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone-BHfZ (patrz sekcje „Szczególne wskazania” i „Działania niepożądane”).
  • Badania in vitro wykazały, że ceftryaksone-BHfZ może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą surowicy krwi, co wiąże się z ryzykiem rozwoju encefalopatii bilirubinowej u tych pacjentów.

Przed wstrzyknięciem domięśniowym ceftryaksone-BHfZ należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy, jeśli jest ona stosowana jako rozpuszczalnik (patrz sekcja „Szczególne wskazania”). Patrz także ulotka do leku lidokaina, szczególnie sekcja „Przeciwwskazania”.

Roztworów ceftryaksone-BHfZ zawierających lidokainę nigdy nie należy podawać dożylnie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie należy stosować rozcieńczali zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rekonstytucji leku w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania otrzymanego roztworu do podania dożylnego, ponieważ może dojść do wytrącenia osadu. Osady soli wapniowej ceftryaksone-BHfZ mogą również powstawać przy mieszaniu ceftryaksone-BHfZ z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie wlewowym. Ceftryaksone-BHfZ nie może być podawany jednocześnie z roztworami do wstrzykiwań dożylnych zawierającymi wapń, w tym z roztworami zawierającymi wapń do długotrwałych wlewów, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą systemu typu Y. Jednak wszystkim pacjentom, z wyjątkiem noworodków, ceftryaksone-BHfZ i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przemywania linii roztworem zgodnym pomiędzy wlewami. Badania in vitro z wykorzystaniem osocza krwi dorosłych i osocza krwi pępowinowej noworodków wykazały, że u noworodków istnieje zwiększone ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone-BHfZ (patrz sekcje „Sposób dawkowania i stosowania”, „Przeciwwskazania”, „Szczególne wskazania”, „Działania niepożądane”, „Niezgodność”).

Stosowanie współbieżne leku z doustnymi lekami przeciwpłytkowymi może nasilać działanie antagonistów witaminy K i zwiększać ryzyko krwawienia. Zaleca się częste sprawdzanie międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR) oraz odpowiednie dostosowanie dawki antagonistów witaminy K zarówno podczas, jak i po terapii ceftryaksone-BHfZ (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Istnieją sprzeczne dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego działania aminoglikozydów na nerki przy ich stosowaniu razem z cefalosporynami. W takich przypadkach należy dokładnie przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania stężenia aminoglikozydów (oraz funkcji nerek) w praktyce klinicznej.

W badaniu in vitro przy stosowaniu chloramfenikolu w połączeniu z ceftryaksone-BHfZ zaobserwowano efekty antagonistyczne. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Nie odnotowano przypadków interakcji między ceftryaksone-BHfZ a doustnymi lekami zawierającymi wapń ani interakcji między ceftryaksone-BHfZ stosowanym domięśniowo a lekami zawierającymi wapń (do podania dożylnego lub doustnego).

U pacjentów stosujących ceftryaksone-BHfZ możliwe są wyniki fałszywie dodatnie testu Coombsa.

Ceftryaksone-BHfZ, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na galaktozemię.

Podobnie, przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami niel enzymatycznymi wyniki mogą być fałszywie dodatnie. Z tego powodu w okresie stosowania ceftryaksone-BHfZ należy oznaczać poziom glukozy w moczu metodami enzymatycznymi.

Nie obserwowano zaburzeń funkcji nerek po jednoczesnym stosowaniu dużych dawek ceftryaksone-BHfZ i silnych moczopędnych (np. furosemidu).

Jednoczesne stosowanie probenecydu nie zmniejsza wydalania ceftryaksone-BHfZ.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Reakcje nadwrażliwości.

Tak jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, donoszono o przypadkach ciężkich reakcji nadwrażliwości, czasem zakończonych śmiercią (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Reakcje nadwrażliwości mogą również postępować do zespołu Kounis, ciężkiej reakcji alergicznej, która może prowadzić do zawału mięśnia sercowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać stosowanie ceftryaksone-BHfZ i podjąć odpowiednie środki ratunkowe. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent miał wcześniej ciężkie reakcje nadwrażliwości na ceftryaksone-BHfZ, inne cefalosporyny lub inne leki beta-laktamowe. Ceftryaksone-BHfZ należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nieciężkiej nadwrażliwości na inne leki beta-laktamowe.

Podczas stosowania ceftryaksone-BHfZ donoszono o przypadkach ciężkich działań niepożądanych ze strony skóry, takich jak zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella (toksyczny nekroza epidermy) oraz zespół DRESS (wyprysk lekowy z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi), które mogą mieć śmiertelny przebieg; jednak częstość tych zjawisk jest nieznana (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Reakcja Jarischa-Herxheimera.

U niektórych pacjentów zakażonych spiralami (spirochetami) może rozwinąć się reakcja Jarischa-Herxheimera krótko po rozpoczęciu leczenia ceftryaksone-BHfZ. Reakcja Jarischa-Herxheimera jest zazwyczaj samoolimytującym stanem lub może wymagać leczenia objawowego. Jeśli wystąpi taka reakcja, nie należy przerywać leczenia antybiotykiem.

Interakcje z lekami zawierającymi wapń.

Opisano przypadki wytrącania się soli wapniowej ceftryaksone-BHfZ w płucach i nerkach zakończone śmiercią u noworodków przedwczesnych i urodzonych w terminie w wieku do 1 miesiąca. Co najmniej jednemu z tych pacjentów podawano ceftryaksone-BHfZ i wapń w różnym czasie i za pomocą różnych systemów do infuzji dożylnej. Według dostępnych danych naukowych nie odnotowano potwierdzonych przypadków powstawania wewnątrznaczyniowych osadów u pacjentów poza noworodkami, którym podawano ceftryaksone-BHfZ i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. Badania in vitro wykazały, że noworodki są narażone na zwiększone ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone-BHfZ w porównaniu z pacjentami innych grup wiekowych.

Podczas stosowania ceftryaksone-BHfZ pacjentom w każdym wieku nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie żadnych roztworów dożylnych zawierających wapń, nawet przy użyciu różnych systemów infuzyjnych lub podawaniu leków do różnych miejsc infuzyjnych. Jednak pacjentom w wieku od 28 dnia życia ceftryaksone-BHfZ i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem podawania leków przez różne systemy infuzyjne do różnych miejsc ciała lub wymiany lub dokładnego przemywania systemu infuzyjnego roztworem soli fizjologicznej między podawaniem tych środków, aby zapobiec powstawaniu osadów. Pacjentom wymagającym ciągłej infuzji roztworów zawierających wapń do całkowitego żywienia dożylnego (PN) pracownicy opieki zdrowotnej mogą rozważyć przepisanie alternatywnych środków przeciwbakteryjnych, których stosowanie nie wiąże się z podobnym ryzykiem powstawania osadów. Jeśli u pacjentów wymagających ciągłego żywienia dożylnego uznano za konieczne zastosowanie ceftryaksone-BHfZ, roztwory do PN i ceftryaksone-BHfZ można podawać jednocześnie, choćby i przez różne systemy infuzyjne i do różnych miejsc ciała. Można również tymczasowo przerwać podawanie roztworów do PN na czas infuzji ceftryaksone-BHfZ i przemyć systemy infuzyjne między podawaniem roztworów (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Działania niepożądane”, „Farmakokinetyka” oraz „Niezgodność”).

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność ceftryaksone-BHfZ u noworodków, niemowląt i dzieci ustalono przy stosowaniu dawek opisanych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Badania wykazały, że ceftryaksone-BHfZ, podobnie jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą surowicy krwi.

Ceftryaksone-BHfZ jest przeciwwskazany u noworodków przedwczesnych i urodzonych w terminie, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Immunooposredniczona anemia hemolityczna.

Przypadki immunooposredniczonej anemii hemolitycznej obserwowano u pacjentów przyjmujących środki przeciwbakteryjne z grupy cefalosporyn, w tym ceftryaksone-BHfZ (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ciężkie przypadki anemii hemolitycznej, w tym zakończone śmiercią, odnotowano zarówno u dorosłych, jak i u dzieci podczas leczenia ceftryaksone-BHfZ.

Jeśli podczas stosowania ceftryaksone-BHfZ u pacjenta wystąpi anemia, należy rozważyć rozpoznanie anemii związanej ze stosowaniem cefalosporyn i przerwać stosowanie ceftryaksone-BHfZ do ustalenia etiologii choroby.

Długotrwałe leczenie.

Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie przeprowadzać rozbudowaną analizę krwi.

Zapalenie jelita / nadmierne namnażanie odpornych mikroorganizmów.

Przypadki zapalenia jelita i zapalenia jelita pseudobłoniastego związane ze stosowaniem środków przeciwbakteryjnych odnotowano podczas stosowania prawie wszystkich środków przeciwbakteryjnych, w tym ceftryaksone-BHfZ. Stopień ciężkości tych chorób może wahać się od łagodnego do zagrażającego życiu. Dlatego ważne jest, aby uwzględnić możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zakończeniu stosowania ceftryaksone-BHfZ wystąpiły biegunki (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy rozważyć przerwanie terapii ceftryaksone-BHfZ i zastosowanie odpowiednich środków przeciwko Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę.

Tak jak w przypadku innych środków przeciwbakteryjnych, mogą występować nadkażenia spowodowane mikroorganizmami odpornymi na lek.

Ciężka niewydolność nerek i wątroby.

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Wpływ na wyniki badań serologicznych.

Podczas stosowania ceftryaksone-BHfZ test Coombsa może dawać fałszywie pozytywne wyniki. Ponadto ceftryaksone-BHfZ może powodować fałszywie pozytywne wyniki testu na galaktozemię (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Podczas oznaczania glukozy w moczu metodami nielizymatycznymi mogą wystąpić fałszywie pozytywne wyniki. Podczas stosowania ceftryaksone-BHfZ poziom glukozy w moczu należy oznaczać metodami enzymatycznymi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Obecność ceftryaksone-BHfZ może fałszywie obniżać wartości glukozy we krwi uzyskane różnymi systemami monitorowania glukozy we krwi. Należy zapoznać się z instrukcjami dla każdego systemu i stosować alternatywne metody testowania, jeśli to konieczne.

Sód.

W 1 g leku Ceftryaksone-BHfZ znajduje się 3,6 mmol (lub 83 mg) sodu. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów przestrzegających diety z ograniczoną zawartością sodu.

Zakres działania przeciwbakteryjnego.

Ceftryaksone-BHfZ ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego i może być niewłaściwy do stosowania jako monoterapia w leczeniu niektórych typów infekcji, z wyjątkiem przypadków, gdy patogen został już potwierdzony (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). W przypadku infekcji polimikrobiotycznych, gdy wśród podejrzewanych patogenów występują mikroorganizmy oporne na ceftryaksone-BHfZ, należy rozważyć konieczność zastosowania dodatkowych antybiotyków.

Stosowanie lidokainy.

Jeśli jako rozpuszczalnik stosuje się roztwór lidokainy, ceftryaksone-BHfZ można podawać wyłącznie do wewnątrzmięśniowo. Przed podaniem leku należy koniecznie wziąć pod uwagę przeciwwskazania, ostrzeżenia i inną odpowiednią informację zawartą w ulotce do lidokainy przeznaczonej do stosowania medycznego (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Roztworu lidokainy w żadnym wypadku nie wolno podawać dożylnie.

Kamica żółciowa.

W przypadku obecności cieni na USG należy rozważyć możliwość powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone-BHfZ. Cienie błędnie interpretowane za kamienie żółciowe obserwowano na USG pęcherza żółciowego i występowały częściej podczas stosowania ceftryaksone-BHfZ w dawce 1 g/dobę i wyższej. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leku u dzieci. Takie osady znikają po przerwaniu terapii ceftryaksone-BHfZ. W rzadkich przypadkach powstawanie osadów soli wapniowej ceftryaksone-BHfZ wiązało się z objawami klinicznymi. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się leczenie zachowawcze, niechirurgiczne. Lekarz powinien rozważyć możliwość przerwania stosowania leku, biorąc pod uwagę ocenę stosunku korzyści do ryzyka w każdym konkretnym przypadku (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Staz żółciowy.

Podczas stosowania ceftryaksone-BHfZ odnotowano przypadki zapalenia trzustki, które mogły być spowodowane obturacją dróg żółciowych. Większość tych pacjentów miała czynniki ryzyka rozwoju cholestazy i mułu żółciowego, takie jak wcześniejsza intensywna terapia, ciężka choroba, całkowite żywienie dożylne. Nie można wykluczyć, że wytrącanie się osadów w drogach żółciowych w wyniku stosowania ceftryaksone-BHfZ może być wyzwalaczem lub współczynnikiem tego powikłania.

Kamica nerkowa.

Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które zniknęły po przerwaniu stosowania ceftryaksone-BHfZ (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie USG. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem kamieni nerkowych lub hiperkalciurią podejmuje lekarz, biorąc pod uwagę ocenę stosunku korzyści do ryzyka w każdym konkretnym przypadku.

Encefalopatia.

Donoszono o rozwoju encefalopatii podczas stosowania ceftryaksone-BHfZ (patrz sekcja „Działania niepożądane”), szczególnie u starszych pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”) lub zaburzeniami układu nerwowego. Jeśli podejrzewa się encefalopatię związaną z ceftryaksone-BHfZ (np. obniżenie poziomu świadomości, zmiany stanu psychicznego, mioklonie, drgawki), należy rozważyć przerwanie stosowania ceftryaksone-BHfZ.

Unieszkodliwianie leku.

Należy zminimalizować uwalnianie leku do środowiska zewnętrznego. Leku nie wolno wyrzucać do kanalizacji ani do odpadów komunalnych. Nieużywany lek po zakończeniu leczenia lub po upływie terminu ważności, jak również odpady, należy unieszkodliwiać zgodnie z lokalnymi przepisami.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Ceftryaksone-BHfZ przenika przez barierę łożyskową. Dane dotyczące stosowania ceftryaksone-BHfZ u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na zarodek/płód, rozwój okołoporodowy i poporodowy. Ceftryaksone-BHfZ można stosować w czasie ciąży, w szczególności w pierwszym trymestrze, wyłącznie wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Karmienie piersią. Ceftryaksone-BHfZ przenika do mleka matki w niskich stężeniach, ale przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie przewiduje się żadnego wpływu na niemowlęta karmione piersią. Niemniej jednak nie można wykluczyć ryzyka rozwoju biegunki i grzybicy błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu/odrzuceniu stosowania ceftryaksone-BHfZ, biorąc pod uwagę korzyści płynące z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z terapii dla kobiety.

Plodność. Badania funkcji rozrodczych nie wykazały oznak niepożądanych skutków na płodność mężczyzn ani kobiet.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Podczas leczenia ceftryaksone-BHfZ mogą wystąpić takie działania niepożądane, jak zawroty głowy, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z złożonymi mechanizmami (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie

Dawka leku zależy od ciężkości, wrażliwości, lokalizacji i typu infekcji, a także od wieku pacjenta oraz funkcji wątroby i nerek.

Poniżej podano zalecane dawki dla wskazań. W szczególnie ciężkich przypadkach należy stosować najwyższą dawkę z zalecanego zakresu.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg).

* W przypadku potwierdzonej dokumentalnie bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę, należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg), wymagające stosowania szczególnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

Może być stosowana jednorazowa dawka wewnątrzmięśniowa 1–2 g ceftryaksone.

Niektóre dane wskazują, że u pacjentów w ciężkim stanie lub przy nieskuteczności wcześniejszej terapii ceftryaksone może być skuteczny przy podawaniu w dawce 1–2 g na dobę w sposób wewnątrzmięśniowy przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

2 g jednorazowo przed operacją.

Gonoreja

Jednorazowa dawka 500 mg w sposób wewnątrzmięśniowy.

Zastrzeżenie

Ogólnie zalecana dawka to 500 mg – 1 g raz na dobę, z zwiększeniem dawki do 2 g raz na dobę w przypadku zastrzeżenia neurologicznego przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania przy zastrzeżeniu, w tym zastrzeżeniu neurologicznym, oparte są na ograniczonych danych. Należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Rozerwany borelioza Lyme’a [wczesna (II stadium) i późna (III stadium)]

Po 2 g raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Dzieci

Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 roku życia (˂ 50 kg)

Dzieciom o masie ciała 50 kg lub więcej należy stosować zwykłe dawki dla dorosłych.

* W przypadku potwierdzonej bakteryjnie bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (z 12-godzinnym odstępem).

Wskazania u noworodków, niemowląt i dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 roku życia (˂ 50 kg), wymagających zastosowania specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować jednorazową wstrzykiwarkę domięśniową ceftryaksone-BHfZ w dawce 50 mg/kg masy ciała. Niektóre dane wskazują, że u dzieci w ciężkim stanie lub przy nieskuteczności poprzedniego leczenia ceftryaksone-BHfZ może być stosowany domięśniowo w dawce 50 mg/kg masy ciała na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

50–80 mg/kg masy ciała jednorazowo przed operacją.

Zastrzeżenie

Ogólnie u dzieci zaleca się dawkę 75–100 mg/kg masy ciała (maksymalnie 4 g) raz na dobę przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w przypadku zastrzeżenia, w tym neurozastrzeżenia, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Rozsiane borelioza Lyme’a [wczesna (II stadium) i późna (III stadium)]

50–80 mg/kg masy ciała raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Noworodki w wieku 0–14 dni

Ceftryaksone-BHfZ jest przeciwwskazany u przedwczesnie urodzonych noworodków w wieku do 41 tygodnia uwzględniając okres ciąży (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu).

* W przypadku potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu. Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej 50 mg/kg masy ciała.

Wskazania u noworodków w wieku 0–14 dni, wymagających zastosowania specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować jednorazową wstrzyknięcie domięśniowe ceftrybaktamu w dawce 50 mg/kg masy ciała.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przedoperacyjnie

20–50 mg/kg masy ciała jednorazowo przed operacją.

Zastrzykowiec

Ogólnie zalecana dawka to 50 mg/kg masy ciała raz na dobę przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w przypadku zastrzykowca, w tym neurozastrzykowca, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę krajowe lub lokalne wytyczne.

Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia ceftrybaktamem zależy od przebiegu choroby. Zgodnie z ogólnymi wytycznymi dotyczącymi terapii antybiotykowej, leczenie ceftrybaktamem należy kontynuować przez 48–72 godziny po ustąpieniu gorączki lub potwierdzeniu eliminacji infekcji bakteryjnej.

Pacjenci w wieku podeszłym

Przy odpowiedniej funkcji nerek i wątroby nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w wieku podeszłym.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Dostępne dane wskazują, że nie ma potrzeby korekty dawki u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, o ile funkcja nerek nie jest zaburzona.

Brak danych z badań dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z zaburzoną funkcją nerek nie ma potrzeby obniżania dawki ceftrybaktamu, jeśli funkcja nerek nie jest zaburzona. Jedynie w przypadku niewydolności nerek w stadium przedkońcowym (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min) dobowe dawki ceftrybaktamu nie powinny przekraczać 2 g.

W przypadku pacjentów poddawanych dializie nie ma potrzeby dodatkowego podawania leku po dializie. Ceftrybaktam nie jest usuwany z organizmu podczas dializy otrzewnowej ani hemodializy. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Pacjenci z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby i nerek

W przypadku jednoczesnego ciężkiego zaburzenia funkcji nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Sposób podania

Podanie domięśniowe

Ceftrybaktam można podawać drogą głębokiego wstrzyknięcia domięśniowego. Wstrzyknięcie domięśniowe należy wykonywać w obrębie stosunkowo dużego mięśnia. Zaleca się nie podawać więcej niż 1 g w jednym miejscu.

Jeśli lidokainę stosuje się jako rozpuszczalnik, otrzymany roztwór nigdy nie powinien być podawany dożylnie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W celu uzyskania szczegółowych informacji zaleca się zapoznanie się z instrukcją medyczną dotyczącą lidokainy.

Podanie dożylne

Ceftrybaktam można podawać drogą dożylnej infuzji przez co najmniej 30 minut (preferowana droga) lub drogą powolnego wstrzyknięcia dożylnego przez 5 minut. Przerwane podanie dożylne należy wykonywać przez 5 minut, najlepiej do dużych żył. Dawki dożylne w dawkach 50 mg/kg masy ciała lub wyższych należy podawać drogą infuzyjną niemowlętom i dzieciom do 12 roku życia. Noworodkom dawki dożylne należy podawać przez 60 minut w celu zmniejszenia potencjalnego ryzyka encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Podanie domięśniowe należy rozważyć w przypadku, gdy droga dożylna jest niemożliwa lub mniej odpowiednia dla pacjenta. Dawki przekraczające 2 g należy podawać dożylnie.

Ceftrybaktam jest przeciwwskazany u noworodków (w wieku ≤ 28 dni) w przypadku istniejącej (lub przewidywanej) konieczności leczenia dożylnymi roztworami zawierającymi wapń, w tym ciągłymi dożylnymi infuzjami roztworów zawierających wapń, takimi jak żywienie pozajelitowe, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli ceftrybaktamu z wapniem (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

W celu profilaktyki zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego ceftrybaktam należy podawać 30–90 minut przed zabiegiem chirurgicznym.

Przygotowanie roztworów do infuzji

Stężenie do wstrzyknięcia dożylnego: 100 mg/ml.

Stężenie do infuzji dożylnej: 50 mg/ml.

Zaleca się stosowanie świeżo przygotowanych roztworów.

Ceftrybaktam nie może być mieszany w jednej strzykawce z żadnymi innymi lekami, z wyjątkiem 1 % roztworu chlorku lidokainy (wyłącznie do wstrzyknięć domięśniowych).

Linię infuzyjną należy płukać po każdym podaniu.

Wstrzyknięcie dożylne.

Zawartość fiolki z 2 g należy rozpuścić w 20 ml wody do wstrzykiwań. Podawać powoli przez co najmniej 5 minut bezpośrednio do żyły, najlepiej do dużej żyły, lub przez rurkę do infuzji dożylnej.

Infuzja dożylna.

Do przygotowania roztworu do infuzji dożylnej należy rozpuścić 2 g ceftrybaktamu w 40 ml jednego z poniższych roztworów infuzyjnych nie zawierających jonów wapnia:

• 0,9 % roztwór chlorku sodu,
• 5 % roztwór glukozy,
• 0,45 % roztwór chlorku sodu + 2,5 % roztwór glukozy,
• 10 % roztwór glukozy,
• 6 % roztwór dekstranu w 5 % roztworze glukozy,
• woda sterylna do wstrzykiwań.

Roztwór przygotowuje się w dwóch etapach.

I etap: do fiolki z 2 g ceftrybaktamu za pomocą strzykawki dodać 20 ml jednego z powyższych roztworów infuzyjnych nie zawierających jonów wapnia. Po dodaniu rozpuszczalnika należy wizualnie ocenić stopień rozpuszczenia. Fiolkę należy wstrząsać aż do całkowitego rozpuszczenia proszku.

II etap: otrzymany roztwór przenieść do pojemnika zawierającego 20 ml tego samego roztworu infuzyjnego, którym rozpuszczono ceftrybaktam.

Infuzja dożylna powinna trwać co najmniej 30 minut.

Noworodkom dawki dożylne należy podawać przez 60 minut, aby zmniejszyć potencjalne ryzyko encefalopatii bilirubinowej.

Ze względu na możliwą niezgodność, roztworów zawierających ceftrybaktam nie wolno mieszać z roztworami zawierającymi inne antybiotyki, zarówno podczas przygotowywania, jak i podawania.

Nie wolno stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rekonstytucji ceftrybaktamu w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu do podania dożylnego, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Powstawanie osadów soli ceftrybaktamu z wapniem może również wystąpić podczas mieszania ceftrybaktamu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym dożylnym. Dlatego ceftrybaktamu nie należy mieszać ani podawać dożylnie jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym z roztworami do żywienia pozajelitowego (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Niezgodność”).

Dzieci.

Lek stosuje się u dzieci zgodnie z dawkowaniem podanym w sekcji „Sposób podania i dawki”.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania może wystąpić nudności, wymioty, biegunka. W przypadku przedawkowania hemodializa lub dializa otrzewnowa nie zmniejszają nadmiernych stężeń leku we krwi. Nie istnieje specyficzny antydotum. Leczenie przedawkowania jest objawowe.

Działania niepożądane.

Najczęściej obserwowane działania niepożądane podczas stosowania ceftryaksone to eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia, biegunka, wysypka oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych.

Częstotliwość występowania niepożądanych reakcji na ceftryaksone określono na podstawie danych z badań klinicznych.

Zjawiska sklasyfikowano według częstotliwości następująco: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000 < 1/100), rzadko (≥ 1/10000 < 1/1000), częstotliwość nieznana (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje: nieczęsto — grzybicze infekcje narządów płciowych; rzadko — kolit pseudomembranozny^b; częstotliwość nieznana^a — nadinfekcje^b.

Układ krwiotwórczy i układ limfatyczny: często — eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia; nieczęsto — granulocytopenia, anemia, zaburzenia krzepnięcia; częstotliwość nieznana^a — anemia hemolityczna^b, agranulocytoza.

Układ odpornościowy: częstotliwość nieznana^a — szok anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne, reakcje anafilaktycznokształtne, reakcje nadwrażliwości^b, reakcja Jarischa-Herxheima.

Układ nerwowy: nieczęsto — ból głowy, zawroty głowy; rzadko — encefalopatia; częstotliwość nieznana^a — drgawki.

Organy słuchu i równowagi: częstotliwość nieznana^a — zawroty głowy.

Układ oddechowy, klatka piersiowa i śródpiersie: rzadko — skurcz oskrzeli.

Układ pokarmowy: często — biegunka^b, stolce o luźnej konsystencji; nieczęsto — nudności, wymioty; częstotliwość nieznana^a — zapalenie trzustki^b, stomatyt, glosyt.

Układ wątrobowo-pęcherzykowy: często — podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych; częstotliwość nieznana^a — osady w pęcherzu żółciowym^b, żółtaczka jądrowa, zapalenie wątroby^c, cholestazyjne zapalenie wątroby^b,c.

Skóra i tkanka podskórna: często — wysypka; nieczęsto — świąd; rzadko — pokrzywka; częstotliwość nieznana^a — zespół Stevensa-Johnsona^b, toksyczny epidermalny nekrolioza^b, wielopostaciowa rumień, ostra ogólna egzantematyczna pustuloza, wysypka lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS).

Układ sercowo-naczyniowy: częstotliwość nieznana – zespół Kounisa.

Nerki i układ moczowy: rzadko — hematuria, glukozuria; częstotliwość nieznana^a — oliguria, powstawanie osadów w nerkach (odwracalne).

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania leku: nieczęsto — zapalenie żył, ból w miejscu wstrzyknięcia, dreszcze; rzadko — obrzęk, dreszcze.

Badania laboratoryjne: nieczęsto — podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi; częstotliwość nieznana^a — fałszywie dodatni test Coombsa^b, fałszywie dodatni wynik badania na galaktozemię^b, fałszywie dodatnie wyniki nieenzymatycznych metod oznaczania glukozy^b.

^a Na podstawie doniesień po wprowadzeniu na rynek. Ponieważ informacje o tych reakcjach są przesyłane dobrowolnie i dotyczą populacji nieokreślonej liczby, niemożliwe jest wiarygodne oszacowanie ich częstotliwości, dlatego określono ją jako nieznaną.

^b Zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”.

^c Zazwyczaj odwracalne po odstawieniu ceftryaksone.

Infekcje i inwazje.

Przypadki biegunki po zastosowaniu ceftryaksone mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Osady soli wapniowej ceftryaksone.

Zarejestrowano rzadkie przypadki ciężkich niepożądanych reakcji, czasem zakończonych śmiercią, u noworodków przedwczesnych i dojrzałych (w wieku < 28 dni), którym podawano wewnątrznie ceftryaksone i leki zawierające wapń. Podczas sekcji zwłok stwierdzono obecność osadów soli wapniowej ceftryaksone w płucach i nerkach. Wysokie ryzyko powstawania osadów u noworodków wynika z małej objętości ich krwi oraz dłuższego okresu półtrwania ceftryaksone niż u dorosłych (zob. rozdziały „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania” oraz „Farmakodynamika”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów w nerkach, głównie u dzieci w wieku powyżej 3 lat, które otrzymywały wysokie dawki dobowe leku (np. ≥ 80 mg/kg/dobę) lub dawki całkowite przekraczające 10 gramów, a także u których występowały dodatkowe czynniki ryzyka (np. ograniczone spożycie płynów lub leżenie w łóżku). Ryzyko powstawania osadów wzrasta u pacjentów pozbawionych ruchomości lub u chorych z odwodnieniem. Osady mogą występować z objawami lub być bezobjawowe, mogą prowadzić do niewydolności nerek i anurii oraz ustępują po odstawieniu ceftryaksone (zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów, którym lek podawano w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa. Według danych z badań prospektywnych, częstość powstawania osadów po wstrzyknięciu dożylnej leku u dzieci była różna — w niektórych badaniach ponad 30%. Przy powolnym podawaniu leku (w ciągu 20–30 minut) częstość powstawania osadów jest niższa. Powstawanie osadów zazwyczaj nie towarzyszy objawom, ale w rzadkich przypadkach wystąpiły takie objawy kliniczne jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po odstawieniu ceftryaksone osady zazwyczaj ustępują (zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia ono monitorowanie stosunku „korzyść/ryzyko” leku. Osoby pracujące w zawodzie medycznym powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przygotowany roztwór przechowywać nie dłużej niż 6 godzin w temperaturze nie wyższej niż 25 °C oraz nie dłużej niż 24 godziny w temperaturze od 2 do 8 °C.

W zależności od stężenia i czasu przechowywania kolor roztworów może się różnić od bladożółtego do żółtego. Ta właściwość substancji czynnej nie wpływa na skuteczność ani tolerancję leku.

Niezgodność.

Ceftryaksone jest niezgodny z amsakrynowym, wancomycyną, flukenazolem, aminoglikozydami i labetalolem.

Nie należy mieszać ceftryaksone ani dodawać go do innych leków, z wyjątkiem tych wymienionych w rozdziale „Sposób stosowania i dawki”. W szczególności nie należy mieszać ceftryaksone z roztworami zawierającymi wapń, takimi jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, ze względu na możliwość powstawania osadów. Ceftryaksone nie należy mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym z roztworami do żywienia pozajelitowego (zob. rozdziały „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania” oraz „Działania niepożądane”).

Farmaceutycznie niezgodny z innymi środkami przeciwbakteryjnymi. Jeśli przewiduje się leczenie kombinacją innego antybiotyku z ceftryaksone, nie należy mieszać tych leków w jednej strzykawce ani w jednym roztworze do wlewania.

Nie można mieszać ceftryaksone z innymi lekami, z wyjątkiem tych wymienionych w rozdziale „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie. Po 2 g w fiolce, po 1 fiolce w opakowaniu.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

Spółka Akcyjna Publiczna „Ośrodek Naukowo-Wytwarzający „Borszagowska Fabryka Chemiczno-Farmaceutyczna”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 03134, miasto Kijów, ul. Myru, 17.