Cefoperazon Kombi

INSTRUKCJA dot. stosowania leczniczego leku Cefoperazon Kombi

Skład:

substancje czynne: cefoperazon, sulbaktam;

1 fiolka zawiera: cefoperazonu sodu odpowiadającego cefoperazonowi 1000 mg, sulbaktamu sodu odpowiadającego sulbaktamowi 000 mg;

substancje pomocnicze: brak.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: proszek biały lub prawie biały.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego.

Antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny III pokolenia.

Kod ATX J01D D62.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Cefoperazon sodu jest półsyntetycznym antybiotykiem z grupy cefalosporyn III pokolenia o szerokim zakresie działania, stosowanym wyłącznie dożylnie. Sulbaktam sodu jest pochodną substancją bazowego jądra penicylinowego. Cefoperazon działa poprzez hamowanie biosyntezy mukopeptydu ściany komórkowej bakteryjnej. Sulbaktam działa jako inhibitor β-laktamaz, przywracając w ten sposób aktywność cefoperazonu wobec szczepów wytwarzających β-laktamazy.

Mechanizm działania.

Składnikiem przeciwbakteryjnym leku Cefoperazon Kombi jest cefoperazon – cefalosporyna III pokolenia, która działa na wrażliwe mikroorganizmy w fazie aktywnej mnożenia poprzez hamowanie biosyntezy mukopeptydu ściany komórkowej. Sulbaktam nie wykazuje wyraźnej aktywności przeciwbakteryjnej, z wyjątkiem aktywności wobec Neisseriaceae oraz Acinetobacter. Badania biochemiczne prowadzone na beztlenowych bakteryjnych układach komórkowych wykazały jednak, że sulbaktam jest nieodwracalnym inhibitorem najważniejszych β-laktamaz produkowanych przez mikroorganizmy oporne na antybiotyki β-laktamowe.

Potencjał sulbaktamu w zakresie zapobiegania destrukcji penicylin oraz cefalosporyn przez mikroorganizmy oporne został potwierdzony w badaniach z udziałem żywych mikroorganizmów i opornych szczepów, podczas których sulbaktam wykazał wyraźny efekt synergii z penicylinami i cefalosporynami. Ponieważ sulbaktam wiąże się również z niektórymi białkami wiążącymi penicylinę (PBP), często szczepy wrażliwe stają się bardziej wrażliwe na działanie leku Cefoperazon Kombi niż na sam cefoperazon.

Kombinacja sulbaktamu i cefoperazonu jest aktywna wobec wszystkich mikroorganizmów wrażliwych na cefoperazon. Ponadto obserwuje się synergizm działania (obniżenie minimalnych stężeń hamujących mikroorganizmy, około 4-krotnie w porównaniu z poszczególnymi składnikami oddzielnie) z największą aktywnością wobec następujących mikroorganizmów: Haemophilus influenzae, gatunki Bacteroides, gatunki Staphylococcus, Acinetobacter calcoaceticus, Enterobacter aerogenes, Escherichia coli, Proteus mirabilis, Klebsiella pneumoniae, Morganella morganii, Citrobacter freundii, Enterobacter cloacae, Citrobacter diversus.

Cefoperazon Kombi wykazuje aktywność in vitro wobec szerokiego spektrum klinicznie istotnych mikroorganizmów.

Mikroorganizmy Gram-dodatnie:

• Staphylococcus aureus (szczepy produkujące lub nieprodukujące penicylinazy);
• Staphylococcus epidermidis;
• Streptococcus pneumoniae (poprzednia nazwa Diplococcus pneumoniae);
• Streptococcus pyogenes (β-hemolityczne paciorkowce grupy A);
• Streptococcus agalactiae (β-hemolityczne paciorkowce grupy B);
• większość innych szczepów paciorkowców β-hemolitycznych;
• wiele szczepów Streptococcus faecalis (enterokoki).

Mikroorganizmy Gram-ujemne:

• Escherichia coli;
• gatunki Klebsiella;
• gatunki Enterobacter;
• gatunki Citrobacter;
• Haemophilus influenzae;
• Proteus mirabilis;
• Proteus vulgaris;
• Morganella morganii (poprzednia nazwa Proteus morganii);
• Providencia rettgeri (poprzednia nazwa Proteus rettgeri);
• gatunki Providencia;
• gatunki Serratia (w tym S. marcescens);
• gatunki Salmonella oraz Shigella;
• Pseudomonas aeruginosa oraz niektóre inne gatunki Pseudomonas;
• Acinetobacter calcoaceticus;
• Neisseria gonorrhoeae;
• Neisseria meningitidis;
• Bordetella pertussis;
• Yersinia enterocolitica.

Mikroorganizmy beztlenowe:

• pałeczki Gram-ujemne (w tym Bacteroides fragilis, inne gatunki Bacteroides oraz gatunki Fusobacterium);
• kokibacyle Gram-dodatnie i Gram-ujemne (w tym gatunki Peptococcus, Peptostreptococcus oraz Veillonella);
• pałeczki Gram-dodatnie (w tym gatunki Clostridium, Eubacterium oraz Lactobacillus).

Zakres wrażliwości na lek Cefoperazon Kombi został określony następująco:

Minimalne stężenia hamujące (MIC) (µg/ml, jako stężenia cefoperazonu)

Wymiary strefy wrażliwości dysku (mm, test Kirby'ego-Bauera)

Do określenia MIC można stosować metody sejalnych rozcieńczeń leku Cefoperazon Kombi metodą rozcieńczeń w agarze lub w bulionie. Zaleca się stosowanie testu wrażliwości z użyciem dysku zawierającego 30 μg sulbaktamu i 75 μg cefoperazonu. Odpowiedź laboratoryjna „wrażliwy” oznacza, że leczenie lekiem Cefoperazon Kombi będzie najprawdopodobniej skutecznie wpływać na mikroorganizm wywołujący infekcję, natomiast odpowiedź „oporny” oznacza, że taki skuteczny wpływ jest małoprawdopodobny. Odpowiedź „pośredni” oznacza, że mikroorganizm może być wrażliwy na lek Cefoperazon Kombi przy zastosowaniu wyższych dawek lub jeśli infekcja rozwinęła się w tkankach lub płynach ustrojowych, w których osiągane są wysokie stężenia antybiotyku.

Zalecane limity kontroli jakości dla dysków wrażliwości na sulbaktam/cefoperazon, 30 μg / 75 μg

Farmakokinetyka.

Rozkład.

Średnie wartości maksymalnych stężeń (Cmax) sulbaktamu i cefoperazonu po wstrzyknięciu dożylnym kombinacji w dawce 2 g (1 g sulbaktamu + 1 g cefoperazonu) przez 5 minut wynosiły średnio odpowiednio 130 i 236,8 μg/ml. Wskazuje to na większy objętość rozkładu sulbaktamu (Vd = 18,0–27,6 l) w porównaniu z rozkładem cefoperazonu (Vd = 10,2–11,3 l).

Średnie wartości Cmax sulbaktamu i cefoperazonu po wstrzyknięciu dożylnym kombinacji w dawce 4,5 g (1,5 g sulbaktamu + 3 g cefoperazonu) przez 15 minut wynosiły odpowiednio 88,3 μg/ml i 416,1 μg/ml.

Po wstrzyknięciu dożylnym 1,5 g sulbaktamu/cefoperazonu (500 mg sulbaktamu + 1 g cefoperazonu) Cmax kombinacji wynosiła odpowiednio 11 μg/ml i 45,3 μg/ml oraz 29,9 μg/ml i 58,4 μg/ml po podaniu siódmej dawki przy stosowaniu kombinacji co 12 godzin.

Wydalanie.

Około 84 % dawki sulbaktamu i 25 % dawki cefoperazonu po podaniu kombinacji wydala się z moczem. Większość pozostałej dawki cefoperazonu wydala się z żółcią. Po podaniu kombinacji średni okres półwydalenia sulbaktamu wynosi około 1 godziny, cefoperazonu – 1,7 godziny. Stężenia w osoczu krwi są proporcjonalne do podanej dawki. Dane te odpowiadają wcześniej opublikowanym wynikom badań farmakokinetycznych tych składników stosowanych oddzielnie.

Po wstrzyknięciu domięśniowym 1,5 g sulbaktamu/cefoperazonu (0,5 g sulbaktamu i 1 g cefoperazonu) Cmax sulbaktamu i cefoperazonu w osoczu krwi osiągano w okresie od 15 minut do 2 godzin po podaniu kombinacji. Średnie wartości Cmax w osoczu krwi wynosiły odpowiednio 19 i 64,2 μg/ml dla sulbaktamu i cefoperazonu.

Po wielokrotnym stosowaniu sulbaktamu/cefoperazonu nie odnotowano żadnych istotnych zmian w farmakokinetyce składników leku Cefoperazon Kombi ani ich kumulacji przy podawaniu co 8–12 godzin.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby. Zobacz sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek różnego stopnia nasilenia, którym podawano lek, całkowity klirens sulbaktamu w organizmie istotnie korelował z ustalonym klirens kreatyniny. U pacjentów z niefunkcjonującą nerką okres półwydalenia sulbaktamu był znacznie dłuższy (średnio 6,9 i 9,7 godziny według danych z różnych badań). Stosowanie hemodializy istotnie zmienia okres półwydalenia, całkowity klirens oraz objętość rozkładu sulbaktamu. Nie zaobserwowano istotnych różnic w farmakokinetyce cefoperazonu u pacjentów z niewydolnością nerek.

Pacjenci starsi.

Farmakokinetykę leku badano u pacjentów starszych z zaburzeniami funkcji nerek i wątroby. Oba składniki leku, sulbaktam i cefoperazon, miały dłuższy okres półwydalenia, niższy klirens oraz większą objętość rozkładu w porównaniu z odpowiednimi wartościami u zdrowych ochotników. Dane farmakokinetyczne dotyczące sulbaktamu dobrze korelują ze stopniem zaburzenia funkcji nerek, podczas gdy dane dotyczące cefoperazonu dobrze korelują ze stopniem zaburzenia funkcji wątroby.

Dzieci.

Badania przeprowadzone u dzieci wykazały brak istotnych zmian w farmakokinetyce składników leku w porównaniu z danymi dotyczącymi dorosłych pacjentów. U dzieci średni okres półwydalenia sulbaktamu wahał się od 0,91 do 1,42 godziny, a cefoperazonu – od 1,44 do 1,88 godziny.

Sulbaktam i cefoperazon dobrze rozprowadzają się w różnych tkankach i płynach organizmu, w tym w żółci, pęcherzu żółciowym, skórze, wyrostku robaczkowym, jajowodach, jajnikach, macicy i in.

Nie ma dowodów na wystąpienie interakcji farmakokinetycznej między sulbaktamem i cefoperazonem przy ich jednoczesnym stosowaniu w postaci leku Cefoperazon Kombi.

Cefoperazon nie wypiera bilirubiny z miejsc wiązania z białkami osocza krwi.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Cefoperazon Kombi stosować w leczeniu infekcji wywołanych wrażliwymi mikroorganizmami:

• infekcje dróg oddechowych (górnego i dolnego odcinka);
• zapalenie pęcherza żółciowego, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie otrzewnej oraz inne infekcje jamy brzusznej;
• infekcje dróg moczowych (górnego i dolnego odcinka);
• sepsa;
• meningitis;
• infekcje skóry i tkanek miękkich;
• infekcje kości i stawów;
• zapalenia narządów miednicy, endometritis, gonoreja oraz inne infekcje narządów płciowych.

Przeciwwskazania.

Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z nadwrażliwością na substancje czynne (sulbaktam, cefoperazon), beta-laktamy lub jakiekolwiek substancje pomocnicze.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Aminoglikozydy. Mieszanie leku z aminoglikozydami w jednej strzykawce prowadzi do wzajemnej inaktywacji; jeśli konieczne jest jednoczesne stosowanie tych grup środków przeciwbakteryjnych, należy je podawać w różnych miejscach z odstępem co najmniej 1 godziny.

Lek zwiększa ryzyko nefrotoksyczności aminoglikozydów, furosemidu.

Leki bakteriostatyczne (chloramfenikol, erytromycyna, sulfonamidy, tetracykliny) obniżają aktywność leku.

Probenecyd zmniejsza wydzielanie kanalikowe sulbaktamu; skutkiem tego jest zwiększenie stężenia leku w osoczu, wydłużenie okresu półwylu oraz zwiększenie ryzyka zatrucia.

Lek zwiększa ryzyko krwawień przy jednoczesnym stosowaniu z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi.

Kombinowana terapia. Ze względu na szeroki zakres działania leku, w większości przypadków infekcji Cefoperazon Kombi można stosować jako monoterapię. Niemniej jednak w określonych wskazaniach lek może być stosowany razem z innymi antybiotykami. W przypadku jednoczesnego stosowania aminoglikozydów (patrz sekcja „Sposób dawkowania i dawka”) należy monitorować funkcje nerek przez cały okres leczenia (patrz sekcja „Niezgodność”).

Alkohol. Podczas leczenia oraz przez 5 dni po zakończeniu stosowania cefoperazonu, po spożyciu alkoholu obserwowano takie reakcje jak zaczerwienienie twarzy, potliwość, ból głowy, tachykardię. Podobne reakcje obserwowano również przy stosowaniu niektórych innych cefalosporyn. Pacjentów należy uprzedzić o możliwych niepożądanych reakcjach pojawiających się przy spożyciu alkoholu podczas terapii lekiem Cefoperazon Kombi. W przypadku żywienia sztucznego (doustnego lub dożylnego) nie należy stosować roztworów zawierających etanol.

Interakcje z substancjami stosowanymi w analizach laboratoryjnych. Fałszywie dodatni wynik testu glukozy w moczu może wystąpić przy stosowaniu roztworu Benedicta lub Feliga.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Wrażliwość nadmierna. Opisywano przypadki wystąpienia ciężkich, a czasem śmiertelnych reakcji nadwrażliwościowych (reakcji anafilaktycznych) u pacjentów leczonych lekami beta-laktamowymi lub cefalosporynowymi, w tym sulbaktamem/cefoperazonem. Ryzyko takich reakcji jest większe u osób z wywiadem nadwrażliwości na wiele alergenów.

Przed rozpoczęciem terapii sulbaktamem/cefoperazonem należy dokładnie przebadać wywiad pacjenta pod kątem reakcji nadwrażliwościowych na cefalosporyny, penicyliny lub inne leki (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Antibiotyki należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem alergii, szczególnie na leki.

W przypadku wystąpienia reakcji alergicznych należy natychmiast przerwać stosowanie leku i rozpocząć odpowiednie leczenie. Ciężkie reakcje anafilaktyczne wymagają natychmiastowego podania adrenaliny. W razie potrzeby należy przeprowadzić terapię tlenową, podać w sposób dożylny leki sterydowe, zapewnić przepustowość dróg oddechowych, w tym intubację (patrz sekcja „Efekty uboczne”).

Opisywano przypadki ciężkich reakcji skórnych, czasem zakończonych śmiercią, takich jak toksyczne martwicze zapalenie nabłonka, zespół Stevensa-Johnsona i odłuszczające zapalenie skóry, u pacjentów stosujących sulbaktam/cefoperazon. W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji skórnej należy przerwać terapię sulbaktamem/cefoperazonem i rozpocząć odpowiednie leczenie (patrz sekcja „Efekty uboczne”).

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Cefoperazon wydalany jest głównie z żółcią. U pacjentów z chorobami wątroby i/lub obturacją dróg żółciowych okres półtrwania cefoperazonu w surowicy krwi jest zazwyczaj wydłużony, a wydalanie z moczem zwiększone. Nawet przy ciężkich zaburzeniach funkcji wątroby stężenia terapeutyczne cefoperazonu obserwuje się w żółci, a okres półtrwania wydłuża się 2–4-krotnie.

Dostosowanie dawki może być konieczne w przypadku ciężkiej obturacji dróg żółciowych, ciężkich chorób wątroby lub zaburzeń funkcji nerek związanych z którymkolwiek z tych stanów.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby i współistniejącymi zaburzeniami funkcji nerek należy monitorować stężenie cefoperazonu w surowicy krwi i w razie potrzeby dostosować dawkowanie. Jeśli nie ma możliwości dokładnego monitorowania stężeń w surowicy krwi, dawka cefoperazonu nie powinna przekraczać 2 g/dobę.

Stosowanie u pacjentów w wieku podeszłym i starszym. U pacjentów tej grupy wiekowej obserwowano wydłużenie okresu półtrwania, zmniejszenie całkowitego klirensu oraz zwiększenie objętości rozprzestrzenienia zarówno sulbaktamu, jak i cefoperazonu w porównaniu z młodszych osobami. Farmakokinetyka sulbaktamu była ściśle skorelowana z funkcją nerek, a farmakokinetyka cefoperazonu była ściśle związana z zaburzeniami funkcji wątroby.

Ogólne ostrzeżenia. Opisywano przypadki ciężkich krwawień, czasem śmiertelnych, podczas stosowania sulbaktamu/cefoperazonu. Jak przy stosowaniu innych antybiotyków, u pacjentów leczonych sulbaktamem/cefoperazonem obserwowano niedobór witaminy K, prowadzący do koagulopatii. Mechanizm tego zjawiska jest najprawdopodobniej związany z hamowaniem florę bakteryjną jelitową, która normalnie syntetyzuje witaminę K. Do grupy ryzyka należą pacjenci z ograniczonym odżywianiem, pacjenci z zespołem złego wchłaniania oraz pacjenci długotrwale odżywiani dożylne. U tych pacjentów oraz u pacjentów przyjmujących doustne leki przeciwkrzepliwe należy monitorować czas protrombinowy (lub międzynarodowe znormalizowane stosunki) w celu wykrycia możliwego krwawienia, trombocytopenii, a w razie wskazań – podać witaminę K. W przypadku wystąpienia długotrwałego krwawienia, jeśli nie ma innych przyczyn, należy przerwać stosowanie sulbaktamu/cefoperazonu.

Jak przy stosowaniu innych antybiotyków, długotrwałe stosowanie leku Cefoperazon Kombi może prowadzić do zwiększonego wzrostu mikroflory opornej. Podczas leczenia należy dokładnie monitorować stan pacjentów. Jak przy stosowaniu innych silnie działających leków systemowych, zaleca się okresowe monitorowanie stanu pacjentów pod kątem zaburzeń funkcji narządów i układów, w tym zaburzeń funkcji nerek, wątroby i układu krwiotwórczego, szczególnie u wcześniaków i niemowląt.

O donoszeniach o wystąpieniu biegunki związanej z Clostridium difficile informowano po stosowaniu niemal wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym sulbaktamu sodowego / cefoperazonu sodowego. Ciężkość objawów może wahać się od umiarkowanej biegunki po zapalenie okrężnicy zakończone śmiercią. Stosowanie leków przeciwbakteryjnych zmienia normalną florę jelitową i prowadzi do zwiększonego wzrostu C. difficile.

C. difficile wytwarza toksyny A i B, które z kolei sprzyjają rozwojowi biegunki związanej z C. difficile. Szczepy C. difficile produkujące hiper-toksyny zwiększają zachorowalność i śmiertelność, ponieważ takie infekcje mogą być oporne na leczenie przeciwbakteryjne i wymagać kolektomii. Należy rozważyć możliwość tej diagnozy u wszystkich pacjentów z biegunką, która pojawia się podczas stosowania terapii przeciwbakteryjnej. Wymagany jest dokładny wywiad, ponieważ donoszono o rozwoju biegunki związanej z C. difficile nawet 2 miesiące po zakończeniu terapii przeciwbakteryjnej.

Dzieci. Cefoperazon Kombi może być skutecznie stosowany u niemowląt, jednak nie przeprowadzono kompleksowych badań dotyczących stosowania leku u wcześniaków lub noworodków urodzonych w terminie. Dlatego przed rozpoczęciem leczenia wcześniaków lub noworodków urodzonych w terminie należy dokładnie ocenić potencjalną korzyść i ryzyko związane ze stosowaniem leku.

U noworodków z encefalopatią bilirubinową cefoperazon nie wypiera bilirubiny z miejsc wiązania z białkami osocza krwi.

Ten lek zawiera sód, dlatego należy zachować ostrożność przy jego stosowaniu u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub u pacjentów przestrzegających diety o kontrolowanej zawartości sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Badania wpływu leku na funkcję rozrodczą szczurów, przeprowadzone przy dawkach 10-krotnie wyższych niż dawka dla człowieka, nie wykazały dowodów pogorszenia płodności ani wpływu teratogennego. Sulbaktam i cefoperazon przenikają przez barierę łożyskową, ale nie przeprowadzono kompleksowych i dobrze kontrolowanych badań u ciężarnych kobiet. Ze względu na to, że wyniki badań wpływu leku na funkcję rozrodczą u zwierząt nie zawsze są takie same jak u ludzi, lek można stosować w czasie ciąży tylko w przypadku wyraźnych wskazań.

Karmienie piersią. Do mleka matki przenika jedynie niewielka część podanej dawki sulbaktamu i cefoperazonu. Cefoperazon Kombi należy stosować z ostrożnością u kobiet karmiących piersią, mimo że oba składniki leku przenikają do mleka matki w niewielkich ilościach.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Wpływ leku na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów jest mało prawdopodobny.

Sposób stosowania i dawki.

Cefoperazon Kombi (kombinacja sulbaktamu sodu / cefoperazonu sodu) jest dostarczany w fiolkach i stosowany wyłącznie dożylnie lub domięśniowo.

Dorośli. Zwykła dawka leku dla dorosłych wynosi 2–4 g na dobę (czyli od 1 do 2 g cefoperazonu na dobę) dożylnie lub domięśniowo w równomiernie rozłożonych dawkach co 12 godzin.

W przypadku ciężkich lub opornych infekcji dawkę dzienną leku można zwiększyć do 8 g (czyli dawka cefoperazonu – 4 g). Cefoperazon Kombi podaje się dożylnie w równomiernie rozłożonych dawkach co 12 godzin. Zalecana maksymalna dawka dzienna sulbaktamu wynosi 4 g (8 g leku).

Zaburzenia funkcji wątroby. Zobacz rozdział „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

Stosowanie w zaburzeniach funkcji nerek. Dawkowanie leku należy dostosować u pacjentów z istotnym obniżeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min), w celu kompensacji obniżonego klirensu sulbaktamu. Pacjentom z klirens kreatyniny 15–30 ml/min należy podawać sulbaktam w maksymalnej dawce 1 g co 12 godzin (maksymalna dawka dzienna sulbaktamu – 2 g), natomiast pacjentom z klirens kreatyniny mniejszym niż 15 ml/min należy podawać sulbaktam w maksymalnej dawce 500 mg co 12 godzin (maksymalna dawka dzienna sulbaktamu – 1 g). W przypadku ciężkich infekcji może istnieć konieczność dodatkowego, oddzielnego podania cefoperazonu.

Profil farmakokinetyczny sulbaktamu istotnie zmienia się podczas przeprowadzania hemodializy.

Okres półwyladowania cefoperazonu z osocza podczas hemodializy nieco się skraca. Dlatego dawkowanie należy dostosować odpowiednio do okresu dializy.

Stosowanie u pacjentów w wieku podeszłym. Zobacz rozdział „Farmakokinetyka”.

Stosowanie u dzieci. Typowa dawka leku dla dzieci wynosi od 40 do 80 mg/kg masy ciała/doba (czyli 20–40 mg cefoperazonu/kg masy ciała/doba), równomiernie rozłożona na 2–4 podania.

W przypadku ciężkich lub opornych infekcji dawkę dobową można zwiększyć do 160 mg/kg masy ciała/doba (80 mg cefoperazonu/kg masy ciała/doba), którą równomiernie dzieli się na 2–4 podania (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Stosowanie u noworodków. Noworodkom w pierwszym tygodniu życia lek należy podawać co 12 godzin. Maksymalna dawka dobową sulbaktamu u dzieci nie powinna przekraczać 80 mg/kg masy ciała/doba (160 mg/kg masy ciała/doba leku Cefoperazon Kombi). W razie potrzeby podania dawki cefoperazonu przekraczającej 80 mg/kg masy ciała/doba, dodatkową dawkę cefoperazonu należy podawać oddzielnie (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Sposób podania.

Podanie dożylnie.

Do infuzji kroplowej zawartość każdej fiolki leku Cefoperazon Kombi należy rozpuścić w odpowiedniej ilości 5 % wodnego roztworu dekstrozy, 0,9 % roztworu chlorku sodu do wstrzykiwań lub wody do wstrzykiwań, a następnie uzupełnić do 20 ml tym samym roztworem i podawać przez 15–60 minut.

Odtworzenie.

Roztwór Ringera mleczanowy jest dopuszczalnym rozpuszczalnikiem do wlewu dożylnego, ale nie do pierwotnego odtworzenia (patrz sekcja „Niezgodność”).

Do wstrzykiwań dożylnych zawartość każdej fiolki należy rozcieńczyć zgodnie z powyższym opisem i podawać przez co najmniej 3 minuty.

Wstrzykiwanie do mięśni.

Preparat jest zgodny z następującymi rozpuszczalnikami: woda do wstrzykiwań, 5 % roztwór glukozy, 0,9 % roztwór chlorku sodu, 5 % roztwór glukozy w 0,225 % roztworze chlorku sodu oraz 5 % roztwór dekstrozy w 0,9 % roztworze chlorku sodu. Cefoperazon jest zgodny w stężeniach od 10 do 250 mg na 1 ml rozpuszczalnika. Sulbaktam jest zgodny w stężeniach od 5 do 125 mg na 1 ml rozpuszczalnika.

Roztwór Ringera mleczanowy. Do odtworzenia należy użyć sterylnej wody do wstrzykiwań (patrz sekcja „Niezgodność”). Wymagane jest dwuetapowe rozcieńczenie z użyciem sterylnej wody do wstrzykiwań (patrz tabela powyżej); następnie otrzymany roztwór należy rozcieńczyć roztworem Ringera mleczanowym, aby uzyskać stężenie sulbaktamu 5 mg/ml (do 2 ml lub 4 ml początkowo rozcieńczonego roztworu należy dodać odpowiednio 50 ml lub 100 ml roztworu Ringera mleczanowego).

Lidokaina. 2 % roztwór hydrochlorowku lidokainy jest dopuszczalnym rozpuszczalnikiem do przygotowania roztworu do wstrzykiwań do mięśni, ale nie do pierwotnego rozcieńczenia. Do odtworzenia należy użyć sterylnej wody do wstrzykiwań (patrz sekcja „Niezgodność”).

Każdy nieużyty lek lub odpady należy zutylizować zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Dzieci. Preparat stosuje się u dzieci (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Nie przeprowadzono jednak kompleksowych badań dotyczących stosowania leku u przedwczesnie urodzonych noworodków lub niemowląt. Dlatego przed rozpoczęciem leczenia u przedwczesnie urodzonych noworodków lub niemowląt należy dokładnie ocenić potencjalną korzyść i możliwy ryzyko terapii.

Przedawkowanie.

Objawy. Brakuje informacji dotyczących ostrej toksyczności cefoperazonu sodu i sulbaktamu sodu u ludzi. Oczekuje się, że przedawkowanie leku może powodować objawy będące nasileniem jego działań niepożądanych zgłaszanych podczas stosowania. Należy wziąć pod uwagę, że wysokie stężenia antybiotyków beta-laktamowych w płynie mózgowo-rdzeniowym mogą powodować reakcje neurologiczne, w tym napady drgawkowe.

Leczenie. Ponieważ cefoperazon i sulbaktam są wydalane z krążenia ogólnego przez hemodializę, procedura ta może zwiększyć eliminację leku z organizmu w przypadku przedawkowania u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Efekty uboczne

Lek jest ogólnie dobrze tolerowany. Większość efektów ubocznych ma charakter łagodny lub umiarkowany i przebiega sprzyjająco podczas długotrwałego leczenia.

Poniżej wymieniono efekty uboczne obserwowane podczas stosowania leku Cefoperazon Kombi. Częstotliwość występowania efektów ubocznych określono jako: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 – < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100), niemiarne (≥ 1/10000 – < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstotliwość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Efekty uboczne wymieniono według układów narządów zgodnie z MedRA [Medical Dictionary for Regulatory Activities] w kolejności ważności klinicznej.

* Reakcje niepożądane zgłaszane w okresie postmarketingu.

† Do obliczeń częstości takich reakcji niepożądanych, jak odchylenia parametrów laboratoryjnych od normy, wliczono wszystkie dostępne wartości laboratoryjne, w tym parametry u pacjentów z zaburzeniami na poziomie wyjściowym. Takie konserwatywne podejście przyjęto ze względu na to, że wstępne dane nie pozwalają na różnicowanie podgrup pacjentów z zaburzeniami na poziomie wyjściowym, u których wystąpiły istotne zmiany parametrów laboratoryjnych związanych z leczeniem, oraz pacjentów, u których takich zmian nie stwierdzono.

Zaburzenia takich parametrów, jak liczba leukocytów, neutrofili, płytek krwi, hemoglobina i hematokryt, obserwowano wyłącznie w trakcie badań. Nie różnicowano wzrostu i spadku poziomów.

§ Napływają informacje o skutkach śmiertelnych.

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych

Zgłaszanie reakcji niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych reakcji niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata (od daty produkcji formy in bulk).

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Aminoglikozydy. Roztwory leku Cefoperazon Kombi oraz aminoglikozydów nie powinny być bezpośrednio mieszane, ponieważ występuje między nimi niezgodność fizyczna. W przypadku potrzeby leczenia kombinowanego lekiem Cefoperazon Kombi oraz aminoglikozydami, należy stosować ich sekwencyjne, oddzielne wlewy, wykorzystując oddzielny system wtórny do wlewu dożylnego, przy czym system pierwotny do wlewu dożylnego powinien być dokładnie przemyty zatwierdzonym roztworem w przerwie między wlewami tych leków. Wskazane jest również, aby w ciągu doby przedziały czasowe między podawaniem leku Cefoperazon Kombi a aminoglikozydami były jak najdłuższe.

Roztwór Ringera z laktem. Wstępnego rozcieńczania roztworem Ringera z laktem nie zaleca się, ponieważ stwierdzono, że te substancje są niezgodne. Można jednak zastosować dwuetapowy proces rozcieńczania, w którym rozcieńczeniem pierwotnym jest woda do wstrzykiwań, co pozwala uniknąć niezgodności przy dalszym rozcieńczaniu roztworem Ringera z laktem (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Lidokaina. Wstępnego rozcieńczania 2 % roztworem lidokainy nie zaleca się, ponieważ te substancje są niezgodne. Można jednak zastosować dwuetapowy proces rozcieńczania, w którym rozcieńczeniem pierwotnym jest woda do wstrzykiwań, co pozwala uniknąć niezgodności przy dalszym rozcieńczaniu 2 % roztworem chlorku lidokainy (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Opakowanie.

Fiolka z proszkiem. Po 1 lub po 10 fiol w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Sp. z o.o. „ASTRAFARM” (pakowanie z formy in bulk: Hebei Huamin Pharmaceutical Company Limited, Chiny).

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności. Ukraina, 08132, obwód kijowski, rejon buczanski, miasto Wiszniewo, ul. Kijewska 6.