Cefma

INSTRUKCJA dotyczÄ cia stosowania leku Cefma (Cefma)

SkÅ ad:

substancja czynna: cefpodoxime;

1 tabletka zawiera cefpodoxymu proxetil odpowiadajÄ cego 200 mg cefpodoxymu;

substancje pomocnicze: sodu laurylosiarczan, stearyna magnezu, hydroksypropyloceluloza, crospovidon, laktoza monohydrat, karboksymetyloceluloza wapniowa, dwutlenek tytanu (E 171), talk, hipromeloza.

PostaÄ c leku. Tabletka powlekana.

GÅ wne wÅ aściwości fizykochemiczne: wydÅ ugte tabletki powlekane, z rowkiem z obu stron, koloru od biaÅ ego do Å artoÅ atobrÄ zowego.

Grupa farmakoterapeutyczna. Å rodki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny III generacji. Kod ATC J01D D13.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania przeciwbakteryjnego cefpodoxymu opiera się na hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii (w fazie wzrostu) poprzez inhibicję białek wiążących penicylinę (PBP), takich jak transpeptydazy. Powoduje to przerwanie biosyntezy ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy i śmierci komórek bakteryjnych.

W warunkach in vitro cefpodoxym wykazuje działanie bakteriobójcze wobec licznych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych.

Cefpodoxym jest wysoce aktywny wobec mikroorganizmów Gram-dodatnich: Streptococcus pneumoniae; Streptococci grupy A (S. pyogenes), B (S. agalactiae), C, F i G; inne streptococci (S. mitis, S. sanguis i S. salivarius); Corynebacterium diphtheriae.

Cefpodoxym jest wysoce aktywny wobec mikroorganizmów Gram-ujemnych: Haemophilus influenzae (szczepy produkujące i nieprodukujące β-laktamazy); Haemophilus parainfluenzae (szczepy produkujące i nieprodukujące β-laktamazy); Branhamella catarrhalis (szczepy produkujące i nieprodukujące β-laktamazy); Neisseria meningitidis; Neisseria gonorrhoeae; Escherichia coli; Klebsiella spp. (K. pneumoniae, K. oxytoca); Proteus mirabilis.

Cefpodoxym wykazuje umiarkowaną wrażliwość wobec: metycylinowrażliwych staphylococci, szczepów produkujących i nieprodukujących penicylinazę (S. aureus i S. epidermidis).

Odporność na cefpodoxym wykazują: Enterococci; metycylinoodporne staphylococci (S. aureus i S. epidermidis); Staphylococcus saprophyticus; Pseudomonas aeruginosa i Pseudomonas spp.; Clostridium difficile; Bacteroides fragilis oraz pokrewne gatunki.

Jeśli to możliwe, wrażliwość należy określić poprzez testowanie in vitro.

Farmakokinetyka.

Cefpodoxym proksetylu jest wchłaniany w przewodzie pokarmowym i ulega hydrolizie do aktywnego metabolitu – cefpodoxymu. Po podaniu doustnym cefpodoxymu proksetylu pacjentom na czczo w postaci tabletek odpowiadających 100 mg cefpodoxymu, wchłania się 51,1% substancji, a absorpcja zwiększa się podczas przyjmowania posiłku. Objętość dystrybucji wynosi 32,3 l, a maksymalne stężenia cefpodoxymu obserwuje się po 2–3 godzinach od podania leku. Maksymalne stężenie w osoczu wynosi 1,2 mg/l i 2,5 mg/l po dawce 100 mg i 200 mg odpowiednio. Po podaniu dawki 100 mg i 200 mg dwa razy dziennie przez 14,5 dnia parametry farmakokinetyczne cefpodoxymu w osoczu pozostają bez zmian. Wiązanie cefpodoxymu z białkami osocza, głównie z albuminą, wynosi 40%. To wiązanie jest typu nienasyconego. Stężenia cefpodoxymu przekraczające minimalne stężenia hamujące (MIC) dla powszechnych patogennych mikroorganizmów można osiągnąć w miąższu płuc, błonie śluzowej oskrzeli, płynie opłucnowym, migdałkach, płynie międzykomórkowym oraz w tkance gruczołu krokowego. Badania z udziałem zdrowych ochotników wykazały, że średnie stężenia cefpodoxymu w ejakulacie ogólnym 6–12 godzin po podaniu pojedynczej dawki 200 mg przekraczają MIC90 dla N. gonorrhoeae. Ponieważ większość cefpodoxymu wydzielana jest z moczem, stężenia są wysokie (stężenia w frakcjach 0–4, 4–8, 8–12 godzin po pojedynczej dawce przekraczają MIC90 dla powszechnych patogennych mikroorganizmów moczowych). Dobrze obserwuje się również dyfuzję cefpodoxymu do tkanki nerek, z osiąganiem stężeń przekraczających MIC90 dla powszechnych patogennych mikroorganizmów moczowych 3–12 godzin po podaniu pojedynczej dawki 200 mg (1,6–3,1 μg/g). Stężenia cefpodoxymu w tkankach mózgu i korze mózgu są podobne. Główną drogą wydalania jest wydalanie nerkowe – 80% dawki wydzielane jest w niezmienionej formie z moczem, z okresem półtrwania wynoszącym około 2,4 godziny.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie infekcji wywołanych przez wrażliwe na lek drobnoustroje:

• infekcje narządów LOR (w tym zapalenie zatok, zapalenie migdałków, zapalenie gardła); ceftoksym powinien być stosowany w leczeniu zapalenia migdałków i gardła tylko w przypadku przewlekłej lub nawrotowej infekcji, a także w przypadkach znanej lub podejrzewanej oporności drobnoustrojów na powszechnie stosowane antybiotyki;
• infekcje dróg oddechowych (w tym ostre zapalenie oskrzeli, nawroty lub zaostrzenia przewlekłego zapalenia oskrzeli, bakteryjne zapalenie płuc);
• niepowikłane infekcje górnych i dolnych dróg moczowych (w tym ostre zapalenie nerek i pęcherza);
• infekcje skóry i tkanek miękkich (abscesy, cellulitis, zainfekowane rany, furunkle, foliculitis, paronichia, karbunkle i owrzodzenia);
• niepowikłany gonokokowy zapalenie cewki.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ceftoksym, leki z grupy cefalosporyn lub którykolwiek z pozostałych składników leku.

Reakcje nadwrażliwości typu natychmiastowego lub ciężkiego stopnia w wywiadzie na penicylinę lub na inne leki z grupy beta-laktamowych.

Rzadkie, dziedziczne nietolerancje galaktozy, niedostateczność laktozy Lappeggo lub zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Antagoniści receptorów H₂ histaminy i leki przeciwwskazowe obniżają biodostępność ceftoksymu. Probenecyd zmniejsza wydalanie cefalosporyn. Cefalosporyny mogą nasilać działanie przeciwkrzepliwe kumaryn i osłabiać działanie antykoncepcyjne estrogenów.

Zarejestrowano pojedyncze przypadki dodatniego testu Coombsa.

Badania wykazały, że biodostępność ceftoksymu obniża się o około 30% przy jednoczesnym podawaniu z lekami, które zobojętniają pH żołądka lub hamują sekrecję kwasu. Dlatego leki takie jak leki przeciwwskazowe i blokery H₂, które mogą prowadzić do podwyższenia pH żołądka, należy przyjmować 2–3 godziny po podaniu ceftoksymu.

Biodostępność leku zwiększa się podczas przyjmowania w trakcie posiłku.

Ceftoksymu nie należy stosować jednocześnie z antybiotykami bakteriostatycznymi (np. chloramfenikol, erytromycyna, sulfonamidy lub tetracykliny), ponieważ skuteczność terapeutyczna ceftoksymu może ulec osłabieniu.

Pseudododatnia reakcja na glukozę w moczu może wystąpić przy stosowaniu roztworów Benedicta/Fehlinga lub siarczanu miedzi, jednak taka reakcja nie została zaobserwowana przy stosowaniu testów opartych na enzymatycznych reakcjach glukozo-oksydazowych.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Przed rozpoczęciem terapii należy ustalić, czy pacjent miał wcześniej jakiekolwiek reakcje nadwrażliwości na cefpodoxym, cefalosporyny, penicyliny lub inne antybiotyki beta-laktamowe.

Środek ten jest przeciwwskazany u pacjentów, którzy mieli wcześniejsze ciężkie reakcje natychmiastowego typu na penicylinę lub inne leki beta-laktamowe. Reakcje alergiczne (np. anafilaksja) na antybiotyki beta-laktamowe mogą być poważne, a czasem nawet kończyć się śmiercią.

Pacjenci z innymi rodzajami reakcji alergicznych (np. z gorączką sianą lub astmą oskrzelową) powinni stosować cefpodoxym z szczególną ostrożnością, ponieważ u tych pacjentów zwiększone jest ryzyko ciężkich reakcji nadwrażliwości.

W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów nadwrażliwości należy przerwać leczenie.

W przypadku ciężkiego upośledzenia czynności nerek może być konieczna redukcja dawki w zależności od klirensu kreatyniny.

Cefpodoxym nie jest lekiem pierwszego wyboru w leczeniu zapalenia płuc spowodowanego przez gronkowce i nie powinien być stosowany w leczeniu zapalenia atypowego spowodowanego przez mikroorganizmy takie jak Legionella, Mycoplasma oraz Chlamydia.

Możliwe działania niepożądane obejmują zaburzenia przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty i ból brzucha. Antybiotyki należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego (szczególnie z kolitem) w wywiadzie.

Podczas stosowania cefpodoxymu może wystąpić biegunka związana z antybiotykiem, kolit oraz kolit pseudobłoniasty. Te diagnozy należy brać pod uwagę u każdego pacjenta, u którego rozwinęła się biegunka podczas lub niedługo po rozpoczęciu leczenia. Stosowanie cefpodoxymu należy przerwać w przypadku wystąpienia ciężkiej i/lub krwawej biegunki podczas leczenia i rozpocząć odpowiednią terapię. Cefpodoxym należy zawsze stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego, szczególnie z kolitem.

Należy przeprowadzić badanie na obecność C. difficile. W przypadku podejrzenia kolitu leczenie należy natychmiast przerwać. Diagnozę należy potwierdzić sigmoidoskopią i/lub rektoskopią oraz, w razie potrzeby klinicznej, zastosować inny antybiotyk (np. wancomycynę). Należy unikać stosowania leków hamujących perystaltykę jelit. Stosowanie leków o szerokim spektrum działania, takich jak cefalosporyny, wiąże się z zwiększonego ryzykiem rozwoju kolitu pseudobłoniastego.

Podobnie jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, może dojść do rozwoju neutropenii, a rzadziej – agranulocytozy, szczególnie przy długotrwałym leczeniu. Jeśli leczenie trwa dłużej niż 10 dni, należy kontrolować morfologię krwi i przerwać leczenie w przypadku stwierdzenia neutropenii.

Cefalosporyny mogą adsorbować się na powierzchni błon czerwonych krwinek i reagować z przeciwciałami skierowanymi przeciw lekowi. Może to prowadzić do fałszywie dodatniego wyniku testu Coombsa i bardzo rzadko – do anemii hemolitycznej. Reakcje krzyżowe mogą występować z penicyliną w odniesieniu do tej reakcji.

Test Coombsa oraz nieenzymatyczne metody oznaczania glukozy w moczu mogą wykazywać fałszywie dodatni wynik podczas leczenia cefalosporynami.

Zmiany czynności nerek obserwowano podczas leczenia antybiotykami cefalosporynowymi, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu potencjalnie nefrotoksycznych leków, takich jak aminoglikozydy i/lub diuretyki (np. furosemid). W takich przypadkach należy kontrolować czynność nerek.

Korekty dawki nie trzeba dokonywać, jeśli klirens kreatyniny przekracza 40 ml/min. U pacjentów z klirens kreatyniny poniżej 40 ml/min oraz u pacjentów poddawanych hemodializie należy wydłużyć odstępy między dawkami cefpodoxymu.

W przypadku wystąpienia wielopostaciowego rumienia wysiękowego, zespołu Stevensa–Johnsona lub zespołu Lyella należy przerwać przyjmowanie leku.

Podobnie jak w przypadku innych antybiotyków, długotrwałe stosowanie cefpodoxymu może prowadzić do nadmiernego wzrostu organizmów opornych. Antybiotyki doustne mogą zmieniać normalną florę bakteryjną jelita grubego, co prowadzi do nadmiernej proliferacji bakterii z rodzaju Clostridium i dalszego rozwoju kolitu pseudobłoniastego.

Środek ten zawiera laktozę. Jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjmowaniem tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Brak danych klinicznych dotyczących wpływu cefpodoxymu na przebieg ciąży. W badaniach doświadczalnych na zwierzętach nie stwierdzono działania teratogennego ani fetotoksycznego cefpodoxymu. Jednakże bezpieczeństwo stosowania cefpodoxymu w czasie ciąży nie zostało potwierdzone, dlatego lek należy stosować z ostrożnością tylko po starannym rozważeniu stosunku korzyści do ryzyka, szczególnie w pierwszych miesiącach ciąży.

Cefpodoxym przenika do mleka matki w bardzo małych ilościach. U niemowląt karmionych piersią mogą wystąpić zmiany mikroflory jelitowej, w tym biegunka i kolonizacja grzybami drożdżopodobnymi, co może wymagać przerwania karmienia piersią. Należy również wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Dlatego cefpodoxym należy stosować w okresie karmienia piersią tylko po starannym rozważeniu stosunku korzyści do ryzyka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Cefpodoxym wywiera słaby lub umiarkowany wpływ na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi urządzeniami.

Zgłaszano przypadki zawrotów głowy lub obniżenia ciśnienia tętniczego podczas leczenia cefpodoxymem, co może wpływać na szybkość reakcji pacjentów podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek stosuje się doustnie. W celu optymalnego wchłaniania tabletkę należy przyjmować podczas posiłku. Tabletkę o mocy 200 mg można dzielić na 2 części.

Dorośli i młodzież z prawidłową funkcją nerek.

Zapalenie zatok: 200 mg 2 razy na dobę.

Tonsyli i gardło: 100 mg (½ tabletki) 2 razy na dobę.

Ostre zapalenie oskrzeli, zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli i bakteryjna zapalenie płuc: 100*–*200 mg 2 razy na dobę, w zależności od ciężkości choroby.

Niepowikłane infekcje dróg moczowych dolnych: 100 mg (½ tabletki) 2 razy na dobę.

Niepowikłane infekcje dróg moczowych górnych: 200 mg 2 razy na dobę.

Infekcje skóry i tkanek miękkich: 200 mg 2 razy na dobę.

Niepowikłany gonokokowy zapalenie cewki: 200 mg jako dawkę jednorazową.

Pacjenci w podeszłym wieku. Nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów w podeszłym wieku z prawidłową funkcją nerek.

Niewydolność wątroby. Dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością wątroby nie wymaga.

Niewydolność nerek. U pacjentów z zaburzoną funkcją nerek (klirens kreatyniny < 40 ml/min) wymagane jest odpowiednie dostosowanie dawki.

1. Dawkowanie jednorazowe – 100 mg lub 200 mg w zależności od rodzaju infekcji, jak wspomniano powyżej.

Czas trwania terapii zależy od pacjenta, wskazań i patogenu. Zazwyczaj leczenie trwa 5–10 dni. W leczeniu infekcji wywołanych przez Streptococcus pyogenes terapia powinna trwać 10 dni.

Dzieci.

Tabletki stosuje się u dzieci od 12. roku życia po 100 mg (½ tabletu) 2 razy na dobę.

Przedawkowanie.

Objawy: nudności, wymioty, ból brzucha, biegunka. U pacjentów z niewydolnością nerek przedawkowanie może prowadzić do rozwoju encefalopatii, która zazwyczaj ma odwracalny charakter po obniżeniu poziomu cefpodoxymu w osoczu krwi.

Leczenie: w przypadku przedawkowania stosuje się terapię wspierającą i objawową. Hemodializa, dializa otrzewnowa.

Działania niepożądane.

Do określenia częstości działań niepożądanych zastosowano następującą klasyfikację: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), nieczęsto (≥ 1/10 000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000, w tym pojedyncze przypadki).

Z układu pokarmowego: często – anoreksja, ucisk w żołądku, dyskomfort żołądkowo-jelitowy, nudności, wymioty, ból brzucha, wzdęcia, biegunka. Krwawa biegunka może być objawem enterokolitu; rzadko – uczucie pragnienia, tenesmy, wzdęcia, suchość w ustach, zmniejszenie apetytu, zaparcia, kandydoza jamy ustnej, odbijanie, zapalenie żołądka, owrzodzenia jamy ustnej, ostry zapalenie trzustki, kolit pseudobłoniasty.

Z zaburzeń metabolizmu i odżywiania: często – utrata apetytu; rzadko – odwodnienie, podagra, obrzęk obwodowy, przyrost masy ciała.

Z układu odpornościowego: nieczęsto – nadwrażliwość; rzadko – reakcje anafilaktyczne, skurcz oskrzeli i obrzęk naczynioruchowy; wstrząs zagrażający życiu.

Z układu wątrobowo-pęcherzykowego: nieczęsto – cholesteryczne uszkodzenie wątroby; rzadko – ostry zapalenie wątroby.

Wytyczne laboratoryjne: nieczęsto – przemijające podwyższenie aktywności aminotransferaz wątrobowych (alaninowej i aspартaminotransferazy), fosfatazy zasadowej i/lub bilirubiny, mocznika i kreatyniny, fałszywie dodatnia reakcja Coombsa.

Z układu krwiotwórczego: rzadko – zaburzenia hematologiczne, takie jak agranulocytoza, anemia hemolityczna, eozynofilia, limfocytoza, anemia, leukopenia, neutropenia, leukocytoza, trombocytopenia; nieczęsto – odwracalny trombocytoza.

Z układu oddechowego: rzadko – astma, kaszel, krwawienie z nosa, katar, świsty, zapalenie oskrzeli, duszność, wylew do opłucnej, zapalenie płuc, zapalenie zatok.

Z układu mięśniowo-szkieletowego: rzadko – mialgia.

Z skóry: nieczęsto – wysypka, swędzenie, pokrzywka, egzantema, nadmierne pocenie się, wysypka makulopapularna, grzybica skóry, łuszczenie, suchość skóry, wypadanie włosów, wysypka pęcherzykowa, rumień słoneczny, purpura, reakcje pęcherzykowe (w tym zespół Stevensa-Johnsona), toksyczny epidermalny nekrolioza, wyprysk wielopostaciowy z torem, zespół Lyella.

Z układu moczowego: rzadko – hematuria, infekcje dróg moczowych, metrorragia, duszność, częste oddawanie moczu, proteinuria, kandydoza pochwy, ostra niewydolność nerek, nieznaczne podwyższenie poziomu mocznika i kreatyniny we krwi.

Zanotowano zmiany funkcji nerek podczas stosowania antybiotyków z tej samej grupy co cefpodoxym, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu z aminoglikozydami i/lub silnymi środkami moczopętnymi.

Z układu sercowo-naczyniowego: rzadko – niewydolność serca, migrena, przyspieszone tętno, rozszerzenie naczyń, krwiak, nadciśnienie tętnicze lub hipotensja.

Z układu nerwowego: nieczęsto – ból głowy, parestezje, zawroty głowy; bardzo rzadko – zawroty głowy, bezsenność, senność, nerwica, drażliwość, niepokój, nietypowe sny, pogorszenie wzroku, dezorientacja, noce z koszmarami.

Z narządów zmysłu: rzadko – zaburzenia smaku, podrażnienie oczu; nieczęsto – szum w uszach.

Infekcje i inwazje: często – superinfekcja wywołana przez niektóre grzyby z rodzaju Candida, nieczułe na cefpodoxym; bardzo rzadko – kolit związany ze stosowaniem antybiotyków.

Ogólne zaburzenia: nieczęsto – zmęczenie, osłabienie lub niedomagania; rzadko – dyskomfort, gorączka lekowa, ból w klatce piersiowej (ból może promieniować do pleców), gorączka, ból ogólny, kandydoza, zgorzel, reakcja alergiczna, obrzęk twarzy, infekcje bakteryjne, infekcje pasożytnicze.

W przypadku wystąpienia działań niepożądanych lub niepożądanych reakcji należy natychmiast powiadomić lekarza.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Nie wymagane specjalne warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Brak danych.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze. Po 1 (10×1) lub 2 (10×2) blisterów w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Sandoz GmbH – Zakład Produkcyjny Antyinfekcyjne GLZ i Chemiczne Operacje Kundl (AIHO GLZ Kundl).

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Biochemiestraße 10, 6250 Kundl,