Cefiksym Deva

INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leczniczego leku Cefiksym Deva (CefixiMe Deva)

Sk³ad:

substancja czynna: cefiksym;

5 ml zawiesiny zawieraj¹ cefiksymu (w postaci cefiksymu trihydra tu) 100 mg;

substancje pomocnicze: sacharoza, guma ksantanowa, benzoesan sodu (E 211), aromat malinowy, dwutlenek krzemu koloidalny.

Postaæ leku. Proszek do sporz¹dzania zawiesiny doustnej.

G³ówne w³aœciwoœci fizykochemiczne: bia³y lub prawie bia³y proszek, tworz¹cy zawiesinê o barwie od bia³ej do prawie bia³ej, o charakterystycznym zapachu maliny.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny III pokolenia.

ATX J01D D08.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Cefiksym – antybiotyk z grupy cephalosporyn III generacji do stosowania doustnego. In vitro wykazuje znaczną aktywność bakteriobójczą wobec szerokiego zakresu mikroorganizmów Gram-dodatnich i Gram-ujemnych.

Klinicznie skuteczny w leczeniu infekcji wywołanych najczęstszymi patogennymi mikroorganizmami, w tym Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, Escherichia coli, Proteus mirabilis, Klebsiella species, Haemophilus influenzae (szczepy beta-laktamazo-dodatnie i beta-laktamazo-ujemne), Branhamella catarrhalis (szczepy beta-laktamazo-dodatnie i beta-laktamazo-ujemne) oraz Enterobacter species. Wykazuje wysoki stopień stabilności w obecności beta-laktamaz.

Większość szczepów enterokoków (Streptococcus faecalis, Streptococci grupy D) oraz Staphylococci (w tym koagulazo-dodatnich, koagulazo-ujemnych i szczepów opornych na metycylinę) jest oporna na cefiksym. Ponadto większość szczepów Pseudomonas, Bacteroides fragilis, Listeria monocytogenes oraz Clostridia jest oporna na cefiksym.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Biodostępność po podaniu doustnym cefiksymu wynosi 22–54%. Ponieważ obecność posiłku nie wpływa istotnie na wchłanianie, cefiksym można podawać niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Maksymalne stężenie w surowicy po podaniu zalecanych dawek u dorosłych lub dzieci wynosi od 1,5 do 3 μg/ml. Przy dawkowaniu wielokrotnym akumulacja cefiksymu jest niewielka lub nieznaczna. Farmakokinetykę cefiksymu porównywano u zdrowych pacjentów w wieku podeszłym (powyżej 64 roku życia) i młodych ochotnikach (w wieku 11–35 lat) po podawaniu 400 mg cefiksymu raz na dobę przez 5 dni. Średnie wartości Cmax i AUC były nieco wyższe u pacjentów w wieku podeszłym. Pacjentom w wieku podeszłym można podawać lek w takich samych dawkach, jak dorosłym.

Rozkład. Cefiksym wiąże się niemal całkowicie z frakcją albuminową, średnia frakcja wolna wynosi około 30%.

Metybolizm. Metabolity cefiksymu nie zostały wyizolowane z surowicy ani z moczu człowieka.

Eliminacja. Cefiksym wydalany jest głównie w postaci niezmienionej z moczem. Głównym mechanizmem jest filtracja kłębuszkowa.

Brak danych dotyczących przenikania cefiksymu do mleka matki.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Zakażenia i choroby zapalne wywołane mikroorganizmami wrażliwymi na lek:

• zakażenia górnych dróg oddechowych (w tym zapalenie ucha środkowego) oraz inne zakażenia górnych dróg oddechowych (zatok, gardła, zapalenie migdałków o etiologii bakteryjnej) w przypadku znanej lub podejrzewanej oporności patogenu na inne często stosowane antybiotyki lub w przypadku ryzyka nieskuteczności leczenia;
• zakażenia dolnych dróg oddechowych (w tym ostre zapalenie oskrzeli i zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli);
• zakażenia dróg moczowych (w tym zapalenie pęcherza, zapalenie pęcherza i cewki moczowej, niepowikłany zapalenie nerek).

Skuteczny klinicznie w leczeniu zakażeń wywołanych najczęstsze patogenami, w tym Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, Escherichia coli, Proteus mirabilis, Klebsiella species, Haemophilus influenzae (szczepy beta-laktamazododatnie i beta-laktamazoujemne), Branhamella catarrhalis (szczepy beta-laktamazododatnie i beta-laktamazoujemne) oraz Enterobacter species. Wykazuje wysoki stopień stabilności w obecności beta-laktamaz.

Większość szczepów enterokoków (Streptococcus faecalis, Streptococci grupy D) oraz Staphylococci (w tym koagulazododatnie, koagulazoujemne i metycylinoodporne szczepy) jest opornych na cefiksym. Ponadto większość szczepów Pseudomonas, Bacteroides fragilis, Listeria monocytogenes oraz Clostridia jest opornych na cefiksym.

Przeciwwskazania.

• Potwierdzona nadwrażliwość na antybiotyki z grupy cefalosporyn lub inne składniki leku.
• Nadwrażliwość na penicyliny; porfirynia.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Tak jak przy stosowaniu innych cefalosporyn, u niektórych pacjentów zaobserwowano wydłużenie czasu protrombinowego, dlatego należy zachować ostrożność u pacjentów leczonych terapią przeciwkrzepną.

Cefiksym należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki przeciwkrzepne, takie jak kumaryny, np. warfarynę potasu. Ponieważ cefiksym może nasilać działanie leków przeciwkrzepnych, możliwe jest wydłużenie czasu protrombinowego, z objawami krwawień lub bez nich.

Blokery sekrecji kanalikowej (allopurinol, probenecyd, diuretyki) zwiększają maksymalne stężenie cefiksimum w osoczu, opóźniając jego wydalanie przez nerki, co może prowadzić do wystąpienia objawów przedawkowania.

W połączeniu cefiksimum z substancjami potencjalnie nefrotoksycznymi (aminoglikozydy, kolistyna, polimiksyna, wiomycyna) lub silnymi diuretykami (kwas etakryninowy, furosemid) istnieje zwiększony ryzyko rozwoju niewydolności nerek.

Kwas salicylowy zwiększa stężenie wolnego cefiksimum o 50% w wyniku wypierania cefiksimum z miejsc wiązania z białkami, co jest zależne od stężenia.

W przypadku jednoczesnego stosowania z karbamazepiną możliwe jest zwiększenie jej stężenia w osoczu, dlatego zaleca się kontrolę stężenia karbamazepiny w osoczu.

Nifedypina zwiększa biodostępność cefiksimum, jednak interakcja kliniczna nie została ustalona.

Stosowanie leku może prowadzić do zmniejszenia resorpcji estrogenów i obniżenia skuteczności połączonych doustnych środków antykoncepcyjnych.

Podczas leczenia cefiksymem możliwe jest wystąpienie fałszywie dodatniej reakcji na glukozę w moczu przy stosowaniu tabletek z siarczanem miedzi, roztworów Benedicta lub Fehlinga. Do oznaczania glukozy w moczu zaleca się stosowanie testu glukozooksydazowego.

Antybiotyki z grupy cefalosporyn mogą powodować fałszywie dodatni wynik bezpośredniego testu Coombsa. Należy zatem pamiętać, że dodatni wynik testu Coombsa może być spowodowany stosowaniem tego leku.

Szczególne środki ostrożności.

Encefalopatia.

Beta-laktamy, w tym cefiksym, zwiększają u pacjentów ryzyko encefalopatii (która może obejmować napady padaczkowe, dezorientację, zaburzenia świadomości, zaburzenia ruchowe), szczególnie w przypadkach przedawkowania i niewydolności nerek.

Ciężkie reakcje skórne.

U niektórych pacjentów stosowanych cefiksym obserwowano poważne niepożądane reakcje skórne, takie jak toksyczne martwicze rozwinięcie nabłonka, zespół Stevensa-Johnsona, lekowy wysyp z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS). W przypadku wystąpienia ciężkich skórnych reakcji niepożądanych należy przerwać stosowanie cefiksymu i podjąć odpowiednie leczenie oraz/lub niezbędne środki ostrożności.

Anemia.

Podczas leczenia cefalosporynami opisywano przypadki lekowej anemii hemolitycznej, w tym ciężkie przypadki zakończone śmiercią. Zgłaszano również wystąpienie anemii hemolitycznej po ponownym stosowaniu cefalosporyn (w tym cefiksymu).

Wpływ na funkcję nerek.

Cefiksym należy stosować z ostrożnością u pacjentów z istotnym zaburzeniem funkcji nerek (patrz „Sposób i dawki stosowania”. Dawkowanie w niewydolności nerek).

Podobnie jak przy stosowaniu innych cefalosporyn, cefiksym może prowadzić do ostrej niewydolności nerek, w tym do zapalenia nerek typu kanalikowo-pochłaniaczowego jako stanu patologicznego. W przypadku wystąpienia ostrej niewydolności nerek należy przerwać stosowanie cefiksymu i podjąć odpowiednie leczenie oraz/lub niezbędne środki ostrożności.

W przypadku jednoczesnego stosowania cefiksymu w dużych dawkach z aminoglikozydami, polimyksyną B, kolistyną, diuretykami pętlowymi (furosemidem, kwasem etakrynowym) należy dokładnie monitorować funkcję nerek. Po długotrwałym stosowaniu cefiksymu warto sprawdzić stan funkcji hematopoezy.

Reakcje nadwrażliwości.

Przed rozpoczęciem leczenia cefiksymem należy ustalić, czy pacjent ma w wywiadzie reakcje nadwrażliwości na cefalosporyny, penicyliny lub inne leki.

Antybiotyki, w tym cefiksym, należy stosować z ostrożnością u pacjentów z dowolnymi formami reakcji alergiczych, szczególnie na leki.

W przypadku wystąpienia reakcji alergiczej należy przerwać stosowanie leku i rozpocząć odpowiednie leczenie. Reakcje alergiczne (szczególnie anafilaksja) obserwowane podczas stosowania antybiotyków beta-laktamowych mogą być ciężkie, a w pojedynczych przypadkach – kończyć się śmiercią (patrz „Działania niepożądane”).

Zapalenie jelita grubego / nadmierny wzrost mikroorganizmów opornych.

Podczas stosowania leku mogą wystąpić niepożądane reakcje ze strony przewodu pokarmowego, dlatego cefiksym należy ostrożnie przepisywać pacjentom z wywiadem krwawień, chorób przewodu pokarmowego, szczególnie takich jak wrzodziejące zapalenie jelita, choroba Leśniowskiego-Crohna lub enteropatia, a także przy zaburzeniach funkcji wątroby.

Długotrwałe stosowanie cefiksymu może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych, w tym zaburzeń normalnej mikroflory jelitowej, co może spowodować nadmierny wzrost Candida albicans i rozwój kandydozy błony śluzowej jamy ustnej (patrz „Działania niepożądane”).

Zapalenie jelita grubego typu pseudomembranous.

Antybiotyki o szerokim spektrum działania, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu, mogą prowadzić do rozwoju zapalenia jelita grubego typu pseudomembranous. Objawy zapalenia jelita grubego typu pseudomembranous mogą się rozwijać podczas lub po zakończeniu leczenia antybiotykami.

Wystąpienie ciężkiej biegunki podczas leczenia lekiem może być skutkiem rozwoju zapalenia jelita grubego typu pseudomembranous. W takich przypadkach należy przerwać stosowanie cefiksymu i przeprowadzić odpowiednie badania.

Wpływ na układ krwiotwórczy.

Podczas stosowania antybiotyków beta-laktamowych możliwe jest rozwinięcie się neutropenii i agranulocytozy, szczególnie w przypadku długotrwałego leczenia. W przypadku rozwoju neutropenii należy przerwać leczenie cefiksymem.

Przy długotrwałym stosowaniu leku (ponad 10 dni) należy kontrolować morfologię krwi.

Wpływ na wyniki badań serologicznych.

Podczas stosowania cefiksymu test Coombsa może dawać wyniki fałszywie dodatnie. Cefiksym może również powodować fałszywie dodatni wynik badania moczu na glukozę (patrz „Działania niepożądane”).

Spektrum aktywności przeciwbakteryjnej.

W przypadku infekcji spowodowanych paciorkowcami hemolizującymi grupy A, leczenie powinno trwać co najmniej 10 dni, aby zapobiec ostrej gorączce reumatycznej.

Interakcja z alkoholem.

Cefalosporyny zwiększają toksyczność alkoholu, dlatego podczas leczenia cefiksymem nie zaleca się spożywania napojów alkoholowych.

Ważna informacja dotycząca niektórych substancji pomocniczych.

Cefiksym Deva, proszek do sporządzania zawiesiny doustnej, zawiera sacharozę jako substancję pomocniczą. Należy to uwzględnić u pacjentów z cukrzycą.

Nie należy przepisywać tego leku pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi schorzeniami: nietolerancją fruktozy, zespołem malabsorpcji glukozy-galaktozy lub niedoborem sacharazy-izomalatazy.

Cefiksym Deva może być szkodliwy dla zębów. Zaleca się płukanie jamy ustnej wodą po podaniu leku, a dzieciom zaleca się wypicie odpowiedniej ilości wody.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Brak danych dotyczących stosowania leku w czasie ciąży. Cefiksym przenika przez łożysko.

W okresie leczenia lekiem należy przerwać karmienie piersią.

Nie należy stosować leku w czasie ciąży ani karmienia piersią, z wyjątkiem przypadków konieczności klinicznej i na polecenie lekarza.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Należy brać pod uwagę możliwość wystąpienia niepożądanych reakcji ze strony ośrodkowego układu nerwowego (np. zawroty głowy), które mogą prowadzić do obniżenia szybkości reakcji psychomotorycznych – w takim przypadku należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Spożycie pokarmu nie wpływa na wchłanianie cefiksymu. Długość leczenia zależy od ciężkości choroby i ustala się indywidualnie. Zwykle leczenie trwa 7 dni, w razie potrzeby – 14 dni. W leczeniu niepowikłanych zapaleń pęcherza leczenie trwa 3 dni.

Dzieci w wieku od 6 miesięcy do 12 lat: zalecana dawka to 8 mg/kg na dobę jednorazowo lub 4 mg/kg co 12 godzin, w zależności od ciężkości choroby.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat: zalecana dawka to 400 mg na dobę jednorazowo lub 200 mg co 12 godzin, w zależności od ciężkości choroby.

Pacjenci w podeszłym wieku: nie ma specjalnych ostrzeżeń. Pacjentom w podeszłym wieku można przepisać taką samą dawkę, jak dorosłym, podzieloną na dwa przyjęcia po 4 mg/kg co 12 godzin.

Dawkowanie w niewydolności nerek: można stosować przy zaburzeniach funkcji nerek. Pacjentom z klirem kreatyniny 20 ml/min lub wyższym przepisuje się zwykłą dawkę i schemat dawkowania. U pacjentów z klirem kreatyniny poniżej 20 ml/min zaleca się zmniejszenie dawki dobowej o 50% (200 mg na dobę jednorazowo). Dotyczy to również pacjentów poddawanych przewidzianemu przewlekle dializom brzuszno-otoczowym lub dializie hemodializacyjnej.

Dawkowanie w niewydolności wątroby: nie jest wymagana korekta schematu dawkowania.

Sposób przygotowania zawiesiny.

Przed przygotowaniem należy wstrząsnąć fiolką, aby rozluźnić proszek.

Stopniowo dodać wrzącej schłodzonej wody do 2/3 linii (oznaczenia) na fiolce i dokładnie wstrząsnąć.

Pozostawić na 5 minut, aby zapewnić pełne rozpuszczenie.

Dodać wrzącej schłodzonej wody do linii (oznaczenia) na fiolce (pozostałe 1/3) i dokładnie wstrząsnąć.

Zalecaną dawkę należy przyjmować za pomocą łyżeczki dozującej, która wchodzi w skład opakowania.

Każde 5 ml przygotowanej zawiesiny (1 łyżeczka dozująca) zawiera 100 mg cefiksymu.

Przygotowaną zawiesinę należy przed każdym przyjęciem dokładnie wstrząsnąć.

Dzieci.

Lek można stosować u dzieci od 6 miesięcy życia. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania cefiksymu u dzieci poniżej 6 miesięcy życia nie zostały ustalone, dlatego nie zaleca się stosowania cefiksymu tej kategorii pacjentów.

Przedawkowanie.

Istnieje ryzyko encefalopatii przy stosowaniu antybiotyków beta-laktamowych, w tym cefiksymu, szczególnie w przypadku przedawkowania i niewydolności nerek.

Efekty uboczne zanotowane po zastosowaniu leku w dawkach do 2 g u zdrowych ochotników nie różniły się od działań niepożądanych obserwowanych u pacjentów przyjmujących lek w dawkach zalecanych.

Objawy: nasilenie objawów działań niepożądanych.

Leczenie: przemywanie żołądka, terapia objawowa i wspierająca. Nie ma specyficznego antydotum. Hemodializa lub dializa otrzewnowa jedynie w niewielkim stopniu sprzyjają wydalaniu cefiksymu z organizmu.

Działania niepożądane.

Działania niepożądane wywołane cefiksymem są niewielkie i występują rzadko.

Możliwe są następujące niżej wymienione zaburzenia:

Z udziału układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, dysforia, stwierdzono przypadki drgawek przy stosowaniu cefalosporyn, w tym cefiksymu (częstość nieznana).

Beta-laktamy, w tym cefiksym, zwiększają u pacjentów ryzyko encefalopatii (która może obejmować drgawki, dezorientację, zaburzenia świadomości, zaburzenia ruchowe), szczególnie w przypadkach przedawkowania oraz niewydolności nerek (częstość nieznana).

Z udziału narządów słuchu i aparatu przedsionkowego: utrata słuchu.

Z udziału układu oddechowego: duszność.

Z udziału układu krwiotwórczego i układu limfatycznego: eozynofilia, granulocytopenia, leukopenia, trombocytopenia, trombocytoza, neutropenia, anemia hemolityczna, hipoprotrombinemia (krwawienia i siniaki bez widocznych przyczyn), tromboflebita, wydłużenie czasu protrombinowego i trombinowego, agranulocytoza.

Z udziału przewodu pokarmowego: skurcze żołądka i jelit, ból brzucha, biegunka*, nudności, wymioty, kandydoza błony śluzowej jamy ustnej, kolit pseudobłoniasty, suchość w ustach, dyspepsja, wzdęcia, dysbakterioza, pojedynczo – stomatyt, glosyt.

Z udziału przemiany materii i odżywiania: anoreksja.

Z udziału układu wątrobowo-żółciowego: zapalenie wątroby, cholestaza, przejściowe podwyższenie aktywności transaminaz wątrobowych i fosfatazy alkalicznej, hiperbilirubinemia, żółtaczka cholestatyczna, żółtaczka twardówki, żółtaczka skóry.

Z udziału nerek i układu moczowego: ostra niewydolność nerek, w tym zapalenie nerek śródmiąższowe jako podstawowa choroba, hematuria.

Z udziału układu odpornościowego, skóry i tkanki podskórnej: reakcje nadwrażliwości, w tym: wysypka, swędzenie, obrzęk naczynioruchowy, szok anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne; reakcje podobne do choroby surowicy; wysypka lekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS); obrzęk twarzy, zaczerwienienie skóry, pokrzywka, eritema wielopostaciowe lub zespół Stevensa-Johnsona, choroba surowicy, purpura, artrealgia, gorączka, wysypka makulopapularna i weszyczkowo-pęcherzykowa, grzybice skóry, odwarstwienie nabłonka, suchość skóry, wypadanie włosów, oparzenia słoneczne, toksyczny epidermalny nekrolioza.

Z udziału układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: swędzenie narządów płciowych, pochwaica spowodowana Candida.

Infekcje i inwazje: kandydozy pochwy (swędzenie pochwy lub wydzielina).

Przypadki biegunki po zastosowaniu cefiksymu mogą być związane z Clostridium difficile.

Wskaźniki laboratoryjne: większość zmian laboratoryjnych jest przejściowa i nie ma znaczenia klinicznego. Możliwe są podwyższenie stężenia mocznika we krwi, podwyższenie stężenia kreatyniny w surowicy, fałszywie dodatni wynik testu Coombsa, możliwe również są dodatnie reakcje na ketony w moczu w testach z zastosowaniem azotanu sodu, ale nie nitroferocyjanidu. Stosowanie cefiksymu może powodować fałszywie dodatnie wyniki testów na glukozę w moczu (należy więc stosować testy enzymatyczne), zmiany wyników badań wątrobowych i nerkowych.

Zaburzenia ogólne: zwiększona potliwość, zwiększona zmęczalność, osłabienie, zapalenie błon śluzowych.

* Biegunka zazwyczaj związana jest ze stosowaniem leku w wyższych dawkach. Zgłaszano przypadki biegunki (od umiarkowanej do ciężkiej) — w takim przypadku przerwanie terapii jest uzasadnione.

W przypadku wystąpienia ciężkiej biegunki należy przerwać stosowanie cefiksymu.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka przy stosowaniu tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać proszek w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać gotową zawiesinę w temperaturze nie wyższej niż 25 °C i używać w ciągu 14 dni.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

1 butelka z proszkiem (na 100 ml zawiesiny) wraz z plastikową łyżeczką dozującą w pudełku z tektury.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

Deva Holding A.Ş.

Miejsce położenia producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Çerkezköy Organize Sanayi Bölgesi Karaağaç Mah. Atatürk Cad. Nr 32 Kapaklı / Tekirdağ / Turcja