Cefiksim

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Cefiksim (CEFIX)

Skład:

substancja czynna: cefiksym;

1 kapsułka zawiera cefiksymu (w postaci trihydrażu) 400 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, sodu laurylosiarczan, stearynian magnezu, sodowa só kroskarboksymetylowa, olej roślinny uwodorniony.

skład powłoki kapsułki:

korpus kapsułki: FD&C Blue № 1 (E 133), ditlenek tytanu (E 171), żelatyna, woda oczyszczona;

osłonka kapsułki: FD&C Blue № 1 (E 133), ditlenek tytanu (E 171), żelatyna, woda oczyszczona.

Postać leku. Kapsułki.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek od białego do żółtawego w twardych żelatynowych kapsułkach z niebieską osłonką z napisem „PhI” oraz niebieskim korpusem z napisem „Cefix 400 mg”, rozmiar 0E.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny III generacji. Kod ATC J01D D08.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Cefiksim – antybiotyk z grupy cefalosporyn III pokolenia do stosowania doustnego. In vitro wykazuje znaczną aktywność bakteriobójczą wobec szerokiego spektrum bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. Klinicznie skuteczny w leczeniu infekcji wywołanych najczęściej występującymi mikroorganizmami chorobotwórczymi, w tym Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, E. coli, Proteus mirabilis, Klebsiella species, Haemophilus influenzae (szczepy β-laktamazo-dodatnie i β-laktamazo-ujemne), Moraxella (Branhamella) catarrhalis (szczepy β-laktamazo-dodatnie i β-laktamazo-ujemne) oraz Enterobacter species. Wykazuje wysoki stopień stabilności w obecności β-laktamaz.

Większość szczepów enterokoków (Streptococcus faecalis, Streptococci grupy D) oraz Staphylococci (w tym szczepy koagulazo-dodatnie, koagulazo-ujemne i oporne na metycylinę) jest opornych na cefiksim. Ponadto, większość szczepów Pseudomonas, Bacteroides fragilis, Listeria monocytogenes oraz Clostridia jest oporna na cefiksim.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Absolutna biodostępność po doustnym podaniu cefiksimu wynosi 22–54%. Ponieważ obecność pokarmu nie wpływa istotnie na wchłanianie, cefiksim można stosować niezależnie od przyjmowania posiłków. Maksymalne stężenie w surowicy po podaniu zalecanych dawek u dorosłych lub dzieci wynosi od 1,5 do 3 μg/ml. Przy wielokrotnym stosowaniu nie stwierdza się istotnego ani braku nagromadzania się cefiksimu. Farmakokinetykę cefiksimu porównywano u zdrowych pacjentów w wieku podeszłym (powyżej 64 roku życia) i młodych ochotnikach (w wieku 11–35 lat) po podawaniu 400 mg cefiksimu raz dziennie przez 5 dni. Średnie wartości Cmax i AUC były nieco wyższe u pacjentów w wieku podeszłym. Pacjentom w wieku podeszłym można stosować lek w takich samych dawkach jak u dorosłych.

Rozkład. Cefiksim wiąże się niemal całkowicie z frakcją albuminową, średnia frakcja wolna wynosi około 30%.

Metybolizm. Metabolitów cefiksimu nie wyizolowano z surowicy ani z moczu u człowieka.

Wydalanie. Cefiksim wydzielany jest głównie w postaci niezmienionej z moczem. Głównym mechanizmem jest filtracja kłębuszkowa.

Brak danych dotyczących przenikania cefiksimu do mleka matki.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Zakażenia i choroby zapalne wywołane mikroorganizmami wrażliwymi na lek:

• zakażenia górnych dróg oddechowych (w tym zapalenie ucha środkowego) oraz inne zakażenia górnych dróg oddechowych (zapalenie zatok, zapalenie gardła, zapalenie migdałków o etiologii bakteryjnej) w przypadku znanej lub podejrzewanej oporności patogenu na inne często stosowane antybiotyki lub w przypadku ryzyka nieskuteczności leczenia;
• zakażenia dolnych dróg oddechowych (w tym ostre zapalenie oskrzeli oraz zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli);
• zakażenia dróg moczowych (w tym cystalgia, zapalenie pęcherza i cewki, niepowikłany zapalenie nerek).

Skuteczność kliniczna potwierdzona w leczeniu zakażeń wywołanych najczęstszymi patogennymi mikroorganizmami, w tym Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, E. coli, Proteus mirabilis, Klebsiella species, Haemophilus influenzae (szczepy beta-laktamazo-dodatnie i ujemne), Moraxella (Branhamella) catarrhalis (szczepy beta-laktamazo-dodatnie i ujemne) oraz Enterobacter species. Wykazuje wysoki stopień stabilności w obecności beta-laktamaz.

Większość szczepów enterokoków (Streptococcus faecalis, Streptococci grupy D) oraz Staphylococci (w tym koagulazo-dodatnie, koagulazo-ujemne i szczepy oporne na metycylinę) jest oporna na cefiksym. Ponadto większość szczepów Pseudomonas, Bacteroides fragilis, Listeria monocytogenes oraz Clostridia jest oporna na cefiksym.

Przeciwwskazania.

Stwierdzona nadwrażliwość na antybiotyki z grupy cefalosporyn lub inne składniki leku; nadwrażliwość na penicyliny; porfiria.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Tak jak przy stosowaniu innych cefalosporyn, u niektórych pacjentów odnotowano wydłużenie czasu protrombinowego, dlatego należy zachować ostrożność u pacjentów otrzymujących terapię antykoagulacyjną.

Cefiksym należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących antykoagulancy typu kumaryny, np. warfarynę potasu. Ponieważ cefiksym może nasilać działanie antykoagulantów, możliwe jest wydłużenie czasu protrombinowego, z objawami klinicznymi krwawień lub bez nich.

Blokery wydzielania kanalikowego (allopurynol, probenecyda, diuretyki) zwiększają maksymalne stężenie cefiksymu w osoczu, opóźniając jego wydalanie przez nerki, co może prowadzić do wystąpienia objawów przedawkowania.

W przypadku jednoczesnego stosowania cefiksymu z potencjalnie nefrotoksycznymi substancjami (aminoglikozydami, kolistyną, polimyksyną, wiomycyną) lub silnymi diuretykami (kwas etakryninowy, furosemid) istnieje zwiększony ryzyko rozwoju niewydolności nerek.

Kwas salicylowy zwiększa poziom wolnego cefiksymu o 50% w wyniku przemieszczenia cefiksymu z miejsc wiązania z białkami, co zależy od stężenia.

W przypadku jednoczesnego stosowania z karbamazepiną możliwe jest zwiększenie jej stężenia w osoczu, dlatego zaleca się kontrolowanie poziomu karbamazepiny we krwi.

Nifedypina zwiększa biodostępność cefiksymu, jednak interakcja kliniczna nie została potwierdzona.

Stosowanie leku może prowadzić do zmniejszenia resorpcji estrogenów i obniżenia skuteczności doustnych środków antykoncepcyjnych kombinowanych.

Podczas leczenia cefiksymem możliwe jest wystąpienie fałszywie dodatniej reakcji na glukozę w moczu przy stosowaniu tabletek z siarczanem miedzi, roztworów Benedicta lub Fehlinga. W celu oznaczenia glukozy w moczu zaleca się stosowanie testu glukozooksydazowego.

Antybiotyki z grupy cefalosporyn mogą powodować fałszywie dodatni wynik bezpośredniego testu Coombsa. Należy zatem mieć na uwadze, że dodatni wynik testu Coombsa może być spowodowany stosowaniem tego leku.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Beta-laktamy, w tym cefiksym, zwiększają u pacjentów ryzyko encefalopatii (która może obejmować napady padaczkowe, dezorientację, zaburzenia świadomości, zaburzenia ruchowe), szczególnie w przypadkach przedawkowania oraz niewydolności nerek.

Ciężkie reakcje skórne, takie jak toksyczne martwicze zapalenie nabłonka (TEN), zespół Stevensa-Johnsona, lekowe wysypki z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespoł DRESS) odnotowano u niektórych pacjentów podczas stosowania cefiksymu. W przypadku wystąpienia ciężkich reakcji skórnych należy przerwać leczenie cefiksymem i zastosować odpowiednie leczenie.

Podczas leczenia cefalosporynami opisywano przypadki lekowego zespołu hemolitycznej anemii, w tym ciężkie przypadki zakończone śmiercią. Opisywano również występowanie anemii hemolitycznej po ponownym podaniu cefalosporyn (w tym cefiksymu).

Wpływ na funkcję nerek.

Cefiksym należy stosować z ostrożnością u pacjentów z istotnym zaburzeniem funkcji nerek (patrz „Sposób i dawki stosowania. Dawkowanie w niewydolności nerek”).

Tak jak w przypadku innych cefalosporyn, cefiksym może prowadzić do ostrej niewydolności nerek, w tym do zapalenia nerek typu kanalikowo-śródmiąższowego jako stanu patologicznego. W przypadku wystąpienia ostrej niewydolności nerek należy przerwać leczenie cefiksymem i zastosować odpowiednią terapię oraz/lub podjąć odpowiednie działania.

W przypadku jednoczesnego stosowania cefiksymu w dużych dawkach z aminoglikozydami, polimyksyną B, kolistyną, moczopędnikami pętlowymi (furosemidem, kwasem etakrynowym) należy dokładnie monitorować funkcję nerek. Po długotrwałym stosowaniu cefiksymu warto sprawdzić stan funkcji hematopoezy.

Reakcje nadwrażliwości.

Przed rozpoczęciem leczenia cefiksymem należy ustalić, czy pacjent miał w przeszłości reakcje nadwrażliwości na cefalosporyny, penicyliny lub inne leki.

Antybiotyki, w tym cefiksym, należy stosować z ostrożnością u pacjentów z dowolnymi formami reakcji alergiczych, szczególnie na leki.

W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku i zastosować odpowiednie leczenie. Reakcje alergiczne (szczególnie anafilaksja) obserwowane podczas stosowania antybiotyków beta-laktamowych mogą być ciężkie, a w pojedynczych przypadkach – śmiertelne (patrz „Działania niepożądane”).

Kolity / nadmierny wzrost mikroorganizmów opornych.

Podczas stosowania leku mogą wystąpić działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, dlatego cefiksym należy przepisywać z ostrożnością chorym z wywiadem krwawień, chorób przewodu pokarmowego, szczególnie takich jak wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna lub zapalenie jelita, a także przy zaburzeniach funkcji wątroby.

Długotrwałe stosowanie cefiksymu może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych, w tym zaburzeń normalnej mikroflory jelitowej, co może prowadzić do nadmiernego wzrostu Candida albicans i rozwoju kandydozy błony śluzowej jamy ustnej (patrz „Działania niepożądane”).

Zespół pseudobłoniastego zapalenia jelita grubego.

Antybiotyki o szerokim spektrum działania, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu, mogą prowadzić do rozwoju pseudobłoniastego zapalenia jelita grubego. Objawy pseudobłoniastego zapalenia jelita grubego mogą rozwijać się podczas lub po zakończeniu leczenia antybiotykami.

Wystąpienie ciężkiej biegunki podczas leczenia lekiem może być skutkiem rozwoju pseudobłoniastego zapalenia jelita grubego. W takich przypadkach należy przerwać stosowanie cefiksymu i przeprowadzić odpowiednie badania.

Wpływ na układ krwiotwórczy.

Podczas stosowania antybiotyków beta-laktamowych możliwe jest rozwinięcie się neutropenii i agranulocytozy, szczególnie w przypadku długotrwałego leczenia. W przypadku rozwoju neutropenii należy przerwać leczenie cefiksymem.

Przy długotrwałym stosowaniu leku (ponad 10 dni) należy kontrolować morfologię krwi.

Wpływ na wyniki badań serologicznych.

Podczas stosowania cefiksymu test Coombsa może dawać wyniki fałszywie dodatnie. Cefiksym może również powodować fałszywie dodatni wynik badania glukozy w moczu (patrz „Działania niepożądane”).

Spektrum działania przeciwbakteryjnego.

W przypadku infekcji wywołanych przez paciorkowca hemolizującego grupy A, leczenie powinno trwać co najmniej 10 dni, aby zapobiec gorączce reumatycznej.

Interakcja z alkoholem.

Cefalosporyny zwiększają toksyczność alkoholu, dlatego podczas leczenia cefiksymem nie zaleca się spożywania napojów alkoholowych.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Brak danych dotyczących stosowania leku w okresie ciąży. Cefiksym przenika przez łożysko.

W okresie leczenia lekiem należy przerwać karmienie piersią.

Nie należy stosować leku w okresie ciąży lub karmienia piersią, z wyjątkiem przypadków absolutnej konieczności i na polecenie lekarza.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Należy brać pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego (np. zawroty głowy), które mogą prowadzić do obniżenia szybkości reakcji psychoruchowych – w takim przypadku należy wstrzymać się od prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki

Przyjmowanie posiłków nie wpływa na wchłanianie cefiksimu. Długość leczenia zależy od ciężkości choroby i jest ustalana indywidualnie. Zwykle leczenie trwa 7 dni, w razie potrzeby – 14 dni. W przypadku infekcji spowodowanych przez Streptococcus pyogenes leczenie powinno trwać co najmniej 10 dni. W leczeniu niepowikłanych zapaleń pęcherza leczenie trwa 3 dni.

Dorośli i dzieci powyżej 12. roku życia o masie ciała powyżej 50 kg:

zalecana dawka to 400 mg (1 kapsułka) 1 raz na dobę.

W leczeniu niepowikłanych gonokokowych infekcji cewki moczowej lub szyjki macicy zalecana jest dawka jednorazowa 400 mg.

Pacjenci w podeszłym wieku:

należy przepisać lek w dawce zalecanej dla dorosłych. Należy kontrolować funkcję nerek i dostosować dawkę w przypadku ciężkiej niewydolności nerek (patrz „Dawkowanie w niewydolności nerek”).

Dawkowanie w niewydolności nerek:

cefiksim należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z niewydolnością nerek. Dawka powinna być dostosowana w zależności od klirensu kreatyniny (KK). Gdy KK wynosi 60 ml/min lub więcej – podaje się dawkę standardową; gdy KK wynosi 21–60 ml/min lub pacjent jest poddawany hemodializie – 75 % dawki standardowej przy zachowaniu przedziałów między dawkami; gdy KK poniżej 20 ml/min lub pacjent jest poddawany dializie otrzewnowej – ½ dawki standardowej przy zachowaniu przedziałów między dawkami. Hemodializa ani dializa otrzewnowa nie usuwają istotnej ilości cefiksimu z organizmu.

W razie potrzeby podania leku w dawce mniejszej niż 400 mg zaleca się stosowanie leku w innej postaci farmaceutycznej (np. w postaci zawiesiny).

Dzieci

Dzieciom poniżej 12. roku życia zaleca się stosowanie leku w innej postaci farmaceutycznej.

Przedawkowanie

Objawy: nasilenie objawów działań niepożądanych, zawroty głowy, nudności, wymioty, biegunka.

Leczenie: przemywanie żołądka, stosowanie leków przeciwhistaminowych i glikokortykosteroidów; tlenoterapia. Hemodializa lub dializa otrzewnowa jedynie nieznacznie przyczyniają się do usuwania cefiksimu z organizmu. Leczenie objawowe.

Nie istnieją specyficzne antydoty w leczeniu przedawkowania.

Efekty uboczne.

Efekty uboczne spowodowane przez Cefiksim są nieznaczne i rzadkie. Możliwe są następujące zaburzenia:

Z udziału układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, dysforia, odnotowano przypadki napadów drgawkowych przy stosowaniu cefalosporyn, w tym Cefiksim (częstość nieznana).

Beta-laktamy, w tym Cefiksim, zwiększają u pacjentów ryzyko encefalopatii (która może obejmować drgawki, dezorientację, zaburzenia świadomości, zaburzenia ruchowe), szczególnie w przypadkach przedawkowania oraz niewydolności nerek (częstość nieznana).

Z udziału narządów słuchu i aparatu przedsionkowego: utrata słuchu.

Z udziału układu oddechowego: duszność.

Z udziału układu krwiotwórczego i chłonnego: eozynofilia, granulocytopenia, leukopenia, trombocytopenia, trombocytoza, neutropenia, anemia hemolityczna, hipoprotrombinemia (krwawienia i siniaki bez widocznych przyczyn), tromboflebita, wydłużenie czasu protrombinowego i trombinowego, agranulocytoza.

Z udziału przewodu pokarmowego: skurcze żołądka i jelit, ból brzucha, biegunka*, nudności, wymioty, kandydoza błony śluzowej jamy ustnej, kolit pseudobłoniasty, suchość w ustach, dyspepsja, wzdęcia, dysbakterioza, pojedyncze przypadki – zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka.

Z udziału przemiany materii i odżywiania: anoreksja.

Z udziału układu wątrobowo-żółciowego: zapalenie wątroby, cholestaza, przejściowe podwyższenie aktywności aminotransferaz wątrobowych i fosfatazy alkalicznej, hiperbilirubinemia, żółtaczka cholesteryczna, żółtaczka skóry i twardówki.

Z udziału nerek i układu moczowego: ostra niewydolność nerek, w tym nieфryt międzykomórkowy jako stan patologiczny, hematuria.

Z udziału układu odpornościowego, skóry i tkanki podskórnej: reakcje nadwrażliwościowe, w tym: wysypka, świąd, obrzęk naczynioruchowy, szok anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne; reakcje podobne do choroby surowiczej; wysypka lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS); obrzęk twarzy, zaczerwienienie skóry, pokrzywka, erytema wielopostaciowe lub zespół Stephensa – Johnsona, choroba surowicza, purpura, artrealgia, gorączka, wysypka makulopapularna i pęcherzowo-pęcherzykowa, grzybica skóry, łuszczenie nabłonka, suchość skóry, wypadanie włosów, oparzenia słoneczne, toksyczny nekrolyz naskórka.

Z udziału układu rozrodczego i gruczołów mlecznych: świąd narządów płciowych, bakteryjne zapalenie pochwy spowodowane Candida.

Infekcje i inwazje: kandydoza pochwy (świąd lub wydzielina pochwy).

Przypadki biegunki po zastosowaniu Cefiksim mogą być związane z Clostridium difficile.

Wskaźniki laboratoryjne: większość zmian laboratoryjnych jest przejściowa i nie ma znaczenia klinicznego. Możliwe są podwyższenie stężenia mocznika we krwi, podwyższenie stężenia kreatyniny w surowicy, fałszywie dodatni wynik testu Coombsa, możliwe również dodatnie reakcje na ketony w moczu w testach z zastosowaniem nitroprusydu, ale nie nitroferocyjanidu. Stosowanie Cefiksim może powodować fałszywie dodatnie wyniki testów na glukozę w moczu (dlatego należy stosować testy enzymatyczne), zmiany wskaźników badań wątrobowych i nerkowych.

Zaburzenia ogólne: nadmierne pocenie się, zwiększona zmęczliwość, osłabienie, zapalenie błon śluzowych.

* Biegunka zazwyczaj wiąże się ze stosowaniem leku w dawkach wyższych. Zgłaszano przypadki biegunki (od umiarkowanej do ciężkiej) – w takim przypadku przerwanie terapii jest uzasadnione. W przypadku wystąpienia ciężkiej biegunki należy przerwać stosowanie Cefiksim.

Zgłaszanie podejrzanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. O przypadkach podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku należy powiadomić lekarza lub zgłosić poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

5 kapsułek w blisterze; 1 blister w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent/zgłoszeniowiec.

Pharma International Company.

Miejsce położenia producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Al Kastal area, Airport road, A.S. 334 Jubaiha 11941, Amman – Jordan.

Miejsce położenia zgłoszeniowca.

A.S. 334 Al-Jubaiha 11941 Amman, Jordan.

Dane kontaktowe przedstawiciela producenta/zgłoszeniowcy w Ukrainie – spółka z o.o. "Megakom":

ul. Kłoczkiwska 195 B, miasto Charków, 61145; telefon: +38 (057) 701 37 55.