Cefepim

INSTRUKCJA dot. stosowania leku CEFEPIM (CEFEPIME)

Skład:

substancja czynna: cefepim;

1 fiolka zawiera cefepim hydrochloran odpowiadający 1000 mg cefepimu (w postaci sterylniej mieszaniny cefepim hydrochloranu i L-argininy);

substancja pomocnicza: L-arginina (w składzie sterylniej mieszaniny z cefepim hydrochloranem).

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek od białego do lekko żółtobiałego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki β-laktamowe. Cefalosporyny czwartej generacji. Kod ATC J01D E01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Cefepim hamuje syntezę enzymów ściany komórkowej bakteryjnej i wykazuje szeroki zakres działania wobec różnych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. Cefepim charakteryzuje się wysoką odpornością na hydrolizę przez większość β-laktamaz, ma niską powinność do β-laktamaz zakodowanych przez geny chromosomowe oraz szybko przenika do komórek bakterii Gram-ujemnych.

Cefepim jest aktywny wobec następujących mikroorganizmów:

beztlenowce Gram-dodatnie: Staphylococcus aureus i Staphylococcus epidermidis (w tym szczepy produkujące β-laktamazę); inne szczepy stafilokoków, w tym S. hominis, S. saprophyticus; Streptococcus pyogenes (streptokoki grupy A); Streptococcus agalactiae (streptokoki grupy B); Streptococcus pneumoniae (w tym szczepy o średniej wrażliwości na penicylinę – MIC od 0,1 do 1 μg/ml); inne β-hemolityczne streptokoki (grupy C, G, F), S. bovis (grupa D), streptokoki grupy Viridans. Większość szczepów enterokoków, np. Enterococcus faecalis, oraz stafilokoki oporne na metycylinę są oporne na większość antybiotyków z grupy cefalosporyn, w tym na cefepim;

aerobowe Gram-ujemne: Pseudomonas spp., w tym P. aeruginosa, P. putida, P. stutzeri; Escherichia coli, Klebsiella spp., w tym K. pneumoniae, K. oxytoca, K. ozaenae; Enterobacter spp., w tym E. cloacae, E. aerogenes, E. sakazakii; Proteus spp., w tym P. mirabilis, P. vulgaris; Acinetobacter calcoaceticus (subsp. anitratus, lwoffi); Aeromonas hydrophila; Capnocytophaga spp.; Citrobacter spp., w tym C. diversus, C. freundii; Campylobacter jejuni; Gardnerella vaginalis; Haemophilus ducreyi; H. influenzae (w tym szczepy produkujące β-laktamazę); H. parainfluenzae; Hafnia alvei; Legionella spp.; Morganella morganii; Moraxella catarrhalis (Branhamella catarrhalis) (w tym szczepy produkujące β-laktamazę); Neisseria gonorrhoeae (w tym szczepy produkujące β-laktamazę); N. meningitidis; Pantoea agglomerans (wcześniej znany jako Enterobacter agglomerans); Providencia spp. (w tym P. rettgeri, P. stuartii); Salmonella spp.; Serratia (w tym S. marcescens, S. liquefaciens); Shigella spp.; Yersinia enterocolitica. Cefepim jest nieaktywny wobec wielu szczepów Xanthomonas maltophilia i Pseudomonas maltophilia;

anaeroby: Bacteroides spp., w tym B. melaninogenicus oraz inne mikroorganizmy z jamy ustnej należące do rodzaju Bacteroides; Clostridium perfringens; Fusobacterium spp.; Mobiluncus spp.; Peptostreptococcus spp.; Veillonella spp. Cefepim jest nieaktywny wobec Bacteroides fragilis i Clostridium difficile.

Farmakokinetyka.

Średnie stężenia cefepimu w osoczu u zdrowych mężczyzn dorosłych w różnym czasie po pojedynczym podaniu dożylnym i domięśniowym przedstawiono w tabeli 1.

Tabela 1

Średnie stężenia cefepimu w osoczu (μg/ml) po podaniu dożylnym (w/w)

i domięśniowym (w/m)

W osoczu, żółci, płynie przypochłonkowym, секрęcie śluzowym oskrzeli, plwocinie, prostaty, wyrostku robaczkowym i pęcherzu żółciowym osiągane są również stężenia terapeutyczne cefepimu.

Średni okres półwylęgu cefepimu z organizmu wynosi około 2 godzin. U zdrowych ochotników, którzy otrzymywali dawki do 2 g w formie wlewu dożylnego w odstępach 8 godzin przez 9 dni, nie zaobserwowano kumulacji leku w organizmie.

Cefepim ulega metabolizmowi do N-metylopiperydyny, która szybko przekształca się w tlenek N-metylopiperydyny. Średnie całkowite klirens wynosi 120 ml/min. Cefepim wydalany jest niemal wyłącznie poprzez mechanizmy regulacji nerkowej, głównie przez filtrację kłębuszkową (średni klirens nerkowy – 110 ml/min). W moczu wydala się około 85 % podanej dawki w postaci niezmienionego cefepimu, 1 % – N-metylopiperydyny, około 6,8 % – tlenku N-metylopiperydyny oraz około 2,5 % – epimeru cefepimu. Wiązanie cefepimu z białkami osocza krwi jest mniejsze niż 19 % i nie zależy od stężenia leku w surowicy krwi.

Pacjentom w wieku 65 lat i starszym z prawidłową czynnością nerek nie wymaga dostosowania dawki, pomimo mniejszej wartości klirensu nerkowego w porównaniu z młodszych pacjentami.

Badania przeprowadzone u pacjentów z różnym stopniem niewydolności nerek wykazały wydłużenie średniego okresu półwylęgu. Średni okres półwylęgu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek wymagających dializy wynosi 13 godzin przy hemodializie i 19 godzin przy dializie opłucnowej.

Farmakokinetyka cefepimu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub z mukowiscydozą nie ulega zmianie. Dostosowanie dawki u takich pacjentów nie jest wymagane.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Dorośli

Zakażenia wywołane wrażliwą na lek mikroflorą:

• dróg oddechowych, w tym zapalenie płuc, zapalenie oskrzeli;
• skóry i tkanek podskórnych;
• wewnątrzbrzuszne, w tym zapalenie otrzewnej i zakażenia dróg żółciowych;
• dróg moczowych, w tym zapalenie nerek i miedniczek nerkowych;
• ginekologiczne;
• sepsa.

Terapia empiryczna u pacjentów z gorączką u podłoża neutropenii.

Profilaktyka powikłań pourazowych w chirurgii wewnątrzbrzusznej.

Dzieci

• Zapalenie płuc;
• zakażenia dróg moczowych, w tym zapalenie nerek i miedniczek nerkowych;
• zakażenia skóry i tkanek podskórnych;
• sepsa;
• terapia empiryczna u pacjentów z gorączką u podłoża neutropenii;
• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na cefepim lub arginin, a także na antybiotyki z grupy cephalosporyn, penicylin czy innych antybiotyków β-laktamowych.

Środki ostrożności.

Należy minimalizować uwalnianie leku do środowiska zewnętrznego. Należy zapobiegać przedostawaniu się leku do kanalizacji lub ścieków bytowych.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Podczas stosowania wysokich dawek aminoglikozydów równocześnie z cefepimem należy uważnie monitorować funkcję nerek ze względu na potencjalną nefrotoksyczność i ototoksyczność antybiotyków aminoglikozydowych. Nefrotoksyczność obserwowano również po jednoczesnym stosowaniu innych cephalosporyn z diuretykami, takimi jak furosemid.

Cefepim w stężeniu od 1 do 40 mg/ml jest kompatybilny z następującymi roztworami do wstrzykiwań dożylnych:

0,9 % roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań; 5 i 10 % roztwory glukozy do wstrzykiwań; 6M roztwór laktytu sodu do wstrzykiwań; 5 % roztwór glukozy i 0,9 % chlorku sodu do wstrzykiwań; roztwór Ringera z laktem i 5 % roztwór glukozy do wstrzykiwań.

Aby uniknąć możliwych interakcji lekowych z innymi lekami, roztworów cefepimu (tak jak większości innych antybiotyków β-laktamowych) nie należy podawać jednocześnie z roztworami metronidazolu, wancomycyny, gentamycyny, siarczanu tobramycyny i siarczanu netilmicyny. W przypadku jednoczesnego leczenia cefepimem i wymienionymi lekami należy podawać każdy antybiotyk oddzielnie.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Stosowanie cefepimu może prowadzić do fałszywie dodatniego wyniku testu na glukozę w moczu przy użyciu odczynnika Benedicta. Zaleca się stosowanie testów enzymatycznych opartych na reakcji utleniania glukozy.

Szczególne zagadnienia dotyczące stosowania.

U pacjentów z wysokim ryzykiem ciężkich infekcji (np. u pacjentów po przeszczepie szpiku kostnego z obniżoną jego czynnością, rozwijającą się na tle złośliwej choroby hemolitycznej z ciężką postępującą neutropenią) monoterapia może być niewystarczająca, w związku z czym wskazana jest kompleksowa terapia przeciwbakteryjna.

Należy dokładnie ustalić, czy u chorego wcześniej występowały reakcje nadwrażliwości typu natychmiastowego na cefepim, cefalosporyny, penicyliny lub inne antybiotyki β-laktamowe. Antybiotyki należy stosować z ostrożnością u wszystkich chorych z dowolnymi formami alergii, szczególnie na leki. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku. Ciężkie reakcje nadwrażliwości typu natychmiastowego mogą wymagać podania adrenaliny oraz innych form terapii.

Podczas stosowania praktycznie wszystkich antybiotyków o szerokim spektrum działania opisywano przypadki kolitu pseudobłoniastego. Dlatego ważne jest, aby w przypadku wystąpienia biegunki podczas leczenia cefepimem brać pod uwagę możliwość rozwoju tej patologii. Kolit pseudobłoniasty może wahać się od lekkiej biegunki po kolit kończący się śmiercią. Lekkie postacie kolitu były odwracalne i ustępowały po przerwaniu stosowania cefepimu; stan umiarkowany lub ciężki może wymagać specjalistycznego leczenia.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego, szczególnie z kolitem.

Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie kontrolować wskaźniki funkcji wątroby, nerek oraz narządów uczestniczących w hematopoezie.

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min) dawkę cefepimu należy dostosować, aby skompensować wolną szybkość wydalania nerek. Ponieważ przy dawkach standardowych u pacjentów z niewydolnością nerek lub innymi stanami, które mogą pogorszyć czynność nerek, możliwe są przedłużone stężenia antybiotyku we krwi, dawkę utrzymującą należy zmniejszyć u takich pacjentów. Stopień zaburzenia czynności nerek, ciężkość infekcji oraz wrażliwość mikroorganizmów wywołujących infekcję należy uwzględnić przy ustalaniu kolejnej dawki.

Podczas stosowania cefepimu, podobnie jak innych leków z tej grupy, ciężkie działania niepożądane, takie jak odwracalna encefalopatia (zaburzenia świadomości, w tym pomrok świadomości), mioklonia, drgawki i/lub niewydolność nerek, obserwowano najczęściej u pacjentów z niewydolnością nerek, którzy otrzymywali dawki przekraczające zalecane, oraz u starszych pacjentów z niewydolnością nerek przy zalecanych dawkach cefepimu. Niektóre przypadki wystąpiły u pacjentów, którzy otrzymywali dawki dostosowane do czynności ich nerek. W większości przypadków objawy nefrotoksyczności były odwracalne i ustępowały po przerwaniu stosowania cefepimu i/lub po hemodializie.

Farmakokinetyka cefepimu u chorych z zaburzeniami czynności wątroby nie ulega zmianie. Dostosowanie dawki u tych chorych nie jest konieczne.

Stosowanie środków przeciwbakteryjnych powoduje zmiany w normalnej flory jelita grubego i może prowadzić do rozwoju Clostridium. Badania wskazują, że toksyna produkowana przez Clostridium difficile jest główną przyczyną kolitu związanego z antybiotykiem. Po potwierdzeniu diagnozy kolitu pseudobłoniastego należy podjąć działania terapeutyczne. Kolit pseudobłoniasty o umiarkowanym nasileniu może ustąpić po przerwaniu stosowania leku. W przypadku stanu umiarkowanego i ciężkiego należy rozważyć stosowność podania płynów i elektrolitów, uzupełnienia białek oraz zastosowania leku przeciwbakteryjnego skutecznego wobec Clostridium difficile.

Ostrzeżenie

Mało prawdopodobne, aby przepisanie cefepimu w przypadku braku potwierdzonej lub podejrzewanej infekcji bakteryjnej lub stosowanie profilaktyczne miało korzyści, ale może to zwiększyć ryzyko pojawienia się bakterii opornych na ten lek. Długotrwałe stosowanie cefepimu (tak jak innych antybiotyków) może prowadzić do rozwoju superinfekcji. Należy przeprowadzać powtarzane kontrole stanu pacjenta. W przypadku rozwoju superinfekcji należy podjąć odpowiednie działania.

Wiele cefalosporyn, w tym cefepim, wiąże się ze zmniejszeniem aktywności protrombiny. Do grupy ryzyka należą pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek, pacjenci źle odżywieni, a także ci, którzy poddawani są długotrwałej terapii przeciwbakteryjnej. Należy kontrolować protrombinę u pacjentów z grupy ryzyka i w razie potrzeby podawać witaminę K.

W okresie stosowania cefepimu mogą występować dodatnie wyniki bezpośredniego testu Coombsa. Przy wykonywaniu badań hematologicznych lub przetaczaniu krwi, przy określaniu grupy krwi metodą krzyżową, gdy stosuje się test antyglobulinowy lub w trakcie testu Coombsa u noworodków, których matki otrzymywały antybiotyki z grupy cefalosporyn przed porodem, należy pamiętać, że dodatni wynik testu Coombsa może być skutkiem stosowania leku.

Stosując lidokainę jako rozpuszczalnik u dzieci, należy wziąć pod uwagę informacje dotyczące bezpieczeństwa lidokainy.

Udowodniono, że L-arginina zmienia metabolizm glukozy i jednocześnie zwiększa stężenie potasu w osoczu krwi przy dawkach przekraczających maksymalną zalecaną dawkę cefepimu 33-krotnie. Skutki przy niższych dawkach nie są znane.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Nie przeprowadzono odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań u kobiet w ciąży, dlatego

cefepim w czasie ciąży można stosować tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla kobiety przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Cefepim przenika do mleka matki w bardzo małych ilościach, dlatego w okresie leczenia należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Ponieważ podczas leczenia mogą występować działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego, należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki

Zwykła dawka dla dorosłych wynosi 1 g, którą należy podawać dożylnie lub wewnątrzmięśniowo co 12 godzin. Standardowy czas leczenia to 7–10 dni; ciężkie infekcje mogą wymagać dłuższego leczenia.

Jednak dawkowanie i sposób podania zależą od wrażliwości mikroorganizmów wywołujących infekcję, stopnia ciężkości infekcji oraz funkcji nerek chorego.

Zalecane dawkowanie leku dla dorosłych przedstawiono w tabeli 2.

Tabela 2

Profilaktyka rozwoju infekcji podczas przeprowadzania zabiegów chirurgicznych. 60 minut przed rozpoczęciem operacji chirurgicznej dorosłym podaje się 2 g leku dożylnie przez 30 minut. Następnie podaje się dodatkowo 500 mg metronidazolu dożylnie. Roztwory metronidazolu nie należy podawać jednocześnie z cefepimem. Przed podaniem metronidazolu należy przemyć układ do infuzji.

Podczas długotrwałych (ponad 12 godzin) operacji chirurgicznych, 12 godzin po pierwszej dawce, zaleca się ponowne podanie tej samej dawki leku, po której następuje podanie metronidazolu.

Zaburzenia funkcji nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min) dawkę leku należy skorygować.

Tabela 3

Zalecane dawki cefepimu dla dorosłych

Jeśli znana jest jedynie stężenie kreatyniny w surowicy, klirens kreatyniny można obliczyć według poniższego wzoru.

Mężczyźni:

masa ciała (kg) × (140 – wiek)

klirens kreatyniny (ml/min) = ---------------------------------------------------;

72 × stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl)

Kobiety:

klirens kreatyniny (ml/min) = powyższa wartość × 0,85.

Podczas hemodializy w ciągu 3 godzin wydala się z organizmu około 68 % dawki leku. Po zakończeniu każdej sesji dializy należy podać dawkę powtórną równą dawce początkowej. W przypadku ciągłego ambulatoryjnego dializy otnęciowej lek można stosować w początkowych, normalnych zalecanych dawkach 500 mg, 1 g lub 2 g, w zależności od ciężkości zakażenia, z odstępem między dawkami 48 godziny.

Dzieciom w wieku 1–2 miesięcy lek wskazany jest wyłącznie ze wskazań życiowych. Stan dzieci o masie ciała poniżej 40 kg otrzymujących cefepim należy stale monitorować.

Dzieciom z zaburzeniami funkcji nerek zaleca się zmniejszenie dawki lub wydłużenie odstępu między podawaniami.

Obliczanie wskaźników klirensu kreatyniny u dzieci:

0,55 × wzrost (cm)

klirens kreatyniny (ml/min/1,73 m²) = ---------------------------------------------

stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl)

lub

0,52 × wzrost (cm)

klirens kreatyniny (ml/min/1,73 m²) = ------------------------------------------ - 3,6

stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl)

Dzieci w wieku od 1 do 2 miesięcy. Cefepim stosuje się wyłącznie ze wskazań życiowych w dawce 30 mg/kg masy ciała co 12 lub 8 godzin, w zależności od ciężkości zakażenia.

Dzieci w wieku od 2 miesięcy. Maksymalna dawka dla dzieci nie powinna przekraczać zalecanej dawki dla dorosłych. Zwykła zalecana dawka dla dzieci o masie ciała poniżej 40 kg w przypadku zakażeń powikłanych lub niepowikłanych dróg moczowych (w tym niefrytu), niepowikłanych zakażeń skóry, zapalenia płuc, a także w leczeniu empirycznym gorączkowej neutropenii wynosi 50 mg/kg co 12 godzin (u pacjentów z gorączkową neutropenią i bakteryjnym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych – co 8 godzin). Zwykła długość leczenia wynosi 7–10 dni; ciężkie zakażenia mogą wymagać dłuższego leczenia.

Dzieciom o masie ciała 40 kg i więcej cefepim podaje się tak jak dorosłym.

Podanie leku. Lek można podawać dożylnie lub za pomocą głębokiej wewnątrzmięśniowej iniekcji w dużą masę mięśniową (np. w górny zewnętrzny kwadrant mięśnia pośladkowego – gluteus maximus).

Podanie dożylne. Droga dożylna jest preferowana u pacjentów z ciężkimi lub zagrażającymi życiu zakażeniami.

W przypadku podania dożylnego cefepim rozpuszcza się w wodzie do wstrzykiwań, w 5 % roztworze glukozy do wstrzykiwań lub w 0,9 % roztworze chlorku sodu, zgodnie z informacjami w poniższej tabeli. Podaje się powoli dożylnie w ciągu 3–5 minut lub za pomocą zestawu do wlewu dożylnego.

Podanie wewnątrzmięśniowe. Lek można rozpuszczać w wodzie do wstrzykiwań, 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań, 5 % roztworze glukozy do wstrzykiwań, wodzie bakteriostatycznej do wstrzykiwań z parabenem lub alkoholem benzylowym, 0,5 % lub 1 % roztworze chlorku lidokainy w stężeniach podanych w tabeli 4.

Tabela 4

Jak i inne leki stosowane dożylnie, przygotowane roztwory leku należy przed podaniem sprawdzić pod kątem braku zanieczyszczeń mechanicznych.

W celu identyfikacji mikroorganizmu (mikroorganizmów) wywołującego infekcję oraz określenia wrażliwości na cefepim należy przeprowadzić odpowiednie badania mikrobiologiczne. Jednak cefepim można stosować jako monoterapię jeszcze przed identyfikacją mikroorganizmu wywołującego infekcję, ponieważ charakteryzuje się szerokim zakresem działania przeciwbakteryjnego wobec bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. U pacjentów z ryzykiem mieszanej infekcji tlenowej/beztlenowej (w tym Bacteroides fragilis) leczenie cefepimem można rozpoczynać w połączeniu z lekiem działającym na bakterie beztlenowe, jeszcze przed identyfikacją patogenu.

Dzieci.

Stosować u dzieci od 1 miesiąca życia.

Przedawkowanie.

Objawy. W przypadku znacznego przekroczenia zalecanych dawek, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, nasilają się objawy działań niepożądanych. Objawy przedawkowania obejmują encefalopatię towarzyszoną halucynacjami, zaburzeniami świadomości, stuporem, śpiączką; mioklonie; napady podobne do napadów padaczki; pobudzenie nerwowo-mięśniowe.

Leczenie. Należy przerwać podawanie leku i rozpocząć leczenie objawowe. Hemodializa przyspiesza eliminację cefepimu z organizmu; dializa otrzewnowa jest mało skuteczna. Ciężkie reakcje alergiczne typu natychmiastowego wymagają podania adrenaliny oraz innych form intensywnej terapii.

Działania niepożądane.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, wstrząs anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy;

ze strony układu oddechowego: kaszel, ból gardła, duszność, zaburzenia oddychania;

ze strony układu sercowo-naczyniowego: tachykardia, wazodylatacja;

ze strony przewodu pokarmowego: nudności, wymioty, dyspepsja, kandydoza jamy ustnej, zmiana wrażenia smaku, biegunka, kolit (w tym pseudobłoniasty), ból brzucha, zaparcia;

ze strony układu nerwowego: ból głowy, bezsenność, niepokój, drgawki, zawroty głowy, parestezje, napady podobne do napadów padaczkowych;

ze strony układu wątrobowo-żółciowego: zapalenie wątroby, żółtaczka cholesteryczna;

ze strony skóry i tkanki podskórnej: wysypka, świąd, pokrzywka;

ze strony układu rozrodczego: świąd narządów płciowych, kandydoza;

inne: osłabienie, nadmierne pocenie się, gorączka, zapalenie pochwy, rumień, ból w klatce piersiowej, ból w plecach, obrzęki obwodowe.

Reakcje miejscowe w miejscu podania leku:

przy podaniu dożylnym – zapalenie żył (flebita) i stan zapalny;

przy podaniu domięśniowym – ból, stan zapalny.

Badania pozarejestrowe:

• encefalopatia (utratą przytomności, halucynacje, stupor, śpiączka), napady podobne do napadów padaczkowych, mioklonie, niewydolność nerek;
• anafilaksja, w tym wstrząs anafilaktyczny, przejściowa leukopenia, neutropenia, agranulocytoza i trombocytopenia.

Wskaźniki laboratoryjne: zwiększenie stężenia alaninotransferazy, asparaginianotransferazy, fosfatazy alkalicznej, bilirubiny ogólnej, anemia, eozynofilia, wydłużenie czasu protrombinowego lub częściowego czasu tromboplastynowego (PTT) oraz dodatni wynik testu Coombsa bez hemolizy. Tymczasowe zwiększenie stężenia azotu mocznikowego we krwi i/lub kreatyniny osocza oraz przejściowa trombocytopenia obserwowano u mniej niż 0,5% chorych. Obserwowano również przejściową leukopenię i neutropenię.

Możliwe działania niepożądane charakterystyczne dla antybiotyków z grupy cefalosporyn: zespół Stevensa-Johnsona, zmiennobarwna czerwieniucha, toksyczny epidermalny nekrolioza, toksyczna nefropatia, anemia aplastyczna, anemia hemolityczna, krwawienia, zaburzenia funkcji wątroby, zastoju żółci, pancytopenia.

Okres ważności. 2 lata.

Nie stosować po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Po przygotowaniu roztwór należy natychmiast użyć po rozcieńczeniu lub przechowywać nie dłużej niż 24 godziny w temperaturze do 25 °C oraz przez 7 dni w temperaturze od 2 do 8 °C.

Zmiana koloru nie wpływa na aktywność leku pod warunkiem, że lek jest przechowywany zgodnie z zaleceniami producenta.

Niezgodność.

Nie mieszać w jednym pojemniku z innymi lekami. Stosować rozpuszczalniki wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

Po 1000 mg proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań w fiolce nr 1 w pudełku z tektury.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

Ananta Medikear Limited.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Chak 17 ML, Agro food park Road, RIICO Industrial Area, Udiog Vihar, Sri Ganganagar-335002 (Rajasthan), Indie.

Wnioskodawca.

Ananta Medikear Ltd.

Adres wnioskodawcy i/lub przedstawiciela wnioskodawcy.

Suite 1, 2 Station Court, Imperial Wharf, Townmead Road, Fulham, Londyn, Wielka Brytania.