Cefazolin

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Cefazolin

Skład:

substancja czynna: cefazolin;

1 fiolka zawiera cefazoliny (w postaci cefazoliny sodowej) 1,0 g.

Postać farmaceutyczna. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek biały lub prawie biały.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Cefalosporyny pierwszej generacji. Kod ATC J01D B04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Cefazolin jest półsyntetycznym antybiotykiem z grupy cepalosporyn I pokolenia do podania parenteralnego. Mechanizm działania przeciwbakteryjnego wiąże się z hamowaniem enzymu transpeptydazy i blokadą biosyntezy mukopeptydu w ścianie komórkowej bakterii.

Lek wykazuje szeroki zakres działania bakteriobójczego, jest skuteczny wobec większości bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, w tym tych produkujących i nie produkujących penicylinazy. Wysoce aktywny wobec większości bakterii Gram-ujemnych: Escherichia coli, Proteus mirabilis, Salmonella spp., Shigella spp., Klebsiella spp. (w tym Klebsiella pneumoniae), Enterobacter spp., Haemophilus influenzae, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Treponema spp., Leptospira spp. Aktywny wobec bakterii Gram-dodatnich, w szczególności Staphylococcus spp., Streptococcus spp. (w tym Streptococcus pneumoniae), Corynebacterium diphtheriae, Bacillus anthracis.

Większość szczepów Proteus indolododatnich (Proteus vulgaris), a także Enterobacter cloacae, Morganella morganii, Providencia rettgeri, Serratia spp., Pseudomonas spp., Acinetobacter spp., beztlenowce w postaci koków: Peptococcus spp., Peptostreptococcus spp., w tym B. fragilis, są oporne na cefazolin. Lek nie działa na riketsje, wirusy, grzyby ani pierwotniaki.

Farmakokinetyka.

Cefazolin jest szybko wchłaniany po wstrzyknięciu wewnątrzmięśniowym; stężenie szczytowe w osoczu osiągane jest po 60 minutach od iniekcji i wynosi 37–64 μg/ml. Po podaniu dożylnej maksymalne stężenie leku określa się natychmiast po podaniu i wynosi 185 μg/ml. Bakteriobójcze stężenie we krwi utrzymuje się przez 8–12 godzin. Dobrze przenika do tkanek i płynów ustrojowych i występuje w stężeniach terapeutycznych w błonach śluzowych, wydzielinie z oskrzeli, tkance kostnej, płynie mózgoworównym; przenika przez barierę łożyskową i w bardzo niskich stężeniach wykrywany jest w mleku matki. 90% leku wiąże się z białkami osocza krwi. Z organizmu wydzielany jest z moczem w niezmienionej postaci (około 90%). Lek w niewielkim stopniu jest metabolizowany w wątrobie i wydzielany z żółcią.

Okres półtrwania wynosi około 2 godziny po podaniu wewnątrzmięśniowym i 1,8 godziny po podaniu dożylnej. W przypadku zaburzeń funkcji nerek okres półtrwania wynosi 3–42 godziny.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Zakażenia wywołane przez mikroorganizmy wrażliwe na cefazolin:

• zakażenia dróg oddechowych;
• zakażenia układu moczowo-płciowego;
• zakażenia skóry i tkanek miękkich;
• zakażenia kości i stawów;
• sepsa;
• zapalenie wsierdzia;
• zakażenia dróg żółciowych.

Profilaktyka zakażeń po zabiegach chirurgicznych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na antybiotyki z grupy cefalosporyn oraz na inne antybiotyki β-laktamowe.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

W przypadku jednoczesnego stosowania cefazolinu z:

probencydolem – opóźniona ekspresja cefazolinu, co sprzyja jego kumulacji i długotrwałemu podwyższeniu stężenia leku we krwi;

witaminą K – niektóre antybiotyki, takie jak cefamandol, cefazolin i cefotetan, mogą wpływać na metabolizm witaminy K, szczególnie w przypadku niedoboru tej witaminy. W takich sytuacjach może być konieczne dodatkowe podawanie witaminy K;

lekami przeciwkrzepliwymi – zwiększa się ryzyko krwawienia. W przypadku jednoczesnego stosowania wysokich dawek doustnych leków przeciwkrzepliwych (np. warfaryny lub heparyny) należy monitorować parametry krzepnięcia krwi. Opisano dużą liczbę przypadków nasilenia działania przeciwkrzepliwego u pacjentów stosujących antybiotyki. Do czynników ryzyka należą obecność zakażenia lub stanu zapalnego, zaawansowany wiek oraz złe stany zdrowia pacjenta. Zaburzenia te występują częściej przy stosowaniu takich antybiotyków, jak fluorochinolony, makrolidy, kotrimoksazol oraz niektóre cefalosporyny;

lekami nefrotoksycznymi – nie można wykluczyć efektu nefrotoksycznego antybiotyków (np. aminoglikozydów, kolistyny, polimyksyny B), środków kontrastowych jodowych, związków platyny, metotreksatu w wysokich dawkach, niektórych leków przeciwwirusowych (np. acyklowiru, foscarnetu), pentamidyny, cyklosporyny, tarkolimusu oraz diuretyków (np. furosemidu). W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków z cefazolinyem należy dokładnie monitorować parametry funkcji nerek. Funkcja nerek może być zaburzona w wyniku blokady sekrecji kanalikowej cefazolinu – w takim przypadku dawkę leku należy zmniejszyć i podczas leczenia kontrolować stężenie azotu mocznika i kreatyniny we krwi;

alkoholem etylowym – możliwe reakcje typu dystalowy.

Nie należy stosować cefazolinu razem z antybakteryjnymi lekami o działaniu bakteriostatycznym (tetracykliny, sulfonamidy, erytromycyna, chloramfenikol). Podobnie jak inne antybiotyki, cefazolin może obniżać skuteczność terapeutyczną szczepionki BCG, szczepionki przeciw tyfusowi, dlatego kombinacja ta nie jest zalecana. Należy zachować odstęp co najmniej 24 godziny między podaniem ostatniej dawki antybiotyku a żywą szczepionką;

doustatymi środkami antykoncepcyjnymi – Cefazolin może obniżać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych. Z tego powodu w czasie leczenia cefazolinyem zaleca się stosowanie dodatkowych metod antykoncepcji.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Przed rozpoczęciem każdego nowego cyklu leczenia cefazoliny należy ustalić, czy pacjent miał wcześniej reakcje nadwrażliwości na cefazolinę, cefalosporyny, penicyliny, inne antybiotyki β-laktamowe lub inne leki. Jak również w przypadku stosowania innych antybiotyków β-laktamowych, donoszono o ciężkich reakcjach nadwrażliwości, w pojedynczych przypadkach zakończonych śmiercią.

Istnieje możliwość wystąpienia krzyżowych reakcji alergicznych między penicylinami a cefalosporynami. Opisywano ciężkie reakcje nadwrażliwości (w tym anafilaksję).

Antybiotyki należy stosować ostrożnie u pacjentów, u których w wywiadzie występują jakiekolwiek formy reakcji alergicznych, szczególnie na leki.

Tak jak przy stosowaniu innych cefalosporyn, nie można wykluczyć możliwości wystąpienia ciężkich ostrych reakcji alergicznych, w tym wstrząsu anafilaktycznego – nawet jeśli w szczegółowym wywiadzie nie ma na to wskazówek. W przypadku rozwoju takich reakcji należy podać adrenalina (epinefryna), glikokortykosteroidy oraz podjąć inne niezbędne działania ratunkowe.

Cefalosporyny mogą być wchłaniane na powierzchni błon czerwonych krwinek i oddziaływać z przeciwciałami skierowanymi przeciwko lekowi. Może to prowadzić do fałszywie dodatniego wyniku testu Coombsa (np. u dzieci, których matki leczono cefazoliną) i bardzo rzadko – do rozwoju anemii hemolitycznej. W takiej reakcji może występować reaktywność krzyżowa z penicylinami.

Leczenie lekami przeciwbakteryjnymi, szczególnie w przypadku ciężkich chorób, u osób starszych, a także u osłabionych pacjentów i dzieci, może prowadzić do wystąpienia biegunki związanej z antybiotykiem, zapalenia okrężnicy, w tym kolitu pseudobłoniastego. Stopień nasilenia kolitu pseudobłoniastego może wahać się od łagodnego do zagrożonego życia, dlatego ważne jest rozważenie tej diagnozy u wszystkich pacjentów, u których podczas lub po zastosowaniu cefazoliny pojawiła się biegunka. Stosowanie cefazoliny należy przerwać w przypadku ciężkiego i/lub z domieszką krwi biegunki oraz rozpocząć odpowiednią terapię.

Stosowanie leków hamujących perystaltykę jest przeciwwskazane. W przypadku braku odpowiedniego leczenia może rozwinąć się toksyczny megakolon, zapalenie otrzewnej, wstrząs.

Należy ostrożnie przepisywać lek pacjentom, u których w wywiadzie występują choroby przewodu pokarmowego, szczególnie zapalenie okrężnicy. Długotrwałe stosowanie leków przeciwbakteryjnych może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych, grzybów oraz rozwoju nadkażenia, co wymaga podjęcia odpowiednich działań.

Należy ostrożnie przepisywać lek chorym z zaburzeniami funkcji nerek, a także chorym na padaczkę lub z zaburzeniami układu nerwowego. Leczenie pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek należy prowadzić w warunkach szpitalnych, dawkę dobową należy zmniejszyć lub wydłużyć odstępy między podaniami leku w celu uniknięcia działania toksycznego.

W przypadku niewydolności nerek ze stopniem filtracji kłębuszkowej do 55 ml/min należy wziąć pod uwagę możliwość kumulacji cefazoliny. Choć cefazolina rzadko powoduje zaburzenia funkcji nerek, zaleca się ocenę czynności nerek, szczególnie u ciężko chorych pacjentów otrzymujących maksymalne dawki terapeutyczne oraz u pacjentów przyjmujących jednocześnie inne leki nefrotoksyczne, takie jak aminoglikozydy lub silne diuretyki (np. furosemid). Stosowanie wysokich dawek cefazoliny u pacjentów z niewydolnością nerek wiąże się z ryzykiem wystąpienia drgawek.

Korekta dawki dla pacjentów z grupy geriatrycznej z prawidłową czynnością nerek nie jest wymagana.

Wprowadzanie leku do przestrzeni podpajęczynówkowej nie jest zalecane. Opisywano ciężkie reakcje toksyczne ze strony ośrodkowego układu nerwowego, w tym drgawki, przy stosowaniu właśnie tej drogi podania leku, a także przy przekroczeniu dawki na tle dysfunkcji nerek.

Zaburzenia krzepnięcia krwi mogą pojawić się pojedynczo podczas leczenia cefazoliną. Przy długotrwałym leczeniu lekiem zaleca się regularne monitorowanie obrazu krwi oraz wskaźników czynności wątroby i nerek.

U pacjentów z zaburzeniami syntezy lub niedoborem witaminy K (np. przy przewlekłych chorobach wątroby, nerek, u osób starszych, przy długotrwałej terapii antybiotykami), a także u pacjentów, którzy wcześniej otrzymywali leki przeciwzakrzepowe, należy kontrolować czas protrombinowy.

Zaburzenia krzepnięcia krwi mogą być również związane z chorobami współistniejącymi (np. hemofilią, wrzodem żołądka lub dwunastnicy), które wywołują lub nasilają krwawienie. U pacjentów z powyższym schorzeniami należy kontrolować krzepnięcie krwi. W przypadku pogorszenia się wskaźników krzepnięcia krwi należy podać witaminę K (10 mg tygodniowo).

Wyniki badań laboratoryjnych wykrywania glukozy w moczu przeprowadzonych za pomocą roztworu Benedicta lub Fehlinga mogą być fałszywie dodatnie u pacjentów przyjmujących cefazolinę. Cefazolina nie wpływa na wyniki testów enzymatycznych stosowanych do pomiaru glukozy w moczu. Wyniki testów bezpośrednich i pośrednich Coombsa mogą również być fałszywie dodatnie, np. u noworodków, których matki otrzymywały cefalosporyny.

Do stosowania nadają się wyłącznie przezroczyste, świeżo przygotowane roztwory leku.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Nie należy przepisywać cefazoliny w okresie ciąży.

W razie konieczności stosowania leku należy przerwać karmienie piersią.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu samochodu lub pracy z innymi mechanizmami.

Dopóki nie zostanie ustalona indywidualna reakcja pacjenta na lek, należy powstrzymać się od prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami, biorąc pod uwagę, że podczas leczenia mogą występować zaburzenia ze strony układu nerwowego, takie jak zawroty głowy, drgawki.

Sposób stosowania i dawki.

Cefazolin podaje się wewnątrzmięśniowo i dożylnie (kroplowo i bolusowo). Cefazolinu nie wolno podawać wewnątrzoponowo.

Przygotowanie roztworów do wstrzykiwań i infuzji.

Do wstrzykiwania wewnątrzmięśniowego zawartość fiolki rozpuszcza się w 4–5 ml wody do wstrzykiwań lub 0,9 % roztworze chlorku sodu, dokładnie wstrząsając aż do całkowitego rozpuszczenia. Wstrzykuje się głęboko w górny zewnętrzny kwadrant mięśnia pośladkowego.

Do wstrzykiwania dożylnego bolusowego pojedynczą dawkę leku rozpuszcza się w 10 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub wody do wstrzykiwań i podaje powoli w ciągu 3–5 minut.

Do wstrzykiwania dożylnego kroplowego 0,5–1 g leku rozpuszcza się w 50–100 ml wody do wstrzykiwań lub 0,9 % roztworu chlorku sodu lub w jednym z poniższych roztworów: 5 % roztwór glukozy, 10 % roztwór glukozy, 5 % roztwór glukozy w roztworze laktytu sodu do infuzji, 0,9 % roztwór chlorku sodu z 5 % roztworem glukozy do infuzji dożylnej, 0,45 % roztwór chlorku sodu z 5 % roztworem glukozy do infuzji dożylnej, 5 % roztwór laktytu sodu lub 10 % roztwór cukru inwertowanego w wodzie do wstrzykiwań, roztwór Ringera do wstrzykiwań z laktem lub bez laktu. Infuzję prowadzi się przez 20–30 minut (szybkość podania – 60–80 kropel/min). Podczas rozcieńczania fiolki należy intensywnie wstrząsać aż do całkowitego rozpuszczenia. Dawkowanie dobowe przy podawaniu dożylnym pozostaje takie samo jak przy podawaniu wewnątrzmięśniowym.

Dawkowanie.

Średnia dawka dobowa cefazoliny u dorosłych wynosi zazwyczaj 1–4 g, maksymalna dawka dobowa – 6 g. Jednorazowa dawka u dorosłych przy infekcjach wywołanych przez mikroorganizmy Gram-dodatnie to 0,25–0,5 g co 8 godzin. Przy infekcjach dróg oddechowych średniego nasilenia wywołanych przez pneumokoki oraz infekcjach układu moczowo-płciowego lek podaje się w dawce 1 g co 12 godzin. Przy chorobach wywołanych przez wrażliwe mikroorganizmy Gram-ujemne lek podaje się w dawce 0,5–1 g co 6–8 godzin. Przy ciężkich chorobach zakaźnych (sepsa, zapalenie wsierdzia, zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc zniszczające, ostre hematogenne zapalenie kości, powikłane infekcje układu moczowego) podaje się 1–1,5 g co 6–8 godzin.

W celu zapobiegania powikłaniom infekcyjnym pooperacyjnym u dorosłych zaleca się podawanie cefazoliny w sposób wewnątrzmięśniowy lub dożylny:

• w dawce 1 g 0,5–1 godziny przed rozpoczęciem zabiegu chirurgicznego;
• przy długotrwałych operacjach (2 godziny i dłużej) – dodatkowo 0,5–1 g w trakcie operacji;
• po operacji – w dawce 0,5–1 g co 6–8 godzin przez pierwsze 24 godziny.

W niektórych przypadkach (np. operacje serca, wszczepienie protez stawów) zapobiegające stosowanie cefazoliny może trwać 3–5 dni po operacji.

Dzieci w wieku od 1 miesiąca lek podaje się w dawce 20–50 mg/kg na dobę, podzielonej na 3–4 dawki; przy ciężkich infekcjach podaje się 90–100 mg/kg na dobę (dawka maksymalna). Średnia długość leczenia lekiem – 7–10 dni.

Dorosłym pacjentom z zaburzeniem funkcji nerek początkowo podaje się lek w dawce 0,5 g, a następnie dostosowuje schemat leczenia, zmniejszając dawkę i wydłużając odstępy między podaniami zgodnie z poniższymi zaleceniami.

Przy klirensie kreatyniny i stężeniu kreatyniny w surowicy krwi odpowiednio:

• powyżej 55 ml/min i poniżej 1,5 mg% – nie wymaga się korekty dawki;
• 35–54 ml/min i 1,6–3 mg% – dawka pojedyncza nie zmienia się, ale odstęp między podaniami powinien wynosić co najmniej 8 godzin;
• 11–34 ml/min i 3,1–4,5 mg% – dawkę pojedynczą standardową należy zmniejszyć dwukrotnie, odstęp między podaniami wynosi 12 godzin;
• poniżej 10 ml/min i powyżej 4,6 mg% – podaje się połowę dawki terapeutycznej co 12–18 godzin.

Przy zaburzeniu funkcji nerek u dzieci początkowo podaje się zwykłą dawkę pojedynczą, a następnie kolejne dawki dostosowuje się według stopnia niewydolności nerek. Dzieciom z umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 40–70 ml/min) podaje się 60 % dawki dobowej 2 razy na dobę co 12 godzin; przy klirensie kreatyniny 20–40 ml/min – 25 % dawki dobowej 2 razy na dobę co 12 godzin; przy znacznym zaburzeniu funkcji nerek (klirens kreatyniny 5–20 ml/min) – 10 % średniej dawki dobowej co 24 godziny. Wszystkie zalecane dawki podaje się po początkowej dawce uderzeniowej. Długość leczenia wynosi średnio 7–10 dni.

Dzieci.

Nie podawać dzieciom w wieku do 1 miesiąca oraz noworodkom przedwczesnym, ponieważ obecnie brakuje wystarczających danych dotyczących stosowania leku u tych grup wiekowych.

Przedawkowanie.

Objawy: zawroty głowy, parestezje i ból głowy, możliwe wystąpienie reakcji alergicznych; u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek możliwe są objawy neurotoksyczne z podwyższonym nasileniem drgawkowym, drgawkami ogólnymi, wymiotami i tachykardią. Możliwe są następujące odchylenia wyników badań laboratoryjnych: podwyższenie stężenia kreatyniny, azotu moczanowego we krwi, enzymów wątrobowych i bilirubiny, dodatni wynik testu Coombsa, trombocytoza/trombocytopenia, eozynofilia, leukopenia oraz wydłużenie czasu protrombinowego.

Leczenie: należy przerwać stosowanie leku, w razie potrzeby przeprowadzić terapię przeciwdrgawkową i desensybilizującą. W przypadku ciężkiego przedawkowania zalecana jest terapia wspomagająca oraz monitorowanie funkcji hematologicznej, nerek, wątroby i układu krzepnięcia krwi aż do ustabilizowania stanu pacjenta. Lek jest usuwany z organizmu przez hemodializę; dializa otrzewnowa jest mniej skuteczna.

Efekty uboczne.

Z udziałem układu odpornościowego: wysypka, swędzenie, zaczerwienienie skóry, zapalenie skóry, pokrzywka, gorączka lekowa, obrzęk naczynioruchowy, wstrząs anafilaktyczny (obrzęk krtani z zwężeniem dróg oddechowych, przyspieszone bicie serca, duszność, niskie ciśnienie krwi, obrzęk języka, swędzenie odbytu, swędzenie narządów płciowych, obrzęk twarzy), wybroczyny wielopostaciowe, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella, eozynofilia, artrologia, choroba surowicza, skurcz oskrzeli.

Z udziałem układu krwionośnego i chłonnego: zgłaszano przypadki leukopenii, granulocytopenii, agranulocytozy, neutropenii, leukocytozy, monocitozy; limfopenia, anemia hemolityczna, anemia aplastyczna, trombocytopenia/trombocytoza, hipoprotrombinemia, obniżenie hematokrytu, wydłużenie czasu protrombinowego, pancytopenia, bazofilia, eozynofilia. Zaburzenia krzepliwości krwi, krwawienia.

Z udziałem układu oddechowego: wypływ do opłucnej, duszność lub niewydolność oddechowa, kaszel.

Z udziałem przewodu pokarmowego: anoreksja, nudności, wymioty, ból brzucha, biegunka, wzdęcia, objawy kolitu pseudomembranaceus, które mogą wystąpić podczas lub po leczeniu, przy długotrwałym stosowaniu może rozwinąć się dysbakterioza, kandydoza przewodu pokarmowego (w tym kandydoza jamy ustnej). Jeśli biegunka występuje podczas terapii antybiotykiem, należy natychmiast rozpocząć odpowiednie leczenie.

Z udziałem układu wątrobowo-żółciowego: pojedynczo obserwowano przejściowe podwyższenie stężenia alaninotransferazy, asparginotransferazy i fosfatazy alkalicznej, gamma-glutamylotransferazy, bilirubiny i/lub dehydrogenazy mleczanowej, przejściowe zapalenie wątroby i żółtaczkę cholestaryczną.

Z udziałem układu moczowego: zaburzenia funkcji nerek (przejściowe podwyższenie stężenia azotu moczanego we krwi, hiperkreatynemia) bez objawów klinicznych niewydolności nerek. Rzadko zgłaszano zapalenie nerek typu śródmiąższowego i inne zaburzenia funkcji nerek (nefropatia, martwica brodawek nerkowych, niewydolność nerek), białkomocz.

Zaburzenia naczyniowe: zapalenie żył.

Z udziałem układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, parestezje, pobudzenie nerwowe lub stan lękowy, pobudzenie, nadaktywność, drgawki, uciążliwe sny, bezsenność, senność, osłabienie, uderzenia gorąca, zamazanie widzenia, dezorientacja oraz zwiększone ryzyko aktywności epileptogenicznej mózgu.

Reakcje w miejscu wstrzyknięcia: ból, zgrubienie, obrzęk w miejscu wstrzyknięcia, obserwowano przypadki zapalenia żył przy podawaniu dożylnym.

Inne efekty uboczne: ogólne osłabienie, niedobór samopoczucia, zmęczenie, ból w klatce piersiowej, bladość skóry, tachykardia, krwawienia. Pojedynczo możliwe wystąpienie swędzenia okolicy okołoodbytowej i narządów płciowych, kandydozy narządów płciowych, zapalenia pochwy, grzybicy jamy ustnej, grzybicy narządów płciowych. Przy długotrwałym stosowaniu może dojść do nadkażenia wywołanego drobnoustrojami odpornymi na lek. Długotrwałe przyjmowanie cefalosporyn może prowadzić do nadmiernego wzrostu bakterii opornych, szczególnie Enterobacter, Citrobacter, Pseudomonas, Enterococcus, Candida.

Dodatni wynik testu Coombsa. Zwiększenie stężenia asparginotransferazy, alaninotransferazy, mocznika we krwi i fosfatazy alkalicznej bez objawów klinicznych uszkodzenia nerek lub wątroby.

Okres ważności.

Cefazolin, proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań 1,0 g – 2 lata.

Woda do wstrzykiwań, substancja rozpuszczająca do stosowania parenteralnego, 10 ml w ampułce – 4 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w oryginalnym opakowaniu, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Niezgodność.

Nie zaleca się mieszania roztworu cefazoliny z innymi lekami w jednej strzykawce lub w jednym systemie infuzyjnym, szczególnie z antybiotykami.

Opakowanie. 1 g proszku w fiolce; 1 lub 5 lub 50 fiol w opakowaniu; lub 1 lub 5 fiol w blisterze, 1 blister w opakowaniu; 1 fiolka i 1 ampułka z rozpuszczalnikiem (woda do wstrzykiwań, 10 ml w ampułce) w blisterze, 1 blister w opakowaniu.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Spółka Akcyjna z ograniczoną odpowiedzialnością „Lekhim-Charków”. Sp. z o.o. „Lekhim-Obuchów”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 61115, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Seweryna Potockiego 36.

Ukraina, 08700, obwód kijowski, miasto Obuchów, ul. Kijewska 126 A.