Cefatazidym Astra

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Cefatazidym Astra

Skład:

substancja czynna: cefatazidym;

1 fiolka zawiera cefatazidymu pentahydratu odpowiadającego cefatazidyomowi 1000 mg;

substancja pomocnicza: sodu węglan bezwodny.

Postać farmaceutyczna. Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: krystaliczny proszek od białego do kremowego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Lek przeciwbakteryjny do stosowania systemowego. Cefalosporyny III pokolenia. Kod ATC J01D D02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Ceftazidym hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii w wyniku wiązania się z białkami wiążącymi penicylinę (PBP). Powoduje to zaburzenie biosyntezy ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy i śmierci komórek bakteryjnych.

Zależność farmakokinetyka–farmakodynamika

Dla cephalosporyn najważniejszym farmakokinetyczno-farmakodynamicznym (PK/PD) wskaźnikiem korelującym z efektywnością in vivo jest odsetek przedziału dawkowania, w którym stężenie niezwiązane pozostaje powyżej minimalnego stężenia hamującego (MIC) ceftazidymu dla poszczególnych gatunków docelowych (czyli % T > MIC).

Mechanizm oporności

Odporność bakterii na ceftazidym może wynikać z jednego lub kilku następujących mechanizmów:

• hydroliza przez beta-laktamazy. Ceftazidym może być skutecznie hydrolizowany przez beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum działania (ESBL), w tym przez enzymy z rodziny ESBL SHV oraz enzymy AmpC, które mogą być indukowane lub stabilnie wytwarzane u niektórych beztlenowców gram-ujemnych;
• obniżenie powinowactwa białek wiążących penicylinę do ceftazidymu;
• nieprzepuszczalność zewnętrznej błony, która ogranicza dostęp ceftazidymu do białek wiążących penicylinę u organizmów gram-ujemnych;
• bakteryjny pompę eflluksową.

Punkty odniesienia

Punkty odniesienia minimalnego stężenia hamującego (MIC), ustalone przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST):

• Ograniczenia dotyczą terapii w wysokich dawkach (2 g × 3).
  • Ograniczenia niezwiązane z gatunkami zostały określone głównie na podstawie danych PK/PD i nie zależą od rozkładu MIC konkretnych gatunków bakterii. Mają zastosowanie wyłącznie do gatunków nie wymienionych w tabeli.

Wrażliwość mikrobiologiczna

Rozprzestrzenienie nabytej oporności poszczególnych gatunków może się różnić geograficznie i w czasie, dlatego zaleca się uwzględnienie lokalnych danych dotyczących oporności mikroorganizmów, szczególnie przy leczeniu ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, jeśli lokalne rozpowszechnienie oporności jest takie, że korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w przypadku niektórych typów infekcji, jest wątpliwa.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

U pacjentów po wstrzyknięciu domięśniowym cefatazidymu w dawce 500 mg i 1 g szybko osiągane są średnie stężenia szczytowe odpowiednio 18 i 37 mg/l. Po wstrzyknięciu dożylnym bolusowym 500 mg, 1 g lub 2 g stężenia w osoczu krwi po 5 minutach wynoszą odpowiednio średnio 46, 87 i 170 mg/l. Kinetyka cefatazidymu jest liniowa w zakresie dawek jednorazowych 0,5–2 g po podaniu dożylnym lub domięśniowym.

Rozkład

Wiązanie z białkami osocza wynosi około 10%. Stężenia cefatazidymu przekraczające minimalne stężenie hamujące (MIC) dla większości powszechnych patogennych mikroorganizmów osiągane są w następujących tkankach i płynach: kościach, sercu, żółci, plwocinie, płynie wewnątrzgałkowym, płynie stawowym, płynie opłucnowym i płynie otrzewnowym. Cefatazidym szybko przenika przez łożysko i wydzielany jest do mleka matki. Lek słabo przenika przez nieuszkodzony barierę krew-mózg; przy braku stanu zapalnego stężenie leku w ośrodkowym układzie nerwowym jest niewielkie. Jednak przy zapaleniu opon mózgowych stężenie cefatazidymu w ośrodkowym układzie nerwowym wynosi 4–20 mg/l i więcej, co odpowiada poziomowi jego stężenia terapeutycznego.

Biotransformacja

Cefatazidym nie jest metabolizowany w organizmie.

Wydalanie

Po podaniu parenteralnym stężenia we krwi obniżają się z okresem półtrwania wynoszącym około 2 godziny. Cefatazidym wydzielany jest w postaci niezmienionej, w formie aktywnej, z moczem drogą filtracji kłębuszkowej; około 80–90% dawki wydzielane jest z moczem w ciągu 24 godzin. Mniej niż 1% leku wydzielane jest z żółcią.

Grupy specjalne pacjentów

Niewydolność nerek

U pacjentów z zaburzoną funkcją nerek eliminacja cefatazidymu jest obniżona, dlatego dawkę należy zmniejszyć (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Niewydolność wątroby

Lekkie i umiarkowane zaburzenia funkcji wątroby nie wpływały na farmakokinetykę cefatazidymu u pacjentów, którym lek podawano w dawce 2 g dożylnie co 8 godzin przez 5 dni, o ile funkcja nerek nie była zaburzona (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Pacjenci w podeszłym wieku

Obniżenie klirensu obserwowane u pacjentów w podeszłym wieku było przede wszystkim spowodowane wiekiem powiązanym ze zmniejszeniem klirensu nerkowego cefatazidymu. Średnia wartość okresu półtrwania leku u starszych pacjentów (w wieku powyżej 80 lat) wynosi 3,5–4 godziny zarówno po pojedynczym stosowaniu, jak i po długotrwałym stosowaniu (przez 7 dni) w dawce 2 g dwa razy na dobę dożylnie (bolusowo).

Dzieci

Okres półtrwania cefatazidymu wydłuża się u noworodków przedwczesnych i donoszonych z 4,5 do 7,5 godziny po podaniu dawki 25–30 mg/kg. Jednak u pacjentów w wieku od 2 miesięcy okres półtrwania mieści się w zakresie dla dorosłych.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Stosować w leczeniu poniższych zakażeń u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków:

• zapalenie płuc nabyte w szpitalu;
• zakażenia dróg oddechowych u chorych na mukowiscydozę;
• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;
• przewlekłe zapalenie ucha środkowego;
• złośliwe zewnętrzne zapalenie ucha;
• skomplikowane zakażenia dróg moczowych;
• skomplikowane zakażenia skóry i tkanek miękkich;
• skomplikowane zakażenia wewnątrzbrzuszne;
• zakażenia kości i stawów;
• zapalenie otrzewnej związane z dializą u chorych poddawanych ciągłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej.

W leczeniu bakteriemii występującej u pacjentów w wyniku dowolnego z powyższych zakażeń.

Cefatazidym Astra można stosować w leczeniu chorych z neutropenią i gorączką spowodowaną infekcją bakteryjną.

Cefatazidym Astra można stosować w profilaktyce zakażeń dróg moczowych podczas zabiegów na gruczołie krokowym (transuretralna resekcja).

Przy przepisywaniu cefatazidymu należy wziąć pod uwagę jego działanie przeciwbakteryjne, obejmujące głównie Gram-ujemne bakterie tlenowe (patrz sekcje „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” i „Właściwości farmakologiczne”).

Cefatazidym Astra należy stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, jeśli przewiduje się, że niektóre mikroorganizmy wywołujące infekcję nie są wrażliwe na działanie cefatazidymu.

Lek należy stosować zgodnie z obowiązującymi oficjalnymi wytycznymi dotyczącymi stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na cefatazidym Astra lub inne składniki leku.

Podwyższona wrażliwość na antybiotyki z grupy cephalosporyn.

W wywiadzie ciężka nadwrażliwość (np. reakcje anafilaktyczne) na inne antybiotyki beta-laktamowe (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie z probenecydem i furosemidem.

Jednoczesne stosowanie wysokich dawek leku z lekami nefrotoksycznymi może negatywnie wpływać na funkcję nerek (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Chlornitfenikol in vitro działa antagonistycznie wobec cefatazidymu i innych cephalosporyn. Kliniczne znaczenie tego zjawiska jest nieznane, jednak przy rozważaniu jednoczesnego stosowania leku z chlornitfenikołem należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia antagonizmu.

Podobnie jak inne antybiotyki, cefatazidym Astra może wpływać na florę jelitową, co prowadzi do zmniejszenia resorpcji estrogenów i obniżenia skuteczności doustnych środków antykoncepcyjnych kombinowanych.

Cefatazidym Astra nie wpływa na wyniki oznaczania glukozurii metodami enzymatycznymi, jednak przy stosowaniu metod opartych na redukcji miedzi (Benedykta, Feliga, „Clinistix”) może obserwowany być niewielki wpływ na wynik badania.

Cefatazidym Astra nie wpływa na alkaliczno-pikratową metodę oznaczania kreatyniny.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Reakcje nadwrażliwości

Podobnie jak przy stosowaniu innych antybiotyków beta-laktamowych, donoszono o ciężkich i czasem śmiertelnych reakcjach nadwrażliwości. W przypadku wystąpienia ciężkich reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać leczenie cefatazidymem Astra i rozpocząć odpowiednie działania nagłe.

Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić u pacjenta występowanie w wywiadzie ciężkich reakcji nadwrażliwości na cefatazidym Astra, antybiotyki cefalosporynowe lub inne antybiotyki beta-laktamowe. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów, u których wcześniej występowały łagodne reakcje nadwrażliwości na inne antybiotyki beta-laktamowe.

Podczas leczenia cefatazidymem Astra donoszono o wystąpieniu ciężkich skórnych działań niepożądanych (TSDN), w tym zespole Stevensa-Johnsona (ZSJ), toksycznym nekrozie epidermy (TEN), lekowo wywołanej eozynofilii z objawami systemowymi (DRESS) oraz ostrym ogólnoustrojowym pustulowym egzantem (OGEP), które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do skutku śmiertelnego, z częstością „nieznana”.

Pacjentów należy poinformować o objawach i objawach oraz dokładnie obserwować reakcje skórne.

W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje, cefatazidym Astra należy natychmiast odstawić i rozważyć możliwość leczenia alternatywnego.

Jeśli u pacjenta rozwinie się poważna reakcja, taka jak ZSJ, TEN, DRESS lub OGEP podczas stosowania cefatazidymu Astra, leczenie tym lekiem nie może być wznowione w żadnym przypadku.

Zakres działania

Cefatazidym Astra ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego. Nie jest odpowiednim lekiem do monoterapii niektórych typów infekcji, z wyjątkiem przypadków, gdy patogen został zidentyfikowany i wiadomo, że jest wrażliwy na ten lek lub istnieje duże prawdopodobieństwo, że patogen będzie wrażliwy na leczenie cefatazidymem Astra. Jest to szczególnie ważne przy rozważaniu leczenia pacjentów z bakteriemią, bakteryjnym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych, infekcjami skóry i tkanek miękkich, infekcjami kości i stawów. Ponadto cefatazidym Astra jest wrażliwy na hydrolizę przez niektóre beta-laktamazy o szerokim spektrum działania (ESBL). Dlatego przy wyborze cefatazidymu Astra do leczenia należy uwzględnić informacje o rozpowszechnieniu mikroorganizmów produkujących beta-laktamazy o szerokim spektrum działania.

Kolit pseudobłoniasty

Podczas stosowania antybiotyków donoszono o przypadkach kolitu pseudobłoniastego, który może mieć różny stopień ciężkości – od łagodnego do zagrażającego życiu. Dlatego ważne jest rozważenie możliwości tej diagnozy u pacjentów, u których wystąpiła biegunka podczas lub po stosowaniu antybiotyku (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W takim przypadku należy rozważyć możliwość odstawienia cefatazidymu Astra i zastosowanie specyficznego leczenia Clostridium difficile. Nie należy stosować leków opóźniających perystaltykę jelit.

Funkcja nerek

Jednoczesne leczenie wysokimi dawkami cefalosporyn i lekami nefrotoksycznymi, takimi jak aminoglikozydy lub silne środki moczopędne (np. furozepid), może negatywnie wpływać na funkcję nerek. Cefatazidym Astra wydalany jest przez nerki, dlatego dawkę należy zmniejszyć zgodnie z nasileniem uszkodzenia nerek. Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek zaleca się dokładne kliniczne monitorowanie bezpieczeństwa i skuteczności leku. Donoszono o przypadkach powikłań neurologicznych, gdy dawkę nie zmniejszono odpowiednio (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Działania niepożądane”).

Przerost mikroorganizmów opornych

Podobnie jak przy stosowaniu innych antybiotyków o szerokim spektrum działania, długotrwałe leczenie cefatazidymem Astra może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych (np. Enterococci, grzybów); w takim przypadku może być konieczne odstawienie leku lub podjęcie innych niezbędnych działań. Bardzo ważne jest ciągłe monitorowanie stanu pacjenta.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Cefatazidym Astra nie wpływa na wyniki enzymatycznych metod oznaczania glukozurii, ale może nieznacznie wpływać na wyniki przy stosowaniu metod opartych na redukcji miedzi (Benedikta, Felinga, „Clinistix”): mogą wystąpić wyniki fałszywie dodatnie.

Cefatazidym Astra nie wpływa na wynik oznaczenia kreatyniny z zastosowaniem kwasu pikrynowego.

U około 5% pacjentów otrzymujących cefatazidym Astra występował dodatni test Coombsa. To zjawisko może utrudniać przeprowadzenie testów krzyżowych na zgodność krwi.

Zawartość sodu

Lek zawiera sód (1 fiolka z 1 g cefatazidymu Astra – 52 mg (2,3 mmol) sodu), co należy uwzględnić przy leczeniu pacjentów przestrzegających diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Dane dotyczące leczenia cefatazidymem Astra w czasie ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na ciążę, rozwój embrionalny/ płodowy, poród ani rozwój poporodowy. Leku należy przepisywać kobietom w ciąży tylko wtedy, gdy korzyści z jego stosowania przewyższają potencjalne ryzyko.

Karmienie piersią

Cefatazidym Astra wydzielany jest w niewielkich ilościach do mleka matki, ale przy stosowaniu dawek terapeutycznych nie przewiduje się wpływu na niemowlę karmione piersią. Cefatazidym Astra można stosować w okresie karmienia piersią.

Plodność

Brak dostępnych danych.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Nie przeprowadzono odpowiednich badań. Jednak możliwe jest wystąpienie niektórych działań niepożądanych (np. zawroty głowy), które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli i dzieci o masie ciała ≥ 40 kg

Dzieci o masie ciała < 40 kg

Niemowlęta i dzieci w wieku > 2 miesięcy o masie ciała < 40 kg

Niemowlęta i dzieci w wieku ≤ 2 miesięcy

Dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku w trybie ciągłej wewnątrzżylnej infuzji u niemowląt i dzieci w wieku ≤ 2 miesięcy nie zostały ustalone.

Pacjenci w podeszłym wieku

Ze względu na obniżoną klirens cefatazidymu, u pacjentów w podeszłym wieku dawka dobową nie powinna przekraczać 3 g, szczególnie u pacjentów w wieku od 80 lat.

Niewydolność wątroby

Nie ma potrzeby modyfikacji dawki u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby. Badania kliniczne u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby nie były prowadzone (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Niewydolność nerek

Cefatazidym jest wydalany przez nerki w niezmienionej postaci. Dlatego u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek należy zmniejszyć dawkę (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Początkowa dawka obciążeniowa powinna wynosić 1 g. Dawkę utrzymującą należy dostosować zgodnie z klirens kreatyniny.

Zalecane dawki utrzymujące cefatazidymu przy niewydolności nerek: podawanie przerywane

Dorośli i dzieci o masie ciała ≥ 40 kg

Pacjentom z ciężkimi infekcjami dawkę pojedynczą można zwiększyć o 50% lub odpowiednio zwiększyć częstotliwość podawania.

U dzieci klirens kreatyniny należy skorygować odpowiednio do powierzchni ciała lub masy ciała.

Dzieci o masie ciała < 40 kg

Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Zalecane dawki utrzymujące cefatazidymu w niewydolności nerek: infuzja ciągła

Dorośli i dzieci o masie ciała ≥ 40 kg

Wybór dawki należy przeprowadzać ostrożnie. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Dzieci o masie ciała < 40 kg

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku w trybie ciągłej infuzji dożylnej u dzieci o masie ciała < 40 kg z zaburzoną funkcją nerek nie zostały ustalone. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

W przypadku konieczności stosowania leku w trybie ciągłej infuzji dożylnej u dzieci z zaburzoną funkcją nerek, klirens kreatyniny należy skorygować odpowiednio do powierzchni ciała lub masy ciała dziecka.

Hemodializa

Okres półtrwania cefatazidymu w surowicy podczas hemodializy wynosi od 3 do
5 godzin.

Po każdej sesji hemodializy należy podawać dawkę utrzymującą cefatazidymu, zalecaną w poniższych tabelach.

Dializa otrzewnowa

Cefatazidym można stosować podczas dializy otrzewnowej w standardowym trybie oraz podczas długotrwałej ambulatoryjnej dializy otrzewnowej.

Oprócz podania dożylnego, cefatazidym można dodawać do płynu dializacyjnego (zazwyczaj od 125 do 250 mg na 2 l roztworu dializy).

Dla pacjentów z niewydolnością nerek poddawanych długotrwałej hemodializie tętniczo-żylnej lub wysokoprzepływowej hemofiltracji w oddziałach intensywnej terapii, zalecana dawka wynosi 1 g na dobę w dawce pojedynczej lub podzielonej. W przypadku niskoprzepływowej hemofiltracji należy stosować dawki zalecane przy zaburzeniach funkcji nerek.

Dla pacjentów poddawanych hemofiltracji żylno-żylnej i hemodializie żylno-żylnej, zalecenia dotyczące dawkowania podano w poniższych tabelach.

Zalecenia dotyczące dawkowania cefatazidymu u pacjentów poddawanych długotrwałej hemofiltracji żylno-żylnej

Zalecenia dotyczące dawkowania cefatazidymu dla pacjentów poddawanych długotrwałemu hemodializy weno-weno

Wprowadzenie

Dawka zależy od ciężkości choroby, wrażliwości, lokalizacji i typu infekcji, a także od wieku i funkcji nerek pacjenta.

Lek należy podawać dożylnie w formie wstrzyknięcia lub infuzji, albo w formie głębokiego wstrzyknięcia domięśniowego. Zalecanymi miejscami podania domięśniowego są górny zewnętrzny kwadrant mięśnia pośladkowego lub boczna część uda.

Roztwory cefatazidymu można podawać bezpośrednio do żyły lub do układu do infuzji dożylnej, jeśli pacjent otrzymuje płynniki w sposób dożylny.

Standardowymi zalecanymi sposobami są dożylne podawanie przerywane lub dożylne podawanie ciągłe.

Podanie domięśniowe należy stosować tylko wtedy, gdy droga dożylna jest niemożliwa lub mniej odpowiednia dla pacjenta.

Przygotowanie roztworu do wstrzykiwań

Cefatazidym Astra jest kompatybilny z większością powszechnie stosowanych roztworów do podania dożylnego. Należy jednak unikać stosowania jako rozpuszczalnika wodorowęglanu sodu do wstrzykiwań (patrz sekcja „Niezgodność”).

Wszystkie butelki wytwarzane są pod obniżonym ciśnieniem. W miarę rozpuszczania leku wydziela się dwutlenek węgla i ciśnienie w butelce wzrasta. Małe pęcherzyki dwutlenku węgla w rozpuszczonym leku można pominąć.

*Roztworzanie należy przeprowadzać w dwóch etapach (patrz poniżej „Przygotowanie roztworu do wlewu dożylnego”).

Kolor roztworu waha się od jasnożółtego do bursztynowego, w zależności od stężenia, rozpuszczalnika i warunków przechowywania. Przy zachowaniu zaleceń działanie leku nie zależy od zmian jego zabarwienia.

Ceftazidym w stężeniach od 1 mg/ml do 40 mg/ml jest kompatybilny z następującymi roztworami: 0,9 % roztwór chlorku sodu; roztwór laktażu sodowego 1/6; roztwór Hartmana; 5 % roztwór glukozy; 0,225 % roztwór chlorku sodu i 5 % roztwór glukozy; 0,45 % roztwór chlorku sodu i 5 % roztwór glukozy;
0,9 % roztwór chlorku sodu i 5 % roztwór glukozy; 0,18 % roztwór chlorku sodu i 4 % roztwór glukozy; 10 % roztwór glukozy; 10 % roztwór dekstranu 40 i 0,9 % roztwór chlorku sodu; 10 % roztwór dekstranu 40 i 5 % roztwór glukozy; 6 % roztwór dekstranu 70 i 0,9 % roztwór chlorku sodu; 6 % roztwór dekstranu 70 i 5 % roztwór glukozy.

Ceftazidym w stężeniach od 0,05 mg/ml do 0,25 mg/ml jest kompatybilny z płynem do dializy wewnątrzbrzusznowej (laktem).

Ceftazidym do wstrzykiwań domięśniowych można rozpuszczać w 0,5 % lub 1 % roztworze chlorku lidokainy.

Przygotowanie roztworu do wstrzykiwania domięśniowego lub do wstrzykiwania doładowującego dożylnego:

1. Nakłuczyć igłą strzykawki przez nakrętkę fiolki i wprowadzić zalecaną objętość rozpuszczalnika.
2. Wyciągnąć igłę strzykawki i wstrząsać fiolką aż do uzyskania klarownego roztworu.
3. Odwrócić fiolkę. Przy całkowicie wciskniętym tłocisku strzykawki włożyć igłę do fiolki. Odpalić cały roztwór do strzykawki, przy czym igła powinna cały czas znajdować się w roztworze. Małe pęcherzyki dwutlenku węgla można zignorować.

Przygotowanie roztworu do wlewu dożylnego (fiolki 1 g) w dwóch etapach.

1. Nakłuczyć igłą strzykawki przez nakrętkę fiolki i wprowadzić 10 ml rozpuszczalnika.
2. Wyciągnąć igłę strzykawki i wstrząsać fiolką aż do uzyskania klarownego roztworu.
3. Nie nakłuczać igły powietrznej przez nakrętkę przed całkowitym rozpuszczeniem leku. Nakłuczyć igłę powietrzną przez nakrętkę fiolki, aby zmniejszyć ciśnienie wewnętrzne w fiolce.
4. Dodać otrzymany roztwór do systemu do wlewu dożylnego, uzyskując całkowitą objętość roztworu co najmniej 50 ml, i podawać wlewu dożylnego przez 15–30 minut.

Uwaga. Aby zapewnić sterylność leku, bardzo ważne jest, aby nie nakłuwać igły powietrznej przez nakrętkę przed całkowitym rozpuszczeniem leku.

Lek przeznaczony jest do jednorazowego użycia.

Wszelkie niewykorzystane pozostałości leku lub odpady należy utylizować zgodnie z lokalnymi wymaganiami.

Dzieci.

Lek można stosować dzieciom od pierwszych dni życia.

Przedawkowanie.

Przedawkowanie może prowadzić do powikłań neurologicznych, takich jak encefalopatia, drgawki i śpiączka. Objawy przedawkowania mogą wystąpić u pacjentów z niewydolnością nerek, jeśli nie zmniejszy się stosownie dawki (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” ). Stężenie ceftazidymu we krwi można obniżyć poprzez hemodializę lub dializę otrzewnową.

Efekty uboczne.

Najczęstsze reakcje niepożądane to eozynofilia, trombocytoza, zapalenie żył lub zapalenie żył z zakrzepem po podaniu dożylnym, biegunka, przejściowe podwyższenie enzymów wątrobowych, wysypka makularna lub plamnicza albo pokrzywka, ból i/lub stan zapalny po wstrzyknięciu w mięsień, dodatni test Coombsa.

W obrębie każdej grupy reakcje niepożądane są wymienione według częstości występowania w kolejności zmniejszania się ich nasilenia.

Efekty uboczne sklasyfikowano według narządów i układów oraz według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 i < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 i < 1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10000 i < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje

Rzadko — kandydoza (w tym zapalenie pochwy i stomatyt kandydowy).

Układ krwionośny i układ chłonny

Często — eozynofilia, trombocytoza.

Rzadko — neutropenia, leukopenia, trombocytopenia.

Częstość nieznana — agranulocytoza, anemia hemolityczna, limfocytoza.

Układ odpornościowy

Częstość nieznana — anafilaksja (w tym skurcz oskrzeli i/lub hipotensja tętnicza) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Układ nerwowy

Rzadko — ból głowy, zawroty głowy.

Częstość nieznana — powikłania neurologiczne*, parestezje.

Układ krążenia

Często — zapalenie żył lub zapalenie żył z zakrzepem w miejscu podania leku.

Układ pokarmowy

Często — biegunka.

Rzadko — biegunka i zapalenie jelita grubej związane z antybiotykiem** (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”), ból brzucha, nudności, wymioty.

Częstość nieznana — zaburzenia smaku.

Układ wątrobowo-pęcherzowy

Często — przejściowe podwyższenie poziomu jednego lub kilku enzymów wątrobowych***.

Częstość nieznana — żółtaczka.

Skóra i tkanka podskórna

Często — wysypka makularna lub plamnicza albo pokrzywka.

Rzadko — świąd.

Częstość nieznana — toksyczny epidermalny nekroliz, zespół Stevensa-Johnsona, erytema multiforme, obrzęk naczynioruchowy, reakcje lekowe z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespoł DRESS)****. Ostry ogólny pęcherzycowy wyprysk (AGEP).

Układ moczowy

Rzadko — przejściowe podwyższenie stężenia mocznika, azotu mocznikowego we krwi i/lub kreatyniny w osoczu.

Bardzo rzadko — zapalenie śródmiąższowe nerek, ostra niewydolność nerek.

Stan ogólny i reakcje w miejscu podania

Często — ból i/lub stan zapalny w miejscu wstrzyknięcia do mięśnia.

Rzadko — gorączka.

Badania laboratoryjne

Często — dodatni test Coombsa****.

* Opisywano przypadki powikłań neurologicznych, takich jak drżenie, mioklonie, drgawki, encefalopatia i śpiączka, u pacjentów z niewydolnością nerek, u których dawkę cefatazidymu Astra nie zmniejszono odpowiednio.
** Biegunka i zapalenie jelita grubej mogą być związane z Clostridium difficile i mogą objawiać się jako pseudobłoniaste zapalenie jelita grubej.
*** Alaninotransferaza (ALT), asparginianotransferaza (AST), dehydrogenaza mleczanowa (LDH), gamma-glutamylotransferaza (GGT), fosfataza alkaliczna (FA).
**** Pojedyncze przypadki zespołu DRESS opisywano w skojarzeniu z cefatazidymem Astra.
**** Dodatnia reakcja Coombsa występuje u około 5 % pacjentów, co może utrudniać przeprowadzenie testów krzyżowej zgodności krwi.

Zgłaszanie reakcji niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich upoważnieni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzanych reakcji niepożądanych oraz braku skuteczności leku do Państwowego Centrum Ekspertyz Ministerstwa Zdrowia Ukrainy za pośrednictwem strony: https://aisf.dec.gov.ua/.

Okres ważności.

3 lata (od daty produkcji formy in bulk).

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Po odtworzeniu:

Po odtworzeniu lek zachowuje stabilność chemiczną i fizyczną przez 6 dni w temperaturze 4 °C oraz przez 9 godzin w temperaturze 25 °C.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia roztwór należy użyć natychmiast. Jeśli nie zostanie użyty natychmiast, odpowiedzialność za czas i warunki przechowywania roztworu do momentu zastosowania ponosi osoba stosująca lek. Jeśli odtworzenie nie miało miejsca w kontrolowanych i walidowanych warunkach bezpylnych, roztwór przechowuje się nie dłużej niż 24 godziny w temperaturze od 2 do 8 °C.

Po rozcieńczeniu:

Po rozcieńczeniu lek zachowuje stabilność chemiczną i fizyczną przez 6 dni w temperaturze 4 °C oraz przez 9 godzin w temperaturze 25 °C.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia roztwór należy użyć natychmiast po odtworzeniu i rozcieńczeniu. Jeśli nie zostanie użyty natychmiast, odpowiedzialność za czas i warunki przechowywania roztworu do momentu zastosowania ponosi osoba stosująca lek. Jeśli rozcieńczenie nie miało miejsca w kontrolowanych i walidowanych warunkach bezpylnych, roztwór przechowuje się nie dłużej niż 24 godziny w temperaturze od 2 do 8 °C, w miejscu chronionym przed światłem.

Niezgodność.

Cefatazidym Astra jest mniej stabilny w roztworze wodorotlenku sodu do wstrzykiwań niż w innych roztworach do podania dożylnego, dlatego nie jest zalecany jako rozpuszczalnik.

Nie należy mieszać cefatazidymu Astra i aminoglikozydów w jednym układzie infuzyjnym lub strzykawce. Obserwowano przypadki powstawania osadu po dodaniu wancomycyny do roztworu cefatazidymu Astra. Dlatego zaleca się płukanie układów infuzyjnych i cewników dożylnych pomiędzy podaniem tych dwóch leków.

Opakowanie.

Fiolka z proszkiem. Po 1 lub po 10 fiol w pudełku.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

TOV „ASTRAFARM” (pakowanie z formy in bulk NSPS Hebei Huamin Pharmaceutical Company Limited, Chiny).

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 08132, obwód kijowski, rejon kijewsko-swiatowicki, miasto Wiszniewe, ul. Kijewska, 6.