Carsil®

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leczniczego leku CARSIL® (CARSIL®)

Skład:

substancja czynna: suchy, rafinowany i standaryzowany ekstrakt z ostropestu (ekstrakt silybi mariani fructus siccum raffinatum et normatum);

1 tabletka powlekana otrzymywana w procesie otoczki filmowej zawiera suchego, rafinowanego i standaryzowanego ekstraktu z ostropestu (20-70:1 lub 35-50:1) (roztwornik: metanol lub aceton) – 40,90-50,00 mg, co odpowiada 22,5 mg silimaryny, wyrażonej jako silibinin;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, celuloza mikrokryształowa, skrobia pszeniczna, povidon, polisorbat 80, sorbitol (E 421), crospovidon, talk, stearynian magnezu, wodorowęglan sodu;

pokrycie filmowe: Opadray AMV II 88A265025 brązowy (alkohol poliwinylowy, talk, tlenek żelaza czerwony (E 172), tlenek żelaza żółty (E 172), gliceryna monokaprylokapat, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza czarny (E 172), laurylosiarczan sodu).

Postać leku. Tabletki powlekane otrzymywane w procesie otoczki filmowej.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki powlekane otrzymywane w procesie otoczki filmowej, o regularnym okrągłym kształcie, brązowego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki stosowane w chorobach przewodu pokarmowego. Środki stosowane w chorobach wątroby, substancje lipotropowe. Silimaryna.

Kod ATC A05BA03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Carsil® należy do leków hepatoprotektorowych. Jest to mieszanina polifenoli, flawonoidów, uzyskanych z rośliny Silybum marianum. Wiadomo, że istnieje 6 podstawowych flawonolignanów: silibinin A i B, izosilibinin A i B, silidianin, silikrystryn oraz flawonoid taksyfolin. Najbardziej aktywnym składnikiem jest silibinin. Mechanizm działania nie jest jeszcze w pełni poznany. Istnieją dowody na obecność kilku podstawowych mechanizmów działania silimaryny i silibininy.

Silimaryna stabilizuje błony komórkowe i reguluje ich przepuszczalność, co prowadzi do zapobiegania przedostawaniu się czynników hepatotoksycznych do komórek wątroby. Działanie silimaryny na przepuszczalność błon wiąże się z jakościowymi i ilościowymi zmianami w lipidach błon – cholesterolu i fosfolipidach. Wykazano, że działanie membranostabilizujące silimaryny opiera się na konkurencyjnym oddziaływaniu z receptorami toksyn w błonie hepatocytów.

Silimaryna wykazuje właściwości przeciwutleniające związane z wolnymi rodnikami oraz regulacją zawartości wewnątrzkomórkowego glutationu. W zależności od stężenia hamuje mikrosomalne utlenianie nadtlenne wywołane NADPH-Fe2+-ADP. Oddziałuje na układy enzymatyczne związane z glutationem i dysmutazą ponadtlenkową. Istnieją dane, że składniki silimaryny hamują utlenianie nadtlenne kwasu linolenowego katalizowane przez lipoksygenazę oraz chronią mitochondria hepatocytów i mikrosomy przed produktami utleniania nadtętnego lipidów wywołanego przez różne czynniki.

Silimaryna przyspiesza syntezę białek poprzez stymulację aktywności enzymu polimerazy RNA jądra I. Skutkiem tego jest zwiększone tworzenie RNA rybosomalnego oraz odpowiednia synteza większej ilości białek strukturalnych i funkcjonalnych. W rezultacie zwiększa się pojemność i możliwości regeneracyjne wątroby.

Silimaryna ogranicza przenikanie znanych hepatotoksycznych substancji toksycznych do komórek. Istnieją dane, że silimaryna hamuje przekształcanie komórek gwiaździstych wątroby w miofibroblasty – proces odpowiedzialny za tworzenie włókien kolagenowych i prowadzący do marskości wątroby.

Wywiera działanie przeciwzapalne na tkankę wątroby, ograniczając stan zapalny w wątrobie, zmniejszając poziom cytokin (IL-1, IL-6, TNF-α, IFN-γ, GM-CSF) oraz poprawia mikrokrążenie.

Klinicznie te efekty objawiają się złagodzeniem objawów subiektywnych i obiektywnych oraz normalizacją wskaźników czynności wątroby (transaminazy, gammaglobulina, bilirubina). W rezultacie poprawia się ogólny stan pacjenta, zmniejsza się liczba dolegliwości związanych z trawieniem, a u pacjentów z zaburzonym wchłanianiem pokarmu z powodu choroby wątroby sprzyja to poprawie apetytu i wzrostowi masy ciała.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po doustnym przyjęciu silimaryna wchłania się powoli w przewodzie pokarmowym. Maksymalne stężenie silibininy w osoczu osiągane jest po 2 godzinach od doustnego przyjęcia silimaryny. Ulega krążeniu enterohepaticznemu.

Rozkład. Większość silibininy (75%) w osoczu występuje w postaci związanej. W badaniu z użyciem 14C-oznaczonej silibininy najwyższe stężenia stwierdzono w wątrobie, płucach, żołądku i trzustce, całkowicie nieznaczne ilości – w nerkach, sercu i innych narządach. Stężenie w żółci jest około 100 razy większe niż w osoczu, najwyższe stężenia osiągane są po 2–9 godzinach.

Biotransformacja. Metabolizowana w wątrobie drogą koniugacji z siarczanami i kwasem glukuronkowym. W żółci wykrywane są metabolity w postaci glukuronidów i siarczanów.

Wydalanie. Okres półwydalenia silimaryny wynosi 6 godzin. Z moczem wydala się od 1 do 5% (według danych innych autorów 3–8%) podanej doustnie silimaryny w niezmienionej postaci. 20–40% podanej dawki silibininy wydala się z żółcią w postaci glukuronidów i skoniugowanych siarczanów.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawowe przewlekłych uszkodzeń toksycznych wątroby. Leczenie wspomagające u pacjentów z przewlekłymi chorobami zapalnymi wątroby lub z przewlekłym zapaleniem wątroby lub z wątrobą w przebiegu marskości.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którykolwiek z substancji pomocniczych. Wiek dziecięcy poniżej 12 lat.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie ma dowodów na klinicznie istotne interakcje sylimaryny z innymi lekami.

W przypadku jednoczesnego stosowania sylimaryny i doustnych środków antykoncepcyjnych oraz leków stosowanych w terapii zastępczej estrogenami możliwe jest zmniejszenie skuteczności tych ostatnich.

Sylimaryna może nasilać działanie takich leków jak diazepan, alprazolam, ketokonazol, lawastatyna, winblastyna, na skutek jej działania hamującego na układ cytochromu P450.

Badania in vitro wykazują możliwość wystąpienia interakcji farmakokinetycznych z lekami, które są metabolizowane przez enzymy cytochromowe P450, CYP3A4, CYP2C9. U pacjentów przyjmujących sylimarynę oraz leki metabolizowane przez enzymy CYP3A, CYP2C9 należy obserwować pod kątem możliwych interakcji.

Właściwości stosowania.

Leczenie lekiem Carsil® nie może zastąpić diety ani powstrzymania się od spożycia alkoholu.

W przypadku rozwoju żółtaczki należy skonsultować się z lekarzem w celu skorygowania terapii.

Z uwagi na możliwy efekt estrogenopodobny silimaryny, należy stosować ją ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami hormonalnymi (endometrioza, mięsak macicy, raka piersi, jajników i macicy, raka gruczołu krokowego). W takich przypadkach wymagana jest konsultacja pacjenta z lekarzem.

Lek zawiera jako substancję pomocniczą skrobię pszenną. Skrobia pszenna może zawierać glutenny, ale tylko w niewielkiej ilości i dlatego uznaje się ją za bezpieczną dla pacjentów z celiakią (enteropatia glutenowa). Można stosować u chorych na celiakię. Każda tabletka zawiera nie więcej niż 3,95 mikrograma glutenu. Pacjenci z alergią na pszenicę (inną niż celiakia) nie powinni stosować tego leku.

Do składu substancji pomocniczych leku wchodzi monohydrat laktozy. Pacjenci z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktoazy Lapp, lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego leku.

Lek zawiera jako substancję pomocniczą manitol, który może wywierać łagodne działanie przeczyszczające.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak danych dotyczących bezpośredniego lub pośredniego niekorzystnego wpływu leku na ciążę, rozwój embrionalny/rozwój płodowy, poród lub rozwój poporodowy. Badania kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania silimaryny u ciężarnych kobiet są niewystarczające. W czasie ciąży lek może być stosowany pod kontrolą lekarza w przypadkach, gdy korzyści z leczenia przewyższają ryzyko dla płodu.

Karmienie piersią

W okresie karmienia piersią lek może być stosowany pod kontrolą lekarza w przypadkach, gdy korzyści z leczenia przewyższają ryzyko dla dziecka karmionego piersią.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Carsil® nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów silnikowych ani pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Tabletki należy przyjmować doustnie, całe, nie żując, zapijając odpowiednią ilością płynu.

Dorośli i dzieci od 12. roku życia

Carsil® stosuje się doustnie: w przypadkach łagodnych i umiarkowanie ciężkich – po 2 tabletki 3 razy dziennie, w przypadkach ciężkich – po 4 tabletki 3 razy dziennie.

Leczenie trwa nie krócej niż 3 miesiące.

Dzieci.

Brak wystarczających danych klinicznych dotyczących stosowania leku u dzieci poniżej 12. roku życia. Lek stosuje się u dzieci od 12. roku życia.

Przedawkowanie.

Nie odnotowano przypadków przedawkowania. W przypadku przypadkowego przyjęcia wysokiej dawki należy wywołać wymioty, przepłukać żołądek, zażyć węgiel aktywowany oraz, w razie potrzeby, podjąć leczenie objawowe przepisane przez lekarza.

Niepożądane działania.

Niepożądane działania sklasyfikowano według częstości występowania oraz układów i narządów: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000), rzadko (< 1/10000) oraz częstość nieznana (na podstawie istniejących danych nie można określić częstości).

Ze strony układu odpornościowego: bardzo rzadko – reakcje skórne: świąd, wysypka, pokrzywka; częstość nieznana – wstrząs anafilaktyczny.

Ze strony narządów słuchu i labiryntu: rzadko – nasilenie już istniejących zaburzeń przedsionkowych.

Ze strony układu pokarmowego: rzadko – biegunka w wyniku zwiększonej czynności wątroby i pęcherza żółciowego; częstość nieznana – nudności, dyspepsja, wymioty, zmniejszenie apetytu, wzdęcia, nadżera.

Działania niepożądane są przemijające i znikają po zaprzestaniu przyjmowania leku bez konieczności podejmowania specjalnych działań.

Należy zgłaszać wszelkie podejrzewane niepożądane działania występujące w wyniku stosowania leku.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przechowywać w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze z folii PVP/PE/PVDH i folii aluminiowej.

Po 8 blisterów w tekturowym pudełku.

Kategoria nabycia. Bez recepty.

Producent.

A.O. „Sofarma”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

ul. Iljenskie szose 16, Sofia, 1220, Bułgaria.