Cardosal® 10 mg

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU DO ZASTOSOWANIA W MEDYCYNIE Cardosal® 10 mg (CARDOSAL® 10 MG)

Skład:

substancja czynna: olmesartan medoxomil;

1 tabletka powlekana zawiera 10 mg olmesartanu medoxomilu;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształyczna, hydroksypropyloceluloza o niskim stopniu zastąpienia, laktoza monohydrat, hydroksypropyloceluloza, stearynian magnezu, dwutlenek tytanu (E 171), talk, hipromeloza.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: tabletki okrągłe, białego koloru, powlekane, o charakterystycznym zapachu, o średnicy około 6,5 mm, z oznaczeniem „C13” po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Blokery receptorów angiotensyny II. Kod ATC C09CA08.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Właściwości farmakodynamiczne.

Olmesartan medoxomil jest silnie działającym, doustnie aktywnym, selektywnym antagonistą receptorów (typu AT1) angiotensyny II. Oczekuje się, że blokuje on wszystkie działania angiotensyny II pośredniczone przez receptor AT1, niezależnie od źródła i drogi syntezy angiotensyny II. Selektywna antagonizacja receptorów AT1 angiotensyny II prowadzi do wzrostu stężenia reniny w osoczu, stężeń angiotensyny I i II oraz do pewnego zmniejszenia stężenia aldosteronu w osoczu.

Angiotensyna II jest głównym hormonem vasoaktywnym układu renina-angiotensyna-aldosteron i odgrywa istotną rolę w patofizjologii nadciśnienia tętniczego poprzez receptory typu 1 (AT1).

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne.

W nadciśnieniu tętniczym olmesartan medoxomil powoduje zależne od dawki, długotrwałe obniżenie ciśnienia tętniczego. Nie ma dowodów na wystąpienie hipotensji tętniczej po przyjęciu pierwszej dawki, tachyfilaksji podczas długotrwałego leczenia ani zespołu odstawienia po zakończeniu terapii.

Jednorazowe, dobowe przyjęcie dawki olmesartanu medoxomilu zapewnia skuteczne i łagodne obniżenie ciśnienia tętniczego przez 24 godziny. Jednorazowe, dobowe przyjęcie dawki leku zapewnia takie samo obniżenie ciśnienia tętniczego, jak przy zastosowaniu tej samej dawki dzielonej na dwa przyjęcia w ciągu doby.

Przy ciągłym leczeniu maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego osiąga się po 8 tygodniach od rozpoczęcia terapii, choć istotne obniżenie ciśnienia tętniczego obserwuje się już po 2 tygodniach leczenia. W połączeniu z hydrochlorothiazidem obserwuje się dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego, a takie wspólne stosowanie leków jest dobrze tolerowane.

Wpływ olmesartanu na śmiertelność i zachorowalność jest obecnie nieznany.

W ramach randomizowanego badania olmesartanu i zapobiegania mikroalbuminurii u chorych na cukrzycę (badanie ROADMAP), w którym wzięło udział 4447 pacjentów z cukrzycą typu II, z normoalbuminurią i co najmniej jednym czynnikiem ryzyka chorób sercowo-naczyniowych, badano możliwość opóźnienia początku rozwoju mikroalbuminurii dzięki leczeniu olmesartanem. W trakcie dalszego badania, które trwało średnio 3,2 roku, pacjenci otrzymywali olmesartan lub placebo w połączeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, z wyjątkiem inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (IEK) lub blokerów receptorów angiotensyny II (BRA).

W kryterium klinicznego obserwowania punktu końcowego pierwotnego, badanie wykazało istotne statystycznie zmniejszenie ryzyka pierwotnego punktu końcowego w zakresie wydłużenia czasu do pojawienia się mikroalbuminurii w grupie olmesartanu.

Po skorygowaniu różnic w wartościach ciśnienia tętniczego, zmniejszenie ryzyka nie było już istotne statystycznie. Mikroalbuminuria rozwinęła się u 8,2 % (178 z 2160) pacjentów w grupie olmesartanu i u 9,8 % (210 z 2139) pacjentów w grupie placebo.

W kryteriach klinicznego obserwowania punktów końcowych wtórnych, przypadki zaburzeń sercowo-naczyniowych wystąpiły u 96 pacjentów (4,3 %) przyjmujących olmesartan i u 94 pacjentów (4,2 %) w grupie placebo. Częstość śmiertelnych skutków z powodu chorób sercowo-naczyniowych była wyższa przy stosowaniu olmesartanu niż przy stosowaniu placebo [15 pacjentów (0,7 %) w porównaniu z 3 chorymi (0,1 %)], pomimo podobnej częstości przypadków nieśmiertelnego udaru [14 pacjentów (0,6 %) w porównaniu z 8 chorymi (0,4 %)], nieśmiertelnego zawału mięśnia sercowego [17 pacjentów (0,8 %) w porównaniu z 26 chorymi (1,2 %)] oraz śmiertelnych skutków z innych, niezwiązanych z chorobami sercowo-naczyniowymi przyczyn [11 pacjentów (0,5 %) w porównaniu z 12 chorymi (0,5 %)]. Przy stosowaniu olmesartanu ogólna śmiertelność liczbowo wzrastała [26 pacjentów (1,2 %) w porównaniu z 15 chorymi (0,7 %)], co było przede wszystkim wynikiem większej liczby śmiertelnych przypadków z powodu chorób sercowo-naczyniowych.

W trakcie badania nad cukrzycową nefropatią w celu zmniejszenia częstości występowania zaawansowanego stadium choroby nerek przy stosowaniu olmesartanu (badanie ORIENT) badano wpływ olmesartanu na skutki nerkowe i sercowo-naczyniowe u 577 wybranych losowo Japończyków i Chińczyków, pacjentów z cukrzycą typu II i wyraźną nefropatią. W trakcie dalszego badania, które trwało średnio 3,1 roku, pacjenci otrzymywali olmesartan lub placebo w połączeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, w tym inhibitorami IEK.

Pierwotny punkt końcowy złożony (czas do pierwszego podwojenia stężenia kreatyniny w surowicy, zaawansowane stadium choroby nerek, śmiertelny skutek z dowolnej przyczyny) został zarejestrowany u 116 pacjentów w grupie olmesartanu (41,1 %) i u 129 pacjentów w grupie placebo (45,4 %) [względne ryzyko (WR) 0,97 (95 % przedział ufności (PU) 0,75–1,24); p = 0,791]. Wtórny punkt końcowy złożony związany z chorobami sercowo-naczyniowymi odnotowano u 40 pacjentów przyjmujących olmesartan (14,2 %) i u 53 pacjentów w grupie placebo (18,7 %). Ten złożony punkt końcowy związany z chorobami sercowo-naczyniowymi obejmował śmiertelny skutek z powodu chorób sercowo-naczyniowych u 10 (3,5 %) pacjentów przyjmujących olmesartan w porównaniu z 3 pacjentami (1,1 %) w grupie placebo, ogólną śmiertelność u 19 (6,7 %) pacjentów w porównaniu z 20 (7,0 %) chorymi, nieśmiertelny udar u 8 (2,8 %) pacjentów w porównaniu z 11 chorymi (3,9 %) oraz nieśmiertelny zawał mięśnia sercowego u 3 (1,1 %) pacjentów w porównaniu z 7 chorymi (2,5 %) odpowiednio.

Populacja pediatryczna

Efekty przeciwnadciśnieniowe olmesartanu medoxomilu u populacji pediatrycznej analizowano w randomizowanym, podwójnie ślepym, placebo-kontrolowanym badaniu z udziałem 302 pacjentów w wieku od 6 do 17 lat. Grupa badawcza składała się z pacjentów nieafroamerykańskiej rasy (112 pacjentów) oraz grupy mieszanej pod względem rasowym (190 pacjentów, w tym 38 pacjentów nieafroamerykańskiej rasy). Przyczyną nadciśnienia tętniczego była przede wszystkim nadciśnienie pierwotne (87 % w grupie pacjentów nieafroamerykańskiej i 67 % w grupie mieszanej). Pacjenci o masie ciała od 20 do < 35 kg zostali losowo przydzielani do grup otrzymujących 2,5 mg olmesartanu medoxomilu (niska dawka) lub 20 mg (wysoka dawka) raz dziennie, a pacjenci o masie ciała ≥ 35 kg zostali losowo przydzieleni do grup otrzymujących 5 mg leku (niska dawka) lub 40 mg (wysoka dawka) raz dziennie. W dawce dostosowanej do masy ciała olmesartan medoxomil istotnie obniżał zarówno ciśnienie skurczowe, jak i rozkurczowe. Zarówno przy niskich, jak i przy wysokich dawkach olmesartan medoxomil istotnie obniżał ciśnienie skurczowe – odpowiednio o 6,6 i 11,9 mm Hg (od wartości wyjściowej). Ten efekt obserwowano również w fazie odstawienia trwającej 2 tygodnie w dodatkowo randomizowanych grupach, podczas której zarówno średnie ciśnienie skurczowe, jak i rozkurczowe wykazywały istotne statystycznie nawroty w grupie placebo w porównaniu z grupą otrzymującą olmesartan medoxomil. U populacji pediatrycznej leczenie było skuteczne zarówno przy nadciśnieniu tętniczym pierwotnym, jak i wtórnym. Podobnie jak u dorosłych pacjentów, ciśnienie tętnicze u dzieci nieafroamerykańskiej rasy obniżało się w mniejszym stopniu. W tym samym badaniu 59 pacjentów w wieku od 1 do 5 lat o masie ciała ≥ 5 kg w fazie otwartej badania otrzymywało 0,3 mg/kg olmesartanu medoxomilu raz dziennie przez 3 tygodnie, a następnie – w fazie podwójnie ślepej badania – zostało losowo przydzielonych do grup otrzymujących albo olmesartan medoxomil, albo placebo. Po 2 tygodniach od odstawienia średnie ciśnienie tętnicze skurczowe/rozkurczowe w punkcie dolnym było o 3/3 mm Hg niższe w grupie losowo przydzielonej do otrzymywania olmesartanu medoxomilu; różnica ta w wartościach ciśnienia tętniczego nie była istotna statystycznie (95 % PU od -2 do 7 / od -1 do 7).

Inne informacje

Dwa duże, randomizowane, kontrolowane badania – badanie ONTARGET (globalne badanie punktów końcowych przy samodzielnym stosowaniu telmisartanu i przy jego stosowaniu w połączeniu z ramiprilem) oraz badanie VA NEPHRON-D (badanie nad nefropatią cukrzycową prowadzone przez Departament Spraw Weteranów USA) – badały stosowanie połączenia inhibitorów IEK z BRA II.

Badanie ONTARGET prowadzono wśród pacjentów z wywiadem chorób sercowo-naczyniowych lub naczyniowo-mózgowych, lub cukrzycy typu II z objawami rozwoju powikłań. Badanie VA NEPHRON-D prowadzono wśród pacjentów z cukrzycą typu II i cukrzycową nefropatią.

Te badania wykazały, że w porównaniu z monoterapią, stosowanie terapii skojarzonej nie przyniosło istotnych korzyści w zakresie skutków i śmiertelności z powodu chorób nerek i/lub sercowo-naczyniowych, ale zwiększyło ryzyko hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i/lub hipotensji. Biorąc pod uwagę podobne właściwości farmakodynamiczne inhibitorów IEK i BRA II, otrzymane wnioski są słuszne również dla innych przedstawicieli tych klas leków. W związku z tym pacjentom z cukrzycową nefropatią nie należy stosować jednocześnie inhibitorów IEK i BRA II.

Badanie ALTITUDE (badanie aliskirenem u cukrzycy typu II z wykorzystaniem punktów końcowych związanych z chorobami sercowo-naczyniowymi i nerkowymi) poświęcone było badaniu korzyści wynikających z dodania aliskirenu do standardowej terapii inhibitorami IEK lub BRA II u pacjentów z cukrzycą typu II i przewlekłą chorobą nerek, chorobą sercowo-naczyniową lub z obiema tymi patologiami. Badanie to zostało szybko zakończone z powodu wzrostu ryzyka wystąpienia niepożądanych skutków. W porównaniu z grupą placebo u pacjentów grupy aliskirenu śmiertelność z powodu chorób sercowo-naczyniowych i udar były liczbowo częstsze, a odpowiednie niepożądane efekty i poważne niepożądane efekty (hiperkaliemia, hipotensja i zaburzenia funkcji nerek) odnotowano częściej również u pacjentów grupy aliskirenu.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie i rozkład.

Olmesartan medoxomil jest lekiem prolekowym. Szybko przekształca się w farmakologicznie aktywny metabolit – olmesartan – pod działaniem esteraz w błonie śluzowej jelita i w krwi wrotnej podczas absorpcji z przewodu pokarmowego.

W osoczu krwi lub produktach wydalania nie wykryto nieprzerwanego olmesartanu medoxomilu ani niezmienionego bocznego łańcucha grupy medoxomilowej. Średnia wartość absolutnej biodostępności olmesartanu z postaci tabletkowej wynosi 25,6 %.

Średnia wartość maksymalna (Cmax) olmesartanu w osoczu osiągana jest około 2 godziny po doustnym podaniu leku, a stężenie w osoczu zwiększa się niemal liniowo wraz ze wzrostem jednorazowej dawki doustnej do 80 mg.

Jedzenie praktycznie nie wpływa na biodostępność olmesartanu, dlatego olmesartan medoxomil można stosować niezależnie od posiłku.

W farmakokinetyce olmesartanu nie zaobserwowano żadnej klinicznie istotnej różnicy ze względu na płeć.

Wiązanie olmesartanu medoxomilu z białkami osocza jest znaczne (99,7 %), ale potencjał dla klinicznie istotnego przesunięcia stopnia wiązania z białkami przy oddziaływaniu olmesartanu z innymi jednocześnie stosowanymi lekami o wysokim stopniu wiązania z białkami jest niski (co potwierdza brak klinicznie istotnej interakcji między olmesartanem medoxomilem a warfaryną). Wiązanie olmesartanu z komórkami krwi jest nieznaczne. Średni objętość rozkładu po podaniu dożylnym jest mały (16–29 l).

Metabolizm i wydalanie.

Ogólny klirens osoczowy był zazwyczaj 1,3 l/godz. (CV, 19 %) i był stosunkowo powolny w porównaniu z przepływem krwi w wątrobie (około 90 l/godz.). Po podaniu jednorazowej doustnej dawki olmesartanu medoxomilu znaczonego izotopem 14C, 10–16 % podanej radioaktywności wydalono z moczem (głównie w ciągu 24 godzin po podaniu dawki), a resztę radioaktywności wydalono z kałem. Na podstawie wskaźnika dostępności systemowej (25,6 %) można obliczyć, że wydalany olmesartan wydala się zarówno przez nerki (około 40 %), jak i przez wątrobę i drogi żółciowe (około 60 %). Cała wydalona radioaktywność została zidentyfikowana jako olmesartan. Nie wykryto żadnego innego istotnego metabolitu. Obieg jelitowo-wątrobowy olmesartanu jest minimalny. Ponieważ znaczna część olmesartanu wydala się drogami żółciowymi, stosowanie leku pacjentom z obturacją dróg żółciowych jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Okres półtrwania eliminacji olmesartanu po wielokrotnym doustnym podaniu wynosił od 10 do 15 godzin. Stan stacjonarny osiągany był po przyjęciu pierwszych kilku dawek leku, bez dalszego jego akumulowania się po 14 dniach powtarzanego przyjmowania. Klirens nerkowy wynosił około 0,5–0,7 l/godz. i był niezależny od dawki.

Farmakokinetyka w specjalnych grupach pacjentów.

Populacja pediatryczna

Farmakokinetykę olmesartanu badano u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 1 do 16 lat. Klirens olmesartanu u tych pacjentów był podobny do klirensu u dorosłych pacjentów po skorygowaniu masy ciała.

Brak informacji o farmakokinetyce u pediatrycznych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Osoby starsze (65 lat i starsze)

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym wartość pola pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) w stanie stacjonarnym zwiększała się o około 35 % u pacjentów starszych (w wieku 65–75 lat) i o około 44 % u pacjentów w wieku powyżej 75 lat, w porównaniu z grupą młodszych. Może to być przynajmniej częściowo związane ze średnią redukcją funkcji nerek w tej grupie pacjentów.

Zaburzenia funkcji nerek

U pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek wartości AUC w stanie stacjonarnym zwiększyły się odpowiednio o 62 %, 82 % i 179 % w porównaniu z wartościami u zdrowych ochotników z grupy kontrolnej (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zaburzenia funkcji wątroby

Po jednorazowym doustnym podaniu wartości AUC olmesartanu u pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby były odpowiednio o 6 % i 65 % wyższe niż u zdrowych ochotników. Dwie godziny po podaniu leku u zdrowych ochotników i pacjentów z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby część niezwiązana olmesartanu wynosiła odpowiednio 0,26 %, 0,34 % i 0,41 %. Po wielokrotnym podaniu u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby średnia wartość AUC olmesartanu była o 65 % wyższa niż u zdrowych ochotników. Średnie wartości Cmax olmesartanu były podobne u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby i u zdrowych ochotników. Oceny stosowania olmesartanu medoxomilu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie przeprowadzono (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Interakcje z innymi lekami.

Kolesewelam (substancja wiążąca kwasy żółciowe)

Jednoczesne stosowanie 40 mg olmesartanu medoxomilu i 3750 mg kolesewelu hydrochlorowku prowadziło do zmniejszenia Cmax (maksymalnego stężenia) olmesartanu o 28 % i zmniejszenia wartości AUC olmesartanu o 39 %. Słabszy efekt (zmniejszenie wartości Cmax i AUC o 4 % i 15 %, odpowiednio) obserwowano przy stosowaniu olmesartanu medoxomilu 4 godziny przed podaniem kolesewelu hydrochlorowku.

Okres półtrwania eliminacji olmesartanu skracał się o 50–52 %, niezależnie od sposobu podania – jednoczesnego z kolesewelu hydrochlorowkiem lub 4 godziny przed podaniem tego leku (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

W badaniach przewlekłej toksyczności u szczurów i psów efekty olmesartanu medoxomilu były podobne do innych antagonistów receptorów AT1 i inhibitorów IEK: wzrost stężenia mocznika we krwi (azotem w mocznicy krwi) i kreatyniny (spowodowany zmianami funkcjonalnymi w nerkach wynikającymi z blokady receptorów AT1), zmniejszenie masy serca, obniżenie parametrów czerwonych krwinek (stężenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), objawy histologiczne uszkodzenia nerek (ośrodki regeneracji nabłonka nerkowego, zgrubienie błony podstawnej, rozszerzenie kanalików nerkowych).

Te niepożądane efekty, spowodowane działaniem farmakologicznym olmesartanu medoxomilu, występowały również w badaniach przedklinicznych z innymi antagonistami receptorów AT1 i inhibitorami IEK i mogą być zmniejszone przez jednoczesne doustne podawanie chlorku sodu.

U obu gatunków zwierząt obserwowano zwiększoną aktywność reniny w osoczu krwi i hipertrofię/hiperplazję komórek jukstaglomerularnych nerek. Te zmiany, które są typowym efektem klasy inhibitorów IEK i innych antagonistów receptorów AT1, wydają się nie mieć znaczenia klinicznego.

Podobnie jak inne antagonisty receptorów AT1, olmesartan medoxomil zwiększa częstość pęknięć chromosomów w hodowli komórek in vitro. Jednak podobne efekty nie zostały powtórzone w kilku badaniach in vivo, w których olmesartan medoxomil podawano doustnie w bardzo wysokich dawkach, do 2000 mg/kg. Ogólnie dane kompleksowych badań genotoksyczności wskazują, że działanie genotoksyczne olmesartanu przy zastosowaniu klinicznym jest mało prawdopodobne.

Nie obserwowano efektów kancerogennych olmesartanu w dwuletnim badaniu u szczurów i w dwóch sześciomiesięcznych badaniach u transgenicznych myszy.

W badaniach toksyczności rozrodczej u szczurów olmesartan medoxomil nie wpływał na płodność i nie wywierał działania teratogennego. Podobnie jak w przypadku innych antagonistów receptorów angiotensyny II, po ekspozycji na olmesartan medoxomil przeżycie potomstwa było zmniejszone, a u samic otrzymujących lek w późnych stadiach ciąży i podczas laktacji obserwowano rozszerzenie miedniczek nerkowych. Podobnie jak inne leki obniżające ciśnienie, olmesartan medoxomil był bardziej toksyczny dla ciężarnych królików niż dla ciężarnych szczurów, ale nie wywierał przy tym działania fetotoksycznego.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie pierwotnej nadciśnienia tętniczego u dorosłych.

Leczenie nadciśnienia tętniczego u dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat.

Przeciwwskazania.

• Wysoka wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z pozostałych składników leku (patrz „Skład”).
• Kobiety w ciąży lub planujące zajście w ciążę (patrz „Szczególne ostrzeżenie i środki ostrożności dotyczące stosowania”, „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).
• Zagłuszanie dróg żółciowych (patrz „Farmakokinetyka”).
• Jednoczesne stosowanie olmészartanu medoxomilu z lekami zawierającymi aliskiren jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą oraz niewydolnością nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min/1,73 m²) (patrz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Farmakodynamika”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Wpływ innych leków na olmészartan medoxomil.

Leki obniżające ciśnienie tętnicze

Efekt hipotensyjny olmészartanu medoxomilu może być nasilony przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami hipotensyjnymi.

Inhibitory ACE, blokery receptorów angiotensyny II lub aliskiren

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) poprzez stosowanie łączone inhibitory ACE, blokery receptorów angiotensyny II lub aliskirenu wiąże się z wyższym odsetkiem działań niepożądanych, takich jak hipotensja tętnicza, hiperkaliemia i pogorszenie funkcji nerek (w tym ostra niewydolność nerek), w porównaniu z monoterapią lekami oddziałującymi na RAAS (patrz „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenie i środki ostrożności dotyczące stosowania”, „Farmakodynamika”).

Leki zawierające potas i leki moczopędne zatrzymujące potas

Przy jednoczesnym stosowaniu leków oddziałujących na układ renina-angiotensyna-aldosteron z diuretykami zatrzymującymi potas, lekami potasu, zamiennikami soli zawierającymi potas lub innymi lekami, które mogą podnosić stężenie potasu (np. heparyną), możliwe jest zwiększenie stężenia potasu w surowicy, dlatego takie jednoczesne stosowanie nie jest zalecane (patrz „Szczególne ostrzeżenie i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Leki przeciwbólowe niesteroidowe (NSAID)

NSAID, w tym kwas acetylosalicylowy w dawce przekraczającej 3 g na dobę, inhibitory COX-2 oraz antagoniści receptorów angiotensyny II mogą działać synergistycznie, obniżając filtrację kłębuszkową. Jednoczesne stosowanie tych leków wiąże się z ryzykiem ostrej niewydolności nerek. W takich przypadkach należy monitorować funkcję nerek na początku leczenia oraz zapewnić odpowiednie nawodnienie organizmu pacjenta.

Ponadto, NSAID przy jednoczesnym stosowaniu mogą zmniejszać działanie antyhipertensyjne antagonistów receptorów angiotensyny II i prowadzić do obniżenia ich skuteczności.

Sequestrant kwasów żółciowych kolesewelam

Jednoczesne stosowanie sequestrantu kwasów żółciowych kolesewelamu chlorowodorku zmniejsza wpływ systemowy na stężenia szczytowe olmészartanu w osoczu i skraca jego okres półwylu. Stosowanie olmészartanu medoxomilu co najmniej 4 godziny przed przyjęciem kolesewelamu chlorowodorku zmniejsza ich wzajemne oddziaływanie. Dlatego należy stosować olmészartan medoxomil co najmniej 4 godziny przed przyjęciem kolesewelamu chlorowodorku (patrz „Farmakokinetyka”).

Inne leki

Zauważono umiarkowane zmniejszenie biodostępności olmészartanu medoxomilu po leczeniu lekami przeciwwątrobowymi (wodorotlenek magnezu i glinu). Jednoczesne stosowanie z warfaryną i cyfogryną nie wpływa na farmakokinetykę olmészartanu medoxomilu.

Wpływ olmészartanu medoxomilu na inne leki.

Leki litowe

Przy jednoczesnym stosowaniu litu z inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) oraz z antagonistami receptorów angiotensyny II obserwowano odwracalne podwyższenie stężenia litu w osoczu i zwiększenie toksyczności jego leków, dlatego taka kombinacja nie jest zalecana (patrz „Szczególne ostrzeżenie i środki ostrożności dotyczące stosowania”). Jeśli takie jednoczesne stosowanie jest konieczne, pacjentom tym zaleca się staranne monitorowanie stężenia litu w osoczu podczas leczenia.

Inne leki

Nie wykazano klinicznie istotnych interakcji olmészartanu medoxomilu z warfaryną, cyfogryną, lekami przeciwwątrobowymi (wodorotlenek glinu/magnezu), hydrochlorotiazydem i prawastatyną. W szczególności, olmészartan medoxomil nie wpływał istotnie na farmakodynamikę warfaryny ani na farmakokinetykę cyfogryny.

Nie wykazano również klinicznie istotnego działania hamującego olmészartanu medoxomilu na enzymy CYP1A1/2, 2A6, 2C8/9, 2C19/2D6, 2E1, 3A4 oraz cytochrom P450 in vitro oraz zaobserwowano minimalny lub zerowy efekt indukujący na cytochrom P450 u szczurów. Dlatego nie przeprowadzono badań interakcji in vivo z znanymi inhibitorami i induktorami enzymów cytochromu P450 i nie oczekuje się klinicznie istotnych interakcji między olmészartanem a lekami, których metabolizm zapewniają wymienione wyżej enzymy cytochromu P450.

Populacja pediatryczna

Badania interakcji olmészartanu medoxomilu z innymi lekami przeprowadzono wyłącznie na dorosłych. Nie wiadomo, czy dane dotyczące interakcji u dorosłych są porównywalne z danymi u dzieci.

Szczególne środki ostrożności.

Zmniejszona objętość krwi krążącej

U pacjentów z obniżoną objętością krwi krążącej i/lub niskim stężeniem sodu w surowicy spowodowanym intensywną terapią diuretykami, ograniczeniem spożycia soli w diecie, biegunką lub wymiotami może rozwinąć się hipotensja objawowa, szczególnie po podaniu pierwszej dawki leku. Należy skorygować te zaburzenia przed rozpoczęciem leczenia olmeseprazolem medoksylolem.

Inne stany związane ze stymulacją układu renina-angiotensyna-aldostreron (RAAS)

U pacjentów, u których napięcie naczyniowe i czynność narządów są w większym stopniu uzależnione od aktywności RAAS, np. u pacjentów z ciężką niewydolnością serca lub z chorobą nerek, w tym z zwężeniem tętnicy nerkowej, stosowanie innych leków oddziałujących na ten układ może wywołać ostre hipotensję, azotemię, oligurię lub, rzadko, ostre niewydolność nerek. Stosowanie antagonistów receptorów angiotensyny II może wiązać się z podobnymi skutkami.

Hipertensja wazorenalna

Stosowanie leków oddziałujących na układ renina-angiotensyna-aldostreron u pacjentów z dwustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub u pacjentów z jedyną czyniącą nerką wiąże się z ryzykiem rozwoju ciężkiej hipotensji tętniczej i niewydolności nerek.

Zaburzenia czynności nerek i przeszczepienie nerki

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek stosujących olmeseprazol medoksylolem zaleca się regularne monitorowanie stężenia potasu i kreatyniny w surowicy krwi. Stosowanie olmeseprazolu medoksylolemu nie jest zalecane u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny < 20 ml/min) (patrz „Sposób stosowania i dawki”, „Farmakokinetyka”). Brak doświadczeń w stosowaniu olmeseprazolu medoksylolemu u pacjentów, którzy niedawno przeszli przeszczepienie nerki, oraz u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym (klirens kreatyniny < 12 ml/min).

Zaburzenia czynności wątroby

Olmeseprazol medoksylolem nie jest zalecany pacjentom z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby ze względu na brak doświadczeń z jego stosowaniem (patrz „Sposób stosowania i dawki” w odniesieniu do dawkowania przy łagodnym i umiarkowanym zaburzeniu czynności wątroby).

Hipokaliemia

Leki oddziałujące na układ renina-angiotensyna-aldostreron mogą wywoływać hipokaliemię. Ryzyko jej rozwoju zwiększa się u pacjentów starszych, a także u osób z niewydolnością nerek i cukrzycą, przy jednoczesnym stosowaniu innych leków powodujących podwyższenie stężenia potasu i/lub przy współistniejących chorobach towarzyszących.

Przed przepisaniem leków współdziałających na układ RAAS należy dokładnie ocenić stosunek potencjalnych korzyści do możliwych ryzyk takiej terapii oraz rozważyć inne możliwości leczenia (patrz również sekcja „Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldostreron (RAAS)”). Do głównych czynników ryzyka hipokaliemii należą:

• cukrzyca, zaburzenia czynności nerek, pacjenci w wieku powyżej 70 lat;
• jednoczesne stosowanie jednego lub kilku leków oddziałujących na układ RAAS i/lub leków zawierających potas. Niektóre leki, a nawet grupy leków, mogą wywoływać hipokaliemię: substytuty soli, leki zawierające potas, moczopędne zatrzymujące potas, inhibitory ACE, antagoniści receptorów angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne, w tym selektywne inhibitory COX-2, heparyna, immunosupresanty, np. cyklosporyna lub tachrolimus, trimetoprymina;
• choroby współistniejące i stany, w tym odwodnienie, ostra dekompensacja czynności serca, kwasica metaboliczna, nasilenie zaburzeń nerek, nagłe pogorszenie czynności nerek, np. przy infekcjach, lizys komórkowy, np. przy ostrych niedokrwieniach kończyn, rabdomiolizie, politraumach.

U pacjentów z takimi czynnikami ryzyka zaleca się stałe monitorowanie stężenia potasu w surowicy krwi (patrz „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldostreron (RAAS)

Istnieją dowody, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskiren powoduje zwiększone ryzyko hipotensji tętniczej, hipokaliemii i obniżenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). Dlatego podwójna blokada RAAS poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskiren nie jest zalecana (patrz „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Farmakodynamika”).

Jeśli terapia podwójnej blokady jest uznawana za absolutnie konieczną, należy ją prowadzić wyłącznie pod nadzorem specjalisty oraz przy regularnym i dokładnym monitorowaniu czynności nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego.

Nie należy jednoczesnie stosować inhibitorów ACE i blokerów receptorów angiotensyny II pacjentom z nerczką cukrzycową.

Leki litu

Tak jak w przypadku innych antagonistów receptorów angiotensyny II, jednoczesne stosowanie litu z olmeseprazolem medoksylolem nie jest zalecane (patrz „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Zwężenie ujścia aorty lub zwężenie zastawki mitralnej; obturacyjna kardiomiopatia przerostowa

Olmeseprazol medoksylolem należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zwężeniem ujścia aorty lub zwężeniem zastawki mitralnej, a także u pacjentów z obturacyjną kardiomiopatią przerostową.

Pierwotny aldosteronizm

Pacjenci z pierwotnym aldosteronizmem nie odpowiadają na leki przeciwciśnieniowe działające poprzez hamowanie układu renina-angiotensyna. W związku z tym stosowanie olmeseprazolu medoksylolemu nie jest zalecane u tych pacjentów.

Enteropatia przypominająca chorobę trzewną

W bardzo rzadkich przypadkach ciężka przewlekła biegunka z istotną utratą masy ciała, pojawiająca się u pacjentów stosujących olmeseprazol przez okres od kilku miesięcy do roku po rozpoczęciu leczenia, może być spowodowana lokalną reakcją nadwrażliwości typu opóźnionego. Biopsja jelit tych pacjentów często wskazywała na zanik kosmków jelitowych. Jeśli u pacjenta pojawiają się takie objawy podczas leczenia olmeseprazolem, należy wykluczyć inną etiologię. Należy rozważyć przerwanie leczenia olmeseprazolem medoksylolemem, jeśli nie wykryto innej przyczyny. W przypadkach, gdy objawy ustępują i enteropatia przypominająca chorobę trzewną zostaje potwierdzona biopsją, nie należy wznowić leczenia olmeseprazolem medoksylolemem.

Obrzęk naczynioruchowy jelit

Zgłaszano przypadki obrzęku naczynioruchowego jelit u pacjentów stosujących blokery receptorów angiotensyny II, [w tym olmeseprazol] (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). U tych pacjentów obserwowano ból brzucha, nudności, wymioty i biegunkę. Objawy ustępowały po odstawieniu blokerów receptorów angiotensyny II. Jeśli rozpozna się obrzęk naczynioruchowy jelit, należy przerwać stosowanie olmeseprazolu i rozpocząć odpowiedni monitoring aż do całkowitego ustąpienia objawów.

Różnice etniczne

Tak jak w przypadku wszystkich antagonistów receptorów angiotensyny II, efekt przeciwciśnieniowy olmeseprazolu medoksylolemu jest nieco mniejszy u pacjentów czarnoskórych w porównaniu z innymi pacjentami, co może wynikać z większego rozpowszechnienia niskiego stężenia reniny w tej populacji.

Inne

Znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego podczas leczenia dowolnymi lekami przeciwciśnieniowymi u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub zaburzeniami przepływu mózgowego może prowadzić do zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu.

Preparat zawiera laktozę, dlatego nie powinien być stosowany u pacjentów z wrodzoną nietolerancją galaktozy, wrodzonym niedoborem laktozy lub zaburzeniem wchłaniania glukozy i galaktozy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Cardosal® jest przeciwwskazany w czasie ciąży lub u kobiet planujących zajść w ciążę. Jeśli potwierdzi się ciążę podczas leczenia lekiem Cardosal®, należy natychmiast przerwać jego stosowanie i zastąpić innym lekiem dozwolonym w czasie ciąży. Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka działania teratogennego inhibitorów ACE w I trymestrze ciąży nie są przekonujące; jednakże pewne zwiększenie ryzyka nie może być wykluczone. Chociaż nie ma kontrolowanych danych epidemiologicznych dotyczących ryzyka stosowania antagonistów receptorów angiotensyny II, podobne zagrożenia mogą istnieć przy stosowaniu tej grupy leków. Jeśli długotrwała terapia antagonistami receptorów angiotensyny II jest konieczna, kobietom planującym zajść w ciążę zaleca się stosowanie innych leków przeciwciśnieniowych, których bezpieczeństwo w czasie ciąży zostało potwierdzone. Po rozpoznaniu ciąży należy natychmiast przerwać stosowanie antagonistów receptorów angiotensyny II i rozpocząć leczenie alternatywne. W II i III trymestrze antagoniści receptorów angiotensyny II wywierają działanie toksyczne na płód (hamowanie czynności nerek, oligohydramnios, opóźnienie kostnienia kości czaszki) i noworodka (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hipokaliemia) (patrz sekcja „Dane doksyczności przedkliniczne” powyżej). W przypadku stosowania antagonistów receptorów angiotensyny II w II i III trymestrze należy określić funkcję nerek i kostnienie kości czaszki płodu na podstawie badania ultrasonograficznego. Noworodki matek stosujących antagoniści receptorów angiotensyny II należy obserwować pod kątem możliwego wystąpienia hipotensji tętniczej (patrz sekcja „Przeciwwskazania” i „Szczególne środki ostrożności”).

Karmienie piersią

Udowodniono, że olmeseprazol wydostaje się do mleka u szczurów, jednak brak danych u ludzi. Kobiety karmiące piersią nie powinny stosować Cardosal® ze względu na brak doświadczeń z jego stosowaniem w tym okresie. Zamiast leku Cardosal® można stosować inne leki przeciwciśnieniowe, których bezpieczeństwo w czasie karmienia piersią zostało potwierdzone, szczególnie podczas karmienia niemowląt lub wcześniaków.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i maszynami.

Cardosal® ma nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność kierowania pojazdami i innymi mechanizmami. U pacjentów przyjmujących leki przeciwciśnieniowe mogą czasem występować zawroty głowy lub zwiększona zmęczliwość, co może zaburzać zdolność reakcji.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Dorośli

Początkowa dawka dobową olmesartanu medoxomilu wynosi 10 mg 1 raz na dobę. Jeżeli obniżenie ciśnienia tętniczego jest niewystarczające, dawkę należy zwiększyć do 20 mg 1 raz na dobę. W razie potrzeby dawkę leku można zwiększyć do 40 mg 1 raz na dobę (maksymalna dawka dobowa) lub dodać hydrochlorotiazyd do leczenia.

Efekt przeciwciśnieniowy olmesartanu medoxomilu pojawia się zazwyczaj w ciągu 2 tygodni od rozpoczęcia leczenia, a maksymalny efekt obserwuje się po 8 tygodniach od rozpoczęcia terapii. Należy to uwzględnić przy rozważaniu zmiany schematu dawkowania u każdego pacjenta.

Pacjenci w wieku podeszłym (65 lat i więcej)

Zazwyczaj nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów w wieku podeszłym (zob. zalecane dawki dla pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek). Przy zwiększaniu dawki dobowej do maksymalnej, wynoszącej 40 mg, należy dokładnie kontrolować ciśnienie tętnicze.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek

Maksymalna dawka dobową dla pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 20–60 ml/min) wynosi 20 mg, ponieważ brakuje doświadczenia z zastosowaniem wyższych dawek w tej grupie. Olmesartan medoxomil nie jest wskazany w ciężkim zaburzeniu funkcji nerek (klirens kreatyniny < 20 ml/min) ze względu na niewielkie doświadczenie w stosowaniu u takich pacjentów (zob. punkty „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” oraz „Farmakokinetyka”).

Zaburzenia funkcji wątroby

W przypadku łagodnego zaburzenia funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki. W przypadku umiarkowanego zaburzenia funkcji wątroby początkowa dawka olmesartanu medoxomilu wynosi 10 mg na dobę, a dawka maksymalna – 20 mg. U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby, którym jednocześnie przepisuje się środki moczopędne i/lub inne leki przeciwciśnieniowe, należy dokładnie obserwować poziom ciśnienia tętniczego i funkcję nerek. Olmesartan medoxomil nie jest wskazany w ciężkim zaburzeniu funkcji wątroby ze względu na brak wystarczającego doświadczenia z jego stosowaniem (zob. punkty „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” oraz „Farmakokinetyka”). Olmesartan medoxomil nie powinien być stosowany u pacjentów z obturacją dróg żółciowych (zob. punkt „Przeciwwskazania”).

Populacja pediatryczna

Dzieci i młodzież w wieku od 6 do 18 lat

Zalecaną początkową dawką olmesartanu medoxomilu dla dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat jest 10 mg 1 raz na dobę. Jeżeli ciśnienie tętnicze nie jest wystarczająco obniżone, dawkę można zwiększyć do 20 mg 1 raz na dobę. W razie potrzeby uzyskania większego obniżenia ciśnienia tętniczego, dawkę olmesartanu medoxomilu u dzieci o masie ciała ≥ 35 kg można zwiększyć do 40 mg na dobę. U dzieci o masie ciała < 35 kg dawka dobową nie należy przekraczać 20 mg.

Sposób stosowania

W celu zapewnienia regularności dawkowania lek Cardosal® zaleca się stosować w mniej więcej tym samym czasie każdego dnia, z posiłkiem lub bez, np. podczas śniadania. Tabletki należy popijać odpowiednią ilością płynu (np. 1 szklanką wody). Nie należy żuć tabletek.

Dzieci

Lek wskazany jest w leczeniu nadciśnienia tętniczego u dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat. Bezpieczeństwo i skuteczność u dzieci w wieku od 1 do 5 lat nie zostały jeszcze ustalone. Obecnie dostępne dane zamieszczone w punktach „Działania niepożądane” oraz „Farmakodynamika” nie pozwalają jednak na sformułowanie zaleceń dawkowania. Nie należy stosować leku u dzieci poniżej 1 roku życia ze względu na kwestie bezpieczeństwa oraz brak danych.

Przedawkowanie

Informacje dotyczące przedawkowania są ograniczone. Najbardziej prawdopodobnym skutkiem przedawkowania jest hipotensja tętnicza. W przypadku przedawkowania należy dokładnie obserwować pacjenta i stosować leczenie objawowe wspierające.

Nie ma danych dotyczących możliwości usuwania olmesartanu medoxomilu za pomocą dializy.

Efekty niepożądane.

Omówienie profilu bezpieczeństwa

Najczęściej występujące efekty niepożądane podczas leczenia lekiem Cardosal® to bóle głowy (7,7%), objawy grypopodobne (4,0%) i zawroty głowy (3,7%).

W badaniach z użyciem placebo jako kontroli, jedynym efektem niepożądanym związanym z leczeniem były zawroty głowy (częstość 2,5% przy stosowaniu olmészartanu medoxomilu i 0,9% w grupie placebo).

Częstość odchyleń parametrów laboratoryjnych była nieco wyższa przy stosowaniu olmészartanu medoxomilu w porównaniu do placebo: hipertriglicerydemii – 2,0% przy stosowaniu olmészartanu medoxomilu w porównaniu do 1,1% przy stosowaniu placebo, podwyższenie poziomu kreatynofosfokinazy – 1,3% przy stosowaniu olmészartanu medoxomilu w porównaniu do 0,7% przy stosowaniu placebo.

Niepożądane efekty na podstawie wyników badań klinicznych leku Cardosal®, badań bezpieczeństwa leku po wprowadzeniu na rynek oraz zgłoszeń spontanicznych przedstawiono w tabeli. Reakcje niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100, < 1/10); czasem (≥ 1/1000, < 1/100); rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

* W okresie pogwarancyjnym zgłaszano przypadki wystąpienia autoimmunologicznego zapalenia wątroby z okresem wyczekiwania od kilku miesięcy do lat, które ustępowało po odstawieniu olmesartanu.

Zgłoszono pojedyncze przypadki rabdomiolizy związane w czasie z leczeniem lekami z grupy antagonistów receptorów angiotensyny II.

Dane dotyczące szczególnych grup pacjentów

Populacja pediatryczna

W trakcie dwóch badań klinicznych z udziałem dzieci i młodzieży (361 osób) w wieku od 1 do 17 lat monitorowano bezpieczeństwo olmesartanu medoxomilu. Chociaż charakter i nasilenie działań niepożądanych były podobne jak u dorosłych, częstość poniższych działań niepożądanych u dzieci była wyższa niż u dorosłych:

• krwawienia z nosa u dzieci są częstym działaniem niepożądanych (≥ 1/100 do < 1/10), o których nie zgłaszano u dorosłych pacjentów.
• w trakcie 3-tygodniowego badania podwójnie ślepego częstość występowania zawrotów głowy i bólu głowy wymagających leczenia była niemal dwukrotnie wyższa u dzieci w wieku od

6 do 17 lat w grupie otrzymującej wysokie dawki olmesartanu medoxomilu.

Ogólnie profil bezpieczeństwa olmesartanu medoxomilu u pacjentów pediatrycznych nie różnił się istotnie od profilu bezpieczeństwa u dorosłych pacjentów.

Pacjenci w wieku powyżej 65 roku życia

U pacjentów w podeszłym wieku hipotensja może występować nieco częściej (od „rzadko” do „czasem”).

Zgłaszanie możliwych działań niepożądanych

Zgłaszanie możliwych działań niepożądanych jest bardzo ważne w okresie pogwarancyjnym stosowania leku. Pozwala to na kontynuację monitorowania stosunku korzyści do ryzyka terapii. Osoby pracujące w ochronie zdrowia są proszone o zgłaszanie wszelkich możliwych działań niepożądanych.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Nie wymagane są szczególne warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

14 tabletek w blistrze, po 1 lub 2 blisterów w pudełku kartonowym.

Kategoria dystrybucji.

Na receptę.

Producent.

Berlin-Chemi AG.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Glinicker Weg 125, 12489 Berlin, Niemcy.

Producent.

Daiichi Sankyo Europe GmbH.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności. Leopoldstraße 1, 85276 Pfaffenhofen, Niemcy.

Producent.

Laboratorios Menarini S.A.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Alfons XII, 587, Badalona, Barcelona, 08918, Hiszpania.

Producent.

Menarini - von Heyden GmbH.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Leipziger Straße 7-13, 01097 Dresden, Niemcy.

Wnioskodawca.

Menarini International Operations Luxembourg S.A.

Lokalizacja wnioskodawcy.

1, Avenue de la Gare, L-1611 Luksemburg, Luksemburg.