Candesartan

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ lekowego zastosowania leku KANDESAR (CANDESAR)

SkÅ ad:

substancja czynna: candesartan;

1 tabletka zawiera 32 mg candesartanu cilexetilu;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna; skrobiÄ kukurydzianÄ; hydroksypropylocelulozÄ; makrogol; karboksymetylocelulozÄ wapniowÄ; stearynian magnezu; tlenek żelaza czerwony (E 172).

PostaÄ leku. Tabletka.

GÅ owne wÅ aÅ ciwoÅ ci fizykochemiczne: nieregularne, owalne tabletki w kolorze róÅ owym, z wygrawerowanym oznaczeniem „C” oraz „12” po obu stronach linii Å ciecia z jednej strony i z liniÄ Å ciecia – z drugiej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki dziaÅ ajÄ ce na ukÅ ad reninÄ -angiotensynowy. Proste leki – antagoniÅ ci receptora angiotensyny II. Kod ATC C09CA06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Angiotensyna II jest głównym hormonem układu renina-angiotensyna-aldosteron, odgrywającym kluczową rolę w patofizjologii nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz innych chorób układu sercowo-naczyniowego. Uczestniczy również w patogenezie hipertrofii i uszkodzeń narządów docelowych. Główne efekty fizjologiczne angiotensyny II, takie jak wazokonstrykcja, stymulacja wydzielania aldosteronu, regulacja gospodarki wodno-elektrolitowej oraz stymulacja wzrostu komórek, są wywoływane poprzez receptory typu 1 (AT1).

Właściwości farmakodynamiczne

Candesartan cilexetil jest lekiem prodrugowym przeznaczonym do doustnego stosowania. Szybko przekształca się w aktywną substancję czynną – candesartan – w wyniku hydrolizy estrów podczas wchłaniania z przewodu pokarmowego. Candesartan jest antagonistą receptorów angiotensyny II (ARA II), selektywnym wobec receptorów AT1, charakteryzującym się silnym wiązaniem i powolnym odłączaniem się od receptora. Nie wykazuje on aktywności agonistycznej.

Candesartan nie hamuje enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), który przekształca angiotensynę I w angiotensynę II i rozkłada bradykininę. Nie stwierdzono wpływu na działanie ACE ani wzmacniania działania bradykininy lub substancji P. W kontrolowanych badaniach klinicznych, w których porównywano candesartan z inhibitorami ACE, częstość występowania kaszlu była niższa u pacjentów leczonych candesartanem cilexetylem. Candesartan nie wiąże się i nie blokuje receptorów innych hormonów ani kanałów jonowych istotnych w regulacji układu sercowo-naczyniowego. Antagonizm wobec receptorów angiotensyny II (AT1) prowadzi do zależnego od dawki wzrostu stężenia reniny, angiotensyny I i angiotensyny II we krwi oraz do obniżenia stężenia aldosteronu we krwi.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie i rozkład

Po doustnym podaniu candesartan cilexetil przekształca się w aktywną substancję czynną – candesartan. Bezpośrednia biodostępność candesartanu wynosi około 40% po doustnym podaniu roztworu candesartanu cilexetilu. Względna biodostępność postaci leku w tabletkach w porównaniu z roztworem do doustnego stosowania wynosi około 34%. Obliczona bezwzględna biodostępność tabletek wynosi zatem 14%. Średnie maksymalne stężenie surowicy (Cmax) osiągane jest po 3–4 godzinach od przyjęcia tabletki. Stężenia surowicy candesartanu rosną liniowo wraz ze wzrostem dawki w zakresie terapeutycznym. Nie zaobserwowano różnic w farmakokinetyce candesartanu związanych z płcią. Spożycie pokarmu nie wpływa na pole pod krzywą „stężenie surowicy – czas” (AUC) candesartanu.

Candesartan w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza krwi (powyżej 99%). Wyglądałowy objętość rozkładu candesartanu wynosi 0,1 l/kg.

Spożycie pokarmu nie wpływa na biodostępność candesartanu.

Metabolizm i wydalanie

Candesartan jest wydalany głównie w niezmienionej formie z moczem i żółcią, a jedynie w niewielkim stopniu – poprzez wątrobowy metabolizm (CYP2C9). Według danych z badań in vitro, nie przewiduje się interakcji in vivo z lekami, których metabolizm zależy od izoenzymów CYP1A2, CYP2A6, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP2E1 lub CYP3A4 cytochromu P450. Ostateczny okres półtrwania candesartanu wynosi około 9 godzin. Nie stwierdza się kumulacji po wielokrotnym podawaniu.

Całkowity klirens osoczowy candesartanu wynosi około 0,37 ml/min/kg, z klirensem nerkowym wynoszącym około 0,19 ml/min/kg. Wydalanie candesartanu przez nerki odbywa się zarówno przez filtrację kłębuszkową, jak i aktywną sekrecję kanalikową. Po doustnym podaniu dawki znacznika radioizotopowego 14C candesartanu cilexetilu około 26% dawki wydala się z moczem w postaci candesartanu i 7% w postaci nieaktywnego metabolitu, podczas gdy około 56% dawki odnajduje się w kale w postaci candesartanu i 10% w postaci nieaktywnego metabolitu.

Farmakokinetyka w specjalnych grupach pacjentów

U pacjentów starszych (od 65 roku życia) Cmax i AUC candesartanu są podwyższone odpowiednio o około 50% i 80% w porównaniu z pacjentami młodszej wieku. Jednak odpowiedź ciśnieniowa i częstość działań niepożądanych po podaniu dawki leku Candesar są podobne u pacjentów młodszych i starszych (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

U pacjentów z upośledzoną funkcją nerek w stopniu lekkim i umiarkowanym Cmax i AUC candesartanu wzrastały przy wielokrotnym podawaniu o około 50% i 70% odpowiednio, ale t1/2 pozostawał niezmieniony w porównaniu z pacjentami z normalną funkcją nerek. Odpowiednie zmiany u pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek w stopniu ciężkim wynosiły odpowiednio około 50% i 110%. Ostateczny t1/2 candesartanu był około dwukrotnie dłuższy u pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek w stopniu ciężkim. AUC candesartanu u pacjentów poddawanych hemodializie była zbliżona do wartości obserwowanej u pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek w stopniu ciężkim.

W dwóch badaniach obejmujących pacjentów z upośledzeniem funkcji wątroby w stopniu umiarkowanym zaobserwowano wzrost średniej AUC candesartanu o około 20% w jednym badaniu i o 80% w drugim (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Brak doświadczenia w stosowaniu leku u pacjentów z upośledzeniem funkcji wątroby w stopniu ciężkim.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie nadciśnienia tętniczego u dorosłych.

Leczenie dorosłych pacjentów z niewydolnością serca i zaburzeniem czynności skurczowej lewej komory (frakcja wyrzutowa lewej komory ≤ 40%): w przypadkach nietolerancji inhibitorów ACE lub jako terapia uzupełniająca do terapii inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) u pacjentów z niewydolnością serca objawową mimo optymalnego leczenia, w przypadku nietolerancji antagonistów receptorów mineralokortykoidowych.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na candesartan cilexetil lub którykolwiek z substancji pomocniczych.

Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby i/lub cholestaza.

Jednoczesne stosowanie leku Candesar z lekami zawierającymi aliskiren jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami funkcji nerek (eGFR [szybkość filtracji kłębuszkowej] < 60 ml/min/1,73 m²).

Okres ciąży lub karmienia piersią. Planowanie ciąży. Wiek dziecięcy.

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Leki badane w badaniach farmakokinetycznych obejmowały hydrochlorotiazyd, warfarynę, digoksynę, doustne środki antykoncepcyjne (czyli etyniloestradiol/lewonorgestrel), glibenklamid, nifedypinę oraz enalapryl. Nie zaobserwowano klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych z tymi lekami.

Jednoczesne stosowanie moczopierów zatrzymujących potas, leków potasu, zamienników soli zawierających potas lub innych leków (np. heparyny) może zwiększać stężenia potasu. Należy odpowiednio monitorować poziom potasu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Donoszono o odwracalnym wzroście stężeń litu w surowicy i toksyczności przy jednoczesnym stosowaniu litu z inhibitorami ACE. Podobny efekt może występować przy stosowaniu BRA II. Stosowanie candesartanu z litem nie jest zalecane. Jeśli konieczne jest zastosowanie tej kombinacji, zaleca się staranne monitorowanie stężenia litu w surowicy.

Przy jednoczesnym stosowaniu BRA II z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ) (czyli selektywnymi inhibitorami COX-2, kwasem acetylosalicylowym (> 3 g/dobę) i nieselektywnymi NLPZ) może występować osłabienie efektu przeciw nadciśnieniowego.

Tak jak przy stosowaniu inhibitorów ACE, jednoczesne stosowanie BRA II i NLPZ zwiększa ryzyko pogorszenia funkcji nerek, w tym ostrej niewydolności nerek, oraz podwyższenia stężenia potasu, szczególnie u pacjentów z już obniżoną funkcją nerek. Kombinację należy stosować z ostrożnością, szczególnie u pacjentów starszych. Pacjent powinien otrzymać odpowiednie nawodnienie, a także należy zwrócić uwagę na monitorowanie funkcji nerek po rozpoczęciu terapii wspomagającej i okresowo w dalszym jej przebiegu.

Dane badania klinicznego wskazują, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) za pomocą jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskirenu wiąże się z większą częstością działań niepożądanych, takich jak hipotensja, hiperkaliemia i pogorszenie funkcji nerek (w tym ostra niewydolność nerek), w porównaniu ze stosowaniem leku oddziałującego na RAAS samodzielnie.

Szczególne zagadnienia dotyczące stosowania.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)

Istnieją dowody, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II lub aliskiren powoduje zwiększone ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej, hiperkaliemii oraz pogorszenia funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). Dlatego podwójna blokada RAAS za pomocą jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II lub aliskiren nie jest zalecana. Jeżeli terapia podwójną blokadą jest uznawana za absolutnie konieczną, powinna być prowadzona wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy ścisłym monitorowaniu czynności nerek, poziomu elektrolitów oraz ciśnienia tętniczego.

Nie należy jednoczesnie stosować inhibitorów ACE i blokerów receptora angiotensyny II u pacjentów z niewydolnością nerek spowodowaną cukrzycą.

Zaburzenia czynności nerek

Podobnie jak przy stosowaniu innych leków hamujących układ renina-angiotensyna-aldosteron, u wrażliwych pacjentów przyjmujących Candesartan można oczekiwać zmian czynności nerek.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i zaburzeniami czynności nerek leczonych lekiem Candesartan zaleca się okresowe monitorowanie stężenia potasu i kreatyniny w surowicy krwi. Doświadczenie stosowania leku u pacjentów z bardzo ciężkim zaburzeniem czynności nerek lub w stadium terminalnym (klirens kreatyniny < 15 ml/min) jest ograniczone. U takich pacjentów dawkę leku Candesartan należy dobrać ostrożnie, monitorując ciśnienie tętnicze.

U pacjentów z niewydolnością serca badania powinny obejmować okresową ocenę czynności nerek, szczególnie u osób starszych (75 lat i więcej) oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Podczas doboru dawki leku Candesartan zaleca się monitorowanie stężenia kreatyniny i potasu w surowicy krwi.

Stosowanie łącznie z inhibitorami ACE w niewydolności serca

Ryzyko działań niepożądanych, szczególnie hipotensji, hiperkaliemii i pogorszenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek), wzrasta przy stosowaniu leku Candesartan w połączeniu z inhibitorami ACE. Potrójna kombinacja inhibitora ACE, antagonisty receptora mineralokortykoidowego i kandesartanu nie jest również zalecana. Stosowanie tych kombinacji powinno odbywać się wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy ścisłym monitorowaniu czynności nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego.

Nie należy jednoczesnie stosować inhibitorów ACE i blokerów receptora angiotensyny II u pacjentów z niewydolnością nerek spowodowaną cukrzycą.

Hemodializa

Podczas dializy ciśnienie tętnicze może być szczególnie wrażliwe na blokadę receptorów AT1 z powodu zmniejszenia objętości osocza krwi i aktywacji układu renina-angiotensyna-aldosteron. Dlatego u pacjentów poddawanych hemodializie dawkę leku Candesartan należy dobrać ostrożnie, monitorując ciśnienie tętnicze.

Stenoza tętnicy nerkowej

Leki oddziałujące na układ renina-angiotensyna-aldosteron, w tym antagoniści receptora angiotensyny II (ARB), mogą powodować wzrost stężenia kwasu moczowego i kreatyniny w surowicy krwi u pacjentów z dwustronną stenozą tętnic nerkowych lub stenozą tętnicy jedynego nerki.

Przeszczepienie nerki

Brak doświadczenia w stosowaniu leku Candesartan u pacjentów z niedawno przeszczepionym nerkiem.

Hipotensja tętnicza

U pacjentów z niewydolnością serca leczenie lekiem Candesartan może powodować hipotensję. Może ona również występować u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i wewnątrznaczyniowym zmniejszeniem objętości krwi krążącej, np. u osób przyjmujących wysokie dawki diuretyków. Należy ostrożnie rozpoczynać terapię i podjąć środki korygujące hipowolemię.

Znieczulenie i zabiegi chirurgiczne

U pacjentów leczonych antagonistami angiotensyny II podczas znieczulenia i zabiegów chirurgicznych może wystąpić hipotensja spowodowana blokadą układu renina-angiotensyna. Bardzo rzadko hipotensja może być ciężka i wymagać wstrzykiwania dożylnego płynów i/lub leków zwężających naczynia.

Stenoza zastawek aortalnej i mitralnej (obstrukcyjna kardiomiopatia przerostowa)

Podobnie jak przy stosowaniu innych leków rozszerzających naczynia, należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z hemodynamicznie istotną stenozą zastawki aortalnej lub mitralnej albo obstrukcyjną kardiomiopatią przerostową.

Pierwotny hiperaldosteronizm

Pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem w większości przypadków nie odpowiadają na leki przeciwnadciśnieniowe działające poprzez hamowanie układu renina-angiotensyna-aldosteron. Dlatego stosowanie leku Candesartan w tej populacji nie jest zalecane.

Hiperkaliemia

Jednoczesne stosowanie leku Candesartan z diuretykami zatrzymującymi potas, preparatami potasu, zamiennikami soli zawierającymi potas lub innymi lekami mogących zwiększać stężenie potasu (np. heparyną) może prowadzić do podwyższenia stężenia potasu w surowicy krwi u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Należy odpowiednio monitorować poziom potasu.

U pacjentów z niewydolnością serca leczonych lekiem Candesartan może wystąpić hiperkaliemia. Zaleca się okresowe monitorowanie stężenia potasu w surowicy krwi. Kombinacja inhibitora ACE, diuretyku zatrzymującego potas (np. spironolaktonu) i leku Candesartan nie jest zalecana; jej stosowanie należy rozważyć wyłącznie po dokładnej ocenie potencjalnych korzyści i ryzyka.

Ogólne

U pacjentów, u których tonus naczyń i czynność nerek zależą głównie od aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron (np. pacjenci z ciężką niewydolnością serca lub podstawową chorobą nerek, w tym stenozą tętnicy nerkowej), leczenie innymi lekami oddziałującymi na ten układ wiązano z ostrą hipotensją, azotemią, oligurią lub rzadko – z ostrą niewydolnością nerek. Możliwość takich efektów nie może być wykluczona przy stosowaniu ARB. Podobnie jak przy stosowaniu innych leków przeciwnadciśnieniowych, nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego u pacjentów z kardiomiopatią ischemiczną lub chorobą naczyniowo-mózgową niedokrwienną może prowadzić do zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu.

Efekt przeciwnadciśnieniowy kandesartanu może być nasilany przez inne leki obniżające ciśnienie tętnicze, niezależnie od tego, czy są one stosowane jako leki przeciwnadciśnieniowe, czy też z innych wskazań.

Lek Candesartan zawiera laktozę. Pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktoazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie należy podawać tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie leku w czasie ciąży jest przeciwwskazane. Candesartan nie jest zalecany w okresie karmienia piersią.

Ciąża

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka teratogenności po stosowaniu inhibitorów ACE w I trymestrze ciąży nie pozwalają na jednoznaczne wnioski; jednakże nie można wykluczyć niewielkiego wzrostu ryzyka. Ponieważ brakuje kontrolowanych danych epidemiologicznych dotyczących ryzyka przy stosowaniu ARB, podobne ryzyka istnieją również w przypadku stosowania tej klasy leków. Kobietom planującym zajście w ciążę należy przepisać alternatywne leczenie przeciwnadciśnieniowe o potwierdzonym profilu bezpieczeństwa w ciąży. Jeżeli ciąża zostanie zdiagnozowana, leczenie lekami ARB należy natychmiast przerwać i, jeśli konieczne, rozpocząć alternatywną terapię.

Noworodki, których matki przyjmowały ARB, wymagają ścisłego monitorowania pod kątem hipotensji tętniczej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne zagadnienia dotyczące stosowania”).

Karmienie piersią

Ponieważ brakuje informacji dotyczących stosowania leku Candesartan w okresie karmienia piersią, Candesartan nie jest zalecany. Należy rozważyć alternatywne metody leczenia o lepiej poznanych profilach bezpieczeństwa w okresie karmienia piersią, szczególnie podczas karmienia noworodków lub wcześniaków.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Nie przeprowadzono badań wpływu kandesartanu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Należy jednak wziąć pod uwagę, że podczas leczenia lekiem Candesartan może czasem wystąpić zawroty głowy lub zwiększona zmęczliwość.

Sposób stosowania i dawki.

Candesartan należy przyjmować 1 raz dziennie, niezależnie od spożycia posiłków. Przyjmowanie pokarmu nie wpływa na biodostępność candesartanu.

Tabletkę można podzielić na dwie równe części.

Lek Candesartan, tabletki 32 mg, nie jest przeznaczony do początkowego leczenia nadciśnienia tętniczego lub niewydolności serca.

Dawkowanie w nadciśnieniu tętniczym

Zalecana dawka początkowa i typowa dawka utrzymania leku Candesartan wynosi 8 mg 1 raz dziennie. W większości przypadków efekt przeciw nadciśnieniowy osiągany jest w ciągu 4 tygodni. U niektórych pacjentów z niewystarczającą kontrolą ciśnienia tętniczego dawkę można zwiększyć do 16 mg 1 raz dziennie, a maksymalnie do 32 mg 1 raz dziennie. Leczenie wymaga dostosowania dawki w zależności od odpowiedzi ciśnienia tętniczego. Candesartan można również stosować razem z innymi lekami przeciw nadciśnieniowymi (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne środki ostrożności”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Właściwości farmakologiczne”). Stwierdzono, że dodanie hydrochlorotiazydu zapewnia dodatkowy efekt przeciw nadciśnieniowy przy różnych dawkach leku Candesartan.

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie jest wymagana korekta dawki początkowej u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z obniżoną objętością krwi krążącej w naczyniach

U pacjentów z ryzykiem wystąpienia hipotensji tętniczej, takich jak pacjenci odwodnieni, może być wskazane zastosowanie dawki początkowej 4 mg (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek

Dawką początkową u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek, w tym u pacjentów poddawanych hemodializie, jest 4 mg. Dawkę należy dobrać indywidualnie w zależności od odpowiedzi na leczenie. Doświadczenie w stosowaniu leku u pacjentów z bardzo ciężkim zaburzeniem funkcji nerek lub w stadium terminalnym (klirens kreatyniny < 15 ml/min) jest ograniczone (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby łagodnego i umiarkowanego stopnia zalecaną dawką początkową jest 4 mg 1 raz dziennie. Dawkę można dostosować w zależności od odpowiedzi na leczenie. Candesartan jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby i/lub cholestazą (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Właściwości farmakologiczne”).

Pacjenci niebłoniastego pochodzenia

U pacjentów niebłoniastego pochodzenia efekt przeciw nadciśnieniowy candesartanu jest słabszy niż u pacjentów innych grup etnicznych. W związku z tym konieczność zwiększenia dawki leku Candesartan i leczenia wspomagającego w celu kontroli ciśnienia tętniczego może występować częściej u pacjentów niebłoniastego pochodzenia niż u pacjentów innych grup etnicznych (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Dawkowanie w niewydolności serca

Typową zalecaną dawką początkową leku Candesartan jest 4 mg 1 raz dziennie. Zwiększenie dawki do docelowej wartości 32 mg 1 raz dziennie (dawka maksymalna) lub najwyższej dawki tolerowanej przez pacjenta odbywa się przez podwajanie dawki w odstępach nie krótszych niż 2 tygodnie (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”). Badanie pacjentów z niewydolnością serca zawsze powinno obejmować ocenę funkcji nerek, w tym monitorowanie stężenia kreatyniny i potasu w surowicy. Candesartan można stosować razem z innymi lekami stosowanymi w leczeniu niewydolności serca, w tym z inhibitorami ACE, blokerami kanałów wapniowych, diuretykami i digitalisem lub kombinacją tych leków. U pacjentów z objawami niewydolności serca, mimo optymalnego standardowego leczenia niewydolności serca, przy nietolerancji antagonistów receptorów mineralokortykoidowych Candesartan można stosować jednocześnie z inhibitorami ACE. Nie zaleca się stosowania kombinacji inhibitora ACE, diuretyku zatrzymującego potas i leku Candesartan; jej zastosowanie jest możliwe tylko po dokładnej ocenie potencjalnych korzyści i ryzyka (patrz sekcje „Szczególne środki ostrożności”, „Efekty niepożądane” i „Właściwości farmakologiczne”).

Osobne grupy pacjentów

Nie jest wymagana korekta dawki początkowej u pacjentów w podeszłym wieku, pacjentów z obniżoną objętością krwi krążącej w naczyniach, z zaburzeniem funkcji nerek, z zaburzeniem funkcji wątroby łagodnego lub umiarkowanego stopnia.

Dzieci. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania Candesartanu u dzieci nie zostały ustalone.

Przedawkowanie.

Objawy

Ze względu na właściwości farmakologiczne leku można przewidywać, że głównymi objawami przedawkowania będą najprawdopodobniej hipotensja objawowa i zawroty głowy. W niektórych przypadkach przedawkowania (przy podaniu do 672 mg cilexetylu candesartanu) donoszono o pełnym wyzdrowieniu pacjentów bez powikłań.

Leczenie

W przypadku wystąpienia objawowej hipotensji tętniczej należy zastosować leczenie objawowe i monitorować parametry życiowe. Pacjent powinien leżeć w pozycji leżącej z uniesionymi nogami. Jeśli to nie wystarcza, należy zwiększyć objętość osocza za pomocą infuzji, np. roztworu fizjologicznego. Jeśli powyższe środki nie są skuteczne, można stosować leki sympatomimetyczne. Candesartan nie jest usuwany przez hemodializę.

Efekty uboczne.

Leczenie nadciśnienia tętniczego

Efekty uboczne obserwowane podczas badań były łagodne i przemijające. Nie zaobserwowano związku ogólnej częstości występowania działań niepożądanych z dawką lub wiekiem. Liczba przypadków odstawienia leczenia z powodu wystąpienia działań niepożądanych była podobna zarówno przy leczeniu candesartanu cilexetylem (3,1%), jak i placebo (3,2%).

W analizie uogólnionej danych z badań klinicznych u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, efekty uboczne definiowano jako działania niepożądane związane z zastosowaniem candesartanu cilexetylu, których częstość była o co najmniej 1% wyższa niż przy stosowaniu placebo. Zgodnie z tym kryterium najczęściej zgłaszanymi efektami ubocznymi były zawroty głowy/obrzęczenia, ból głowy oraz infekcje dróg oddechowych.

Poniższa tabela przedstawia działania niepożądane zgłoszone podczas badań klinicznych oraz obserwacji pozarejestrowych.

W tabelach tego rozdziału stosowane są następujące definicje częstości: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do <1/10); rzadko (≥ 1/1000 do <1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10 000 do <1/1000); nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnego materiału).

Wyniki badań laboratoryjnych

W większości przypadków lek Candesar nie wykazywał klinicznie istotnego wpływu na typowe parametry laboratoryjne. Jak przy stosowaniu innych leków wpływających na układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaobserwowano niewielkie zmniejszenie stężenia hemoglobiny. Zazwyczaj nie ma potrzeby rutynowego monitorowania badań laboratoryjnych u pacjentów przyjmujących Candesar. Jednak u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek zaleca się okresowe kontrolowanie stężenia potasu i kreatyniny w surowicy krwi.

W poniższej tabeli przedstawiono reakcje niepożądane, o których wiadomości uzyskano w trakcie badań klinicznych oraz obserwacji pogwarancyjnych.

Wyniki badań laboratoryjnych

U pacjentów otrzymujących Candesartan w leczeniu niewydolności serca często obserwowano hiperkaliemię oraz zaburzenia funkcji nerek. Zaleca się okresowe monitorowanie stężenia kreatyniny i potasu w surowicy (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny do Nadzoru Farmakologicznego (AISF) pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletów w blisterze, po 1 lub 3 blistery w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

San Pharmaceutical Industries Limited.

Sun Pharmaceutical Industries Limited.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca wykonywania działalności.

wioska Ganguwala, Paonta Sahib, dystrykt Sirmour, Himachal Pradesh 173025, Indie.

V. Ganguwala, Paonta Sahib, District Sirmour, Himachal Pradesh 173025, India.