Butolar®

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ a stosowania leku Butolar® (BUTOLAR®)

SkÅ ad:

substancja czynna: butorfanolu tartrian;

1 ml preparatu zawiera butorfanolu tartrianu w przeliczeniu na 100 % substancjÄ bezwodnÄ 2 mg;

substancje pomocnicze: kwas cytrynowy jednowodny, cytrynian sodu, chlorek sodu, woda do wstrzykiwań.

PostaÄ leku. Roztwór do wstrzykiwaÅ„.

GÅ ówne wÅ asnoÅ ci fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna. Analgetyki opioidowe. Pochodne morfiny. Butorfanol.

Kod ATC N02A F01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Butorfanol – lek przeciwbólowy z grupy opioidów, działający jako agonista receptorów kappa-opioidowych i mieszany agonista/antagonista receptorów mu-opioidowych, zmieniający postrzeganie bodźców bólowych na poziomie ośrodkowego układu nerwowego (OUN).

Własność antagonistyczną względem opioidów butorfanolu tartrat ma aktywność porównywalną do aktywności naltreksofu, 30-krotnie przewyższa aktywność pentazocyny i wynosi 1/40 aktywności naloksonu. W zakresie hamowania oddychania wstrzyknięcie dożylnego 2 mg butorfanolu można porównać z działaniem 10 mg morfiny; przy podaniu 4 mg butorfanolu nie zaobserwowano nasilenia tego efektu, natomiast czas trwania efektu zależy od dawki podanej leku.

Hamowanie czynności oddechowej wywozane przez butorfanol może być zniesione przez nalokson.

Butorfanol, podobnie jak inne mieszane agonisty/antagonisty o wysokiej powinowactwie do receptorów kappa, może czasem powodować nieprzyjemne efekty psychomimetyczne.

Początek działania przeciwbólowego butorfanolu zależy od sposobu podania: po kilku minutach po podaniu dożylnym i po 10–15 minutach po wstrzyknięciu domięśniowym. Maksymalne działanie przeciwbólowe osiągane jest po 1–2 godzinach.

Czas trwania działania przeciwbólowego zależy od charakteru bólu i od sposobu podania leku, jednak zazwyczaj wynosi 3–4 godziny przy podaniu domięśniowym i dożylnym.

Farmakokinetyka.

Butorfanol szybko wchłania się po wstrzyknięciu domięśniowym. Po podaniu 1 mg leku maksymalne stężenie butorfanolu w osoczu osiągane jest w ciągu 20–40 minut.

Średnie parametry farmakokinetyczne leku 2 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań, u różnych grup wiekowych a)

Wiązanie butorfanolu z białkami osocza nie zależy od jego stężenia i wynosi około 80 %, gdy lek stosuje się w takim samym zakresie dawkowania, jak w praktyce klinicznej: do 7 mg/ml. Lek przenika przez barierę krew–mózg i łożysko oraz przenika do mleka matki.

Butolar® podlega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie i wydalany jest z organizmu w postaci metabolitów utlenionych i skoniugowanych. Mniej niż 5 % podanego dożylnie leku wydala się z moczem w niezmienionej formie.

Butolar® wydala się z organizmu z moczem i kałem. Głównym metabolitem butorfanolu obecnym w moczu jest hydroksybutorfanol (49 % dawki podanej doustnie). Z moczem wydala się również niewielka ilość norbutorfanolu (mniej niż 5 %).

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawowe bólu średniego i silnego stopnia, w tym bólu w okresie popołożennym, w celu złagodzenia bólu w chirurgii szczękowo-twarzowej, w migrenie, w premedykacji przed zabiegiem chirurgicznym lub narkozem jako uzupełnienie zrównoważonej anestezji, a także w celu złagodzenia bólu porodowego.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na butorfanol lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu. Ciężkie zaburzenia czynności wątroby i/lub nerek.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Benzodiazepiny i inne leki depresyjne OUN. Ze względu na addytywny efekt farmakologiczny jednoczesne stosowanie benzodiazepin lub innych leków depresyjnych OUN, takich jak alkohol, inne środki uspokajające/środków nasennych, barbiturany, leki przeciwlękowe, środki uspokajające, leki rozkurczowe mięśni, blokery receptorów histaminowych H1, znieczulenia ogólne, neuroleptyki oraz inne opioidy, może zwiększyć ryzyko hipotensji tętniczej, depresji oddechowej, głębokiego uspokojenia, śpiączki i śmierci. Farmaceutycznie butorfanol jest niezgodny z diazepamem, barbituranami.

Stosowanie butorfanolu w połączeniu z czystymi agonistami receptorów opioidowych (np. z morfiną) może prowadzić do zmniejszenia się działania przeciwbólowego lub wystąpienia stanu abstynencyjnego.

Buprenorfina (w tym wcześniejsza terapia) osłabia działanie innych opioidowych leków przeciwbólowych.

Oslabia działanie metoklopramidu.

Leki serotonergiczne. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu opioidów i leków wpływających na serotonergiczny układ neuroprzekaźnikowy, w tym antagonistów receptorów serotoniny 5-HT3, selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), trójcyklicznych leków przeciwdrgawkowych, tryptanów, niektórych miorelaksantów (np. mirtazapin, trazodon, tramadol), inhibitorów monoaminooksydazy (MAO) (przepisywanych w leczeniu zaburzeń psychicznych), ponieważ może dojść do rozwoju potencjalnie zagrożującego życia zespołu serotonergicznego. Jeżeli jednoczesne stosowanie jest uzasadnione, należy dokładnie obserwować pacjenta, szczególnie na początku leczenia i podczas korekty dawki. Należy przerwać wstrzykiwania butorfanolu, jeśli podejrzewa się zespół serotonergicznego.

Z ostrożnością należy stosować lek jednoczesnie z inhibitorami MAO również ze względu na możliwe pobudzenie lub depresję OUN z rozwojem kryzów hiper- lub hipotensyjnych, wysoką częstość występowania komę hiperpirksemicznej (na początek, w celu oceny efektu interakcji, dawkę należy zmniejszyć do 1/4 zaleconej dawki).

Leki o działaniu antycholinergicznym, leki przeciwwodniacze (w tym loperamid) zwiększają ryzyko wystąpienia zaparć aż do niedrożności jelit, zatrzymania moczu i depresji OUN.

Wspomaga działanie hipotensyjne leków obniżających ciśnienie tętnicze (w tym blokerów zwojów, diuretyków).

Nalokson osłabia działanie opioidowych leków przeciwbólowych, a także wywołane przez nie depresję oddychania i OUN.

Naltrekson przyspiesza pojawienie się objawów zespołu abstynencyjnego na tle uzależnienia narkotykowego (objawy mogą pojawić się już po 5 minutach od podania leku, trwają przez 48 godzin, charakteryzują się trwałością i trudnościami w ich wygaszeniu); osłabia działanie opioidowych leków przeciwbólowych (działanie przeciwbólowe, przeciwwodniacze, przeciwkaszelne); nie wpływa na objawy spowodowane reakcją histaminową.

Butorfanol nie zapobiega objawom zespołu abstynencyjnego i nie złagadza ich przy uzależnieniu narkotykowym (w tym na tle fentanylu).

Stosowanie w zrównoważonej anestezji. Łączne działanie na hamowanie czynności oddechowej wszystkich leków stosowanych w znieczuleniu ogólnym i podawanych dożylnie może prowadzić do obniżenia wentylacji płuc lub duszności. Dlatego w przypadku zrównoważonej anestezji lek należy stosować tylko w wyjątkowych przypadkach jako lek dodatkowy i przy jednoczesnym wspomaganiu czynności oddechowej chorego.

Szczególne środki ostrożności.

Uzależnienie od środków odurzających. Preparat nie jest zalecany dla pacjentów uzależnionych od środków odurzających. Jako antagonist opioidów może wywoływać zespół odstawienia. Przed rozpoczęciem leczenia pacjenci ci powinni przejść specjalny program terapeutyczny.

Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu preparatu pacjentom, którzy niedawno wielokrotnie stosowali leki przeciwbólowe opioidowe, ponieważ trudno ocenić ich tolerancję na działanie opioidów.

Złego użytkowania i uzależnienie. Znane są pojedyncze przypadki nadużywania i uzależnienia od butorfanolu tartrianu, które wystąpiły podczas leczenia przewlekłych stanów bólowych u pacjentów ambulatoryjnych. Ogólnie pacjenci leczeni opioidami przez dłuższy czas są narażeni na większe ryzyko uzależnienia od preparatu.

Pacjentów należy poinformować, że stosowanie wstrzyknięć butorfanolu tartrianu, nawet zgodnie z zaleceniami, może prowadzić do uzależnienia, nadużywania i nieprawidłowego użytkowania, co może skutkować przedawkowaniem i śmiercią.

Ryzyko jednoczesnego stosowania z benzodiazepinami lub innymi lekami depresyjnymi OUN. Jednoczesne stosowanie opioidów z benzodiazepinami lub innymi lekami depresyjnymi OUN (np. niebenzodiazepinowymi lekami uspokajającymi/przeciwlękowymi, lekami przeciwlękowymi, miorelaksantami, ogólnymi anestetykami, lekami przeciwwszczególnymi i innymi, alkoholem) może prowadzić do głębokiego uspokojenia, depresji oddechowej, śpiączki i skutku śmiertelnego. U pacjentów, dla których inne opcje leczenia są niewystarczające, przy jednoczesnym stosowaniu butorfanolu i benzodiazepin lub innych leków depresyjnych OUN, dawkowanie i czas trwania leczenia należy ograniczyć do minimum koniecznego. Pacjentów należy dokładnie monitorować pod kątem objawów i objawów depresji oddechowej i uspokojenia.

Niewydolność nadnerczy. Zgłaszano przypadki niewydolności nadnerczy podczas stosowania opioidów, zazwyczaj po dłuższym niż 1 miesiąc stosowaniu. Objawy niewydolności nadnerczy mogą obejmować objawy niestosunkowe, w tym wymioty, anoreksję, osłabienie, zmęczenie, zawroty głowy i obniżenie ciśnienia tętniczego. Posiadane informacje nie identyfikują żadnych konkretnych opioidów najczęściej powiązanych z niewydolnością nadnerczy.

Niedobór androgenów. Zanotowano przypadki niedoboru androgenów przy długotrwałym stosowaniu opioidów.

Urazy głowy i ciśnienie wewnątrzczaszkowe. Stosować z dużą ostrożnością i pod ścisłym nadzorem personelu medycznego. U pacjentów z urazem głowy preparat butorfanol, podobnie jak inne opioidy, może zwiększać poziom dwutlenku węgla w organizmie, podnosić ciśnienie płynu mózgowo-rdzeniowego, zwężać źrenice, wywoływać zaburzenia psychiczne i w ten sposób maskować rozwój obrazu klinicznego urazu głowy. Należy unikać stosowania wstrzyknięć butorfanolu tartrianu u pacjentów z zaburzeniami świadomości lub w śpiączce.

Depresja funkcji oddechowej. Stosować z dużą ostrożnością i pod ścisłym nadzorem personelu medycznego. Zgłaszano poważne, zagrożenie dla życia/śmiertelne depresje funkcji oddechowej przy stosowaniu opioidów, nawet w zalecanych dawkach. Preparaty z grupy mieszanych agonistów/antagonistów receptorów opioidowych mogą powodować depresję funkcji oddechowej, szczególnie u pacjentów stosujących leki wpływające na OUN oraz u pacjentów z chorobami OUN lub zaburzeniami funkcji oddechowej. Depresja oddechowa, jeśli nie zostanie natychmiast rozpoznana i leczona, może prowadzić do zatrzymania oddechu i skutku śmiertelnego. Zatrzymanie dwutlenku węgla (CO2) w wyniku wywołanej opioidami depresji oddechowej może nasilać efekt uspokajający opioidów.

Chociaż poważna, zagrożenie dla życia lub śmiertelna depresja oddechowa może wystąpić w dowolnym momencie podczas stosowania wstrzyknięć butorfanolu tartrianu, największe ryzyko pojawia się na początku terapii lub po zwiększeniu dawki. Należy dokładnie monitorować pacjentów pod kątem objawów depresji oddechowej, szczególnie w ciągu pierwszych 24–72 godzin od rozpoczęcia terapii i po zwiększeniu dawki butorfanolu. Ważnym czynnikiem zmniejszającym ryzyko depresji oddechowej jest odpowiednie dozowanie i dozowanie butorfanolu tartrianu. Przedawkowanie podczas przejścia pacjentów z innego leku opioidowego na butorfanol może prowadzić do śmiertelnego przedawkowania pierwszą dawką. Opioidy mogą powodować zaburzenia oddechowe związane ze snem, w tym centralne bezdechy senny (CSA) i hipoksemię związaną ze snem. Stosowanie opioidów zwiększa ryzyko rozwoju CSA w zależności od dawki. Pacjentom z CSA należy zmniejszyć dawkę opioidów.

Pacjenci z ciężką przewlekłą obturacyjną chorobą płuc, a także pacjenci z istotnie obniżonym rezerwem oddechowym, hipoksją, hiperkapnią lub wcześniejszą depresją oddechową, którzy otrzymywali wstrzyknięcia butorfanolu tartrianu, nawet w zalecanych dawkach, są narażeni na zwiększone ryzyko obniżenia aktywności ośrodka oddechowego, w tym apnei. Zagrożenie dla życia depresja oddechowa występuje częściej u starszych pacjentów, chorych na kacheksję lub osłabionych.

Należy dokładnie monitorować takich pacjentów, szczególnie na początku stosowania butorfanolu, przy zwiększaniu jego dawki oraz przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami depresyjnymi oddechowymi. Jako alternatywę należy rozważyć możliwość stosowania nieopioidowych leków przeciwbólowych u tych pacjentów.

Choroby wątroby lub nerek. Lek jest przeciwwskazany przy ciężkich zaburzeniach funkcji wątroby i nerek. Butorfanol należy stosować z ostrożnością przy chorobach wątroby lub nerek o lekkim i średnim nasileniu, choć badania laboratoryjne nie wykazały żadnych odchyleń w analizach przy stosowaniu preparatu. W przypadku wystąpienia zaburzeń funkcji nerek lub wątroby należy wprowadzić zmiany w schemacie przyjmowania leku.

Ryzyko stosowania u pacjentów z zaburzeniami przewodu pokarmowego. Wstrzyknięć butorfanolu nie należy stosować pacjentom z niedrożnością przewodu pokarmowego, w tym z niedrożnością jelita spowodowaną paraliżem. Butorfanol może wywoływać skurcz zwieracza Oddiego. Opioidy mogą również powodować wzrost poziomu amylazy we krwi. Należy monitorować pacjentów z chorobami dróg żółciowych, w tym z ostrym zapaleniem trzustki, pod kątem pogorszenia objawów choroby.

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy. Butorfanol zwiększa poziom czynności serca, szczególnie w obiegu płucnym, dlatego przy ostrym zespole wieńcowym, zaburzonej funkcji komór lub niedostateczności wieńcowej preparat należy przepisywać pacjentom tylko w przypadkach, gdy oczekiwana korzyść znacznie przewyższa potencjalne ryzyko.

Ciężka nadciśnienie tętnicze po podaniu preparatu obserwowano tylko w rzadkich przypadkach. W przypadku rozwoju nadciśnienia tętniczego należy przerwać stosowanie preparatu i rozpocząć leczenie lekami przeciwciśnieniowymi. Zgłaszano również o skuteczności stosowania naloksonu u pacjentów, którzy nie są uzależnieni od opioidów.

Zespół serotoniny. Opioidy mogą powodować rzadki, ale potencjalnie zagrożenie dla życia stan wynikający z jednoczesnego przyjmowania leków serotonergicznych. Pacjentów należy uprzedzić o objawach zespołu serotoniny i konieczności natychmiastowego skontaktowania się z lekarzem, jeśli objawy się rozwiną.

Znieczulenie zrównoważone. Łączne działanie depresyjne na funkcję oddechową wszystkich leków stosowanych podczas znieczulenia ogólnego i podawanych dożylnie może prowadzić do obniżenia wentylacji płuc lub duszności. Dlatego w przypadku znieczulenia zrównoważonego butorfanolu tartrian należy stosować tylko w wyjątkowych przypadkach jako lek dodatkowy i przy jednoczesnym wspieraniu funkcji oddechowej pacjenta.

Podanie przed operacją lub znieczuleniem. Należy zachować ostrożność podczas podawania preparatu pacjentom z nadciśnieniem tętniczym.

Poród. Zgłaszano przypadki rozwoju zespołu ostrej niewydolności oddechowej/uduszenia u noworodków, związane z podaniem preparatu mniej niż 2 godziny przed porodem, a także z wielokrotnym podawaniem w połączeniu z innymi lekami przeciwbólowymi lub lekami uspokajającymi lub przy przedwczesnych porodach.

Noworodkowy zespół odstawienia opioidów. Długotrwałe stosowanie opioidowych leków przeciwbólowych w czasie ciąży może prowadzić do uzależnienia fizycznego u noworodków i noworodkowego zespołu odstawienia opioidów niedługo po urodzeniu. Zespół odstawienia u noworodków objawia się drażliwością, nadaktywnością i nieprawidłowym rytmem snu, przenikliwym krzykiem, drżeniem, wymiotami, biegunką i brakiem przyrostu masy ciała. Początek, czas trwania i nasilenie zespołu odstawienia opioidów u noworodków różnią się w zależności od konkretnego stosowanego opioidu, czasu trwania leczenia, czasu i dawki ostatniego podania przez matkę oraz szybkości eliminacji leku przez noworodka. Noworodkowy zespół odstawienia opioidów, w przeciwieństwie do zespołu odstawienia opioidów u dorosłych, może zagrozić życiu, jeśli nie zostanie rozpoznany i nie zostanie leczony. Należy obserwować noworodka pod kątem objawów zespołu odstawienia opioidów i podjąć odpowiednie działania. Stosowanie Butolaru® w czasie ciąży (poza przygotowaniem do porodu) jest przeciwwskazane.

Pacjenci w wieku podeszłym. Oprócz nieco obniżonego wydalania leku z organizmu pacjenci w wieku podeszłym mogą być bardziej podatni na występowanie działań niepożądanych, w szczególności na rozwój zawrotów głowy.

Ten lek zawiera 7,29 mg cytrynianu sodu i 6,4 mg chlorku sodu w 1 ml. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów przestrzegających diety o ograniczonej zawartości sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Lek jest przeciwwskazany do stosowania w czasie ciąży (poza przygotowaniem do porodu) i w okresie karmienia piersią. Nie przeprowadzono dobrze kontrolowanych badań wpływu preparatu na kobiety w ciąży do 37 tygodnia.

W okresie przygotowania do porodu preparat należy stosować z ostrożnością i pod ścisłym nadzorem lekarza.

Po podaniu preparat w małych stężeniach przenika do mleka matki. Jednak znaczenie kliniczne tego faktu nie zostało w pełni przeanalizowane.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów silnikowych lub innych maszyn.

Senność i zawroty głowy związane ze stosowaniem preparatu mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów, maszyn lub innych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

Działanie leku, podobnie jak innych silnych środków przeciwbólowych, jest szybkie, dlatego dawkę należy dobierać indywidualnie, w zależności od efektu klinicznego.

Zabijanie bólu

Przy wstrzykiwaniu do mięśni zalecana dawka wynosi 2 mg jednorazowo, w przypadku gdy pacjent ma możliwość pozostania w pozycji leżącej w razie wystąpienia senności lub zawrotów głowy. W razie potrzeby tę dawkę można powtarzać co 3 lub 4 godziny. W zależności od nasilenia bólu leczenie jest skuteczne w zakresie dawek od 1 do 4 mg, stosowanych co 3–4 godziny.

Przy wstrzykiwaniu do żyły zalecana dawka wynosi 1 mg jednorazowo, co 3 lub 4 godziny w razie potrzeby. W zależności od nasilenia zespołu bólowego leczenie jest skuteczne w zakresie dawek od 0,5 do 2 mg, stosowanych co 3–4 godziny.

Znieczulenie

Podanie przed operacją/anestezją. Dawkę leku należy dobrać indywidualnie. Zwykle dawka wynosi 2 mg do wstrzyknięcia do mięśni 30–60 minut przed rozpoczęciem zabiegu chirurgicznego. U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby i nerek w przypadku zespołu bólowego dawkę leku zmniejsza się o połowę. Należy unikać przepisywania leku po zawałcie mięśnia sercowego.

W przypadku stosowania znieczulenia zrównoważonego typowa dawka leku wynosi 2 mg, podawana dożylnie tuż przed podaniem anestezji oraz/lub 0,5 mg dożylnie – podczas operacji. Przy takim podawaniu frakcyjnym całkowitą dawkę można zwiększyć do 0,06 mg/kg (4 mg/70 kg), w zależności od dawek wcześniej podanych środków uspokajających, przeciwbólowych lub nasennych. Całkowita dawka leku może się różnić, jednak pacjentom rzadko potrzebne jest podanie mniej niż 4 mg lub więcej niż 12,5 mg leku (zazwyczaj od 0,06 do 0,18 mg/kg).

Poród

Kobietom w ciąży z normalnym okresem ciąży na początku aktywności porodowej można podać 1–2 mg leku dożylnie lub do mięśni oraz powtórzyć zastosowanie tej samej dawki po 4 godzinach. Podczas porodów lub jeśli poród przewidywany jest w ciągu 4 godzin, należy stosować inne środki przeciwbólowe. Lek należy stosować ostrożnie w przypadku przedwczesnych porodów.

Korekta dawki. U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min) może być konieczna korekta dawki. Początkowa dawka leku u pacjentów w wieku podeszłym wynosi połowę standardowej dawki.

Dzieci.

Nie stosować u dzieci w wieku do 18 lat.

Przedawkowanie.

Objawy kliniczne przedawkowania leku są takie same, jak w przypadku przedawkowania innych leków opioidowych. Najcięższe z nich to hipowentylacja płuc, a także niewydolność sercowo-naczyniowa i/lub śpiączka.

Objawy: osłabienie oddychania, niewydolność sercowo-naczyniowa (szczególnie u pacjentów wcześniej do tego skłonnych), osłabienie OUN.

Przypadki śmiertelnego przedawkowania po zastosowaniu leku odnotowano bardzo rzadko. Wpływ leku, który był zwykle stosowany w połączeniu z innymi lekami, na skutki przedawkowania nie został ustalony.

Leczenie: w przypadku podejrzenia przedawkowania leku środkiem specyficznym jest natychmiastowe zapewnienie odpowiedniej wentylacji dróg oddechowych, a następnie (w razie potrzeby) podanie antagonisty opioidów, np. naloksonu (dożylnie).

Działania niepożądane.

W niemal wszystkich przypadkach działania niepożądane obserwowane po podaniu leku odpowiadały tym, które zazwyczaj występują przy stosowaniu opioidowych leków przeciwbólowych. Nie odnotowano żadnych nieoczekiwanych lub nietypowych efektów toksycznych.

Najczęstsze działania niepożądane to senność, nudności i/lub wymioty, nadmierne pocenie się/sucha skóra.

Poniżej wymieniono objawy obserwowane po podaniu leku i uznane za powiązane/prawdopodobnie powiązane ze stosowaniem butorfanolu tartratu.

Stan ogólny. Osłabienie, letargia, ból głowy, uczucie gorąca, nadmierne pocenie się, dyskomfort, zaczerwienienie, obrzęk, uczucie pieczenia w miejscu podania, uzależnienie lekowe, zespół odstawienia.

Układ pokarmowy. Suchość w ustach, anoreksja, nudności, wymioty, przy zapalnych chorobach jelita – niedrożność jelita paralityczna i toksyczny megakolon, zaburzenia funkcji wątroby.

Układ nerwowy. Zaburzenia świadomości, senność, uczucie lekkości/euforia, zawroty głowy, nietypowe sny/kośmary sennne, majaczenia, niepokój, depresja, lęk, transyjna dysartria, dysforia, halucynacje, drżenie, drgawki, parestezje, osłabienie mięśni, uczucie zimna, euforia, pobudzenie, wrogość, dezorientacja, skupienie, obniżona koncentracja uwagi.

Układ sercowo-naczyniowy. Podwyższenie/spadek ciśnienia tętniczego, tachykardia, bradykardia, arytmia, uczucie przyspieszonego tętna, omdlenia.

Organy zmysłów. Nieostre widzenie, podwójne widzenie, ból oczu, szum w uszach.

Skóra i tkanka podskórna. Reakcje alergiczne, w tym wysypka, świąd, pokrzywka, zaczerwienienie twarzy.

Układ moczowy. Obniżenie diurezy, skurcz moczowodów.

Układ mięśniowo-szkieletowy. Ból mięśni.

Układ oddechowy. Spowolnienie oddychania, obturacja dróg oddechowych, powierzchowne oddychanie, apneę.

Inne: zespół serotonergowy przy jednoczesnym stosowaniu opioidów i leków serotonergicznych, niedoczynność kory nadnerczy, niedobór androgenów.

Złego użytkowania lekiem i uzależnienie. Choć leki przeciwbólowe należące do klasy opioidowych agonistów/antagonistów mają znacznie mniejszy potencjał uzależnienia w porównaniu z morfiną, to jednak zgłaszano przypadki nadużywania tego leku. Uzależnienie fizyczne prowadzi do objawów abstynencyjnych, jeśli opioid zostanie nagle odstawiony lub jeśli pacjent otrzymuje antagonistę opioidowy. Objawy obejmują niepokój, łzawienie, rynoręę, kichanie, ziewanie, nadmierne pocenie się, bezsenność, drżenie, ból mięśni (szczególnie w okolicy pleców i nóg), nudności, wymioty, biegunkę, ból brzucha, podwyższoną temperaturę ciała, nadciśnienie, tachykardię i zwiększoną częstość oddychania.

Należy zachować szczególną ostrożność przy przepisywaniu leku pacjentom emocjonalnie niestabilnym oraz pacjentom, u których w wywiadzie medycznym występowały przypadki nadużywania leków.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

W oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Niekompatybilność farmaceutyczna z diazepemem i barbituranami.

Opakowanie.

Po 1 ml roztworu w ampułce, po 5 ampułek w kasiecie, po 1 kasiecie w pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Spółka akcyjna publiczna „Naukowo-produkcyjne centrum „Borszczagowska Fabryka Chemiczno-Farmaceutyczna”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 03134, miasto Kijów, ul. Myru, 17.