Buprexon-Zn

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku Buprexon-Zn (BUPREXON-ZN)

SkÅ ad: buprenorfina, nalokson; substancje czynne: 1 tabletka zawiera buprenorfiny hydrochloranu odpowiadajÄ cego buprenorfinie 2,0 mg oraz naloksonu hydrochloranu dwuwodnego odpowiadajÄ cego naloksonowi 0,5 mg albo buprenorfiny hydrochloranu odpowiadajÄ cego buprenorfinie 8,0 mg oraz naloksonu hydrochloranu dwuwodnego odpowiadajÄ cego naloksonowi 2,0 mg; substancje pomocnicze: celactoza 80 (mieszanka laktozy monohydratu i celulozy proszkowej (75:25)), skrobiÄ kukurydzianÄ , crospovidon, kwas cytrynowy bezwodny, manitol (E 421), aspartam (E 951), stearynian magnezu.

PostaÄ lekarska. Tabletki podjÄ zykwne.

GÅ wne wÅ asciwoÅ ci fizykochemiczne. Tabletki biaÅ e lub prawie biaÅ e, o powierzchni pÅ askiej, z ryÅ kÄ .

Grupa farmakoterapeutyczna. Šrodki do leczenia uzaleŠnienia od opioidà w. Buprenorfina, kombinacje. Kod ATX N07BC51.

WÅ asciwoÅ ci farmakologiczne.

Farmakodynamika. Buprenorfiny hydrochloran – Å rodki przeciwbà bolowe Å rodka dziaÅ ania. DziaÅ a na opioidowe receptory κ, co wyjaÅ nia wysokÄ aktywnoÅ Ä przeciwbà bolowÄ , oraz jednoczeÅ nie blokuje receptorà w μ, odpowiedzialnych za rozwà j stanu euforii. DziaÅ anie przeciwbà bolowe buprenorfiny jest 2–2,5 razy sÅ absze niÅ eÅ morfiny. W odrà  nieniu od innych Å rodkà w przeciwbà bolowych Å rodka dziaÅ ania, lek ten nie powoduje euforii, dlatego jest mniej niebezpieczny jako Å rodki, do którego powstaje uzaleÅ nienie. Nalokson blokuje dziaÅ anie opioidów, takich jak morfina, kodamina i heroina. JeÅ li buprenorfina i nalokson stosowane sÄ w postaci wstrzykniÄ c, nalokson blokuje dziaÅ anie buprenorfiny, co prowadzi do wystÄ pienia objawów abstynencji u osób uzaleÅ nionych od Å rodka. Przy podawaniu podjÄ zykowym w dawkach standardowych dziaÅ anie naloksonu jest niewielkie ze wzglÄ du na prawie peÅ ne przemiany metaboliczne podczas pierwszego przejÅ cia.

Farmakokinetyka. Po podaniu podjÄ zykowym wchÅ onienie buprenorfiny odbywa siÄ bardzo powoli, maksymalne stÄ enia we krwi osiÄ gane sÄ po 90 minutach. Po doustnym przyjÄ ciu obecnoÅ Ä naloksonu we krwi jest ledwo zauwaÅ alna. Buprenorfina i nalokson równomiernie rozprowadzajÄ siÄ w tkankach organizmu, przenikajÄ przez barierÄ krew-mózg. Buprenorfina wiÄ e siÄ z biaÅ kamikami osocza krwi w ok. 96%, przede wszystkim z α- i β-globulinami. Nalokson wiÄ e siÄ z biaÅ kamikami osocza krwi w ok. 45%, przede wszystkim z albuminami. Aktywne skÅ adniki staÅ ej kombinacji metabolizujÄ siÄ w wÄ trobie, z organizmu wydawane sÄ przede wszystkim z Å oÅ ciÄ , jednak niewielka iloÅ Ä wprowadzonej dawki wydawana jest z moczem. Buprenorfina metabolizowana jest drogÄ N-dealkilacji do norbuprenorfiny oraz drogÄ glukuronidacji. N-dealkilacja Å redniczona jest przez enzymowy ukÅ ad cytochromu P450. Norbuprenorfina – aktywny metabolit, który podlega dalszej glukuronidacji. Nalokson podlega glukuronidacji do nalokson-3-glukuronidu, a takÅ e N-dealkilacji i redukcji grupy 6-oksowo. Buprenorfina ma Å redni okres póŠwtrwania z osocza krwi – 37 godzin. Dla naloksonu Å redni okres póŠwtrwania z osocza krwi wynosi 1 godzinÄ .

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania. Leczenie uzaleÅ nienia od opioidów w poÅ czeniu z opiekÄ medycznÄ , spoÅ ecznÄ i psychologicznÄ udzielanÄ przez specjalistów.

Przeciwwskazania.

• PodwyÅ szona wraÅ liwoÅ Ä na buprenorfinÄ , nalokson lub na dowolny inny skÅ adnik staÅ ej kombinacji.
• CiÄ Å ka niewydolnoÅ Ä oddechowa.
• CiÄ Å ka niewydolnoÅ Ä wÄ troby.
• Ostra intoksykacja alkoholem lub stan alkoholowy delirium.
• Jednoczesne stosowanie antagonistów opioidowych (naltrekson, nalomefen) w leczeniu uzaleÅ nienia od alkoholu lub opioidów.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji. Buprexon-Zn nie naleÅ y przyjmowaÄ razem z napojami alkoholowymi lub lekami zawierajÄ cymi alkohol. Alkohol nasila dziaÅ anie sÄ dacyjne buprenorfiny. Lek naleÅ y stosowaÄ z ostroÅ noÅ ciÄ jednoczesnie z:

• benzodiazepinami, poniewaÅ ta kombinacja moÅ e nasilaÄ przygnÄ cenie oddychania Å rodka pochodzenia, z ryzykiem Å miertelnego skutku; konieczne jest indywidualne doÅ owanie dawki i Å ciÅ e monitoring stanu pacjenta; naleÅ y wziÄÄ pod uwagÄ ryzyko Å cigania lekiem;
• innymi Å rodkami, które przygnÄ ajÄ Å rodka ukÅ ad nerwowy (UKÅ ); innymi pochodnymi opioidów (metadonem, Å rodki przeciwbà bolowe i przeciwkaszlowe); pewnymi lekami przeciwdepresyjnymi, antagonistami receptorów H1, barbituranami, innymi Å rodki anksjolitycznymi, neuroleptykami, klonidynÄ i zwiÄ zanymi z niÄ substancjami; te kombinacje nasilajÄ przygnÄ cenie UKÅ ;
• gabapentynoidami (gabapentynÄ i pregabalinem), poniewaÅ moÅ e to prowadziÄ do przygnÄ cenia oddychania, hipotensji, gÅ bokiego uspokojenia, wegetacji lub Å mierci;
• inhibitorami monoaminooksydazy (MAO); poniewaÅ z doÅ wiadczenia stosowania morfiny wiadomo o moÅ liwym nasileniu dziaÅ ania opioidów.

Dotąd nie odnotowano istotnego oddziaływania z kokainą, substancją najczęściej stosowaną przez uzależnionych pacjentów w połączeniu z opioidami. Zgłaszano podejrzaną interakcję między wstrzyknięciem dożylnym buprenorfiny i fenprokumonem, prowadzącą do purpury. Buprenorfinę należy stosować ostrożnie w połączeniu z lekami działającymi na układ serotonergiczny, takimi jak inhibitory MAO, selektywne inhibitory ponownego wychwytu serotoniny (SSRI), inhibitory ponownego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI) lub trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, ponieważ zwiększa się ryzyko wystąpienia zespołu serotoniny – stanu potencjalnie zagrażającego życiu (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności stosowania”). Oddziaływanie buprenorfiny z klotykonazolem (silnym inhibitorem CYP3A4) prowadzi do wzrostu Cmax i AUC buprenorfiny (odpowiednio o około 70 % i 50 %) oraz w mniejszym stopniu jej metabolitu – norbuprenorfiny. W takim przypadku stan pacjenta należy dokładnie monitorować i możliwe jest zmniejszenie dawki Buprexonu-Zn przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP3A4 (np. inhibitorów proteaz lub azolowych leków przeciwgrzybiczych). Dalsze dobrać dawkę buprenorfiny należy kierować się wskazaniami klinicznymi. Stosowanie innych inhibitorów CYP3A4 (takich jak gestoden, troleandomycyna, inhibitory HIV-proteazy, rytonawir, indynawir i sakwinawir) może również zwiększać stężenie buprenorfiny, dlatego na początku leczenia należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki buprenorfiny. Induktory CYP3A4: jednoczesne stosowanie induktorów CYP3A4 z buprenorfiną może zmniejszyć stężenie buprenorfiny w osoczu. W przypadku jednoczesnego stosowania induktorów enzymów (np. fenobarbitalu, karbamazepiny, fenytoiny, ryfampicyny) zaleca się dokładne monitorowanie stanu pacjentów leczonych buprenorfiną. Stosowanie tych leków może nasilić metabolizm buprenorfiny, dlatego u pacjentów skarżących się na zmniejszenie skuteczności buprenorfiny lub nasilenie pragnienia używek należy skorygować dawkę buprenorfiny. Osiągnięcie odpowiedniego działania przeciwbólowego może być utrudnione przy podawaniu agonisty opioidowego pacjentom otrzymującym buprenorfinę/nałokson, istnieje więc ryzyko przedawkowania, szczególnie przy próbie przezwyciężenia niepożądanych efektów agonistycznych buprenorfiny lub gdy stężenie buprenorfiny w osoczu krwi spada. Naltreksone i nałmefen – antagoniści receptorów opioidowych – blokują działanie farmakologiczne buprenorfiny. Należy unikać jednoczesnego stosowania leku Buprexon-Zn z naltreksonem lub nałmefenem ze względu na potencjalnie niebezpieczną interakcję, która może spowodować nagłe, długotrwałe i intensywne objawy odstawienia opioidów.

Szczególne środki ostrożności stosowania

Nieprawidłowe stosowanie, nadużywanie i uzależnienie

Buprenorfinę ma potencjał do nieprawidłowego stosowania lub nadużywania tak samo jak inne opioidy, legalne czy nielegalne. Niektóre ryzyka związane z nieprawidłowym stosowaniem i nadużywaniem obejmują przedawkowanie, rozprzestrzenianie wirusowych lub lokalizowanych infekcji układu krążenia przekazywanych drogą krwi, osłabienie oddychania i uszkodzenie wątroby. Nadużywanie buprenorfiny przez osoby inne niż pacjent docelowy stwarza dodatkowe ryzyko dla nowych osób uzależnionych, które wykorzystują buprenorfinę jako główny środek do nadużywania, co może się zdarzyć, jeśli lek jest rozpowszechniany do nielegalnego użytku bezpośrednio przez pacjenta docelowego lub jeśli nie jest chroniony przed kradzieżą. Nieoptymalna terapia buprenorfiną/nałoksonem może prowadzić do nieprawidłowego stosowania przez pacjenta, co może skutkować przedawkowaniem lub nawrotem uzależnienia. Pacjent otrzymujący niewystarczającą dawkę buprenorfiny/nałoksonu może nadal reagować na niekontrolowane objawy odstawienia poprzez samoleczenie opioidami, spożywanie alkoholu lub przyjmowanie innych leków uspokajających i nasennych, szczególnie benzodiazepin. Aby zminimalizować ryzyko nieprawidłowego stosowania, nadużywania i zachowań uzależniających, należy podjąć odpowiednie środki ostrożności podczas przepisywania i wydawania buprenorfiny, np. unikać przepisywania wielokrotnych dawek na początku leczenia oraz przeprowadzać kontrolne wizyty pacjentów z monitorowaniem klinicznym dostosowanym do potrzeb pacjenta. Połączenie buprenorfiny z nałoksonem w leku ma na celu zapobieganie nieprawidłowemu stosowaniu i nadużywaniu buprenorfiny. Oczekuje się, że nieprawidłowe stosowanie dożylne lub wewnątrznosowe leku będzie mniej prawdopodobne niż stosowanie samej buprenorfiny, ponieważ nałokson w tym leku może przyspieszyć abstynencję u osób uzależnionych od heroiny, metadonu lub innych agonistów opioidowych.

Zaburzenia oddychania podczas snu

Opioidy mogą powodować zaburzenia oddychania podczas snu, w tym centralne bezdechy senny (CSA) i hipoksję podczas snu. Stosowanie opioidów zwiększa ryzyko wystąpienia CSA i jest zależne od dawki. U pacjentów z CSA należy rozważyć możliwość zmniejszenia całkowitej dawki opioidów.

Uzależnienie

Buprenorfinę jest częściowym agonistą receptorów opioidowych, jej stałe stosowanie prowadzi do uzależnienia typu opioidowego. Badania na zwierzętach i dostępne doświadczenie kliniczne przekonują, że buprenorfinę może również powodować uzależnienie lekowe, choć w mniejszym stopniu niż morfina. Dlatego podczas leczenia bardzo ważne jest uwzględnienie wszystkich czynników, kontrolowanie i przestrzeganie przepisanych dawek. Nagłe zaprzestanie leczenia nie jest zalecane, ponieważ może prowadzić do zespołu odstawienia, który może wystąpić później.

Osłabienie oddychania

Zgłaszano kilka przypadków śmiertelnych w wyniku osłabienia oddychania, szczególnie przy stosowaniu buprenorfiny w połączeniu z benzodiazepinami lub przy jej nieprawidłowym stosowaniu. Zgłaszano również przypadki śmiertelne związane z jednoczesnym przyjmowaniem buprenorfiny i innych depresantów, takich jak alkohol lub inne opioidy. Jeśli buprenorfinę podaje się osobom, które nie są uzależnione od opioidów i nie mają tolerancji na działanie opioidów, może wystąpić potencjalnie śmiertelne osłabienie oddychania. Ten lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z astmą lub niewydolnością oddechową (np. z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc, sercem płucnym, zmniejszeniem rezerwy oddechowej, hipoksją, hiperkapnią, istniejącym osłabieniem oddychania, kifo-skoliozą (wady kręgosłupa prowadzące do potencjalnej duszności)). Buprenorfinę/nałokson może prowadzić do poważnych skutków (w tym śmiertelnych), osłabienia oddychania u dzieci i osób bez uzależnienia w przypadku przypadkowego lub celowego przyjęcia. Pacjenci powinni przechowywać blister z tabletkami w bezpiecznym miejscu, nigdy nie otwierać blistera wcześniej, trzymać tabletki w miejscu niedostępnym dla dzieci i innych członków rodziny oraz nie przyjmować tego leku w obecności dzieci. W przypadku przypadkowego połknięcia lub podejrzenia połknięcia leku należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Zespół serotoniny

Jednoczesne stosowanie buprenorfiny i innych leków serotonergicznych, takich jak inhibitory MAO, selektywne inhibitory ponownego wychwytu serotoniny (SSRI), inhibitory ponownego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI) lub trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, może prowadzić do zespołu serotoniny – stanu potencjalnie zagrażającego życiu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Jeśli jednoczesne leczenie innymi lekami serotonergicznymi jest klinicznie uzasadnione, zaleca się dokładne obserwowanie pacjenta, szczególnie na początku leczenia i podczas zwiększania dawki. Objawy zespołu serotoniny mogą obejmować zmiany stanu psychicznego, niestabilność układu autonomicznego, zaburzenia nerwowo-mięśniowe i/lub objawy przewodu pokarmowego. W przypadku podejrzenia zespołu serotoniny należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki lub zaprzestania terapii w zależności od nasilenia objawów.

Zapalenie wątroby, reakcje wątrobowe

Metabolizm buprenorfiny może być zmieniony u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Zgłaszano przypadki ostrego uszkodzenia wątroby. Stwierdzono zakres nieprawidłowości od przemijającego, bezobjawowego wzrostu poziomu transaminaz wątrobowych do niewydolności wątroby. W wielu przypadkach przyczyną lub dodatkowym czynnikiem mogły być nieprawidłowości enzymów wątrobowych, zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu B lub C, jednoczesne stosowanie innych potencjalnie hepatotoksycznych leków i ciągłe wstrzykiwanie dożylnie środków odurzających. Te podstawowe czynniki należy uwzględnić przed przepisaniem buprenorfiny i w trakcie leczenia. W przypadku podejrzenia reakcji wątrobowej o nieznanej przyczynie należy ocenić, czy buprenorfinę jest przyczyną martwicy wątroby lub żółtaczki, i odstawić leczenie tak szybko, jak tylko pozwoli na to stan kliniczny pacjenta. Wszystkim pacjentom należy regularnie wykonywać testy funkcji wątroby.

Depresja układu nerwowego środkowego (CNS)

Ten lek może powodować senność, która nasila się pod wpływem innych środków działających na ośrodkowy układ nerwowy, takich jak alkohol, benzodiazepiny, środki uspokajające, leki uspokajające i nasenne. Ryzyko związane z jednoczesnym stosowaniem leków uspokajających, takich jak benzodiazepiny lub leki o działaniu podobnym do benzodiazepin

Ryzyko związane z jednoczesnym stosowaniem leków uspokajających, takich jak benzodiazepiny lub leki o działaniu podobnym do benzodiazepin

Jednoczesne przyjmowanie buprenorfiny/nałoksonu i leków uspokajających, takich jak benzodiazepiny lub leki o działaniu podobnym do benzodiazepin, może prowadzić do uspokojenia, osłabienia oddychania, śpiączki i skutku śmiertelnego. Pomimo wskazanych ryzyk jednoczesne przepisywanie tych leków uspokajających powinno być zachowane dla pacjentów, dla których alternatywne opcje leczenia są niemożliwe. Jeśli podjęto decyzję o jednoczesnym stosowaniu buprenorfiny/nałoksonu z lekami uspokajającymi, należy stosować najniższe skuteczne dawki, a czas trwania leczenia powinien być jak najkrótszy. Należy dokładnie obserwować stan pacjentów pod kątem wystąpienia objawów osłabienia oddychania i uspokojenia. Z tego powodu zaleca się zdecydowanie informować pacjentów i osoby opiekujące się nimi o te objawy (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Wystąpienie zespołu odstawienia opioidów

Rozpoczynając leczenie buprenorfiną/nałoksonem, lekarz powinien znać częściowy profil agonistyczny buprenorfiny i fakt, że może ona przyspieszyć abstynencję u pacjentów uzależnionych od opioidów, szczególnie jeśli stosuje się ją mniej niż 6 godzin po ostatnim podaniu heroiny lub opioidów krótkodziałających lub mniej niż 24 godziny po ostatniej dawce metadonu. Pacjenci powinni być dokładnie monitorowani w okresie przejścia z buprenorfiny lub metadonu na buprenorfinę/nałokson, ponieważ zgłaszano objawy odstawienia. Aby uniknąć przyspieszenia zespołu odstawienia, leczenie buprenorfiną/nałoksonem należy rozpocząć, gdy występują oczywiste obiektywne objawy abstynencji (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Objawy odstawienia mogą również być związane z nieoptymalnym dozowaniem.

Niewydolność wątroby

Wpływ niewydolności wątroby na farmakokinetykę buprenorfiny i nałoksonu oceniono na podstawie danych z obserwacji po wprowadzeniu na rynek. Zarówno buprenorfinę, jak i nałokson są intensywnie metabolizowane w wątrobie, a stwierdzono, że stężenia buprenorfiny i nałoksonu w osoczu krwi były wyższe u pacjentów z umiarkowaną i ciężką niewydolnością wątroby w porównaniu do zdrowych podmiotów. Należy obserwować stan pacjentów pod kątem wystąpienia objawów przyspieszonego odstawienia opioidów, toksyczności lub przedawkowania spowodowanych wzrostem stężenia nałoksonu i/lub buprenorfiny. Przed rozpoczęciem terapii zaleca się wykonanie podstawowych testów funkcji wątroby i udokumentowanie stanu wirusowego zapalenia wątroby. Pacjenci z pozytywnym wynikiem wirusowego zapalenia wątroby, którzy przyjmują współistniejące leki i/lub mają zaburzenia funkcji wątroby, mają większe ryzyko uszkodzenia wątroby. Zaleca się regularne monitorowanie funkcji wątroby u tych pacjentów. Buprenorfinę/nałokson należy stosować ostrożnie u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby.

Niewydolność nerek

Ponieważ 30 % podanej dawki jest wydalanej przez nerki, eliminacja przez nerki może trwać dłużej. Metabolity buprenorfiny gromadzą się u chorych z niewydolnością nerek. Zaleca się ostrożne przepisywanie leku pacjentom z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Stosowanie u dzieci w wieku od 16 do 18 lat

Ze względu na brak danych u dzieci w wieku od 16 do 18 lat lek należy stosować z szczególną ostrożnością.

Wydlęgienie odcinka QT

Dokładne badania wykazały wydlęgienie odcinka QT (mniejsze lub równe 15 ms). Wydaje się, że ten efekt wydlęgienia odcinka QT nie jest pośredniczony przez kanały potasowe hERG. Na podstawie tych dwóch wniosków buprenorfinę mało prawdopodobne, że spowoduje zaburzenia rytmu przy samodzielnym stosowaniu u pacjentów bez czynników ryzyka. Ryzyko połączenia buprenorfiny z innymi lekami wydłużającymi odcinek QT jest nieznane. Należy wziąć pod uwagę te obserwacje przy podejmowaniu decyzji klinicznych dotyczących przepisywania leku zawierającego buprenorfinę chlorowodoran pacjentom z takimi czynnikami ryzyka jak hipokaliemia, bradykardia, niedawna konwersja migotania przedsionków, niewydolność serca, terapia digoksyną, podstawowy poziom wydłużenia odcinka QT, podkliniczny zespół wydłużonego odcinka QT lub ciężka hipomagnezemia.

Powikłania stomatologiczne

Zgłaszano przypadki próchnicy zębów, w niektórych przypadkach ciężkiej formy (np. złamanie lub utrata zębów), po stosowaniu podlingwalnych form leków zawierających buprenorfinę. Zgłaszano przypadki próchnicy, w tym głębokiej, zniszczenia zębów, zębin zębowych/infekcji, erozji zębów, wypadania wypełnień i w niektórych przypadkach całkowitej utraty zębów. Leczenie obejmowało usuwanie zębów, leczenie kanałowe, chirurgię stomatologiczną oraz procedury regeneracyjne (np. wypełnienia, korony, implanty, protezy zębowe). Zgłaszano liczne przypadki u osób, które nie miały w wywiadzie problemów z zębami. Należy kierować pacjentów do lekarzy stomatologów i zalecać im regularne wizyty stomatologiczne podczas przyjmowania buprenorfiny chlorowodoranu. Istnieje potrzeba nauczania pacjentów, aby zwracali się o pomoc stomatologiczną i metody wspierania lub poprawy zdrowia jamy ustnej podczas leczenia lekami zawierającymi podlingwalne formy buprenorfiny. Pacjenci powinni odczekać co najmniej 1 godzinę po przyjęciu buprenorfiny chlorowodoranu przed szczotkowaniem zębów.

Inhibitory CYP3A4

Leki, które hamują enzym CYP3A4, mogą prowadzić do podwyższenia stężenia buprenorfiny. U pacjentów, którzy już przyjmowali inhibitory CYP3A4, może być konieczne zmniejszenie dawki buprenorfiny/nałoksonu.

Efekty klasy

Opioidy mogą powodować ortostatyczną hipotensję u pacjentów ambulatoryjnych. Opioidy mogą zwiększać ciśnienie płynu mózgowo-rdzeniowego, co może prowadzić do drgawek, dlatego opioidy należy stosować ostrożnie u pacjentów z urazami głowy, zmianami wewnątrzczaszkowymi, w innych okolicznościach, gdy ciśnienie śródczaszkowe może być podwyższone, lub u pacjentów z drgawkami w wywiadzie. Opioidy należy stosować ostrożnie u pacjentów z hipotensją tętniczą, przerostem prostaty lub zwężeniem cewki moczowej. Buprenorfinę może osłabiać objawy bólowe przy niektórych patologiach. Wywołany opioidami mizopila, zmiany poziomu świadomości lub zmiany w odbiorze bólu jako objawu choroby mogą utrudniać ocenę stanu pacjenta lub maskować diagnozę lub przebieg choroby współistniejącej. Opioidy należy stosować ostrożnie u pacjentów z miksedemą, niedoczynnością tarczycy lub niedostatecznością kory nadnerczy (np. choroba Addisona). Wykazano, że opioidy zwiększają ciśnienie wewnątrzprzewodowe, dlatego należy je stosować ostrożnie u pacjentów z dysfunkcją dróg żółciowych. U pacjentów starszych lub osłabionych opioidy należy przepisywać ostrożnie. Na podstawie doświadczeń z zastosowania morfiny jednoczesne stosowanie inhibitorów monoaminooksydazy (MAO) może prowadzić do nasilenia efektów opioidów (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Sportowcom należy poinformować, że buprenorfinę znajduje się na liście substancji dopingujących (stymulantów).

Substancje pomocnicze

Jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku. Aspartam jest pochodną fenyloalaniny, co stanowi zagrożenie dla chorych na fenyloketonurię.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

Nie ma wystarczających danych dotyczących stosowania leku Buprexon-Zn u ciężarnych kobiet. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Na końcu ciąży buprenorfinę może powodować osłabienie oddychania u noworodka nawet po krótkim okresie podawania. Długotrwałe stosowanie buprenorfiny w ostatnich trzech miesiącach ciąży może prowadzić do zespołu odstawienia u noworodka (np. nadciśnienie tętnicze, drżenie noworodków, nieonatalna agitacja, mioklonus lub drgawki). Zespół zwykle pojawia się w ciągu kilku godzin do kilku dni po urodzeniu. Ze względu na długi okres półtrwania buprenorfiny konieczne jest monitorowanie noworodków przez kilka dni, aby zapobiec osłabieniu oddychania lub zespołowi odstawienia u noworodków. Stosowanie leku w okresie ciąży powinno być oceniane przez lekarza. Buprexon-Zn należy stosować w okresie ciąży tylko w przypadku, gdy potencjalna korzyść przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy nałokson, buprenorfinę i jej metabolity występują w mleku matki, dlatego karmienie piersią należy przerwać na okres leczenia.

Płodność

Badania na zwierzętach wykazały zmniejszenie płodności samic przy stosowaniu wysokich dawek. Dawki, które przekraczają maksymalne dawki dla człowieka o więcej niż 2,4 razy, nie miały negatywnego wpływu na płodność samic zwierząt doświadczalnych.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn

Leki zawierające buprenorfinę i nałokson mogą powodować senność, zawroty głowy, zaburzenia myślenia, szczególnie przy jednoczesnym przyjmowaniu alkoholu lub depresantów CNS. Pacjenci powinni być świadomi możliwości wpływu leku na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki

Buprexon-Zn przepisuje lekarz, który ma doświadczenie w leczeniu uzależnienia od opioidów, w postaci ogólnej dawki terapeutycznej pacjentom uzależnionym od opioidów, wyłącznie po przeprowadzeniu badania lekarskiego i na podstawie rekomendacji ośrodka leczenia uzależnień, indywidualnie, w zależności od stanu pacjenta. Lek stosuje się podjęzykowo: tabletkę należy położyć pod język i rozpuścić do całkowitego rozpuszczenia się. Należy uprzedzić pacjenta, że rozpuszczanie tabletki pod językiem jest jedyną bezpieczną metodą podania kombinacji buprenorfiny i nałoksonu. Ten lek jest przeznaczony wyłącznie do leczenia uzależnienia od opioidów. Leczenie powinien przepisać lekarz, który zapewni odpowiednie stosowanie leku przez pacjentów uzależnionych. Środki ostrożności, które należy podjąć przed terapią: przed rozpoczęciem leczenia należy rozważyć typ uzależnienia od opioidów (czyli opioidy krótko- czy długodziałające), czas od ostatniego przyjęcia opioidów oraz stopień uzależnienia od opioidów. Aby uniknąć przyspieszenia abstynencji, leczenie lekiem należy prowadzić, gdy występują oczywiste obiektywne i wyraźne objawy abstynencji.

• Dla pacjentów uzależnionych od heroiny lub opioidów krótkodziałających pierwszą dawkę buprenorfiny/nałoksonu należy przyjąć, gdy pojawią się objawy odstawienia, ale nie później niż 6 godzin po ostatnim przyjęciu opioidów.
• Dla pacjentów otrzymujących metadon należy zmniejszyć dawkę metadonu do maksymalnie 30 mg/dobę przed rozpoczęciem terapii buprenorfiną/nałoksonem. Na początku leczenia buprenorfiną/nałoksonem należy wziąć pod uwagę długi okres półtrwania metadonu. Pierwszą dawkę buprenorfiny/nałoksonu należy przyjąć wyłącznie po pojawieniu się objawów odstawienia, ale nie później niż 24 godziny po ostatnim przyjęciu metadonu. Buprenorfinę może sprowokować objawy abstynencji u pacjentów uzależnionych od metadonu.

Ryzyko błędnego stosowania i konieczność procesu adaptacji dawki wymagają w początkowym okresie terapii przepisywania leku na krótkie okresy oraz, o ile to możliwe, kontrolowanego podawania, co również sprzyja przestrzeganiu reżimu leczenia. Przestanie stosowania leku może wiązać się z zespołem abstynencyjnym, czasem z opóźnieniem.

Terapia początkowa

Zalecana dawka początkowa dla dorosłych i dzieci w wieku od 16 lat to 2 mg/0,5 mg leku podawanych sublingwalnie. Dodatkowo 2 mg/0,5 mg leku może zostać przepisane w pierwszym dniu leczenia, w zależności od konkretnej sytuacji klinicznej. Pacjentom bez objawów klinicznych zespołu odstawienia opioidów pierwszą dawkę leku Buprexon-Zn można przepisać nie wcześniej niż 6 godzin po ostatnim zażyciu środków odurzających. U pacjentów leczonych metadonem dawkę metadonu należy zmniejszyć do maksymalnie 30 mg/dobę przed rozpoczęciem terapii lekiem Buprexon-Zn. Należy wziąć pod uwagę długi okres półtrwania metadonu i rozpocząć terapię lekiem Buprexon-Zn. Pierwsze dawki należy przyjmować dopiero wtedy, gdy pojawią się objawy odstawienia, ale nie wcześniej niż 24 godziny po ostatnim zastosowaniu metadonu przez pacjenta. Buprenorfina może nasilić objawy odstawienia u pacjentów uzależnionych od metadonu.

Terapia utrzymaniowa

Zalecana dawka dobową ustalonej kombinacji nie powinna przekraczać 16 mg (w zawartości buprenorfiny). Dopuszczalne granice dawek dobowych określa lekarz indywidualnie, w zależności od stanu somatycznego pacjenta, stopnia zaawansowania i przebiegu klinicznego choroby (zalecane dawki – od 4 do 16 mg). W dalszym leczeniu dawkę leku Buprexon-Zn należy skorygować (zwiększyć lub zmniejszyć) do optymalnego poziomu terapeutycznego, który zapewni skuteczne łagodzenie głównych objawów klinicznych zespołu odstawienia opioidów. Zmiany dawki dobowej ustalonej kombinacji należy wprowadzać stopniowo, modyfikując ją o 2–4 mg w ciągu jednego dnia (w zależności od indywidualnego stanu pacjenta).

Zmniejszenie dawki i zakończenie terapii

Decyzja o zakończeniu stosowania leku Buprexon-Zn po terapii utrzymaniowej lub krótkoterminowej stabilizacji stanu pacjenta powinna być uzasadniona jako część kompleksowego planu leczenia pacjenta uzależnionego od środków odurzających. Dopuszczalne jest zarówno stopniowe, jak i jednorazowe zakończenie stosowania ustalonej kombinacji. Według wyników niektórych niekontrolowanych badań klinicznych leków analogicznych do Buprexon-Zn, na końcowym etapie leczenia należy preferować stopniowe zmniejszanie dawki. Po zakończeniu leczenia pacjenci wymagają nadzoru ze względu na ryzyko nawrotu.

Osobliwe grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

Bezpieczeństwo i skuteczność kombinacji buprenorfina/nałokson u pacjentów w wieku powyżej 65 lat nie zostały ustalone.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Pacjenci będący nosicielami wirusa zapalenia wątroby i/lub z dysfunkcją wątroby są narażeni na ryzyko przyspieszonego uszkodzenia wątroby. Zaleca się regularne monitorowanie funkcji wątroby. Wpływ niewydolności wątroby na farmakokinetykę buprenorfiny i nałoksonu jest nieznany. Ponieważ substancje czynne są znacznie metabolizowane, oczekuje się wyższych stężeń w osoczu u pacjentów z umiarkowaną i ciężką niewydolnością wątroby. Farmakokinetyka może być zmieniona u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby; u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby zaleca się stosowanie niższych dawek początkowych i staranne dozowanie.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Należy zachować ostrożność przy dozowaniu u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min).

Dzieci

Buprexon-Zn, tak jak inne analogiczne leki kombinowane zawierające buprenorfinę i nałokson, nie jest zalecany w leczeniu pacjentów poniżej 16 roku życia ze względu na niedostateczną ilość danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania.

Przedawkowanie

Objawy

Przy podawaniu sublingwalnym ustalonej kombinacji przedawkowanie jest mało prawdopodobne. W przypadku przypadkowego przedawkowania doustnego możliwe są objawy takie jak nudności, wymioty i/lub zaburzenia mowy, senność, ambliopia, mioza, hipotensja tętnicza. Depresja oddychania spowodowana depresją OUN jest głównym objawem wymagającym interwencji w przypadku przedawkowania, ponieważ może prowadzić do zatrzymania oddechu i skutku śmiertelnego.

Leczenie

Pierwsza pomoc obejmuje natychmiastowe przemywanie żołądka. Należy podjąć ogólne działania resuscytacyjne, w tym dokładny monitoring czynności oddechowej i serca. Należy prowadzić leczenie objawowe depresji oddychania oraz standardowe działania intensywnej terapii. Należy zapewnić przepustowość dróg oddechowych oraz oddychanie wspomagane lub kontrolowane. Pacjenta należy przetransportować do środowiska, w którym dostępne są pełne środki resuscytacyjne. W przypadku wymiotów u pacjenta należy podjąć działania zapobiegające aspiracji treści wymiotnej. Zaleca się stosowanie antagonisty opioidowego (czyli nałoksonu), pomimo umiarkowanego efektu, jaki może wywołać w odniesieniu do objawów oddechowych spowodowanych przez buprenorfinę, w porównaniu do jego wpływu na pełne agonisty opioidowe. Należy wziąć pod uwagę, że nałokson jest wydalany z organizmu szybciej niż buprenorfina, dlatego konieczne jest zapewnienie powtórnego wlewu nałoksonu ze względu na ryzyko nawrotu objawów przedawkowania. Początkowe dawki nałoksonu mogą wynosić do 2 mg (nie więcej niż 10 mg) i powtarzać je co 2–3 minuty aż do uzyskania satysfakcjonującego efektu. W razie potrzeby stosować analeptyki oddechowe.

Reakcje niepożądane

Zgłaszanie reakcji niepożądanych w większości przypadków było związane z zespołem odstawienia (ból brzucha, biegunka, ból mięśni, niepokój, nadmierne pocenie się). Działanie niepożądane analogów leku Buprexon-Zn określa się jako zależne od dawki.

Typowe reakcje niepożądane:

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, migrena, zawroty głowy, nadciśnienie tętnicze, parestezje, senność, amnezja, drgawki, hiperkineza, zaburzenia mowy, drżenie, encefalopatia wątrobowa, omdlenia.
Ze strony układu sercowo-naczyniowego: nadciśnienie tętnicze, rozszerzenie naczyń krwionośnych, dławica piersiowa, bradykardia, zawał mięśnia sercowego, uczucie przyspieszonego tętna, tachykardia, hipotensja tętnicza, kołatanie serca, hipotensja ortostatyczna.
Ze strony układu oddechowego: kaszel, depresja oddychania, duszność, ziewanie, astma, skurcz oskrzeli.
Ze strony przewodu pokarmowego: zaparcia, nudności, ból brzucha, biegunka, dyspepsja, wzdęcia, wymioty, owrzodzenia jamy ustnej, przebarwienie języka, próchnica (w tym próchnica, złamanie zęba i utrata zęba).
Ze strony narządów wzroku: ambliopia, choroby aparatu łzowego oka, zapalenie spojówek, mioza.
Infekcje i inwazje: grypa, zapalenie gardła, katar, infekcje dróg moczowych, infekcje pochwy.
Ze strony krwi i układu limfatycznego: anemia, leukocytoza, leukopenia, limfadenopatia, trombocytopenia.
Ze strony układu immunologicznego: podwyższona wrażliwość (np. wysypka, pokrzywka, świąd, skurcz oskrzeli), obrzęk naczynioruchowy, szok anafilaktyczny.
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: obniżony apetyt, hiperglikemia, hiperlipidemia, hipoglikemia.
Zaburzenia psychiczne: bezsenność, niepokój, depresja, obniżone libido, pobudzenie, myślenie patologiczne, nietypowe sny, niepokój, apatia, depersonalizacja, uzależnienie od środków odurzających, euforia, wrogość, halucynacje.
Ze strony skóry i tkanki podskórnej: nadmierne pocenie się, świąd, wysypka, pokrzywka, trądzik, łysienie, odłuszczeniowe zapalenie skóry, suchość skóry, angioderma.
Ze strony układu ruchu i tkanki łącznej: ból pleców, artralgia, skurcze mięśni, ból mięśni, artretyz.
Ze strony narządów słuchu i równowagi: zawroty głowy.
Ze strony nerek i układu moczowego: nieprawidłowe wyniki w badaniu moczu, albuminuria, zaburzenia oddawania moczu, hematuria, kamica nerkowa, zatrzymanie moczu.
Ze strony układu rozrodczego: dysfunkcja erekcji, amenorea, zaburzenia ejakulacji, menorrhagia, metrorragia.
Ogólne zaburzenia: zespół odstawienia leku, osłabienie, ból w klatce piersiowej, dreszcze, gorączka, niedowaga, ból, obrzęki obwodowe, hipotermia, nadmierne pocenie się.
Badania: nieprawidłowe testy wątrobowe, spadek masy ciała, podwyższone stężenie kreatyniny we krwi.
Zaburzenia hepatobilinarne: podwyższenie poziomu transaminaz wątrobowych i żółtaczka, zwykle z korzystnym przebiegiem klinicznym, martwica wątroby, zapalenie wątroby, zespół hepatorenalny.
Urazy, zatrucia i powikłania proceduralne: uraz, udar słoneczny.
W przypadkach nadużywania środków odurzających z podaniem dożylnym odnotowano reakcje miejscowe, czasem septyczne (np. ropień, cellulitis), oraz potencjalnie poważne ostre zapalenia wątroby i inne infekcyjne choroby, takie jak zapalenie płuc, zapalenie wsierdzia.

U pacjentów z wyraźną uzależnieniem od środków odurzających wstępne podanie buprenorfiny/nałoksonu może sprzyjać wystąpieniu zespołu odstawienia leku. U noworodków, u których matki przyjmowały buprenorfinę w czasie ciąży, obserwowano zespołem odstawienia noworodkowego. Charakter zespołu może się różnić w zależności od rodzaju stosowanych środków odurzających. Utrata przytomności nie została zaobserwowana.

Zgłaszanie reakcji niepożądanych

Zgłaszanie reakcji niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich uprawnieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych reakcji niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności

3 lata.

Warunki przechowywania

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie

Po 10 tabletek w blisterze, po 1 lub 5 blisterów w pudełku.

Kategoria wydawania

Na receptę.

Producent

Towarzystwo z ograniczoną odpowiedzialnością „Charkowskie Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne „Zdrowie Narodu”.
Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności: Ukraina, 61002, obwód charkowski, miasto Charków, ul. Kułykowska 41.