Buprenorfina hydrochlorid

INSTRUKCJA dot. stosowania leczniczego środka BUPRENORFINA HYDROCHLORID (BUPRENORPHINI HYDROCHLORIDUM)

Skład:

substancja czynna: buprenorphine;

1 ml roztworu zawiera buprenorfina hydrochloridum w przeliczeniu na buprenorphine 0,3 mg;

substancje pomocnicze: glukoza bezwodna, kwas chlorowodorowy, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysta, bezbarwna ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki opioidowe. Pochodne orypawiny. ATX N02A E01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Buprenorfina hydrochlorid – środek przeciwbólowy o działaniu środkowym. Aktywuje podtyp kappa receptorów opioidowych, co tłumaczy wysoką aktywność przeciwbólową, a jednocześnie blokuje receptory typu mu, odpowiedzialne za rozwój euforia. W przeciwieństwie do innych środków przeciwbólowych narkotycznych nie wywołuje uczucia euforii, dzięki czemu stanowi mniejsze ryzyko uzależnienia.

Farmakokinetyka.

Równomiernie rozprowadza się w tkankach, przenika przez barierę krew-płyn mózgowy. Okres półwylęgania po podaniu dożylnym i domięśniowym wynosi 3–6 godzin. Metabolizowany w wątrobie, wydalany z żółcią, niewielkie ilości wydzielają się z moczem.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Zespół bólowy o umiarkowanym i silnym nasileniu po zabiegach operacyjnych, u chorych na nowotwory, przy zawałach mięśnia sercowego, kolach nerkowych, oparzeniach.

Przeciwwskazania.

Indywidualna nietolerancja lub podwyższona wrażliwość na buprenorfina hydrochlorid, ciężka niewydolność oddechowa lub wątrobowa, uzależnienie fizyczne.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wzmacnia (wzajemnie) działanie podstawowe i działania uboczne, a także toksyczność inhibitorów monoaminooksydazy (MAO) oraz środków działających depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (lekami uspokajającymi, neuroleptykami).

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania następujących środków psychotropowych i substancji:

Alkohol.

Alkohol nasila działanie uspokajające buprenorfiny. Obniżenie czujności (uwagi) zwiększa niebezpieczeństwo podczas prowadzenia samochodu i pracy z innymi urządzeniami. Należy unikać spożycia napojów alkoholowych i stosowania leków zawierających alkohol.

Leki, których jednoczesne stosowanie należy wziąć pod uwagę.

Benzodiazepiny (lekami uspokajające).

Jednoczesne stosowanie z benzodiazepinami wiąże się z ryzykiem śmiertelnego skutku z powodu niewydolności oddechowej związanej z zaburzeniami funkcjonowania ośrodkowego układu nerwowego.

Inne depresanty ośrodkowego układu nerwowego.

Inne pochodne opioidów (środki przeciwbólowe, przeciwkaszelowe), niektóre leki przeciwdrgawkowe, antyhistaminowe (blokery receptorów H1), barbiturany, leki uspokajające, klonidyna przy jednoczesnym stosowaniu z buprenorfina hydrochlorid powodują nasilenie depresji ośrodkowego układu nerwowego.

Inhibitory MAO.

Możliwe nasilenie działania opioidów przy jednoczesnym stosowaniu z buprenorfina hydrochlorid.

Inhibitory CYP3A4.

Badania interakcji między buprenorfina hydrochlorid a ketokonazolem (silny inhibitor CYP3A4) wykazały zwiększenie wartości Cmax i AUC buprenorfiny (odpowiednio o 70% i 50%), w mniejszym stopniu norbuprenorfiny. W związku z tym u pacjentów stosujących buprenorfina hydrochlorid należy wprowadzić stałą kontrolę, jeśli równolegle przyjmują oni takie inhibitory CYP3A4, jak inhibitory proteazy (rytonawir, nelfinawir, indynawir), azolowe leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol). W takich przypadkach uzasadnione może okazać się zmniejszenie dawki buprenorfiny.

Induktory CYP3A4.

Interakcja między buprenorfina hydrochlorid a induktorami CYP3A4 nie była badana, dlatego zaleca się staranne monitorowanie pacjentów przyjmujących równolegle induktory CYP3A4 (fenobarbital, karbamazepina, fenytoina lub ryfampicyna). Dotychczas nie wykryto istotnej interakcji buprenorfiny z kokainą.

Stosowanie innych inhibitorów CYP3A4 (takich jak gestoden, troleandomycyna, inhibitory proteazy HIV, rytonawir, indynawir i sakwinawir) może również zwiększać stężenie buprenorfiny, dlatego na początku leczenia należy rozważyć proporcjonalne zmniejszenie dawki buprenorfiny.

Stosowanie tych leków może nasilać metabolizm buprenorfiny, dlatego u pacjentów skarżących się na zmniejszenie skuteczności buprenorfiny lub zwiększenie pragnienia substancji psychoaktywnych, dawkę buprenorfiny należy zwiększyć.

Buprenorfina hydrochlorid należy stosować ostrożnie przy jednoczesnym leczeniu środkami serotonergowymi, takimi jak inhibitory MAO, selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI) lub trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, ponieważ zwiększa się ryzyko wystąpienia zespołu serotoniny – stanu potencjalnie zagrażającego życiu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Uzależnienie.

Buprenorfina hydrochlorid – to częściowy agonista receptorów opioidowych, którego długotrwałe stosowanie może prowadzić do uzależnienia typu opioidowego. Przeciążenie leczenia może spowodować zespół abstynencyjny.

Współczulenie oddychania.

Zgłoszono kilka przypadków śmiertelnych w wyniku wystąpienia współczulenia oddychania, szczególnie przy stosowaniu buprenorfiny w połączeniu z benzodiazepinami lub nieprawidłowym zastosowaniu leku.

Zespół serotoniny.

Jednoczesne stosowanie buprenorfiny i innych leków serotonergicznych, takich jak inhibitory MAO, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) lub trójpierścieniowe leki przeciwdrgawkowe, może prowadzić do zespołu serotoniny – potencjalnie stanu zagrażającego życiu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Jeśli terapia towarzysząca innymi lekami serotonergicznymi jest klinicznie uzasadniona, zaleca się dokładne obserwowanie pacjenta, szczególnie na początku leczenia i podczas zwiększania dawki.

Objawy zespołu serotoniny mogą obejmować zaburzenia psychiczne, niestabilność wegetatywną, zaburzenia nerwowo-mięśniowe i/lub objawy przewodu pokarmowego.

W przypadku podejrzenia zespołu serotoniny należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki lub przerwania terapii, w zależności od nasilenia objawów.

Zapalenie wątroby, reakcje ze strony wątroby.

Podczas badań klinicznych oraz w okresie po rejestracji leku zgłaszano przypadki ostrego uszkodzenia wątroby. Zaobserwowano zakres zaburzeń od przemijającego, bezobjawowego wzrostu poziomu transaminaz wątrobowych po niewydolność wątroby. W wielu przypadkach przyczyną lub dodatkowym czynnikiem mogły być nieprawidłowości enzymów wątrobowych, zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu B lub C, jednoczesne stosowanie innych potencjalnie hepatotoksycznych leków oraz ciągłe wstrzykiwanie środków dożylnie. Te podstawowe czynniki należy wziąć pod uwagę przed przepisaniem buprenorfiny oraz w trakcie leczenia. W przypadku podejrzenia reakcji ze strony wątroby o nieznanej przyczynie należy ocenić, czy buprenorfina jest przyczyną martwicy wątroby lub żółtaczki, i odstawić leczenie tak szybko, jak tylko stan kliniczny pacjenta na to pozwala. Wszystkim pacjentom należy regularnie wykonywać badania funkcji wątroby.

Ten lek może powodować senność, która nasila się pod wpływem innych środków działających na ośrodkowy układ nerwowy, takich jak alkohol, leki uspokajające, środki uspokajające i nasenne.

Ten lek może powodować hipotensję ortostatyczną.

Badania na zwierzętach, jak i doświadczenie kliniczne, potwierdzają, że buprenorfina może powodować niski stopień uzależnienia.

Buprenorfina jest zdolna do łagodzenia objawów bólowych w niektórych chorobach. Badania na zwierzętach i doświadczenie kliniczne przekonująco wskazują, że buprenorfina może również wywoływać uzależnienie farmakologiczne, choć w mniejszym stopniu niż morfina. Dlatego podczas leczenia bardzo ważne jest uwzględnienie wszystkich warunków towarzyszących, prowadzenie kontroli i przestrzeganie przepisanych dawek.

Ograniczeniem w stosowaniu leku są niewydolność oddechowa, wątrobowo i nerkowa, urazy głowy. Lek należy stosować z dużą ostrożnością w przypadku jednoczesnego stosowania inhibitorów monoaminooksydazy i innych leków hamujących ośrodkowy układ nerwowy, a także przy miksedemie lub niedoczynności tarczycy, niedostateczności kory nadnerczy, depresji ośrodkowego układu nerwowego, toksycznym psychозie, przeroście prostaty, zwężeniu cewki moczowej, alkoholizmie, u pacjentów w podeszłym wieku i osłabionych, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu leków hamujących oddychanie. Lek można stosować jako premedykację w trakcie długotrwałych operacji (ponad 4 godziny), jednak w takich przypadkach kontrola znieczulenia jest utrudniona, a pooperacyjna depresja oddychania może wymagać długotrwałej wentylacji intensywnej.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Buprenorfina hydrochlorid jest przeciwwskazana w czasie ciąży. Ponieważ buprenorfina hydrochlorid i jej metabolity przenikają do mleka matki, w czasie leczenia lekiem należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

W dniu stosowania leku należy powstrzymać się od czynności wymagających zwiększonego skupienia i szybkiej reakcji.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy podawać powoli dożylnie lub domięśniowo. Dawkowanie dla dorosłych wynosi 0,5–1 ml (0,15–0,3 mg); w razie potrzeby zastrzyki można powtarzać w odstępach 6–8 godzin. Maksymalna dawka dobowa dla dorosłych to 8 ml (2,4 mg). Dzieciom w wieku od 12 lat przepisuje się dawkę 0,5–0,8 ml (0,15–0,25 mg). Maksymalna dawka dobowa dla dzieci to 6,6 ml (2 mg).

Dzieci. Lek można stosować u dzieci od 12. roku życia.

Przedawkowanie.

Objawy: osłabienie ośrodka oddechowego. W przypadku przypadkowego przedawkowania należy zastosować standardową terapię objawową, w tym dokładne monitorowanie funkcji życiowych organizmu. Głównym objawem wymagającym intensywnej terapii jest osłabienie ośrodka oddechowego, które może prowadzić do zatrzymania oddechu i skutku śmiertelnego. W przypadku wystąpienia wymiotów należy podjąć środki ostrożności, aby zapobiec przedostaniu się treści wymiotnej do dróg oddechowych.

Leczenie: terapia objawowa. Podawać nalokson; w razie potrzeby stosować analeptyki oddechowe. Należy podjąć środki intensywnej terapii i rozpocząć leczenie objawowe niewydolności oddechowej. Drogę oddechową należy utrzymywać wolną w celu umożliwienia wentylacji wymuszonej lub kontrolowanej. Zaleca się podanie antagonisty opioidowego (nalokson), który stopniowo neutralizuje oddziaływanie oddechowe buprenorfiny hydrochlorid. W razie potrzeby należy podać tlen oraz analeptyki oddechowe. Pacjent powinien przebywać w izbie intensywnej terapii podczas wykonywania powyższych zabiegów.

Przy ustalaniu czasu trwania leczenia w przypadku przedawkowania należy wziąć pod uwagę długotrwałe działanie buprenorfiny hydrochlorid.

Działania niepożądane.

Ze strony układu nerwowego: rzadko – efekt halucynogenny, zawroty głowy, senność, bezsenność, ból głowy, osłabienie, omdlenie, bladość, niepokój, drażliwość, dezorientacja.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: hipotensja ortostatyczna, bradykardia, tachykardia, hipotensja tętnicza.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: przy prawidłowych warunkach stosowania w pojedynczych przypadkach – podwyższenie poziomu transaminaz wątrobowych oraz żółtaczka, zazwyczaj z korzystnym przebiegiem klinicznym, martwica wątroby i zapalenie wątroby.

Ze strony układu oddechowego: stłumienie oddychania.

Ze strony układu pokarmowego: suchość w ustach, nudności, wymioty, zaparcia, osłabienie, martwica wątroby i zapalenie wątroby, ostry zapalenie wątroby.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwości (np. wysypka, pokrzywka, świąd, skurcz oskrzeli), obrzęk Quinckego (obrzęk naczynioruchowy), wstrząs anafilaktyczny.

Ze strony układu moczowego: zatrzymanie moczu.

Inne zaburzenia: potliwość, bladość, zmiany w miejscu wstrzykiwania, katar, dreszcze, ból pleców, łzawienie.

W przypadkach nieprawidłowego dożylnego podania leku zgłaszano reakcje miejscowe, czasem septyczne, oraz potencjalnie poważne ostre zapalenie wątroby.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie należy mieszać leku z innymi lekami w jednym pojemniku.

Opakowanie. Po 1 ml w ampułce; po 5 ampułek w blisterze; po 1 lub 2 lub 20 blistery w pudełku z tektury.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Charkowskie Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne „Zdrowie Narodu”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 61002, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Kułykowska 41.