Bupinekain-Giperbar

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ zastosowania leku BUPINECAINE-HYPERBAR

SkÅ ad:

substancja czynna: chlorku bupiwakainy;

1 ml preparatu zawiera chlorku bupiwakainy 5 mg;

substancje pomocnicze: glukoza jednowodna, kwas solny 1 M roztwór lub wodorotlenek sodu do regulacji pH, woda do wstrzykiwań.

PostaÄ lekarska. Roztwór do wstrzykiwaÅ„.

GÅówne cechy fizykochemiczne: przezroczysta, bezbarwna ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki do znieczulenia miejscowego. Kod ATC N01BB01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Bupiwakaina – lek z grupy miejscowych środków znieczulających o długim działaniu, należący do typu amidowego. Bupiwakaina odwracalnie blokuje przewodzenie impulsów w włóknach nerwowych, hamując transport jonów sodu przez błonę neuronów. Podobne efekty mogą również występować w pobudliwych błonach mózgu i mięśnia sercowego. Umiarkowanie rozluźnia mięśnie kończyn dolnych. Blokuje aktywność kurczową mięśni brzucha.

Preparat przeznaczony jest do znieczulenia podpajęczynówkowego o charakterze hiperbarycznym. Gęstość względnego roztworu do wstrzykiwań wynosi 1,026 w temperaturze 20 °C (równoważnie 1,021 w temperaturze 37 °C), a początkowy rozkład preparatu w przestrzeni podpajęczynówkowej zależy od siły grawitacji.

W przypadku podania do kanału kręgowego stosuje się niską dawkę, co prowadzi do stosunkowo niskiego stężenia i krótkotrwałego działania.

Farmakokinetyka.

Bupiwakaina charakteryzuje się wysoką rozpuszczalnością w tłuszczach, współczynnik rozdziału olej/woda wynosi 27,5.

Bupiwakaina wykazuje pełną dwufazową absorpcję z przestrzeni podpajęczynówkowej, okresy połowicznego wyprowadzenia dla dwóch faz wynoszą odpowiednio około 50 i 400 minut, z dużymi wahaniami. Faza wolnej absorpcji jest czynnikiem ograniczającym eliminację bupiwakainy, co wyjaśnia, dlaczego końcowy okres połowicznego wyprowadzenia jest dłuższy po podaniu podpajęczynówkowym w porównaniu z podaniem dożylnej.

Po podaniu dożylnej całkowity klirens osocza bupiwakainy wynosi około 0,58 l/min, objętość rozłożenia w stanie równowagi – 73 l, końcowy okres połowicznego wyprowadzenia – 2,7 godziny, a współczynnik wyprowadzenia wątrobowego – 0,40. Bupiwakaina jest praktycznie całkowicie metabolizowana w wątrobie poprzez hydroksylację aromatyczną do 4-hydroksybupiwakainy oraz poprzez N-dealkilację do piperoksylydyny (PPX), oba szlaki są pośredniczone przez cytochrom P450 3A4. W związku z tym jej klirens zależy od perfuzji wątroby oraz aktywności enzymów metabolizujących.

Szybki początek działania i długotrwałość efektu: na poziomie segmentów T10–T12 czas działania wynosi 2–3 godziny.

Rozluźnienie mięśni kończyn dolnych trwa 2–2,5 godziny.

Blokada mięśni jamy brzusznej trwa 45–60 minut. Czas trwania blokady aktywności kurczowej mięśni jamy brzusznej nie przekracza czasu trwania znieczulenia.

Bupiwakaina przenika barierę łożyskową. Stężenie wolnej bupiwakainy jest takie samo u ciężarnej i u płodu. Ogólne stężenie w osoczu płodu jest jednak niższe, ponieważ płód charakteryzuje się niższym stopniem wiązania z białkami.

Farmakokinetyka preparatu u dzieci jest podobna do farmakokinetyki u dorosłych.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Lek jest wskazany u dorosłych i dzieci w różnym wieku do zastosowania do znieczulenia podpajęczynówkowego (subarachnoidalnego) w chirurgii (urologiczne operacje i operacje kończyn dolnych trwające 2-3 godziny, a także operacje w chirurgii ogólnej trwające 45-60 minut).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, dowolny składnik leku lub na leki znieczulające miejscowe z grupy amidów.

Znieczulenie podpajęczynówkowe, niezależnie od zastosowanego leku znieczulającego miejscowego, ma swoje przeciwwskazania, które obejmują:

• aktywne choroby układu nerwowego środkowego (CNS), takie jak zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, polio, krwawienie do wnętrza czaszki, podostre zwyrodnienie rdzenia kręgowego spowodowane anemią złośliwą, guzy mózgu i rdzenia kręgowego;
• zwężenie kanału kręgowego oraz choroby w fazie aktywnej (np. zapalenie kręgosłupa, gruźlica, guzy) lub niedawno odniesione urazy kręgosłupa (np. złamania);
• sepsę;
• ropne infekcje skóry w miejscu lub w pobliżu miejsca punkcji lędźwiowej;
• szok kardiogenny lub hipowolemiczny;
• zaburzenia krzepnięcia krwi lub kontynuacja leczenia lekami przeciwzakrzepowym.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ze względu na addytywne działanie toksyczne systemowe, bupiwakainę należy stosować z ostrożnością u pacjentów otrzymujących inne znieczulenia miejscowe lub leki strukturalnie podobne do znieczuleń miejscowych typu amidowego, np. niektóre leki przeciwarytmiczne klasy IB.

Nie przeprowadzono specyficznych badań interakcji między bupiwakainą a lekami przeciwarytmicznymi klasy III (np. amiodaronem), dlatego należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania tych leków.

Szczególne środki ostrożności.

Zabieg blokady rdzeniowej powinien wykonywać wyłącznie lekarz posiadający odpowiednią wiedzę i doświadczenie.

Zabiegi regionalnej anestezji należy zawsze przeprowadzać w odpowiednio wyposażonych i załadowanych personelu jednostkach. Sprzęt do resuscytacji oraz odpowiednie leki muszą być natychmiast dostępne, a anestezjolog musi być obecny przez cały czas.

Przed wykonaniem blokady rdzeniowej należy zapewnić możliwość przeprowadzenia zabiegów dożylnych, np. infuzji dożylnej. Lekarz odpowiedzialny za wykonanie anestezji powinien podjąć niezbędne środki ostrożności w celu uniknięcia przypadkowego wstrzyknięcia środka do naczyń krwionośnych oraz musi być odpowiednio przygotowany i zapoznany z diagnostyką i leczeniem działań niepożądanych, toksyczności ogólnoustrojowej i innych powikłań. W przypadku wystąpienia objawów oстрой toksyczności ogólnoustrojowej lub całkowitej blokady rdzeniowej należy natychmiast przerwać wstrzykiwanie środka znieczulającego.

Należy pamiętać, że blokada rdzeniowa może czasem prowadzić do wysokiej lub całkowitej blokady, z porażeniem mięśni międzyżebrowych i przepony, szczególnie u kobiet w ciąży.

Tak jak wszystkie środki znieczulające miejscowe, bupiwakaina może powodować ostry toksyczny wpływ na ośrodkowy układ nerwowy i układ sercowo-naczyniowy, jeśli stosowana jest w celu znieczulenia miejscowego, co prowadzi do powstawania wysokich stężeń leku we krwi. Szczególnie dotyczy to przypadkowego wstrzyknięcia do naczyń krwionośnych lub wstrzyknięcia w obszary dobrze unaczynione.

Z powodu wysokich stężeń ogólnoustrojowych bupiwakainy opisywano przypadki arytmii komorowej, migotania komór, nagłego niewydolności serca i skutku śmiertelnego. W przypadku zatrzymania serca do osiągnięcia skutecznego wyniku może być konieczne długotrwałe leczenie resuscytacyjne. Wysokie stężenia ogólnoustrojowe leku nie są oczekiwane przy dawkach stosowanych zazwyczaj do blokady rdzeniowej.

Blokada rdzeniowa może prowadzić do porażenia mięśni międzyżebrowych, a pacjenci z wylewem do opłucnej mogą doświadczać niewydolności oddechowej. Sepsa może zwiększyć ryzyko powstawania ropnia wewnątrzrdzeniowego w okresie pooperacyjnym.

Uraz neurologiczny jest rzadkim następstwem blokady rdzeniowej i może prowadzić do wystąpienia parestezji, znieczulenia, osłabienia mięśni i porażenia. Czasem te zjawiska są nieodwracalne.

Przed rozpoczęciem leczenia należy ocenić, czy korzyści z leczenia przewyższają potencjalne ryzyko dla pacjenta.

Należy ostrożnie stosować lek u pacjentów z blokadą przedsionkowo-komorową II lub III stopnia, ponieważ środki znieczulające miejscowe mogą obniżać przewodnictwo mięśnia sercowego. Pacjenci w podeszłym wieku oraz pacjenci z chorobami wątroby, ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek lub złym ogólnym stanem zdrowia wymagają również szczególnej uwagi, choć znieczulenie regionalne może być optymalnym wyborem podczas operacji chirurgicznych u tych pacjentów.

Pacjenci przyjmujący leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron) powinni być poddawani dokładnemu nadzorowi. Należy rozważyć konieczność monitorowania EKG, ponieważ działanie kardiologiczne leków może być addytywne.

Zabieg blokady rdzeniowej może prowadzić do rozwoju hipotensji tętniczej i bradykardii. Ryzyko takich skutków można zmniejszyć, np. poprzez wstrzyknięcie leków wazopresyjnych. Hipotensję tętniczą należy natychmiast leczyć dożylne podawaniem sympatykomimetyków, które w razie potrzeby należy powtarzać. Ciężka hipotensja tętnicza może wystąpić w wyniku hipowolemii spowodowanej krwawieniem lub odwodnieniem, albo z powodu okluzji aorto-żylnej u pacjentów z masywnym wodobrzuszem, dużymi guzami jamy brzusznej lub w późnych stadiach ciąży. Należy unikać znacznej hipotensji tętniczej u pacjentów z niewydolnością serca.

Podczas wykonywania blokady rdzeniowej u pacjentów z hipowolemią z dowolnej przyczyny może rozwinąć się nagła i ciężka hipotensja tętnicza.

Rzadkim, choć poważnym, skutkiem ubocznym po znieczuleniu rdzeniowym jest rozległa lub całkowita blokada rdzeniowa, prowadząca do depresji układu sercowo-naczyniowego i oddechowego. Depresja sercowo-naczyniowa spowodowana rozległą blokadą sympatyczną może prowadzić do głębokiej hipotensji tętniczej i bradykardii lub nawet do zatrzymania serca. Depresja oddychania może być spowodowana blokadą nerwów mięśni oddechowych, w tym przepony.

Istnieje zwiększony ryzyko wysokiej lub całkowitej blokady rdzeniowej u pacjentów w podeszłym wieku oraz u kobiet w późnych stadiach ciąży. Dlatego u tych pacjentów należy zmniejszyć dawkę leku.

Uważa się, że blokada rdzeniowa nie wpływa negatywnie na zaburzenia neurologiczne, takie jak stwardnienie rozsiane, hemiplegia, paraplegia i zaburzenia nerwowo-mięśniowe, jednak należy zachować ostrożność. Przed rozpoczęciem leczenia należy ocenić, czy oczekiwana korzyść z leczenia przewyższa potencjalne ryzyko dla pacjenta.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Nie ma dowodów na niekorzystny wpływ leku na ciążę, jednak bupiwakaina nie powinna być stosowana w wczesnych stadiach ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Dawkę leku należy zmniejszyć u kobiet w późnych stadiach ciąży.

Bupiwakaina przenika do mleka matki w niewielkich ilościach, dlatego ryzyko wpływu na dziecko przy stosowaniu dawek terapeutycznych leku jest zazwyczaj nieistniejące.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi innych maszyn.

Oprócz bezpośredniego działania znieczulającego, środki znieczulające miejscowe mogą mieć bardzo umiarkowany wpływ na funkcje psychiczne i koordynację ruchową, nawet bez wyraźnego toksycznego wpływu na OUN, i mogą tymczasowo zaburzać aktywność ruchową i czujność.

Sposób stosowania i dawki.

Bupinekain-Giperbar powinien być stosowany wyłącznie przez lekarzy z doświadczeniem w przeprowadzaniu znieczuleń regionalnych lub pod ich kontrolą, w najmniejszych dawkach zapewniających osiągnięcie wystarczającego poziomu znieczulenia.

Poniżej zalecane dawki leku należy traktować jako wytyczne do stosowania u dorosłych; dawkę należy dostosować indywidualnie dla każdego pacjenta.

Dawkę leku należy zmniejszyć u pacjentów w podeszłym wieku oraz u ciężarnych w późnym okresie ciąży.

Tabela 1

Zalecane miejsce wstrzyknięcia znajduje się poniżej L3.

Do chwili obecnej brakuje doświadczenia klinicznego w zakresie stosowania dawek wyższych niż 20 mg.

Podanie leku do rdzenia kręgowego wykonuje się wyłącznie po wyraźnym potwierdzeniu przestrzeni podpajęczynówkowej za pomocą punkcji lędźwiowej (aż do uzyskania przezroczystej płynu mózgowo-rdzeniowego przez igłę do punkcji lędźwiowej lub przy aspiracji). W przypadku niewystarczającego działania znieczulenia kolejną próbę podania leku należy przeprowadzić na innym poziomie i z mniejszą objętością środka znieczulającego. Jedną z przyczyn niewystarczającego działania może być nieprawidłowy rozdział leku w przestrzeni podpajęczynówkowej. W takim przypadku wystarczający efekt osiąga się poprzez zmianę pozycji ciała pacjenta.

Noworodki, niemowlęta i dzieci o masie ciała do 40 kg

Bupinekain-Giperbar można stosować w praktyce pediatrycznej.

Jedną z różnic między dziećmi a dorosłymi jest względnie większa objętość płynu mózgowo-rdzeniowego u niemowląt i noworodków, co wymaga zastosowania względnie wyższej dawki leku na kilogram masy ciała w celu osiągnięcia tego samego poziomu blokady, co u dorosłych.

Procedury znieczulenia regionalnego u dzieci powinny wykonywać wykwalifikowane lekarze posiadające odpowiednie doświadczenie w wykonywaniu znieczulenia regionalnego u dzieci oraz doświadczenie w stosowaniu tej metody znieczulenia.

W pediatrii należy kierować się dawkami podanymi w tabeli 2. Obserwowano przypadki indywidualnej zmienności. Standardowe zalecenia dotyczące dawkowania należy uwzględniać w przypadku występowania czynników wpływających na poszczególne techniki blokady oraz w celu zapewnienia indywidualnych potrzeb pacjenta.

Należy stosować najniższe niezbędne dawki leku umożliwiające przeprowadzenie odpowiedniego znieczulenia.

Tabela 2

Zalecenia dotyczące dawkowania leku dla noworodków, niemowląt i dzieci

Roztwór należy użyć jak najszybciej po otwarciu ampułki. Każde pozostałe ilości roztworu należy zniszczyć.

Dzieci.

Bupiwakaina może być stosowana w praktyce pediatrycznej. Aby uzyskać więcej informacji, należy zapoznać się z sekcją „Sposób stosowania i dawki”.

Przedawkowanie.

Ostra toksyczność ogólnoustrojowa

Przy stosowaniu wysokich dawek bupiwakainy możliwe są efekty toksyczne ze strony ośrodkowego układu nerwowego i układu sercowo-naczyniowego, szczególnie w przypadku przypadkowego wstrzyknięcia do naczynia krwionośnego. Jednakże w przypadku znieczulenia podpajęczynówkowego stosuje się niską dawkę, dlatego ryzyko przedawkowania jest mało prawdopodobne.

W przypadku jednoczesnego stosowania leku z innymi lekami przeciwbólowymi miejscowymi mogą wystąpić toksyczne reakcje ogólnoustrojowe, ponieważ efekty toksyczne są addytywne.

Niepożądane reakcje ogólnoustrojowe charakteryzują się mrowieniem języka, zawrotami głowy i drżeniem, a następnie napadami i zaburzeniami sercowo-naczyniowymi.

Leczenie ostrej toksyczności ogólnoustrojowej

W przypadku przeprowadzenia całkowitej blokady podpajęczynówkowej należy zapewnić odpowiednią wentylację płuc (przezierność dróg oddechowych pacjenta, podanie tlenu, intubacja i sztuczna wentylacja płuc, jeśli jest to konieczne). W przypadku obniżenia ciśnienia tętniczego/bradykardii należy podać lek zwężający naczynia (najlepiej z efektem inotropowym).

W przypadku wystąpienia objawów ostrej toksyczności ogólnoustrojowej należy natychmiast przerwać stosowanie leków przeciwbólowych miejscowych. Leczenie powinno być skierowane na utrzymanie odpowiedniej wentylacji płuc, natlenienia i krążenia.

Należy zawsze zapewnić podawanie tlenu i, w razie potrzeby, sztuczną wentylację płuc (możliwe, z hiperventylacją). W przypadku wystąpienia napadów stosuje się diazepan, a w przypadku bradykardii – atropinę. W przypadku wystąpienia szoku cyrkulacyjnego podaje się wewnętrznie dożylnie płyny, dobutaminę, a w razie potrzeby – noradrenaliny (początkowo 0,05 μg/kg/min, zwiększając dawkę, jeśli to konieczne, o 0,05 μg/kg/min co 10 minut), opierając się na wynikach monitorowania hemodynamiki w cięższych przypadkach. Można również stosować efedrynę. Należy rozważyć podanie dożylne 20 % emulsji lipidowej.

W przypadku zatrzymania krążenia może być wskazane przeprowadzenie reanimacji przez kilka godzin. Należy korygować wszelkie zaburzenia kwasowo-zasadowe.

Efekty uboczne

Profil działań niepożądanych dla bupiwakainy hydrochloranu jest podobny do profilu innych miejscowych leków przeciwbólowych o długim działaniu stosowanych w znieczuleniu do podpajęczynówkowym.

Działania niepożądane spowodowane samym lekiem mogą być trudne do odróżnienia od efektów fizjologicznych blokady nerwów (np. obniżenie ciśnienia tętniczego, bradykardia, tymczasowe zatrzymanie micia), zdarzeń bezpośrednio spowodowanych punkcją (np. krwiak rdzenia kręgowego) lub pośrednio spowodowanych punkcją (np. zapalenie opon mózgowych, zespół ropnia nadtwardówkowego), albo stanów związanych z wyciekiem płynu mózgowo-rdzeniowego (np. ból głowy po punkcji opony twardzej).

Wysoka anestezja podpajęczynówkowa może prowadzić do porażenia wszystkich mięśni oddechowych.

Uszkodzenia neurologiczne są rzadkim, ale ogólnie uznawanym następstwem znieczulenia regionalnego, a szczególnie znieczulenia podpajęczynówkowego, które może być związane z różnymi przyczynami, np. bezpośrednim urazem rdzenia kręgowego lub nerwów rdzeniowych, zespołem przedniej tętnicy rdzeniowej (krwiak nadtwardówkowy), wstrzyknięciem substancji drażniących lub wstrzyknięciem roztworu niesterylnego. Może to prowadzić do wystąpienia zlokalizowanej parestezji lub anestezji, osłabienia mięśniowego, utraty kontroli nad zwieraczami, paraplegii. Czasem te zaburzenia są nieodwracalne.

O powikłaniach neurologicznych tego typu donoszono po zastosowaniu wszystkich miejscowych leków przeciwbólowych stosowanych w znieczuleniu podpajęczynówkowym.

Informacje dotyczące objawów i leczenia oстрой toksyczności systemowej znajdują się w sekcji „Przedawkowanie”.

Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania. Częstość określono następująco: często (≥ 1/100, < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000, < 1/100), rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000).

Tabela 2

• Dzieci *

Efekty uboczne występujące po zastosowaniu leku u dzieci są podobne do efektów ubocznych u dorosłych, jednak u dzieci wczesne objawy toksyczności leku z grupy środków znieczulających miejscowo mogą być trudne do wykrycia w przypadkach, gdy blokadę wykonuje się na tle sedacji lub znieczulenia ogólnego.

• Zgłaszanie podejrzanych działań niepożądanych. *

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny do nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.com.ua.

*** Okres ważności. ***

2 lata.

** Warunki przechowywania. **

W oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

*** Niezgodność. *** Nie zaleca się dodawania innych substancji do roztworów do podania do kanału rdzeniowego.

** Opakowanie. **

Po 4 ml w ampułkach. Po 5 ampułek w kasety. Po 1 kasety w puszce.

** Kategoria wydawania. ** Na receptę.

** Producent. ** Spółka akcyjna publiczna „Naukowo-produkcyjny ośrodek „Chemiczno-farmaceutyczny zakład Borczagowskij”.

** Lokalizacja producenta oraz adres miejsca wykonywania działalności. **

Ukraina, 03134, miasto Kijów, ul. Myru, 17.