Bufomix Iziheiler

INSTRUKCJA dot. stosowania leczniczego leku BUFOMIX EASYHALER

Skład:

Substancje czynne: budezonid, fumaran formoterolu dihydrat;

1 dawka zawiera budezonidu 80 µg i fumaranu formoterolu dihydrazu 4,5 µg;

Substancja pomocnicza: laktoza monohydrat.

Postać farmaceutyczna. Proszek do inhalacji.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek biały lub biały z odcieniem żółtym.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki stosowane w obturacyjnych chorobach dróg oddechowych. Środki adreneryczne w połączeniu z kortykosteroidami lub innymi lekami, z wyjątkiem środków antycholinergicznych. Formoterol i budezonid. Kod ATC R03AK07.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizmy działania i efekty farmakodynamiczne

Lek Bufomix Iziheiler zawiera formoterol i budezonid, które działają na różne sposoby i wykazują efekty addytywne w zakresie zmniejszania zaostrzeń astmy oskrzowej. Specyficzne właściwości budezonidu i formoterolu pozwalają stosować kombinację do terapii utrzymującej i łagodzenia objawów lub do terapii utrzymującej astmy oskrzowej.

Budezonid. Budezonid to glikokortykosteroid, który po inhalacji wykazuje zależny od dawki działanie przeciwzapalne w drogach oddechowych, w wyniku czego zmniejszają się objawy astmy oskrzowej. Inhalacyjny budezonid charakteryzuje się mniejszą liczbą niepożądanych efektów w porównaniu z kortykosteroidami systemowymi. Dokładny mechanizm działania przeciwzapalnego glikokortykosteroidów nie jest znany.

Formoterol. Formoterol to selektywny agonist β2-adrenoreceptorów, który po inhalacji zapewnia szybkie i długotrwałe rozluźnienie mięśni gładkich oskrzeli u pacjentów z odwracalną obturacją dróg oddechowych. Efekt rozszerzający oskrzela zależy od dawki i pojawia się w ciągu 1–3 minut. Czas trwania działania – nie mniej niż 12 godzin po podaniu pojedynczej dawki.

Kliniczna skuteczność i bezpieczeństwo

Kliniczna skuteczność terapii utrzymującej budezonidem/formoterolem

Badania kliniczne u dorosłych pacjentów wykazały, że dodanie formoterolu do budezonidu łagodzi objawy astmy oskrzowej, poprawia funkcję płuc i zmniejsza częstość zaostrzeń.

Przeprowadzono dwa 12-tygodniowe badania z udziałem populacji pediatrycznych, w których 265 dzieci w wieku 6–11 lat otrzymywało leczenie dawkami utrzymującymi budezonidu/formoterolu (2 inhalacje po 80 µg/4,5 µg/inhalację 2 razy dziennie) oraz krótkodziałający agonist β2-adrenoreceptorów w razie potrzeby. W obu badaniach zaobserwowano poprawę funkcji płuc oraz odpowiednie przebiegi terapii w porównaniu z zastosowaniem odpowiedniej dawki budezonidu jako monoterapii.

Kliniczna skuteczność terapii utrzymującej i stosowania budezonidu/formoterolu do łagodzenia objawów

Zastosowanie budezonidu/formoterolu do terapii utrzymującej oraz do łagodzenia objawów zapewniało statystycznie i klinicznie istotne zmniejszenie częstości ciężkich zaostrzeń astmy oskrzowej w porównaniu z wszystkimi innymi lekami.

W badaniach z udziałem pacjentów wymagających pomocy medycznej z powodu ostrych objawów astmy oskrzowej, zastosowanie budezonidu/formoterolu zapewniało szybkie i skuteczne łagodzenie objawów bronchospazmu podobnie jak zastosowanie salbutamolu i formoterolu.

Porównywalną skuteczność i bezpieczeństwo leku u nastolatków i dorosłych wykazano w 6 podwójnie ślepych badaniach, w tym 5 wyżej wymienionych badań oraz jednym dodatkowym badaniu z zastosowaniem wyższej dawki utrzymującej – dwóch inhalacji po 160/4,5 µg 2 razy dziennie. Oceny oparto na danych ogółem 14385 pacjentów z astmą, w tym 1847 nastolatków. Ograniczona liczba pacjentów w wieku nastoletnim stosowała więcej niż 8 inhalacji leku (ale rzadko) w co najmniej jeden dzień stosowania budezonidu/formoterolu do terapii utrzymującej i łagodzenia objawów.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Wykazano, że kombinacja stałych dawek budezonidu i formoterolu oraz odpowiednie leki monoterapeutyczne są bioekwiwalentne pod względem wpływu systemowego budezonidu i formoterolu odpowiednio. Mimo to po podaniu kombinacji stałych dawek obserwowano nieznaczne hamowanie kortyzolu w porównaniu z lekami monoterapeutycznymi. Uważa się, że ta różnica nie ma wpływu na skuteczność kliniczną.

Brak dowodów na wzajemne oddziaływanie farmakokinetyczne między budezonidem a formoterolem.

Parametry farmakokinetyczne budezonidu i formoterolu były porównywalne po ich podaniu jako leki monoterapeutyczne lub jako kombinację stałych dawek. U budezonidu pole pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) i szybkość wchłaniania były nieco większe, a maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wyższe po podaniu stałej kombinacji. U formoterolu Cmax było podobne po podaniu stałej kombinacji. Inhalacyjny budezonid szybko wchłania się, a Cmax osiągane jest w ciągu 30 minut po inhalacji. W badaniach średnie osadzenie budezonidu w płucach po inhalacji przy użyciu inhalatora proszkowego zmieniało się od 32% do 44% dawki dostarczonej. Biodostępność systemowa wynosiła około 49% dawki dostarczonej. U dzieci w wieku od 6 do 16 lat osadzenie w płucach mieści się w tym samym zakresie, co u dorosłych po zastosowaniu tej samej dawki. Stężenia wynikowe w osoczu nie były wykrywalne.

Inhalacyjny formoterol szybko się wchłania, a Cmax osiągane jest w ciągu 10 minut po inhalacji. W badaniach średnie osadzenie formoterolu w płucach po inhalacji przy użyciu inhalatora proszkowego zmieniało się od 28% do 49% dawki dostarczonej. Biodostępność systemowa wynosiła około 61% dawki dostarczonej.

Rozkład i metabolizm

Łączenie z białkami osocza wynosi około 50% dla formoterolu i 90% dla budezonidu. Objętość rozkładu wynosi około 4 l/kg dla formoterolu i 3 l/kg dla budezonidu. Formoterol ulega inaktywacji w wyniku reakcji koniugacji (powstają aktywne O-demetylowane i deformaldylowane metabolity, jednak głównie obserwuje się je jako inaktywne koniugaty). Budezonid podlega znacznej (około 90%) biotransformacji przy pierwszym przejściu przez wątrobę do metabolitów o niskiej aktywności glikokortykosteroidowej. Aktywność glikokortykosteroidowa głównych metabolitów – 6-β-hydroksy-budezonidu i 16-α-hydroksyprednizolonu – jest mniejsza niż 1% aktywności glikokortykosteroidowej budezonidu. Brak oznak jakichkolwiek oddziaływań metabolicznych lub reakcji wypierania między formoterolem a budezonidem.

Wydalanie

Większość dawki formoterolu ulega transformacji w wyniku metabolizmu wątrobowego, po którym następuje wydalanie przez nerki. Po inhalacji 8–13% dawki formoterolu wydala się z moczem w postaci niemetabolizowanej. Formoterol charakteryzuje się wysokim klirensie systemowym (około 1,4 l/min), a średni okres półwydalenia wynosi 17 godzin.

Budezonid wydala się drogą metabolizmu, głównie pod wpływem katalizatora, którym jest enzym CYP3A4. Metabolity budezonidu wydzielają się z moczem w formie wolnej lub skoniugowanej. W moczu wykrywa się jedynie bardzo niewielką ilość niezmienionego budezonidu. Budezonid charakteryzuje się wysokim klirensie systemowym (około 1,2 l/min), a okres półwydalenia z osocza po dożylnej dawce wynosi 4 godziny.

Farmakokinetyka budezonidu lub formoterolu u pacjentów z niewydolnością nerek nie jest znana. Wpływ budezonidu i formoterolu może wzrosnąć u pacjentów z chorobami wątroby.

Linowość/nielinowość

Eksponencja systemowa na budezonid i formoterol znajduje się w liniowej korelacji z podaną dawką.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Lek Bufomix Iziheiler (80 μg/4,5 μg) wskazany jest do stosowania u dorosłych, młodzieży i dzieci od 6. roku życia.

Lek wskazany jest do regularnego leczenia astmy oskrzelowej w przypadku wskazanego stosowania terapii kombinowanej (sterydów inhalacyjnych i długodziałających agonistów β2):

• pacjentom, u których stan nie jest wystarczająco kontrolowany za pomocą sterydów inhalacyjnych i szybko działających agonistów β2 stosowanych w razie potrzeby;
• pacjentom, u których stan jest odpowiednio kontrolowany za pomocą sterydów inhalacyjnych i długodziałających agonistów β2.

Nie stosuje się leku Bufomix Iziheiler (80 μg/4,5 μg/dawka) u pacjentów z ciężką astmą oskrzelową.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na budezonid, formoterol lub laktozę, zawierającą niewielką ilość białka mlecznego.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje farmakokinetyczne

Silne inhibitory CYP3A4 (np. klotekonazol, itrakonazol, worykonazol, pozakonazol, klaritromycyna, telitromycyna, nefazodon, kobicystat oraz inhibitory proteazy HIV) mogą znacznie zwiększyć stężenie budezonidu we krwi, dlatego należy unikać ich jednoczesnego stosowania. Jeśli jest to niemożliwe, odstęp czasowy między przyjmowaniem tych leków powinien być jak największy (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). U pacjentów przyjmujących silne inhibitory CYP3A4 nie zaleca się terapii utrzymawczej.

Silny inhibitor CYP3A4 – klotekonazol w dawce 200 mg raz dziennie – zwiększa stężenie budezonidu we krwi (po jednorazowej dawce 3 mg) średnio 6-krotnie. Gdy klotekonazol podawano 12 godzin po podaniu budezonidu, stężenie wzrastało średnio tylko 3-krotnie, co wskazuje, że oddzielenie dawkowania może zmniejszyć wzrost stężenia budezonidu we krwi. Niektóre dane wskazują, że może dojść do istotnego wzrostu stężenia budezonidu we krwi (średnio 4-krotnego) przy jednoczesnym stosowaniu inhalowanego budezonidu (jednorazowa dawka 1000 μg) i itrakonazolu w dawce 200 mg raz dziennie.

Oczekuje się, że jednoczesne stosowanie leków zawierających kobicystat zwiększy ryzyko wystąpienia ogólnoustrojowych działań niepożądanych. Należy unikać tej kombinacji, chyba że korzyści przewyższają zwiększone ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych sterydów. W takim przypadku pacjentów należy kontrolować pod kątem ogólnoustrojowych działań niepożądanych sterydów.

Interakcje farmakodynamiczne

Blokery β-adrenergiczne mogą osłabiać działanie formoterolu. Dlatego leku Bufomix Iziheiler nie należy stosować jednocześnie z blokerami β-adrenergicznymi (w tym z kroplami do oczu), chyba że istnieją poważne wskazania.

Jednoczesne leczenie chinidyną, dysopyramydem, prokainamidem, fenotiazyną, lekami przeciwhistaminowymi (terfenadyna) i trójpierścieniowymi lekami przeciwdogasowymi może wydłużać odstęp QTc i zwiększać ryzyko wystąpienia arytmii komorowej.

Ponadto L-dopa, lewotyroxyna, ocytocyna i alkohol mogą pogarszać tolerancję serca na β2-sympatomymetiki.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów monoaminooksydazy, w tym leków o podobnych właściwościach, takich jak furazolidon i prokarbazyd, może powodować reakcje nadciśnieniowe.

Ryzyko rozwoju arytmii zwiększa się podczas znieczulenia lotnymi węglowodorami fluorowanymi.

Jednoczesne stosowanie innych β-adrenergików lub leków antycholinergicznych może nasilać działanie rozszerzające oskrzela.

Hipokaliemia może zwiększać skłonność do arytmii serca u pacjentów leczonych glikozydami nasierdziowymi.

Hipokaliemia może wystąpić w wyniku terapii agonistami β2 i może być nasilana przy jednoczesnym stosowaniu pochodnych ksantyny, sterydów i diuretyków (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Nie zaobserwowano interakcji budezonidu i formoterolu z żadnym z leków stosowanych w leczeniu astmy oskrzelowej.

Populacje pediatryczne

Badania interakcji lekowych przeprowadzono wyłącznie na dorosłych.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki przy odstawianiu leku i nie należy przerywać jego stosowania nagle.

Jeśli pacjenci uważają, że leczenie jest nieskuteczne lub pojawia się potrzeba przekroczenia maksymalnej zalecanej dawki leku Bufomix Iziheiler, powinni skonsultować się z lekarzem. Nagłe i szybkie pogorszenie się kontroli astmy oskrzelowej może stanowić zagrożenie dla życia, dlatego pacjent powinien niezwłocznie udać się na badanie lekarskie. W takiej sytuacji należy rozważyć wzmocnienie terapii kortykosteroidami, np. podanie kortykosteroidów doustnie, lub leczenie antybiotykami w przypadku obecności infekcji.

Należy zalecić pacjentowi, aby zawsze nosił przy sobie inhalator jako lek ratunkowy: albo Bufomix Iziheiler (dla pacjentów z astmą oskrzelową stosujących Bufomix Iziheiler jako terapię wspierającą i łagodzenie objawów), albo oddzielny szybko działający lek rozszerzający oskrzela (dla wszystkich pacjentów stosujących Bufomix Iziheiler jako terapię wspierającą).

Pacjentów należy przypominać o konieczności przyjmowania dawki utrzymującej leku Bufomix Iziheiler zgodnie z receptą, nawet w przypadku braku objawów. Zastosowanie profilaktyczne leku Bufomix Iziheiler, np. przed wysiłkiem fizycznym, nie było badane. Inhalacje Bufomix Iziheiler w celu łagodzenia objawów należy stosować wyłącznie w przypadku wystąpienia objawów astmy oskrzelowej, nie są one przeznaczone do regularnego zastosowania profilaktycznego, np. przed wysiłkiem fizycznym. W tym celu należy rozważyć stosowanie oddzielnego szybko działającego leku rozszerzającego oskrzela.

Gdy objawy astmy oskrzelowej zostaną skutecznie kontrolowane, należy rozważyć stopniowe zmniejszenie dawki leku Bufomix Iziheiler. Ważne jest regularne monitorowanie pacjentów podczas zmniejszania dawki. Należy stosować najniższą skuteczną dawkę leku Bufomix Iziheiler.

Nie należy rozpoczynać stosowania tego leku podczas zaostrzeń, znacznego pogorszenia się lub nagłych komplikacji astmy oskrzelowej.

Podczas stosowania leku mogą wystąpić poważne działania niepożądane i zaostrzenia związane z astmą oskrzelową. Pacjentom należy przypomnieć o konieczności kontynuowania leczenia i jednoczesnego skontaktowania się z lekarzem, jeśli objawy astmy oskrzelowej nie są kontrolowane lub pogarszają się po rozpoczęciu stosowania leku Bufomix Iziheiler.

Tak jak w przypadku innych form terapii inhalacyjnej, istnieje ryzyko wystąpienia paradoksalnego skurczu oskrzeli. W takiej sytuacji u pacjenta bezpośrednio po podaniu dawki nasila się świsty i duszność. Jeśli u pacjenta wystąpi paradoksalny skurcz oskrzeli, należy natychmiast przerwać stosowanie leku Bufomix Iziheiler, przebadać pacjenta i w razie potrzeby wdrożyć terapię alternatywną. Paradoksalny skurcz oskrzeli odpowiada na szybko działające leki inhalacyjne rozszerzające oskrzela i należy go leczyć natychmiastowo.

Możliwe są skutki systemowe stosowania kortykosteroidów inhalacyjnych, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek. Skutki te są znacznie rzadsze niż przy stosowaniu kortykosteroidów doustnych. Do możliwych skutków systemowych należą zespół Cushinga, cechy zespół Cushinga, supresja nadnerczy, opóźnienie wzrostu u dzieci i młodzieży, zmniejszenie gęstości mineralnej kości, zaćma, jaskrza oraz, znacznie rzadziej, różne zaburzenia psychiczne i behawioralne, w tym nadaktywność psychomotoryczna, zaburzenia snu, lęk, depresja lub agresywność (szczególnie u dzieci).

Może występować zaburzenie wzroku przy stosowaniu kortykosteroidów drogą systemową i miejscową. Jeśli pacjent zgłasza takie objawy jak zamglenie widzenia lub inne zaburzenia wzroku, należy skierować go do okulisty w celu oceny możliwych przyczyn, które mogą obejmować zaćmę, jaskrę lub rzadsze choroby, takie jak środkowe serozne zapalenie naczyniówki-siatkówki, o których donoszono po stosowaniu kortykosteroidów systemowych i miejscowych.

Należy rozważyć potencjalny wpływ na gęstość kości, szczególnie u pacjentów przyjmujących wysokie dawki leku przez dłuższy czas i u których współistnieją czynniki ryzyka osteoporozy. Długotrwałe badania inhalacyjnego budezonidu u dzieci przy średniodobowych dawkach 400 µg (dawka odmierzona) lub u dorosłych przy dawkach dobowych 800 µg (dawka odmierzona) nie wykazały istotnego wpływu na gęstość mineralną kości. Brak informacji o wpływie wysokich dawek.

Jeśli istnieją przesłanki sugerujące pogorszenie funkcji kory nadnerczy w wyniku poprzedniej terapii sterydowej systemowej, należy zachować ostrożność przy przekształcaniu pacjentów na terapię lekiem Bufomix Iziheiler.

Korzyści terapii inhalacyjnym budezonidem zazwyczaj minimalizują potrzebę stosowania sterydów doustnych, jednak pacjenci przechodzący z terapii sterydami doustnymi mają ryzyko obniżenia rezerwy kory nadnerczy przez dłuższy czas. Odbudowa może być długotrwała po zakończeniu terapii sterydami doustnymi, dlatego pacjenci, którzy wcześniej stosowali sterydy doustne i zostali przekwalifikowani na leczenie inhalacyjnym budezonidem, mogą pozostawać w grupie ryzyka przez dłuższy czas z powodu zaburzeń funkcji nadnerczy. W takiej sytuacji należy regularnie monitorować funkcję osi „podwzgórze–przysadka–kora nadnerczy”.

Długotrwałe leczenie wysokimi dawkami kortykosteroidów inhalacyjnych, szczególnie przy stosowaniu dawek wyższych niż zalecane, może prowadzić do klinicznie istotnego przygnębienia funkcji kory nadnerczy. Dlatego w okresach stresu, takich jak ciężkie infekcje czy planowane operacje, należy rozważyć dodatkową terapię systemową kortykosteroidami. Szybkie zmniejszenie dawki sterydów może sprowokować ostrą niewydolność kory nadnerczy. Objawy, które mogą wystąpić przy ostrej niewydolności kory nadnerczy, obejmują anoreksję, ból brzucha, utratę masy ciała, zmęczenie, ból głowy, nudności, wymioty, obniżenie poziomu świadomości, napady, hipotensję i hipoglikemię.

Leczenia dodatkowymi sterydami systemowymi lub inhalacyjnym budezonidem nie można nagle przerywać.

Przy zmianie z leków doustnych na Bufomix Iziheiler obserwuje się ogólnie niższe działanie systemowe sterydów, co może prowadzić do pojawienia się objawów alergicznych lub reumatycznych, takich jak katar, egzema, ból mięśni i stawów. W takiej sytuacji należy rozpocząć leczenie specyficzne. Należy podejrzewać ogólnie niewystarczające działanie glukokortykosteroidów, jeśli pojawią się takie objawy jak zmęczenie, ból głowy, nudności i wymioty. W takich przypadkach czasem konieczne jest tymczasowe zwiększenie dawki glukokortykosteroidów doustnych.

W celu zmniejszenia ryzyka rozwoju kandydozy oro-faryngealnej pacjenci powinni dokładnie przepłukiwać jamę ustną wodą po inhalacji dawki utrzymującej. W przypadku wystąpienia kandydozy oro-faryngealnej pacjenci powinni przepłukiwać jamę ustną wodą również po stosowaniu leku w razie potrzeby.

Należy unikać jednoczesnego leczenia itrakonazolem, rytonawirem lub innymi silnymi inhibitorami CYP3A4. Jeśli jest to niemożliwe, odstęp między podawaniem leków powinien być jak największy. U pacjentów stosujących silne inhibitory CYP3A4 nie zaleca się jednoczesnego stosowania leku Bufomix Iziheiler jako terapii utrzymującej i leku ratunkowego.

Lek Bufomix Iziheiler należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z tarczycą toksyczną, feochromocytomą, cukrzycą, nieleczoną hipokaliemią, hipertroficzną kardiomiopatią obturacyjną, idiopatycznym podzastawkowym zwężeniem aorty, ciężką nadciśnieniową, aneuryzmą lub innymi ciężkimi zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego, takimi jak choroba niedokrwienna serca, tachyarytmia i ciężka niewydolność serca.

Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów z wydłużonym odstępie QTc. Sam formoterol może powodować wydłużenie odstępu QTc.

U pacjentów z aktywną lub nieaktywną postacią gruźlicy płuc, grzybiczą lub wirusową infekcją dróg oddechowych należy ponownie ocenić potrzebę i dawkę kortykosteroidów inhalacyjnych.

Podczas leczenia wysokimi dawkami agonistów β2-adrenoreceptorów może rozwijać się potencjalnie zagrażająca życiu hipokaliemia. Efekt hipokalimizujący agonistów β2-adrenoreceptorów może być nasilany przy jednoczesnym leczeniu agonistami β2-adrenoreceptorów i lekami, które mogą powodować hipokaliemię lub nasilać jej efekt, np. pochodnymi ksantyn, steroidami i diuretykami. Szczególnie ostrożnie należy postępować u pacjentów z niestabilną astmą oskrzelową w przypadku nieregularnego stosowania leków ratunkowych rozszerzających oskrzela, przy ciężkim ostrym zaostrzeniu astmy oskrzelowej, ponieważ związane z tym ryzyko nasila się przy hipoksji, a także w innych stanach, w których zwiększa się ryzyko hipokaliemii. W takich przypadkach zaleca się kontrolowanie stężenia potasu w osoczu.

U pacjentów z cukrzycą zaleca się dodatkową kontrolę stężenia glukozy we krwi.

Lek Bufomix Iziheiler zawiera około 4 mg laktozy na inhalację. Zazwyczaj taka ilość nie powoduje problemów u pacjentów z nietolerancją laktozy. Ta substancja pomocnicza zawiera niewielką ilość białek mlecznych, które mogą powodować reakcje alergiczne.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Brak danych klinicznych dotyczących wpływu leku Bufomix Iziheiler na ciążę lub jednoczesnego leczenia formoterolem i budezonidem. Badania rozwoju zarodka–płodu u zwierząt nie wykazały żadnego dodatkowego efektu kombinacji.

Brak wystarczających danych dotyczących stosowania formoterolu u kobiet w ciąży. Formoterol powodował działania niepożądane u zwierząt podczas badań wpływu na układ rozrodczy przy bardzo wysokim poziomie wpływu systemowego.

Dane z około 2000 badanych przypadków ciąży nie wykazały zwiększonego ryzyka teratogennego związanego ze stosowaniem inhalacyjnego budezonidu. Badania na zwierzętach wykazały, że glukokortykosteroidy powodują wady rozwojowe. Jest to mało prawdopodobne u ludzi stosujących lek w dawce zalecanej.

W badaniach na zwierzętach stwierdzono również, że nadmierna ilość prenatalnych glukokortykosteroidów zwiększa ryzyko wewnątrzmacicznego opóźnienia wzrostu, chorób układu sercowo-naczyniowego u dorosłych, nieodwracalnych zmian gęstości receptorów glukokortykosteroidów, przemiany neuroprzekaźników i zachowania przy stężeniach poniżej zakresu dawek teratogennych.

Podczas ciąży lek Bufomix Iziheiler należy stosować wyłącznie wtedy, gdy oczekiwana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko. Należy stosować najniższą skuteczną dawkę budezonidu niezbędną do utrzymania odpowiedniej kontroli astmy oskrzelowej.

Okres karmienia piersią. Budezonid wydostaje się do mleka matki. Jednak przy dawkach terapeutycznych nie przewiduje się wpływu na dziecko karmione piersią. Nie wiadomo, czy formoterol wydostaje się do mleka ludzkiego. W mleku matki zwierząt stwierdzono niewielką ilość formoterolu. Stosowanie leku Bufomix Iziheiler kobietom karmiącym piersią należy rozważać wyłącznie wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa wszelkie możliwe ryzyko dla dziecka.

Plodność. Brak danych dotyczących potencjalnego wpływu budezonidu na płodność. W trakcie badań wpływu formoterolu na funkcję rozrodczą u zwierząt stwierdzono nieco obniżoną płodność u samców szczurów przy wysokim narażeniu systemowym.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Lek Bufomix Iziheiler nie wpływa lub wpływa nieznacznie na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Zespół astmy oskrzowej

Lek Bufomix Iziheiler nie jest stosowany w leczeniu wstępnym astmy oskrzowej. Dawkę poszczególnych składników leku dobiera się indywidualnie i dostosowuje w zależności od nasilenia choroby. Należy to uwzględnić nie tylko na początku stosowania leków kombinowanych, ale także podczas korekty dawki utrzymawczej. Jeżeli pacjent wymaga kombinacji dawek różniących się od dostępnych w połączonym inhalatorze, należy zastosować odpowiednie dawki agonistów β2-adrenoreceptorów i/lub kortykosteroidów w oddzielnych inhalatorach.

Dawkę należy dopasować do najniższej dawki, która pozwala na skuteczną kontrolę objawów choroby. Pacjenci powinni regularnie poddawać się ponownym badaniom u lekarza, który przepisał lek Bufomix Iziheiler, aby dawka tego leku pozostała optymalna. Po osiągnięciu długotrwałej kontroli objawów przy najniższej zalecanej dawce należy rozważyć kontrolowanie objawów wyłącznie za pomocą inhalowanego kortykosteroidu.

Istnieją dwa sposoby stosowania leku Bufomix Iziheiler:

A. Terapia utrzymawcza: lek Bufomix Iziheiler stosuje się do regularnej terapii utrzymawczej w połączeniu z oddzielnym szybko działającym lekiem rozszerzającym oskrzela, stosowanym jako lek ratunkowy.

B. Terapia utrzymawcza i łagodzenie objawów: lek Bufomix Iziheiler stosuje się do regularnej terapii utrzymawczej oraz, w razie potrzeby, do łagodzenia objawów.

A. Terapia utrzymawcza

Pacjentom należy zalecić, aby zawsze mieć przy sobie oddzielny szybko działający lek rozszerzający oskrzela, stosowany jako lek ratunkowy.

Zalecane dawki:

Dorośli (od 18 roku życia): 1-2 inhalacje 2 razy dziennie. Niektórzy pacjenci mogą wymagać do 4 inhalacji 2 razy dziennie.

Adolescenci (12-17 lat): 1-2 inhalacje 2 razy dziennie.

Dzieci (od 6 roku życia): 2 inhalacje 2 razy dziennie.

Zazwyczaj po osiągnięciu kontroli nad objawami choroby przy stosowaniu leku 2 razy dziennie dawkę dopasowuje się do najniższej skutecznej dawki, włącznie do stosowania leku Bufomix Iziheiler 1 raz dziennie, w przypadkach, gdy lekarz uzna, że pacjent wymaga terapii utrzymawczej z długodziałającym lekiem rozszerzającym oskrzela w połączeniu z inhalowanym kortykosteroidem.

Częstsze stosowanie dodatkowego szybko działającego leku rozszerzającego oskrzela wskazuje na pogorszenie stanu pacjenta i konieczność ponownego przeanalizowania leczenia astmy oskrzowej.

Dzieci do 6 roku życia: ponieważ dostępne są tylko ograniczone dane, lek Bufomix Iziheiler nie jest zalecany dzieciom do 6 roku życia.

B. Terapia utrzymawcza i łagodzenie objawów

Pacjent przyjmuje zalecaną dobową dawkę utrzymawczą leku Bufomix Iziheiler oraz dodatkowo stosuje Bufomix Iziheiler w razie potrzeby do łagodzenia objawów. Pacjentom należy zalecić, aby zawsze mieć przy sobie lek Bufomix Iziheiler do natychmiastowego stosowania jako lek ratunkowy.

Stosowanie leku Bufomix Iziheiler w terapii utrzymawczej i do łagodzenia objawów należy rozważyć szczególnie u pacjentów:

• z niedostateczną kontrolą astmy oskrzowej, u których często pojawia się potrzeba stosowania leków łagodzących objawy;

• z wcześniejszymi zaostrzeniami astmy oskrzowej wymagającymi interwencji medycznej.

Pacjentów, którzy często i w dużych ilościach stosują inhalacje Bufomix Iziheiler w razie potrzeby, należy dokładnie monitorować pod kątem rozwoju niepożądanych zdarzeń zależnych od dawki.

Zalecane dawki:

Dorośli i adolescenci (od 12 roku życia): zalecana dawka utrzymawcza to 2 inhalacje dziennie – po 1 inhalacji rano i wieczorem lub 2 inhalacje wyłącznie rano lub wyłącznie wieczorem. W razie potrzeby, przy wystąpieniu objawów, stosuje się 1 dodatkową inhalację. Jeśli po kilku minutach objawy nie ustępują, należy wykonać dodatkową inhalację. W żadnym przypadku nie należy wykonywać więcej niż 6 inhalacji.

Zazwyczaj całkowita liczba inhalacji w ciągu doby nie powinna przekraczać 8, jednak przez ograniczony czas całkowita dzienna dawka może wynosić do 12 inhalacji. Pacjentom stosującym więcej niż 8 inhalacji dziennie zdecydowanie zaleca się skonsultować się z lekarzem. Powinni oni poddać się ponownemu badaniu i przeanalizować terapię utrzymawczą.

Dzieci do 12 roku życia: dzieciom do 12 roku życia nie zaleca się stosowania leku Bufomix Iziheiler jako terapii utrzymawczej i do łagodzenia objawów.

Informacje ogólne

Osobliwe grupy pacjentów

Nie ma szczególnych wymagań dotyczących dawkowania leku Bufomix Iziheiler u pacjentów w podeszłym wieku. Brak danych dotyczących stosowania leku Bufomix Iziheiler u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby. Ponieważ budezonid i formoterol są wydalane głównie z udziałem metabolizmu wątrobowego, u pacjentów z ciężkim marskością wątroby można oczekiwać zwiększonego działania leku.

Sposób stosowania

Do inhalacji.

Jak poprawnie stosować lek Bufomix Iziheiler

Inhalator jest napędzany strumieniem wdychanego powietrza. Oznacza to, że gdy pacjent wdycha powietrze przez ustnik, substancja trafia do dróg oddechowych razem z wdychanym powietrzem.

Należy zwrócić uwagę pacjenta na następujące kwestie:

• Dokładnie zapoznać się z instrukcją do leku.
• Potrząsnąć urządzeniem i aktywować je przed każdą inhalacją.
• Wdychać przez ustnik wystarczająco intensywnie i głęboko, aby zapewnić optymalne dostarczenie substancji do płuc.
• Nie wydychać przez ustnik, ponieważ może to prowadzić do zmniejszenia dostarczonej dawki. Jeśli jednak do tego dojdzie, należy uderzyć inhalatorem o powierzchnię stołu lub o dłoń, aby usunąć proszek z ustnika, a następnie powtórzyć procedurę przyjmowania leku.
• Nie aktywować urządzenia więcej niż jeden raz bez inhalacji proszku. Jeśli jednak dojdzie do aktywacji, pacjent powinien uderzyć inhalatorem o powierzchnię stołu lub o dłoń, aby usunąć proszek z ustnika, a następnie powtórzyć procedurę przyjmowania leku.
• Zawsze zakładać osłonę przeciwkurzową po użyciu inhalatora, aby zapobiec przypadkowemu rozproszeniu proszku z urządzenia (co może prowadzić do przedawkowania lub do inhalacji niewystarczającej ilości leku przy następnym użyciu inhalatora).
• Płukać usta wodą po inhalacji przepisanej dawki, aby zminimalizować ryzyko rozwoju kandydozy jamy ustnej. Jeśli wystąpi kandydoza jamy ustnej, pacjenci powinni płukać usta wodą po inhalacjach w razie potrzeby.
• Regularnie czyścić ustnik suchą szmatką. Nie można używać wody do czyszczenia, ponieważ proszek jest higroskopijny.
• Wymienić inhalator Bufomix Iziheiler, gdy na liczniku pojawi się zero, nawet jeśli wewnątrz urządzenia wciąż widoczna jest pewna ilość proszku.

Dzieci.

Bufomix Iziheiler nie jest zalecany dzieciom do 6 roku życia. Można stosować dzieciom od 6 roku życia zgodnie z wskazaniami i dawkami podanymi w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

U dzieci, które przez dłuższy czas stosują inhalowane kortykosteroidy, zaleca się regularne pomiar wzrostu. Jeśli występuje spowolnienie wzrostu, należy przeanalizować schemat leczenia w celu zmniejszenia dawki inhalowanego kortykosteroidu do najniższej, która zapewnia zachowanie skutecznej kontroli przebiegu astmy oskrzowej. Należy dokładnie rozważyć korzyści z leczenia kortykosteroidami i ryzyko hamowania wzrostu. Ponadto należy skierować pacjenta do pediatry-pneumatologa.

Niektóre dane z długotrwałych badań wskazują, że większość dzieci i młodzieży leczonych inhalowanym budezonidem osiąga ostatecznie docelowy wzrost w dorosłym życiu. Obserwowano jednak początkowe, niewielkie i tymczasowe spowolnienie wzrostu (około 1 cm). Ogólnie pojawia się ono w ciągu pierwszego roku leczenia.

Przedawkowanie.

Objawy. Przedawkowanie formoterolem może towarzyszyć objawy, które zazwyczaj występują przy przedawkowaniu agonistów β2-adrenoreceptorów: drżenie, ból głowy, przyspieszone bicie serca. W pojedynczych przypadkach zgłaszano takie objawy jak tachykardia, hiperglikemia, hipokaliemia, wydłużenie interwału QTc, arytmia, nudności i wymioty. Wskazane jest leczenie wspomagające i objawowe. Dawkę 90 µg podaną w ciągu trzech godzin pacjentom z ostrym obturacyjnym zespołem oskrzelowym uznano za bezpieczną.

Przy ostrym przedawkowaniu budezonidu, nawet po podaniu nadmiernych dawek, nie przewiduje się problemów klinicznych. Przy chronicznym stosowaniu nadmiernych dawek mogą wystąpić efekty glikokortykosteroidowe, takie jak hiperkortycyzm i hamowanie czynności kory nadnerczy.

Jeśli leczenie lekiem Bufomix Iziheiler musi zostać przerwane z powodu przedawkowania formoterolu, należy rozważyć zapewnienie odpowiedniego leczenia inhalowanymi kortykosteroidami.

Efekty uboczne.

Ponieważ lek Bufomix Iziheiler zawiera zarówno budezonyd, jak i formoterol, u pacjentów mogą występować działania niepożądane charakterystyczne dla obu tych substancji. Po jednoczesnym przyjmowaniu obu substancji nie obserwowano zwiększenia częstości działań niepożądanych. Najczęstsze działania niepożądane związane z lekiem odpowiadają farmakologicznie przewidywanym skutkom terapii agonistami β2. Są to takie działania niepożądane, jak drżenie i przyspieszone bicie serca, które zazwyczaj są nieznaczne i ustępują po kilku dniach.

Poniżej podano działania niepożądane związane z budezonydem lub formoterolem, ułożone według układów narządów i częstości występowania. Częstość określa się według następującej skali: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), rzadko (≥1/1000, <1/100), rzadko (≥1/10000, <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000).

Choroby zakaźne i pasożytnicze

Często: kandydoza oro-faryngealna.

Układ odpornościowy

Rzadko: reakcje nadwrażliwości natychmiastowe lub opóźnione, takie jak egzantema, pokrzywka, swędzenie, zapalenie skóry, obrzęk naczynioruchowy i reakcja anafilaktyczna.

Układ endokrynny

Bardzo rzadko: zespół Cushinga, hamowanie czynności kory nadnerczy, opóźnienie wzrostu, obniżenie gęstości mineralnej kości.

Przemiana materii i odżywianie

Rzadko: hipokaliemia.

Bardzo rzadko: hiperglikemia.

Układ psychiczny

Nieczęsto: agresja, nadmierna aktywność psychomotoryczna, lęk, zaburzenia snu.

Bardzo rzadko: depresja, zmiany zachowania (głównie u dzieci).

Układ nerwowy

Często: ból głowy, drżenie.

Nieczęsto: zawroty głowy.

Bardzo rzadko: zaburzenia smaku.

Narządy wzroku

Nieczęsto: zamazane widzenie.

Bardzo rzadko: zaćma i jaskra.

Układ sercowo-naczyniowy

Często: przyspieszone bicie serca.

Nieczęsto: tachykardia.

Rzadko: arytmie serca, np. migotanie przedsionków, nadkomorowa tachykardia, ekstrasystolia.

Bardzo rzadko: dławica piersiowa, wydłużenie interwału QTc, wahania ciśnienia tętniczego.

Układ oddechowy, płuca i opłucna

Często: łagodne podrażnienie gardła, kaszel, dysfonia, w tym chrypka.

Rzadko: skurcz oskrzeli.

Układ pokarmowy

Nieczęsto: nudności.

Skóra i tkanka podskórna

Nieczęsto: siniaki.

Układ mięśniowo-szkieletowy i tkanka łączna

Nieczęsto: skurcze mięśni.

Kandydoza oro-faryngealna jest spowodowana osadzaniem się leku. Pacjentowi należy zalecić płukanie jamy ustnej wodą po zastosowaniu każdej dawki w celu zminimalizowania ryzyka. Kandydoza oro-faryngealna zazwyczaj dobrze odpowiada na miejscowe leczenie przeciwgrzybicze i nie wymaga przerwania stosowania kortykosteroidów do inhalacji. W przypadku wystąpienia kandydozy oro-faryngealnej należy, w razie potrzeby, również płukać jamę ustną wodą po zastosowaniu leku.

Tak jak przy innych formach terapii inhalacyjnej, w rzadkich przypadkach może rozwinąć się paradoksalny skurcz oskrzeli, który występuje u 1 na 10 000 pacjentów. W takim przypadku u pacjenta bezpośrednio po przyjęciu dawki nasila się świsty i duszność. Paradoksalny skurcz oskrzeli odpowiada na szybko działające leki rozszerzające oskrzela i należy go leczyć natychmiastowo. Należy niezwłocznie przerwać stosowanie leku Bufomix Iziheiler, przebadać pacjenta i w razie potrzeby zastosować terapię alternatywną.

Skutki systemowe stosowania kortykosteroidów do inhalacji mogą wystąpić, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek. Skutki te są znacznie rzadsze niż przy przyjmowaniu kortykosteroidów doustnie. Do możliwych skutków systemowych należą: zespół Cushinga, cechy zespółu Cushinga, supresja nadnerczy, opóźnienie wzrostu u dzieci i nastolatków, zmniejszenie gęstości mineralnej kości, zaćma, jaskra. Może również dojść do zwiększonej podatności na infekcje i pogorszenia zdolności adaptacji do stresu. Skutki te prawdopodobnie zależą od dawki, czasu ekspozycji, jednoczesnego lub poprzedniego przyjmowania steroidów oraz indywidualnej wrażliwości.

Leczenie agonistami β2 może prowadzić do wzrostu stężenia insuliny, wolnych kwasów tłuszczowych, glicerolu i ciał ketonowych we krwi.

Populacje pediatryczne

Zaleca się regularne monitorowanie wzrostu dzieci, które długotrwale stosują kortykosteroidy do inhalacji.

Zgłaszanie podejrzeń działań niepożądanych

Istotne jest zgłaszanie podejrzeń działań niepożądanych po uzyskaniu pozwolenia na dopuszczenie leku do obrotu. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka. Lekarzy i inne personel medyczny prosimy o zgłaszanie podejrzeń działań niepożądanych poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności. 2 lata w opakowaniu laminowanym.

Zużyć w ciągu 4 miesięcy od otwarcia opakowania laminowanego.

Warunki przechowywania.

Przed otwarciem opakowania laminowanego lek nie wymaga specjalnych warunków przechowywania. Po otwarciu opakowania laminowanego przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w miejscu chronionym przed wilgocią. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

120 dawek w inhalatorze z osłonką ochronną w opakowaniu laminowanym.

1 opakowanie laminowane w pudełku tekturowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Orion Corporation / Orion Corporation.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

Orionintie 1, 02200 Espoo, Finlandia / Orionintie 1, 02200 Espoo, Finland.