Bufomix Iziheiler

INSTRUKCJA stosowania leku BUFOMIX EASYHALER

Skład:

Substancje czynne: budezonid, fumaran formoterolu dihydrazyny;

1 dawka zawiera budezonidu 320 µg i fumaranu formoterolu dihydrazyny 9 µg;

Substancja pomocnicza: laktoza monohydrat.

Postać farmaceutyczna. Proszek do inhalacji.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek biały lub biały z odcieniem żółtawym.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki stosowane w chorobach obturacyjnych dróg oddechowych. Środki adrenergiczne w połączeniu z glikokortykosteroidami lub innymi lekami, z wyjątkiem środków antycholinergicznych. Formoterol i budezonid. Kod ATC R03A K07.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizmy działania i efekty farmakodynamiczne

Lek Bufomix Iziheiler zawiera formoterol i budezonyd, które działają na różne sposoby i wykazują efekty addytywne w redukcji zaostrzeń astmy oskrzowej. Poniżej opisano oddzielnie mechanizmy działania obu substancji.

Budezonyd. Budezonyd jest glikokortykosteroidem, który po inhalacji wywiera zależny od dawki działanie przeciwzapalne w drogach oddechowych, prowadząc do zmniejszenia objawów astmy oskrzowej. Budezonyd stosowany w formie inhalacyjnej charakteryzuje się mniejszą liczbą niepożądanych efektów w porównaniu z kortykosteroidami stosowanymi systemowo. Dokładny mechanizm działania przeciwzapalnego glikokortykosteroidów nie jest znany.

Formoterol. Formoterol jest selektywnym agonistą β2-adrenoreceptorów, który po inhalacji zapewnia szybkie i długotrwałe rozluźnienie mięśni gładkich oskrzeli u pacjentów z odwracalną obturacją dróg oddechowych. Działanie rozszerzające oskrzela zależy od dawki i pojawia się w ciągu 1–3 minut. Czas trwania efektu wynosi co najmniej 12 godzin po podaniu pojedynczej dawki.

Kliniczna skuteczność i bezpieczeństwo

Astma oskrzowa

Badania kliniczne przeprowadzone u dorosłych pacjentów wykazały, że dodanie formoterolu do budezonydu ułatwia objawy astmy oskrzowej, poprawia funkcję płuc oraz zmniejsza częstość zaostrzeń.

W dwóch badaniach trwających 12 tygodni działanie budezonydu/formoterolu na funkcję płuc było porównywalne do działania budezonydu i formoterolu stosowanych w dowolnej kombinacji, a przewyższało działanie budezonydu stosowanego jako monoterapia. Wszystkie grupy leczone stosowały krótkodziałające agonisty β2-adrenoreceptorów w razie potrzeby. W czasie trwania badań nie zaobserwowano żadnych oznak osłabienia działania przeciwastmatycznego.

Przeprowadzono dwa 12-tygodniowe badania z udziałem populacji pediatrycznej, w których 265 dzieci w wieku 6–11 lat otrzymywało leczenie поддерживаjące dawkami budezonydu/formoterolu (2 inhalacje po 80 µg/4,5 µg/inhalacja 2 razy dziennie) oraz krótkodziałające agonisty β2-adrenoreceptorów w razie potrzeby. W obu badaniach zaobserwowano poprawę funkcji płuc oraz odpowiednie tolerowanie leczenia w porównaniu z zastosowaniem odpowiedniej dawki budezonydu jako monoterapii.

Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP)

W dwóch badaniach trwających 12 miesięcy oceniano wpływ leku na funkcję płuc oraz częstość zaostrzeń (określanych na podstawie liczby cykli leczenia sterydami doustnymi i/lub antybiotykami i/lub liczby hospitalizacji) u pacjentów z umiarkowaną lub ciężką POChP. Kryterium włączenia do obu badań była wartość objętości minutowej wydechu (FEV1) przed podaniem rozkurczacza <50 % wartości przewidywanej. Mediana FEV1 po podaniu rozkurczacza w momencie włączenia do badania wynosiła 42 % wartości przewidywanej.

Średnia liczba zaostrzeń na rok (określona jak wyżej) istotnie zmniejszyła się w grupie stosującej budezonyd/formoterol w porównaniu z monoterapią formoterolem lub placebo (średnia częstość wyniosła 1,4 w porównaniu do 1,8–1,9 w grupie placebo/formoterol). Średnia liczba dni stosowania doustnych kortykosteroidów na pacjenta w ciągu 12 miesięcy była nieco zmniejszona w grupie budezonyd/formoterol (7–8 dni/pacjent/rok w porównaniu do 11–12 i 9–12 dni odpowiednio w grupach placebo i formoterol). W zakresie zmian parametrów funkcji płuc, takich jak np. FEV1, leczenie budezonydem/formoterolem nie przewyższało leczenia samym formoterolem.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Wykazano, że kombinacja ustalonych dawek budezonydu i formoterolu oraz odpowiednie leki pojedyncze są bioekwiwalentne pod względem wpływu systemowego budezonydu i formoterolu odpowiednio. Pomimo tego, po podaniu kombinacji ustalonych dawek zaobserwowano nieznaczne hamowanie kortyzolu w porównaniu z lekami pojedynczymi. Uważa się, że różnica ta nie ma wpływu na skuteczność kliniczną.

Brak dowodów na występowanie interakcji farmakokinetycznych między budezonydem a formoterolem.

Parametry farmakokinetyczne budezonydu i formoterolu były porównywalne po ich podaniu jako leków pojedynczych lub jako kombinacji ustalonych dawek. W przypadku budezonydu pole pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) oraz szybkość wchłaniania były nieco większe, a maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wyższe po podaniu ustalonej kombinacji. W przypadku formoterolu Cmax była podobna po podaniu ustalonej kombinacji. Budezonyd stosowany w formie inhalacyjnej szybko wchłania się, a Cmax osiągane jest w ciągu 30 minut po inhalacji. W badaniach średnie odkładanie budezonydu w płucach po inhalacji za pomocą inhalatora proszkowego wynosiło od 32 % do 44 % dawki dostarczonej. Biodostępność systemowa wynosiła około 49 % dawki dostarczonej. U dzieci w wieku od 6 do 16 lat odkładanie w płucach mieści się w tym samym zakresie, co u dorosłych po zastosowaniu tej samej dawki. Otrzymane stężenia w osoczu nie były wykrywalne.

Formoterol stosowany w formie inhalacyjnej szybko się wchłania, a Cmax osiągane jest w ciągu 10 minut po inhalacji. W badaniach średnie odkładanie formoterolu w płucach po inhalacji za pomocą inhalatora proszkowego wynosiło od 28 % do 49 % dawki dostarczonej. Biodostępność systemowa wynosiła około 61 % dawki dostarczonej.

Rozkład i metabolizm

Stopień wiązania z białkami osocza wynosi około 50 % dla formoterolu i 90 % dla budezonydu. Objętość rozkładu wynosi około 4 l/kg dla formoterolu i 3 l/kg dla budezonydu. Formoterol jest inaktywowany w wyniku reakcji koniugacji (powstają aktywne O-demetylowane i deformalowane metabolity, jednak głównie obserwuje się je w formie inaktywowanych koniugatów). Budezonyd ulega znacznej (około 90 %) biotransformacji przy pierwszym przejściu przez wątrobę do metabolitów o niskiej aktywności glikokortykosteroidowej. Aktywność glikokortykosteroidowa głównych metabolitów – 6-β-hydroksy-budezonydu i 16-α-hydroksyprednizolonu – jest mniejsza niż 1 % aktywności budezonydu. Nie zaobserwowano oznak jakichkolwiek interakcji metabolicznych ani reakcji wypierania między formoterolem a budezonydem.

Wydalanie

Większość dawki formoterolu ulega transformacji w wyniku wątrobowego metabolizmu, po którym następuje wydalanie przez nerki. Po inhalacji 8–13 % dawki formoterolu wydalone jest z moczem w formie niemetabolizowanej. Formoterol charakteryzuje się wysokim kliremsem systemowym (około 1,4 l/min), a średni okres półtrwania końcowego wynosi 17 godzin.

Budezonyd wydalamy poprzez metabolizm, głównie za pomocą katalizatora, którym jest enzym CYP3A4. Metabolity budezonydu wydalane są z moczem w formie wolnej lub skoniugowanej. W moczu wykrywa się jedynie bardzo niewielką ilość niezmienionego budezonydu. Budezonyd charakteryzuje się wysokim kliremsem systemowym (około 1,2 l/min), a okres półtrwania z osocza po podaniu dożylnym wynosi 4 godziny.

Farmakokinetyka budezonydu lub formoterolu u pacjentów z niewydolnością nerek nie jest znana. Działanie budezonydu i formoterolu może być nasilone u pacjentów z chorobami wątroby.

Linowość/nielinowość

Eksponencja systemowa na budezonyd i formoterol jest w liniowej korelacji z podaną dawką.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Astma oskrzelowa

Lek Bufomix Iziheiler (320 µg/9 µg) wskazany jest dla dorosłych i młodzieży (od 12. roku życia) do leczenia regularnego astmy oskrzelowej, gdy uzasadnione jest stosowanie kombinacji (glikokortykosteroidów do inhalacji i agonistów β2-adrenoreceptorów o długim działaniu):

• pacjentom, u których nie osiąga się odpowiedniego kontroli za pomocą glikokortykosteroidów do inhalacji i agonistów β2-adrenoreceptorów o krótkim działaniu stosowanych w razie potrzeby;
• pacjentom, u których osiągnięto już odpowiednią kontrolę przy stosowaniu zarówno glikokortykosteroidów do inhalacji, jak i agonistów β2-adrenoreceptorów o długim działaniu.

Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP)

Lek Bufomix Iziheiler wskazany jest do leczenia objawowego dorosłym pacjentom w wieku od 18. roku życia z POChP z OBJ <70 % wartości przewidywanej (po podaniu leku rozszerzającego oskrzela) oraz z historią zaostrzeń pomimo regularnej terapii lekami rozszerzającymi oskrzela.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na budezonyd, formoterol lub laktozę, która zawiera niewielką ilość białka mlecznego.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje farmakokinetyczne

Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, worykonazol, pozakonazol, klaritromycyna, telitromycyna, nefazodon, kobicystat oraz inhibitory proteazy HIV) mogą znacznie zwiększyć stężenie budezonydu w osoczu, dlatego należy unikać ich jednoczesnego stosowania. Jeśli jest to niemożliwe, odstęp czasu między podaniem tych leków powinien być jak największy.

Silny inhibitor CYP3A4 – ketokonazol w dawce 200 mg raz dziennie – zwiększa stężenie budezonydu w osoczu krwi podawanego jednocześnie doustnie (dawka pojedyncza 3 mg) średnio 6-krotnie. Gdy ketokonazol podawano 12 godzin po budezonydzie, stężenie wzrosło średnio tylko 3-krotnie, co wskazuje, że oddzielne podawanie może zmniejszyć wzrost stężenia budezonydu w osoczu krwi. Niektóre dane wskazują na możliwość istotnego wzrostu stężenia budezonydu w osoczu krwi (średnio 4-krotnie) przy jednoczesnym stosowaniu z budezonydem do inhalacji (dawka pojedyncza 1000 µg) itrakonazolu w dawce 200 mg raz dziennie.

Oczekuje się, że jednoczesne stosowanie leków zawierających kobicystat zwiększy ryzyko wystąpienia ogólnoustrojowych skutków ubocznych. Należy unikać tej kombinacji, chyba że korzyść przewyższa zwiększone ryzyko ogólnoustrojowych skutków ubocznych kortykosteroidów. W takim przypadku pacjentów należy kontrolować pod kątem ogólnoustrojowych skutków ubocznych kortykosteroidów.

Interakcje farmakodynamiczne

Blokery β-adrenergiczne mogą osłabiać działanie formoterolu. Dlatego leku Bufomix Iziheiler nie należy stosować jednocześnie z blokerami β-adrenergicznymi (w tym z kroplami do oczu), chyba że istnieją poważne powody.

Jednoczesne leczenie chinidyną, dysopyramidem, prokainamidem, fenytoazyną, lekami przeciwhistaminowymi (terfenadyną) i trójpierścieniowymi lekami przeciwdrgawkowymi może wydłużać interwał QTc i zwiększać ryzyko wystąpienia arytmii komorowej.

Ponadto L-dopa, lewotyroksyna, oksytocyna i alkohol mogą pogarszać tolerancję serca na β2-sympatykomimetyki.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów monoaminooksydazy, w tym leków o podobnych właściwościach, takich jak furazolidon i prokarbazyd, może powodować reakcje nadciśnieniowe.

Ryzyko rozwoju arytmii zwiększa się w trakcie stosowania znieczulenia halogenowanymi węglowodorami.

Jednoczesne stosowanie innych β-adrenergików lub leków antycholinergicznych może nasilać działanie rozszerzające oskrzela.

Hipokaliemia może zwiększać skłonność do arytmii serca u pacjentów leczonych glikozydami naparstnika.

Nie zaobserwowano interakcji budezonydu i formoterolu z żadnym z leków stosowanych w leczeniu astmy oskrzelowej.

Populacje pediatryczne

Badania interakcji lekowych przeprowadzono wyłącznie na dorosłych.

Szczególne środki ostrożności.

Zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki przy odstawianiu leku i nie należy nagle przerywać jego stosowania.

Jeśli pacjenci mają wrażenie, że leczenie jest nieskuteczne lub pojawia się potrzeba przekroczenia najwyższej zalecanej dawki leku Bufomix Iziheiler, powinni skontaktować się z lekarzem.

Częstsze stosowanie szybko działających leków rozszerzających oskrzela wskazuje na pogorszenie stanu pacjenta i konieczność przeanalizowania leczenia astmy oskrzelowej.

Nagle i szybko postępujące pogorszenie kontroli astmy oskrzelowej lub POChP stanowi potencjalnie zagrożenie dla życia, dlatego pacjent powinien natychmiast przejść badanie medyczne. W takim przypadku należy rozważyć potrzebę wzmocnienia terapii kortykosteroidami, np. cykl kortykosteroidów doustnych, lub leczenia antybiotykami w przypadku obecności infekcji.

Należy zalecić pacjentowi, aby zawsze nosił inhalator przy sobie jako lek ratunkowy.

Pacjentom należy przypomnieć, że należy przyjmować dawkę utrzymującą leku Bufomix Iziheiler zgodnie z receptą, nawet w przypadku braku objawów.

Gdy tylko objawy astmy oskrzelowej zostaną skontrolowane, należy rozważyć możliwość stopniowego zmniejszenia dawki leku Bufomix Iziheiler. Ważne jest regularne monitorowanie pacjentów podczas zmniejszania dawki. Należy stosować najniższą skuteczną dawkę leku Bufomix Iziheiler.

Nie należy rozpoczynać stosowania tego leku podczas zaostrzeń, znacznego pogorszenia lub nagłego nasilenia objawów astmy oskrzelowej.

Podczas stosowania leku mogą wystąpić poważne działania niepożądane i zaostrzenia związane z astmą oskrzelową. Pacjentom należy przypomnieć o konieczności kontynuowania leczenia i jednoczesnego skontaktowania się z lekarzem, jeśli objawy astmy oskrzelowej nie są kontrolowane lub pogarszają się po rozpoczęciu stosowania leku Bufomix Iziheiler.

Brak danych z badań klinicznych dotyczących stosowania leku Bufomix Iziheiler u pacjentów z POChP z wartością FEV1 przed podaniem leku rozszerzającego oskrzela >50% wartości przewidywanej i FEV1 po podaniu leku rozszerzającego oskrzela <70% wartości przewidywanej.

Tak jak w przypadku innych form terapii inhalacyjnej, istnieje ryzyko wystąpienia paradoksalnego skurczu oskrzeli. W takim przypadku po przyjęciu dawki leku u pacjenta natychmiast nasilają się świsty i duszność. Jeśli u pacjenta wystąpi paradoksalny skurcz oskrzeli, należy natychmiast przerwać stosowanie leku Bufomix Iziheiler, przebadać pacjenta i w razie potrzeby zastosować terapię alternatywną. Paradoksalny skurcz oskrzeli odpowiada na szybko działające leki inhalacyjne rozszerzające oskrzela i należy go leczyć natychmiast.

Możliwe są skutki systemowe stosowania kortykosteroidów inhalacyjnych, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek. Skutki te są znacznie rzadsze niż przy stosowaniu kortykosteroidów doustnych. Do możliwych skutków systemowych należą zespół Cushinga, cechy cushingoidowe, supresja nadnerczy, opóźnienie wzrostu u dzieci i młodzieży, zmniejszenie gęstości mineralnej kości, zaćma, jaskra oraz, znacznie rzadziej, różne zaburzenia psychiczne i behawioralne, w tym nadaktywność psychoruchowa, zaburzenia snu, lęk, depresja lub agresywność (szczególnie u dzieci).

Może występować zaburzenie wzroku przy stosowaniu kortykosteroidów drogą systemową i miejscową. Jeśli pacjent zgłasza takie objawy jak zamglenie widzenia lub inne zaburzenia wzroku, należy skierować go do okulisty w celu oceny możliwych przyczyn, które mogą obejmować zaćmę, jaskrę lub rzadsze choroby, takie jak środkowe chorioretinopatia serozna, o których donoszono po stosowaniu kortykosteroidów systemowych i miejscowych.

Należy rozważyć potencjalny wpływ na gęstość kości, szczególnie u pacjentów przyjmujących wysokie dawki leku przez dłuższy czas i u których występują równocześnie czynniki ryzyka rozwoju osteoporozy. Długoterminowe badania nad inhalowanym budezonidem u dzieci przy średniodobowych dawkach 400 µg (dawka odmierzona) lub u dorosłych przy dawkach dziennych 800 µg (dawka odmierzona) nie wykazały istotnego wpływu na gęstość mineralną kości. Brak informacji o wpływie wysokich dawek.

Jeśli istnieją podstawy do podejrzenia pogorszenia funkcji kory nadnerczy spowodowanego wcześniejszą terapią sterydową systemową, należy zachować ostrożność przy przekierowywaniu pacjentów na terapię lekiem Bufomix Iziheiler.

Korzyści z terapii inhalowanym budezonidem zazwyczaj minimalizują potrzebę stosowania sterydów doustnych, jednak pacjenci przechodzący z terapii sterydami doustnymi mają ryzyko obniżenia rezerwy kory nadnerczy przez dłuższy czas. Odbudowa może trwać długo po zakończeniu terapii sterydami doustnymi, dlatego pacjenci, którzy wcześniej stosowali sterydy doustne i zostali przekierowani na leczenie inhalowanym budezonidem, mogą pozostawać w grupie ryzyka przez dłuższy czas z powodu zaburzeń funkcji nadnerczy. W takim przypadku należy regularnie monitorować funkcję osi „przysadka – hipotalamus – kora nadnerczy”.

Długotrwałe leczenie wysokimi dawkami kortykosteroidów inhalacyjnych, szczególnie przy stosowaniu dawek wyższych niż zalecane, może prowadzić do klinicznie istotnego hamowania funkcji kory nadnerczy. Dlatego w okresach stresu, takich jak ciężkie infekcje czy planowane operacje, należy rozważyć dodatkową terapię systemową kortykosteroidami. Szybkie zmniejszenie dawki sterydów może sprowokować ostrą niewydolność kory nadnerczy. Objawy, które mogą wystąpić przy ostrej niewydolności kory nadnerczy, obejmują anoreksję, ból brzucha, utratę masy ciała, zmęczenie, ból głowy, nudności, wymioty, obniżenie poziomu świadomości, napady, hipotensję i hipoglikemię.

Leczenia dodatkowymi sterydami systemowymi ani inhalowanym budezonidem nie można nagle przerywać.

Przy zmianie z leków doustnych na Bufomix Iziheiler obserwuje się ogólnie niższe działanie systemowe sterydów, co może prowadzić do pojawienia się objawów alergicznych lub reumatycznych, takich jak katar, egzema, ból mięśni i stawów. W takim przypadku należy rozpocząć specyficzne leczenie. Należy podejrzewać ogólną niedostateczną skuteczność glukokortykosteroidów, jeśli pojawią się takie objawy jak zmęczenie, ból głowy, nudności i wymioty. W takich przypadkach czasem konieczne jest tymczasowe zwiększenie dawki doustnych glukokortykosteroidów.

W celu zmniejszenia ryzyka rozwoju kandydozy oro-faryngealnej pacjenci powinni dokładnie przepłukać jamę ustną wodą po inhalacji dawki utrzymującej. W przypadku wystąpienia kandydozy oro-faryngealnej pacjenci powinni przepłukiwać jamę ustną wodą również po stosowaniu leku w razie potrzeby.

Należy unikać jednoczesnego leczenia itrakonazolem, rytonawirem lub innymi silnymi inhibitorami CYP3A4. Jeśli jest to niemożliwe, odstęp czasu między przyjmowaniem leków powinien być jak największy.

Lek Bufomix Iziheiler należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z tarczycą toksyczną, feochromocytoma, cukrzycą, nieleczoną hipokaliemią, hipertroficzną kardiomiopatią zwężającą, idiopatycznym podzastawkowym zwężeniem aorty, ciężką nadciśnieniową, aneurysmą lub innymi ciężkimi zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego, takimi jak choroba niedokrwienna serca, tachyarytmia i ciężka niewydolność serca.

Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów z wydłużonym odstępcem QTc. Sam formoterol może powodować wydłużenie odstępu QTc.

U pacjentów z aktywną lub nieaktywną postacią gruźlicy płuc, grzybiczą i wirusową infekcją dróg oddechowych należy ponownie ocenić potrzebę i dawkę kortykosteroidów inhalacyjnych.

Podczas leczenia wysokimi dawkami agonistów β2-adrenoreceptorów może rozwijać się potencjalnie zagrożona dla życia hipokaliemia. Działanie hipokaliemiczne agonistów β2-adrenoreceptorów może być nasilane przy jednoczesnym leczeniu agonistami β2-adrenoreceptorów i lekami, które mogą powodować hipokaliemię lub nasilać jej działanie hipokaliemiczne, np. pochodnymi ksantyn, steroidami i diuretykami. Szczególnie ostrożnie należy postępować u pacjentów z niestabilną astmą oskrzelową przy nieregularnym stosowaniu leków ratunkowych rozszerzających oskrzela, przy ciężkiej ostrej astmie oskrzelowej, ponieważ związane z tym ryzyko nasila się z powodu hipoksji, a także w innych stanach, w których zwiększa się ryzyko hipokaliemii. W takich przypadkach zaleca się kontrolowanie stężenia potasu w osoczu krwi.

Tak jak przy stosowaniu innych agonistów β2-adrenoreceptorów, u chorych na cukrzycę należy dodatkowo kontrolować poziom glukozy we krwi.

Zapalenie płuc u pacjentów z POChP

U pacjentów z POChP, którzy otrzymywali kortykosteroidy inhalacyjne, obserwowano zwiększoną częstość zapalenia płuc, w tym przypadki zapalenia płuc wymagające hospitalizacji. Istnieją pewne dane wskazujące na zwiększone ryzyko zapalenia płuc przy zwiększaniu dawki steroidów, ale nie zostało to jednoznacznie potwierdzone we wszystkich badaniach.

Brak przekonujących klinicznych dowodów na istnienie różnic wewnątrzklasowych dotyczących wielkości ryzyka rozwoju zapalenia płuc między lekami kortykosteroidów inhalacyjnych.

Lekarze powinni zachować czujność wobec możliwego rozwoju zapalenia płuc u pacjentów z POChP, ponieważ objawy kliniczne tych infekcji pokrywają się z objawami zaostrzenia POChP.

Czynniki ryzyka rozwoju zapalenia płuc u pacjentów z POChP obejmują palenie tytoniu, wiek starszy, niski wskaźnik masy ciała i ciężki przebieg POChP.

Lek Bufomix Iziheiler zawiera około 8 mg laktozy na jedną inhalację. Zwykle taka ilość nie powoduje problemów u pacjentów nietolerujących laktozy. Substancja pomocnicza laktoza zawiera niewielką ilość białek mlecznych, które mogą wywoływać reakcje alergiczne.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Brak danych klinicznych dotyczących wpływu leku Bufomix Iziheiler lub jednoczesnego leczenia formoterolem i budezonidem na ciążę. Badania rozwoju embrionalno-płodowego u zwierząt nie wykazały dodatkowego wpływu kombinacji.

Brak wystarczających danych dotyczących stosowania formoterolu u ciężarnych kobiet. Formoterol powodował działania niepożądane u zwierząt podczas badań wpływu na układ rozrodczy przy bardzo wysokich poziomach wpływu systemowego.

Dane z około 2000 przebadanych przypadków ciąży nie wykazały zwiększonego ryzyka teratogennego związanego ze stosowaniem budezonidu inhalacyjnego. Badania na zwierzętach wykazały, że glukokortykosteroidy powodują wady rozwojowe. Jest to mało prawdopodobne u ludzi stosujących lek w dawce zalecanej.

Badania na zwierzętach wykazały również, że nadmierna ilość prenatalnych glukokortykoidów zwiększa ryzyko wewnątrzmacicznego opóźnienia wzrostu, chorób układu sercowo-naczyniowego u dorosłych, nieodwracalnych zmian gęstości receptorów glukokortykoidów, przemiany neuroprzekaźników i zachowania przy stężeniach poniżej zakresu dawek teratogennych.

Lek Bufomix Iziheiler należy stosować w czasie ciąży tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko. Należy stosować najniższą skuteczną dawkę budezonidu niezbędną do utrzymania odpowiedniej kontroli astmy oskrzelowej.

Okres karmienia piersią. Budezonid wydostaje się do mleka matki. Jednak przy dawkach terapeutycznych nie przewiduje się żadnego wpływu na dziecko karmione piersią. Nie wiadomo, czy formoterol wydostaje się do mleka matki człowieka. W mleku zwierząt stwierdzono niewielkie ilości formoterolu. Stosowanie leku Bufomix Iziheiler kobietom karmiącym piersią należy rozważać tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa wszelkie możliwe ryzyko dla płodu.

Plodność. Brak danych dotyczących potencjalnego wpływu budezonidu na płodność. W badaniach wpływu formoterolu na funkcję rozrodczą u zwierząt stwierdzono nieco obniżoną płodność u samców szczurów przy wysokiej ekspozycji systemowej.

Wpływ na zdolność reagowania podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi innych urządzeń.

Lek Bufomix Iziheiler nie wpływa lub wpływa nieznacznie na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Asthma oskrzelowe

Lek Bufomix Iziheiler nie jest stosowany w celu wstępnego leczenia astmy oskrzelowej. Dawkę składników leku Bufomix Iziheiler dobiera się indywidualnie i dostosowuje zgodnie z ciężkością choroby. Należy to uwzględnić nie tylko na początku stosowania leków kombinowanych, ale także podczas korekty dawki utrzymującej. Jeśli pacjent wymaga kombinacji dawek innej niż dostępne w połączonym inhalatorze, należy zastosować odpowiednie dawki agonistów β2-adrenoreceptorów i/lub kortykosteroidów w oddzielnych inhalatorach.

Zalecane dawki:

Dorośli (od 18. roku życia): 1 inhalacja 2 razy dziennie. Niektórym pacjentom może być potrzebne do 2 inhalacji 2 razy dziennie.

Adolescenci (12–17 lat): 1 inhalacja 2 razy dziennie.

Pacjenci powinni regularnie poddawać się ponownym badaniom u lekarza, który przepisał lek Bufomix Iziheiler, aby dawka tego leku pozostała optymalna. Dawkę należy stopniowo dostosować do najniższej dawki, która umożliwia skuteczne kontrolowanie objawów choroby. Po osiągnięciu długotrwałej kontroli objawów przy najniższej zalecanej dawce należy spróbować kontrolować objawy wyłącznie za pomocą inhalowanego kortykosteroidu.

Zazwyczaj po osiągnięciu kontroli objawów choroby przy stosowaniu leku 2 razy dziennie dawkę dostosowuje się do najniższej skutecznej dawki, włącznie z możliwością stosowania leku Bufomix Iziheiler 1 raz dziennie, w przypadkach, gdy lekarz uzna, że pacjent wymaga terapii utrzymującej z długo działającym bronchodilatorem w połączeniu z inhalowanym kortykosteroidem.

Częstsze stosowanie szybko działającego bronchodilatatora wskazuje na pogorszenie stanu pacjenta i konieczność ponownej oceny leczenia astmy oskrzelowej.

Dzieci (od 6. roku życia): dla dzieci w wieku 6–11 lat dostępna jest forma leku o niższej dawce (80 μg/4,5 μg/dawka).

Dzieci poniżej 6. roku życia: ponieważ dane są ograniczone, lek Bufomix Iziheiler nie jest zalecany dzieciom poniżej 6. roku życia.

Lek Bufomix Iziheiler 320 μg/9 μg/dawka należy stosować wyłącznie w terapii utrzymującej. W celu terapii utrzymującej i łagodzenia objawów dostępne są formy leku o niższej mocy działania (160 μg/4,5 μg/dawka i 80 μg/4,5 μg/dawka).

POChP

Zalecane dawki:

Dorośli: 1 inhalacja 2 razy dziennie.

Ogólne informacje

Grupy specjalne pacjentów

Nie ma specjalnych wymagań dotyczących dawkowania leku Bufomix Iziheiler dla pacjentów w podeszłym wieku. Brak danych dotyczących stosowania leku Bufomix Iziheiler u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby. Ponieważ budezonid i formoterol są wydalane głównie z udziałem metabolizmu wątrobowego, u pacjentów z ciężkim marskością wątroby można spodziewać się zwiększonego wpływu leku.

Sposób stosowania

Do inhalacji.

Jak poprawnie stosować lek Bufomix Iziheiler

Inhalator jest napędzany strumieniem wdychanego powietrza. Oznacza to, że gdy pacjent wdycha powietrze przez ustnik, substancja dostaje się do dróg oddechowych razem z wdychanym powietrzem.

Należy zwrócić uwagę pacjenta na następujące kwestie:

• Dokładnie zapoznać się z instrukcją dla lekarza.
• Wstrząsnąć urządzeniem i aktywować je przed każdą inhalacją.
• Wdychać przez ustnik wystarczająco intensywnie i głęboko, aby zapewnić optymalną dawkę substancji do płuc.
• Nie wydychać przez ustnik, ponieważ może to prowadzić do zmniejszenia dawki. Jeśli jednak do tego dojdzie, należy stuknąć inhalatorem o powierzchnię stołu lub dłoń, aby usunąć proszek z ustnika, a następnie powtórzyć procedurę przyjmowania leku.
• Nie aktywować urządzenia więcej niż jeden raz bez inhalacji proszku. Jeśli dojdzie do takiej sytuacji, pacjent powinien stuknąć inhalatorem o powierzchnię stołu lub dłoń, aby usunąć proszek z ustnika, a następnie powtórzyć procedurę przyjmowania leku.
• Zawsze zakładać osłonę chroniącą przed pyłem po użyciu inhalatora, aby zapobiec przypadkowemu rozproszeniu proszku z urządzenia (co może prowadzić albo do przedawkowania, albo do inhalacji niewystarczającej ilości leku przy następnym użyciu inhalatora).
• Płukać usta wodą po inhalacji przepisanej dawki, aby zminimalizować ryzyko rozwoju kandydozy jamy ustnej. Jeśli wystąpi kandydoza jamy ustnej, pacjenci powinni płukać usta wodą po inhalacjach w razie potrzeby.
• Regularnie czyścić ustnik suchą szmatką. Nie można używać wody do czyszczenia, ponieważ proszek jest higroskopijny.
• Wymienić inhalator Bufomix Iziheiler, gdy na liczniku pojawi się zero, nawet jeśli wewnątrz urządzenia nadal widoczna jest pewna ilość proszku.

Dzieci.

Lek Bufomix Iziheiler nie jest zalecany dzieciom poniżej 12. roku życia w leczeniu astmy oskrzelowej.

U dzieci, które przez dłuższy czas stosują inhalowane kortykosteroidy, zaleca się regularne pomiar wzrostu. Jeśli wzrost zwalnia, należy przeanalizować schemat leczenia w celu zmniejszenia dawki inhalowanego kortykosteroidu do najniższej, która zapewnia skuteczną kontrolę przebiegu astmy oskrzelowej. Należy dokładnie ocenić korzyści z leczenia kortykosteroidami i ryzyko hamowania wzrostu. Ponadto należy skierować pacjenta do pulmonologa-pediatry.

Niektóre dane z długotrwałych badań wskazują, że większość dzieci i młodzieży leczonych inhalowanym budezonidem osiąga ostatecznie docelowy wzrost w wieku dorosłym. Obserwowano jednak początkowe, niewielkie i przejściowe spowolnienie wzrostu (około 1 cm). Ogólnie występuje ono w pierwszym roku leczenia.

Lek Bufomix Iziheiler nie powinien być stosowany u dzieci w leczeniu POChP.

Przedawkowanie.

Przedawkowanie formoterolem może towarzyszyć objawy, które zazwyczaj występują przy przedawkowaniu agonistów β2-adrenoreceptorów: drżenie, ból głowy, przyspieszone tętno. W pojedynczych przypadkach zgłaszano takie objawy jak tachykardia, hiperglikemia, hipokaliemia, wydłużenie interwału QTc, arytmia, nudności i wymioty. Wskazane jest leczenie wspierające i objawowe. Dawka 90 μg podana w ciągu trzech godzin pacjentom z ostrym zwężeniem oskrzeli była bezpieczna.

Przy ostrym przedawkowaniu budezonidu, nawet po zastosowaniu nadmiernych dawek, nie przewiduje się klinicznych problemów. Przy przewlekłym stosowaniu nadmiernych dawek mogą wystąpić efekty glikokortykosteroidowe, takie jak hiperkortycyzm i hamowanie czynności kory nadnerczy.

Jeśli terapię lekiem Bufomix Iziheiler trzeba przerwać z powodu przedawkowania formoterolu, należy rozważyć zapewnienie odpowiedniego leczenia inhalowanymi kortykosteroidami.

Efekty uboczne.

Ponieważ lek Bufomix Iziheiler zawiera zarówno budezonid, jak i formoterol, u pacjentów mogą występować działania niepożądane charakterystyczne dla obu tych substancji. Nie zaobserwowano zwiększenia częstości działań niepożądanych po jednoczesnym stosowaniu tych dwóch substancji. Najczęstsze działania niepożądane związane z lekiem odpowiadają farmakologicznie przewidywanym skutkom terapii agonistami β2. Są to działania niepożądane, takie jak drżenie i przyspieszone bicie serca, które zazwyczaj są nieznaczne i ustępują po kilku dniach.

Poniżej przedstawiono działania niepożądane związane z budezonidem lub formoterolem, pogrupowane według układów narządów i częstości występowania. Częstość określa się według następującej skali: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), nieczęsto (≥1/1000, <1/100), rzadko (≥1/10000, <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000).

Choroby zakaźne i pasożytnicze

Często: kandydoza oro-faryngealna, zapalenie płuc (u pacjentów z POChP).

Układ odpornościowy

Rzadko: natychmiastowe lub opóźnione reakcje nadwrażliwości, takie jak wysypka, pokrzywka, świąd, zapalenie skóry, obrzęk naczynioruchowy i reakcja anafilaktyczna.

Układ hormonalny

Bardzo rzadko: zespół Cushinga, hamowanie funkcji kory nadnerczy, opóźnienie wzrostu, obniżenie gęstości mineralnej kości.

Przemiana materii i zaburzenia odżywiania

Rzadko: hipokaliemia.

Bardzo rzadko: hiperglukemia.

Układ psychiczny

Niecześć: agresja, nadaktywność psychoruchowa, lęk, zaburzenia snu.

Bardzo rzadko: depresja, zmiany zachowania (głównie u dzieci).

Układ nerwowy

Często: ból głowy, drżenie.

Niecześć: zawroty głowy.

Bardzo rzadko: zaburzenia smaku.

Oczy

Niecześć: zamazanie widzenia.

Bardzo rzadko: zaćma i jaskra.

Układ sercowo-naczyniowy

Często: przyspieszone bicie serca.

Niecześć: tachykardia.

Rzadko: arytmie serca, np. migotanie przedsionków, tachykardia nadkomorowa, ekstrasystolia.

Bardzo rzadko: dławica piersiowa, wydłużenie odcinka QTc, wahania ciśnienia tętniczego.

Układ oddechowy, narządy klatki piersiowej i śródpiersia

Często: łagodne podrażnienie gardła, kaszel, dysfonia, w tym chrypka.

Rzadko: skurcz oskrzeli.

Układ pokarmowy

Niecześć: nudności.

Skóra i tkanka podskórna

Niecześć: siniaki.

Układ mięśniowo-szkieletowy i tkanka łączna

Niecześć: skurcze mięśni.

Kandydoza oro-faryngealna jest spowodowana osadzaniem się leku. Pacjent powinien płukać jamę ustną wodą po zastosowaniu każdej dawki, aby zminimalizować ryzyko. Kandydoza oro-faryngealna zazwyczaj dobrze reaguje na miejscowe leczenie przeciwgrzybicze i nie wymaga przerywania stosowania kortykosteroidów do inhalacji. W przypadku rozwoju kandydozy oro-faryngealnej, należy również płukać jamę ustną wodą po zastosowaniu leku, jeśli to konieczne.

Tak jak przy innych formach terapii inhalacyjnej, w rzadkich przypadkach może rozwinąć się paradoksalny skurcz oskrzeli, który występuje u 1 na 10 000 pacjentów. W takim przypadku u pacjenta natychmiast po przyjęciu dawki nasila się świsty i duszność. Paradoksalny skurcz oskrzeli reaguje na szybko działające leki rozszerzające oskrzela i należy go leczyć natychmiastowo. Należy niezwłocznie przerwać stosowanie leku Bufomix Iziheiler, przebadać pacjenta i w razie potrzeby zastosować terapię alternatywną.

Skutki systemowe stosowania kortykosteroidów do inhalacji mogą występować, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek. Są one znacznie rzadsze niż skutki stosowania kortykosteroidów doustnych. Do możliwych skutków systemowych należą zespół Cushinga, cechy zewnętrzne typu cushingoid, supresja nadnerczy, opóźnienie wzrostu u dzieci i młodzieży, zmniejszenie gęstości mineralnej kości, zaćma, jaskra. Może również dojść do zwiększonej podatności na infekcje i pogorszenia zdolności adaptacji do stresu. Skutki te prawdopodobnie zależą od dawki, czasu ekspozycji, jednoczesnego lub wcześniejszego przyjmowania steroidów oraz indywidualnej wrażliwości.

Leczenie agonistami β2 może prowadzić do podwyższenia stężenia insuliny, wolnych kwasów tłuszczowych, glicerolu i ciał ketonowych we krwi.

Populacje pediatryczne

Zaleca się regularne monitorowanie wzrostu dzieci stosujących przez dłuższy czas kortykosteroidy do inhalacji.

Zgłaszanie podejrzeń działań niepożądanych

Istotne jest zgłaszanie podejrzeń działań niepożądanych po uzyskaniu pozwolenia na dopuszczenie leku do obrotu. Pozwala to na ciągłą ocenę stosunku korzyści do ryzyka. Osoby pracujące w zawodach medycznych prosimy o zgłaszanie podejrzeń działań niepożądanych poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności. 2 lata w opakowaniu laminowanym.

Zużyć w ciągu 4 miesięcy od otwarcia opakowania laminowanego.

Warunki przechowywania.

Przed otwarciem opakowania laminowanego lek nie wymaga specjalnych warunków przechowywania. Po otwarciu opakowania laminowanego przechowywać w temperaturze nie przekraczającej 25 °C, w miejscu chronionym przed wilgocią. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

60 dawek w inhalatorze z osłonką ochronną w opakowaniu laminowanym.

1 opakowanie laminowane w pudełku kartonowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent. Orion Corporation.

Miejsce produkcji i adres działalności.

Orionintie 1, 02200 Espoo, Finlandia / Orionintie 1, 02200 Espoo, Finland.