Budesonid-Darnytsia

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Budesonid-Darnytsia

Skład:

substancja czynna: budesonid;

1 ml zawiesiny do inhalacji zawiera 0,25 mg lub 0,5 mg budesonidu;

substancje pomocnicze: natrii edetas, natrii chloridum, polysorbatum 80, acidum citricum bezwodne, natrii citras, aqua pro injectione.

Postać leku. Zawiesina do inhalacji.

Główne właściwości fizykochemiczne: biała, jednolita zawiesina.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki do inhalacji stosowane w leczeniu chorób obturacyjnych dróg oddechowych. Glikokortykosteroidy. Kod ATX R03B A02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Budesonid to glikokortykosteroid o silnym miejscowym działaniu przeciwzapalnym.

Dokładny mechanizm działania glikokortykosteroidów w leczeniu astmy oskrzelowej nie został w pełni wyjaśniony. Prawdopodobnie ważną rolę odgrywają efekty przeciwzapalne, takie jak hamowanie uwalniania mediatorów zapalenia oraz hamowanie odpowiadającej za zapalenie odpowiedzi immunologicznej pośredniczonej przez cytokiny. Aktywność budesonidu, określona na podstawie powinowactwa do receptorów glikokortykosteroidowych, jest około 15 razy większa niż aktywność prednizolonu.

Skuteczność kliniczna

Budesonid wykazuje działanie przeciwzapalne, które prowadzi do zmniejszenia obturacji oskrzeli zarówno w wczesnym, jak i późnym etapie reakcji alergicznej. Budesonid zmniejsza nadreaktywność oskrzeli wobec histaminy i metacholiny u pacjentów z nadreaktywnością dróg oddechowych.

Badania wykazały, że im wcześniej po wystąpieniu napadu astmy oskrzelowej rozpocznie się leczenie budesonidem, tym lepsze wyniki funkcji płuc można oczekiwać.

Dane dotyczące bezpieczeństwa klinicznego

Wpływ na stężenie kortyzolu w osoczu:

W badaniach z udziałem zdrowych ochotników przy zastosowaniu budesonidu obserwowano zależne od dawki zmniejszenie stężenia kortyzolu w osoczu i moczu. W dawkach zalecanych budesonid wywiera znacznie mniejszy wpływ na czynność gruczołów nadnerczy niż prednizolon w dawce 10 mg, co wykazano w testach stymulacji hormonem adrenokortykotropowym (ACTH).

Dzieci

Skuteczność kliniczna w astmie oskrzelowej

Skuteczność zawiesiny budesonidu do inhalacji została oceniona w wielu badaniach, które wykazały skuteczność leku stosowanego raz lub dwa razy dziennie w leczeniu astmy oskrzelowej u dorosłych i dzieci. Poniżej przedstawiono kilka przykładów reprezentatywnych badań.

U dzieci w wieku od 3 lat przy dawkach do 400 µg budesonidu na dobę nie obserwowano efektów systemowych. Przy dawkach 400–800 µg na dobę mogą wystąpić biochemiczne oznaki wpływu systemowego, natomiast przy dawkach dziennych przekraczających 800 µg takie oznaki są powszechne. Te informacje dotyczą budesonidu stosowanego w formie sprayu do inhalacji i proszku do inhalacji.

Astma oskrzelowa, podobnie jak stosowanie inhalacyjnych kortykosteroidów, może powodować opóźnienie wzrostu. Ograniczone dane z długoterminowych badań wskazują, że większość dzieci i nastolatków leczonych budesonidem inhalacyjnym osiąga ostatecznie docelowy wzrost w wieku dorosłym. Jednakże obserwuje się początkowe, niewielkie, ale przejściowe spowolnienie wzrostu (około 1 cm). Zazwyczaj ma to miejsce w pierwszym roku leczenia.

Astma oskrzelowa wywołana wysiłkiem fizycznym

Terapia inhalacyjna budesonidem jest skuteczna w zapobieganiu objawom astmy wywołanej wysiłkiem fizycznym.

Zastosowanie kliniczne: zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP)

Kilka badań zawiesiny budesonidu w dawce 4–8 mg/dobę wykazało skuteczność w leczeniu zaostrzeń POChP.

Skuteczność budesonidu została oceniona w otwartym, randomizowanym badaniu porównawczym z udziałem 78 hospitalizowanych pacjentów z zaostrzeniem POChP, podzielonych na dwie równoległe grupy, które otrzymywały budesonid, zawiesinę do inhalacji (n = 37) w dawce 4 mg/dobę (2 mg dwa razy dziennie) lub dożylne wlewy prednizolonu w dawce 120–180 mg/dobę (n = 41) przez 7–14 dni. U pacjentów otrzymujących budesonid, zawiesinę do inhalacji, lub prednizolon zaobserwowano podobne poprawy w wartościach objętości oddechowej wydechu w pierwszej sekundzie (FVC1), nasycenia krwi tlenem mierzonego metodą pulsoksymetrii (SpO2) oraz objawów (test oceny POChP – COPD Assessment TestTM (CAT)).

W wieloośrodkowym, randomizowanym, kontrolowanym, jednocieniastym badaniu z udziałem 471 pacjentów z zaostrzeniem POChP podawano budesonid, zawiesinę do inhalacji, w dawce 6 mg/dobę (2 mg trzy razy dziennie) lub dożylne wstrzykiwanie metyloprednizolonu (40 mg/dobę) przez 10 dni. Skuteczność kliniczna budesonidu, zawiesiny do inhalacji, w porównaniu z metyloprednizolonem systemowym, mierzona za pomocą FVC1, ciśnienia parcjalnego CO2 we krwi (PaCO2) i objawów (test CAT), była porównywalna, natomiast wartości ciśnienia parcjalnego O2 we krwi (PaO2) wykazały większą poprawę w grupie metyloprednizolonu.

W podwójnie ślepej, randomizowanej, placebo-kontrolowanej studium z udziałem 199 pacjentów z zaostrzeniem POChP stosowano budesonid, zawiesinę do inhalacji, w dawce 8 mg/dobę (2 mg 4 razy dziennie (n = 71)) lub 30 mg doustnego prednizolonu co 12 godzin (n = 62) lub placebo (n = 66) przez 3 dni. Poprawa postbroncholitycznego FVC1 w porównaniu z placebo wyniosła 0,10 l dla budesonidu i 0,16 l dla prednizolonu; różnica między grupami leczenia aktywnego nie była statystycznie istotna. Odsetek pacjentów z kliniczną poprawą postbroncholitycznego FVC1 o co najmniej 0,15 l był wyższy w grupie budesonidu, zawiesiny do inhalacji (34 %), i w grupie prednizolonu (48 %), niż w grupie placebo (18 %). Różnice były statystycznie istotne dla obu grup leczenia aktywnego w porównaniu z placebo (p < 0,05), ale nie między grupami leczenia aktywnego.

Zastosowanie kliniczne: kraciuch

W badaniach z udziałem dzieci chorych na kraciuch porównywano leczenie budesonidem i placebo. Przykłady reprezentatywnych badań, w których oceniano stosowanie budesonidu w leczeniu dzieci z kraciuchem, przedstawiono poniżej.

Skuteczność stosowania u dzieci z kraciuchem lekkim i umiarkowanym

W celu ustalenia, czy budesonid ma pozytywny wpływ na objawy kraciuchu i czy skraca czas hospitalizacji, przeprowadzono randomizowane, podwójnie ślepe, placebo-kontrolowane badanie z udziałem 87 dzieci (w wieku od 7 miesięcy do 9 lat), hospitalizowanych z klinicznym rozpoznaniem kraciuchu. Uczestnicy otrzymali początkową dawkę budesonidu (2 mg) lub placebo, a następnie budesonid 1 mg lub placebo co 12 godzin. Budesonid istotnie statystycznie poprawiał wyniki oceny objawów kraciuchu po 12 i 24 godzinach, a także po 2 godzinach u pacjentów z początkową oceną objawów kraciuchu powyżej 3 punktów. Czas hospitalizacji skrócono również o 33 %.

Skuteczność stosowania u dzieci z kraciuchem umiarkowanym i ciężkim

W celu porównania skuteczności terapii budesonidem i placebo przeprowadzono randomizowane, podwójnie ślepe, placebo-kontrolowane badanie z udziałem 83 niemowląt i dzieci (w wieku od 6 miesięcy do 8 lat), hospitalizowanych z klinicznym rozpoznaniem kraciuchu. Pacjenci otrzymywali budesonid w dawce 2 mg lub placebo co 12 godzin przez maksymalnie 36 godzin lub do wypisu. Ogólną ocenę objawów kraciuchu ustalano przed podaniem leku oraz po 0, 2, 6, 12, 24, 36 i 48 godzinach po podaniu dawki początkowej. Po 2 godzinach w grupach budesonidu i placebo zaobserwowano podobne poprawy oceny objawów kraciuchu, różnica między grupami nie była istotna statystycznie. Po 6 godzinach ocena objawów kraciuchu w grupie budesonidu była istotnie lepsza niż w grupie placebo, a ta poprawa była również wyraźna po 12 i 24 godzinach.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Wyniki badań toksyczności ostrej, podostrej i chronicznej wykazały, że działanie systemowe budesonidu jest słabsze lub podobne do działania innych glikokortykosteroidów, w tym obserwowano zmniejszenie przyrostu masy ciała, atrofię tkanki limfatycznej i kory nadnerczy.

Budesonid nie wykazał potencjału mutagennego ani klastogennego w sześciu standardowych testach genotoksyczności.

W badaniu kancerogenności przeprowadzonym na samcach szczurów odnotowano zwiększoną częstość występowania glejaków mózgu. Jednak te wyniki nie zostały potwierdzone w dwóch kolejnych badaniach, w których częstość występowania glejaków u zwierząt otrzymujących budesonid, prednizolon lub triamcinolonu acetonid była zbliżona do tej w grupach kontrolnych.

W badaniach kancerogenności na samcach szczurów stwierdzono również rozwój pierwotnych guzów wątrobowokomórkowych. Te zmiany zostały potwierdzone w innym badaniu, w którym zwierzęta otrzymywały budesonid i referencyjne glikokortykosteroidy. Prawdopodobnie te efekty są wynikiem działania receptora glikokortykosteroidów i są typowe dla tej klasy farmakologicznej.

Doświadczenie kliniczne nie wykazało dowodów na związek między stosowaniem budesonidu lub innych glikokortykosteroidów a występowaniem glejaków mózgu lub pierwotnych guzów wątrobowokomórkowych u ludzi.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

U dorosłych dostępność systemowa budesonidu po podaniu w formie zawiesiny do inhalacji przez nebulizator strumieniowy wynosi około 15 % dawki nominalnej i 40–70 % dawki dostarczonej pacjentowi. Niewielka część tej ilości wynika z wchłaniania leku połkniętego przez pacjenta. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest około 10–30 minut po rozpoczęciu inhalacji i wynosi około 4 nmol/l po podaniu dawki 2 mg.

Rozkład

Objętość rozkładu budesonidu wynosi około 3 l/kg. Wiązanie z białkami osocza wynosi średnio 85–90 %.

Metabolizm

Budesonid podlega intensywnemu (≈90 %) metabolizmowi pierwszego przejścia w wątrobie do metabolitów o niskiej aktywności glikokortykosteroidowej. Aktywność glikokortykosteroidowa głównych metabolitów, 6β-hydroksybudesonidu i 16α-hydroksyprednizolonu, wynosi mniej niż 1 % aktywności budesonidu. Metabolizm budesonidu odbywa się głównie przy udziale CYP3A, należącego do podrodziny cytochromu P450.

Wydalanie

Metabolity budesonidu wydalane są głównie przez nerki w formie niezmienionej lub skoniugowanej. Niezmieniony budesonid nie występuje w moczu. U zdrowych dorosłych zwykle wysoki klirens systemowy budesonidu (około 1,2 l/min), a końcowy okres półtrwania budesonidu po dożylnej podaniu wynosi średnio 2–3 godziny.

Linowość/nielinowość

Kinetyka budesonidu jest proporcjonalna do dawki przy zastosowaniu w dawkach klinicznie istotnych.

Związek farmakokinetyka/farmakodynamika

Dzieci

U dzieci w wieku 4–6 lat chorych na astmę oskrzelową, klirens systemowy budesonidu wynosi około 0,5 l/min. Klirens u dzieci (na 1 kg masy ciała) przekracza o około 50 % klirens u dorosłych. U dzieci chorych na astmę oskrzelową, końcowy okres półtrwania budesonidu po inhalacji wynosi około 2,3 godziny. Podobny wynik obserwuje się u zdrowych dorosłych. U pacjentów w wieku 4–6 lat chorych na astmę oskrzelową, dostępność systemowa budesonidu po podaniu zawiesiny przez nebulizator strumieniowy wynosi około 6 % dawki nominalnej i 26 % dawki dostarczonej pacjentowi. Dostępność systemowa u dzieci jest około dwukrotnie niższa niż u zdrowych dorosłych.

U dzieci w wieku 4–6 lat chorych na astmę oskrzelową, maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 20 minut po rozpoczęciu inhalacji i wynosi około 2,4 nmol/l po podaniu dawki 1 mg.

Wartości ekspozycji na budesonid (Cmax i AUC) po podaniu pojedynczej dawki 1 mg metodą inhalacji u dzieci w wieku 4–6 lat są porównywalne z wartościami u zdrowych dorosłych otrzymujących budesonid w tej samej dawce za pomocą tego samego systemu inhalacji.

Farmakokinetyka budesonidu u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek nie jest znana. Działanie budesonidu może być nasilone u pacjentów z chorobą wątroby.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Lek Budesonid-Darnytsia, zawiesina do rozpylenia, wskazany jest pacjentom z:

• astmą oskrzelową;
• zaostrzeniem przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u osób bez objawów ostrej niewydolności oddechowej;
• bardzo ciężkim pseudokrupem (łagodnym zapaleniem krtani), wymagającym hospitalizacji.

Forma leku jest odpowiednia dla pacjentów, u których trudno jest stosować urządzenia takie jak inhaler aerozolowy lub proszkowy do podania leku.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku Budesonid-Darnytsia.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Metabolizm budesonidu jest głównie pośredniczony przez enzym CYP3A4. W związku z tym stosowanie inhibitorów tego enzymu, takich jak ketokonazol, itrakonazol oraz inhibitory proteazy HIV, może prowadzić do kilkukrotnego zwiększenia ekspozycji systemowej na budesonid (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Ze względu na brak danych dotyczących zaleceń dawkowania leków, należy unikać takich kombinacji. Jeśli uniknięcie nie jest możliwe, odstęp między podawaniem leków powinien być jak najdłuższy, a także można rozważyć możliwość zmniejszenia dawki budesonidu.

Ograniczone dane dotyczące wspomnianej interakcji z wysokimi dawkami inhalowanego budesonidu wykazują, że jednoczesne stosowanie itrakonazolu w dawce 200 mg raz dziennie i inhalowanego budesonidu (dawka pojedyncza 1000 μg) prowadzi do istotnego zwiększenia stężenia substancji we krwi (średnio 4-krotnie).

Zwiększenie stężenia w osoczu i nasilenie działania kortykosteroidów obserwuje się u kobiet przyjmujących jednocześnie estrogeny lub doustne środki antykoncepcyjne. Jednak nie zaobserwowano istotnych zmian przy jednoczesnym stosowaniu budesonidu i niskodawkowych połączonych doustnych środków antykoncepcyjnych.

Ponieważ funkcja nadnerczy może być zahamowana, test stymulacji wydzielania ACTH, przepisany w celu diagnozowania niedostateczności przysadki, może dać wynik fałszywie negatywny (niskie wartości).

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Ogólne informacje

Budesonid nie jest przeznaczony do szybkiego złagodzenia ostrych napadów astmy oskrzelowej, gdy wymagane jest stosowanie leków rozszerzających oskrzela o krótkim działaniu.

Pacjentów należy uprzedzić o konieczności skontaktowania się z lekarzem, jeśli ogólna skuteczność leczenia maleje, ponieważ powtarzane inhalacje podczas ciężkich napadów astmy nie powinny opóźniać rozpoczęcia innej istotnej terapii. W przypadku nagłego pogorszenia stanu zdrowia leczenie należy uzupełnić krótkotrwałym stosowaniem kortykosteroidów doustnych.

Przejście z terapii kortykosteroidami doustnymi

Szczególna ostrożność jest wymagana podczas leczenia pacjentów przechodzących z doustnych kortykosteroidów, ponieważ u nich przez dłuższy czas może występować ryzyko zaburzeń czynności nadnerczy. Do grupy ryzyka należą również pacjenci, którzy wymagali terapii nagłej w wysokich dawkach kortykosteroidów lub długotrwałego leczenia maksymalnymi zalecanymi dawkami inhalacyjnych kortykosteroidów. U takich pacjentów w przypadku silnego stresu mogą wystąpić objawy i symptomy niedostateczności nadnerczy. W okresie stresu lub przed planowanymi zabiegami chirurgicznymi należy rozważyć możliwość stosowania dodatkowych kortykosteroidów systemowych u tych pacjentów.

Podczas przejścia z terapii doustnymi kortykosteroidami na lek Budesonid-Darnytsia pacjenci mogą odczuwać takie objawy jak ból mięśni i stawów. W takich przypadkach może być konieczne tymczasowe zwiększenie dawki doustnego kortykosteroidu. Jeśli pojawiają się czasem uczucie zmęczenia, ból głowy, nudności, wymioty lub podobne objawy, w większości przypadków należy podejrzewać niewystarczający efekt kortykosteroidów.

Efekty systemowe inhalacyjnych kortykosteroidów

Możliwe są efekty systemowe inhalacyjnych kortykosteroidów, szczególnie przy ich stosowaniu w wysokich dawkach przez dłuższy czas. Są one znacznie rzadsze niż przy stosowaniu kortykosteroidów doustnych. Do możliwych efektów systemowych należą zespół Cushinga, objawy typu cushingoid, supresja nadnerczy, opóźnienie wzrostu u dzieci i nastolatków, zmniejszenie gęstości mineralnej tkanki kostnej, zaćma, jaskra oraz rzadziej – różne efekty psychiczne lub behawioralne, takie jak nadmierna aktywność psychoruchowa, zaburzenia snu, niepokój, depresja lub agresja (szczególnie u dzieci). Dlatego ważne jest, aby dawkę inhalacyjnego kortykosteroidu obniżyć do najniższego poziomu, przy którym utrzymuje się skuteczną kontrolę nad astmą oskrzelową.

Zamiana terapii systemowymi kortykosteroidami na lek Budesonid-Darnytsia czasem prowadzi do pojawienia się objawów alergii, takich jak katar czy egzema, które wcześniej były kontrolowane przez leczenie systemowe.

Stosowanie współbieżne z innymi lekami

Należy unikać jednoczesnego stosowania leku z ketokonazolem, itrakonazolem, inhibitorami proteazy HIV lub innymi silnymi inhibitorami CYP3A4. Jeśli jest to niemożliwe, odstęp między podawaniem tych leków powinien być jak najdłuższy (patrz również sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Bronchospazm

Jak przy stosowaniu innych leków inhalacyjnych, po podaniu dawki może wystąpić paradoksalny bronchospazm z natychmiastowym nasileniem świstów. W takich przypadkach leczenie formą inhalacyjną budesonidu należy natychmiast przerwać, ocenić stan pacjenta i w razie potrzeby rozpocząć leczenie alternatywnymi lekami.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek

Obniżenie funkcji wątroby wpływa na zdolność organizmu do wydalenia kortykosteroidów, co prowadzi do zmniejszenia szybkości eliminacji leku i rozwoju wysokiej ekspozycji systemowej. Należy pamiętać o możliwym rozwoju efektów niepożądanych systemowych.

Wpływ na wzrost

U dzieci otrzymujących długotrwałe leczenie kortykosteroidami, niezależnie od formy leku, zaleca się regularną kontrolę wzrostu. W przypadku spowolnienia wzrostu należy przeanalizować terapię w celu zmniejszenia dawki inhalacyjnego kortykosteroidu. Korzyści z leczenia kortykosteroidami należy ocenić w porównaniu z możliwym ryzykiem opóźnienia wzrostu. Ponadto warto skierować pacjenta na badanie do pediatry płuca.

Kandydoza jamy ustnej

Podczas leczenia inhalacyjnymi kortykosteroidami może rozwinąć się kandydoza jamy ustnej. Pojawienie się tej infekcji może wymagać leczenia odpowiednimi lekami przeciwdrożdżyciowymi, a u niektórych pacjentów może być konieczne przerwanie leczenia (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Infekcje dróg oddechowych

Szczególna ostrożność jest wymagana u pacjentów z aktywnym gruźlicą płuc lub gruźlicą płuc w fazie ukrytej, a także u pacjentów z grzybiczymi lub wirusowymi infekcjami dróg oddechowych.

Pneumonia u pacjentów z POChP

U pacjentów z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc (POChP), którzy otrzymują inhalacyjne kortykosteroidy, obserwowano zwiększoną częstość występowania zapalenia płuc, w tym przypadków wymagających hospitalizacji. Istnieją pewne dowody sugerujące zwiększone ryzyko zapalenia płuc przy zwiększaniu dawki kortykosteroidu, jednak nie zostało to ostatecznie potwierdzone w żadnym z badań.

Brak wystarczających klinicznych dowodów potwierdzających różnice wewnątrzklasowe dotyczące wielkości ryzyka rozwoju zapalenia płuc dla leków inhalacyjnych kortykosteroidowych.

Lekarze powinni zachować ostrożność wobec możliwego rozwoju zapalenia płuc u pacjentów z POChP, ponieważ objawy kliniczne tej infekcji pokrywają się z objawami zaostrzenia POChP.

Czynniki ryzyka rozwoju zapalenia płuc u pacjentów z POChP obejmują palenie tytoniu, wiek starszy, niski wskaźnik masy ciała (BMI) oraz ciężki przebieg POChP.

Zaburzenia wzroku

Podczas stosowania kortykosteroidów systemowych i miejscowych mogą wystąpić zaburzenia wzroku. W przypadku wystąpienia u pacjenta takich objawów jak zamazanie widzenia lub innych zaburzeń wzroku należy skonsultować się z okulistą w celu oceny możliwych przyczyn, w tym zaćmy, jaskry lub rzadkich chorób, takich jak środkowe serowe retinopatia chorioidalna (CSR), o których donoszono po stosowaniu kortykosteroidów systemowych lub miejscowych.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Większość wyników prospektywnych badań epidemiologicznych oraz dane z okresu po wprowadzeniu na rynek z całego świata nie wykazały zwiększonego ryzyka efektów niepożądanych dla płodu i noworodka związanego ze stosowaniem inhalacyjnej formy budesonidu w czasie ciąży. Dla płodu i ciężarnej ważne jest utrzymywanie odpowiedniego leczenia astmy w czasie ciąży. Tak jak w przypadku stosowania innych leków w czasie ciąży, korzyści z zastosowania budesonidu u ciężarnej należy porównać z ryzykiem dla płodu.

Badania na zwierzętach wykazały, że glukokortykosteroidy mogą powodować zaburzenia rozwoju, jednak danych tych nie uważa się za istotne dla człowieka przy stosowaniu w zalecanym dawkowaniu.

Badania na zwierzętach wykazały również wpływ nadmiaru prenatalnych glukokortykoidów na zwiększone ryzyko opóźnienia rozwoju wewnątrzmacicznego, chorób układu sercowo-naczyniowego w dorosłym wieku oraz trwałe zmiany gęstości receptorów glukokortykoidowych, metabolizmu neuroprzekaźników i zachowania przy podawaniu dawek niższych niż teratogenne.

W czasie ciąży należy dążyć do stosowania najniższej skutecznej dawki budesonidu, biorąc pod uwagę ryzyko pogorszenia przebiegu astmy oskrzelowej.

Karmienie piersią

Budesonid przenika do mleka matki. Jednak przy stosowaniu dawek terapeutycznych leku Budesonid-Darnytsia nie oczekuje się wpływu na dziecko karmione piersią, ponieważ ekspozycja systemowa dziecka jest nieznaczna. Lek Budesonid-Darnytsia można stosować w czasie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Budesonid-Darnytsia nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie w astmie oskrzelowej

Dawkowanie leku Budesonid-Darnytsia należy dostosować do indywidualnych potrzeb pacjenta. Jeśli dawka dobowa nie przekracza 1 mg, całość dawki można podać jednorazowo. W przypadku konieczności stosowania wyższych dawek dobowych, dawkę należy podzielić na dwie podawania w ciągu doby. Najwyższą dawkę (2 mg na dobę) dzieciom należy przepisywać wyłącznie w przypadku ciężkiego przebiegu astmy i przez ograniczony okres czasu. Dawkę поддерживающую należy ustalić na możliwie najniższym poziomie skutecznym.

Dawkowanie początkowe:

Dzieci w wieku od 6 miesięcy: 0,25–0,5 mg na dobę. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 1 mg na dobę.

Dorośli: 1–2 mg na dobę.

Dla leczenia поддерживаowego:

Dzieci w wieku od 6 miesięcy: 0,25–2 mg na dobę.

Dorośli: 0,5–4 mg na dobę. W bardzo ciężkich przypadkach dawkę można dodatkowo zwiększyć.

W leczeniu pacjentów z astmą oskrzelową, u których pożądane jest wzmocnienie efektu terapeutycznego, należy preferować zwiększenie dawki leku Budesonid-Darnytsia zamiast terapii skojarzonej z kortykosteroidami doustnymi, ze względu na niższe ryzyko wystąpienia skutków ubocznych systemowych.

Stosowanie leku Budesonid-Darnytsia pozwala na zastąpienie lub istotne zmniejszenie dawki kortykosteroidów doustnych przy zachowaniu kontroli nad astmą. Przy przejściu z kortykosteroidów doustnych na Budesonid-Darnytsia pacjent powinien znajdować się w stosunkowo stabilnym stanie. Następnie przez kolejne 10 dni należy stosować wysoką dawkę leku Budesonid-Darnytsia w połączeniu z dawką kortykosteroidu doustnego, którą stosowano wcześniej.

W dalszym ciągu dawkę kortykosteroidu doustnego należy stopniowo zmniejszać, np. o 2,5 mg/miesiąc prednizolonu lub jego równoważnika na miesiąc, aż do osiągnięcia najniższego możliwego poziomu. W wielu przypadkach można całkowicie zastąpić kortykosteroid doustny lekiem Budesonid-Darnytsia. Aby uzyskać dodatkowe informacje dotyczące odstawiania kortykosteroidów doustnych, zobacz sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

Czas do wystąpienia efektu w astmie oskrzelowej

Po podaniu dawki początkowej oczekiwany efekt pojawia się już po kilku godzinach. Pełny efekt terapeutyczny osiąga się dopiero po kilku tygodniach leczenia.

Dozowanie w zaostrzeniu POChP

Pacjentów należy leczyć dawką dobową 4–8 mg leku Budesonid-Darnytsia, zawiesiny do rozpylenia, podzieloną na 2–4 dawki, aż do uzyskania poprawy klinicznej, ale nie dłużej niż przez 10 dni.

Stosowanie rozpylanego budesonidu nie było oceniane w badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z zaostrzeniem POChP i niewydolnością oddechową wymagającą inwazyjnej wentylacji mechanicznej lub hospitalizacji w oddziale intensywnej terapii.

Czas do wystąpienia efektu w zaostrzeniu POChP

Po inhalacyjnym podaniu leku Budesonid-Darnytsia, zawiesiny do rozpylenia, w leczeniu zaostrzeń POChP czas do poprawy objawów jest porównywalny z czasem uzyskiwanym przy stosowaniu kortykosteroidów systemowych.

Dozowanie w przypadku krupu fałszywego

Dla dzieci chorych na krup fałszywy typowa dawka wynosi 2 mg rozpylanego budesonidu. Dawkę tę należy podać jednorazowo lub w dwóch dawkach po 1 mg z odstępem 30 minut. Podanie leku można powtarzać co 12 godzin, łącznie maksymalnie do 36 godzin lub do uzyskania poprawy klinicznej.

U dzieci, które nie mogą wdychać za pomocą dyszy, można stosować maskę oddechową.

Informacje ogólne

Zaburzenia funkcji wątroby lub nerek

Brak doświadczenia w leczeniu pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek. Ponieważ budesonid jest wydalany głównie drogą metabolizmu wątrobowego, u pacjentów z ciężkim marskością wątroby można oczekiwać zwiększenia ekspozycji.

Tabela 1

Zalecenia dotyczące dawkowania

*Lek należy zmieszać z 0,9 % roztworem fizjologicznym do uzyskania objętości 2 ml.

Sposób stosowania

Wskazówki dotyczące prawidłowego stosowania leku Budesonid-Darnytsia, zawiesiny do inhalacji.

Zawiesinę do inhalacji Budesonid-Darnytsia wdychać za pomocą nebulizera strumieniowego z ustnikami lub odpowiednią maską do inhalacji.

Należy, aby pacjent oddychał spokojnie i równomiernie przez ustnik nebulizera, ponieważ budezonid stosowany w postaci leku Budesonid-Darnytsia, zawiesina do inhalacji, dociera do płuc podczas wdechu.

Po inhalacji pacjenci powinni przepłukać jamę ustną wodą, aby zminimalizować ryzyko kandydozy oro-faryngealnej.

UWAGA! Należy podać pacjentowi/opiekunowi instrukcje dotyczące przemywania skóry twarzy wodą po użyciu maski do inhalacji w celu zapobiegania podrażnieniu skóry twarzy.

Nie należy stosować nebulizatorów ultradźwiękowych, ponieważ dostarczają one pacjentowi bardzo niską dawkę budezonidu. Nebulizator i kompresor (blok wirnika) należy dostosować tak, aby większość cząstek cieczy, które są dostarczane, znajdowała się w zakresie 3–5 μm.

Prędkość przepływu powietrza przez nebulizator ma również znaczenie. Aby uzyskać maksymalną możliwą dawkę budezonidu, prędkość przepływu powinna wynosić 5–8 l/min. Objętość napełnienia powinna wynosić 2–4 ml. Dostępna dawka dla dzieci zwiększa się do maksimum poprzez zastosowanie maski do inhalacji dobrze przylegającej do twarzy.

Przed otwarciem pojemnika jednodawkowego należy ostrożnie wstrząsnąć nim.

Komorę nebulizera należy czyścić po każdym użyciu. Przemyć komorę, ustnik lub maskę do inhalacji ciepłą bieżącą wodą i użyć delikatnego środka myjącego.

Dokładnie przemyć i wysuszyć komorę poprzez podłączenie do kompresora lub odbiornika powietrza.

Zobacz również instrukcje producenta nebulizera.

Instrukcja dotycząca użytkowania i postępowania

Zawiesinę do inhalacji Budesonid-Darnytsia można mieszać z roztworem chlorku sodu 9 mg/ml (0,9 %) i/lub z roztworami do nebulizatorów zawierającymi terbutaliny, salbutamol, fenoterol, acetylocysteinę, kromoglikan sodu lub bromek ipratropium. Mieszaninę należy użyć w ciągu 30 minut.

Nie wykorzystanego leku lub jego odpadów należy pozbyć się zgodnie z krajowymi przepisami.

Dzieci.

Lek Budesonid-Darnytsia stosować dzieciom zgodnie z wskazaniami (patrz sekcje „Wskazania” i „Sposób stosowania i dawki”).

Przedawkowanie.

Ostre przedawkowanie zawiesiny do inhalacji Budesonid-Darnytsia, nawet przy zastosowaniu nadmiernych dawek, najprawdopodobniej nie będzie stanowić klinicznie istotnego problemu. Przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek mogą wystąpić takie systemowe efekty glikokortykosteroidów jak hiperkortycyzm i hamowanie czynności nadnerczy.

Niepożądane działania.

Wszystkie niepożądane działania wymieniono według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 – < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1 000 – < 1/100), rzadko (≥ 1/10000 – < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Ze strony narządów wzroku: nieczęsto – zaćma***, rozmycie widzenia (zob. także sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”); częstość nieznana – jaskra.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy opłucnowej: często – kaszel, podrażnienie gardła; rzadko – skurcz oskrzeli, dysfonia, chrypka.

Ze strony układu endokrynnego: rzadko – objawy i objawy działania ogólnoustrojowego glikokortykosteroidów, w tym supresja czynności kory nadnerczy i opóźnienie wzrostu**.

Ze strony układu nerwowego: nieczęsto – drżenie.

Ze strony psychiki: nieczęsto – niepokój, depresja; rzadko – pobudzenie, drażliwość, zmiany zachowania (głównie u dzieci).

Ze strony układu odpornościowego: rzadko – reakcje nadwrażliwości natychmiastowego i opóźnionego typu*, w tym wysypka, kontaktowe zapalenie skóry, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy i reakcja anafilaktyczna.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: rzadko – siniaki.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: nieczęsto – skurcze mięśni.

Infekcje i inwazje: często – kandydoza gardła i jamy ustnej, zapalenie płuc (u pacjentów z POChP).

* Podrażnienie skóry twarzy, zob. niżej.

** Dotyczy „Populacji pediatrycznej”, zob. niżej.

*** Zob. sekcję „Zaburzenia ze strony narządów wzroku” poniżej.

Czasami przy stosowaniu inhalacyjnych glikokortykosteroidów mogą wystąpić objawy lub objawy niepożądanych działań glikokortykosteroidów ogólnoustrojowych, co najprawdopodobniej zależy od dawki, czasu ekspozycji, współistniejącego i poprzedniego wpływu kortykosteroidów, a także indywidualnej wrażliwości.

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego

Czasami po stosowaniu nebulizera z maską oddechową zgłaszano reakcję nadwrażliwościową w postaci podrażnienia skóry twarzy. Aby zapobiec podrażnieniu, po zastosowaniu maski należy umyć twarz wodą.

Infekcje i inwazje

Ze względu na ryzyko infekcji grzybiczych (kandydozy) jamy ustnej i gardła pacjent powinien płukać jamę ustną wodą po każdej inhalacji.

Zaburzenia ze strony narządów wzroku

W badaniach placebo-kontrolowanych zgłaszano, że zaćma jest nieczęstym niepożądanym działaniem również w grupie placebo.

Zaburzenia psychiczne

W połączonych danych z badań klinicznych 13119 pacjentów otrzymywało inhalacyjny budezonid, a 7278 pacjentów – placebo. Częstość występowania niepokoju wynosiła 0,52% przy stosowaniu inhalacyjnego budezonidu i 0,63% przy placebo; częstość występowania depresji wynosiła 0,67% przy stosowaniu inhalacyjnego budezonidu i 1,15% przy placebo.

Populacja pediatryczna

Ze względu na ryzyko opóźnienia wzrostu u dzieci należy regularnie kontrolować parametry wzrostu (zob. sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich prawni opiekunowie powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych działań i/lub braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Kontenery przechowywać w kopercie w celu ochrony przed działaniem światła.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Po otwarciu koperty jednorazowe kontenery zawarte w niej należy wykorzystać w ciągu 3 miesięcy.

Po otwarciu jednorazowego kontenera zawiesinę należy wykorzystać w ciągu 12 godzin.

Opakowanie.

Zawiesina do rozpylenia 0,25 mg/ml, 0,5 mg/ml; po 2 ml w kontenerze jednorazowym; po 5 kontenerów jednorazowych w kopercie; po 4 koperty w pudełku.

Kategoria użycia. Na receptę.

Producent.

Genetic S.p.A.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Contrada Canfora, Fisciano, 84084, Włochy / Contrada Canfora, Fisciano, 84084, Italy

Wniosek składający.

Spółka Akcyjna „Farmaconytyczna firma Darnytsia”.

Adres wnioskodawcy.

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Boryspolska 13.