Brodipim 1 g

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ stosowania leku BROADIPIM 1 g BRODIPIME 1 GM

SkÅ ad:

substancja czynna: cefepim;

1 butelka zawiera cefepim hydrochloran odpowiadajÄ c 1000 mg cefepimu;

substancja pomocnicza: L-arginina.

PostaÄ leku. Proszek do sporzÄ dzenia roztworu do wstrzykiwaÄ .

GÅ wne fizykochemiczne wÅ aÄ ciwoÅ ci: proszek o barwie od biaÅ ej do jasnoÅ owej.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny czwartej generacji. Cefepim. Kod ATC J01D E01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Brodipim 1 g – antybiotyk β-laktamowy z grupy cefalosporyn IV generacji o szerokim zakresie działania, przeznaczony do podania parenteralnego. Wykazuje działanie bakteryjne. Aktywny wobec bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, w tym większości szczepów opornych na aminoglikozydy lub cefalosporyny III generacji, takie jak ceftriaxym. Brodipim charakteryzuje się wysoką odpornością na działanie większości β-laktamaz, szybko przenika do bakterii Gram-ujemnych. Stopień wiązania cefepimu z białkami wiążącymi penicylinę (PBP) znacznie przewyższa powinowactwo innych cefalosporyn do podania parenteralnego. Umiarkowane powinowactwo cefepimu do PBP 1a i 1b przekłada się również na jego aktywność bakteryjną. Stosunek MBK (minimalne stężenie bakteryjne) do MIC (minimalne stężenie hamujące wzrost) dla cefepimu wynosi mniej niż 2 dla ponad 80% izolatów wszystkich wrażliwych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych.

Cefepim hamuje syntezę enzymów ściany komórkowej bakterii i wykazuje szeroki zakres działania wobec różnych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. Cefepim charakteryzuje się wysoką odpornością na hydrolizę przez większość β-laktamaz, ma niskie powinowactwo do β-laktamaz kodowanych przez geny chromosomowe oraz szybko przenika do komórek bakterii Gram-ujemnych.

Cefepim jest aktywny wobec następujących mikroorganizmów:

beztlenowce Gram-dodatnie: Staphylococcus aureus, Staphylococcus epidermidis (w tym szczepy produkujące β-laktamazę), inne szczepy stafilokoków (w tym S. hominis, S. saprophyticus), Streptococcus pyogenes (streptokoki grupy A); Streptococcus agalactiae (streptokoki grupy B), Streptococcus pneumoniae (w tym szczepy o średniej oporności na penicylinę – minimalne stężenie hamujące (MIC) od 0,1 do 1 μg/ml), inne β-hemolityczne streptokoki (grupy C, G, F), S. bovis (grupa D), streptokoki grupy Viridans. (Większość szczepów enterokoków, np. Enterococcus faecalis, oraz stafilokoki oporne na metycylinę są oporne na większość cefalosporyn, w tym na cefepim);

beztlenowce Gram-ujemne: Pseudomonas spp. (w tym P. aeruginosa, P. putida, P. stutzeri), Escherichia coli, Klebsiella spp. (w tym K. pneumoniae, K. oxytoca, K. ozaenae), Enterobacter spp. (w tym E. cloacae, E. aerogenes, E. sakazakii), Proteus spp. (w tym P. mirabilis, P. vulgaris), Acinetobacter calcoaceticus subsp. anitratus, lwoffi, Aeromonas hydrophila, Capnocytophaga spp., Citrobacter spp. (w tym C. diversus, C. freundii), Campylobacter jejuni, Gardnerella vaginalis, Haemophilus ducreyi, H. influenzae (w tym szczepy produkujące beta-laktamazę), H. parainfluenzae, Hafnia alvei, Legionella spp., Morganella morganii, Moraxella catarrhalis (Branhamella catarrhalis) (w tym szczepy produkujące β-laktamazę), Neisseria gonorrhoeae (w tym szczepy produkujące β-laktamazę), N. meningitidis; Pantoea agglomerans (wcześniej znany jako Enterobacter agglomerans), Providencia spp. (w tym P. rettgeri, P. stuartii), Salmonella spp., Serratia (w tym S. marcescens, S. liquefaciens), Shigella spp.; Yersinia enterocolitica. Cefepim jest nieaktywny wobec wielu szczepów Xanthomonas maltophilia i Pseudomonas maltophilia;

beztlenowce: Bacteroides spp., w tym B. melaninogenicus oraz inne mikroorganizmy z jamy ustnej należące do rodzaju Bacteroides, Clostridium perfringens, Fusobacterium spp., Mobiluncus spp., Peptostreptococcus spp., Veillonella spp. Cefepim jest nieaktywny wobec Bacteroides fragilis i Clostridium difficile.

Farmakokinetyka.

Cefepim jest całkowicie wchłaniany po wstrzyknięciu do mięśnia.

Średnie stężenia cefepimu w osoczu u dorosłych zdrowych pacjentów w różnych odstępach czasu po jednorazowym podaniu dożylonym (i.v.) i domięśniowym (i.m.) przedstawiono w tabeli 1.

Średnie stężenia cefepimu w osoczu (μg/ml) po podaniu dożylonym (i.v.) i domięśniowym (i.m.)

Tabela 1

W moczu, żółci, płynie przypawełnowym, wydzielinie śluzowej oskrzeli, plwocinie, prostaty, wyrostku robaczkowym i pęcherzu żółciowym osiągane są również stężenia terapeutyczne cefepimu.

Średni okres półwydalania cefepimu z organizmu wynosi około 2 godzin i nie zależy od dawki w zakresie 250 mg – 2 g. U zdrowych osób otrzymujących dawki do 2 g dożylnie co 8 godzin przez 9 dni nie obserwowano kumulacji leku w organizmie.

Brodipim metabolizuje się do N-metylopiperydyny, która szybko przekształca się w tlenek N-metylopiperydyny. (Średni całkowity klirens cefepimu wynosi 120 ml/min.) Cefepim wydzielany jest niemal wyłącznie poprzez mechanizmy regulacyjne nerek – głównie przez filtrację kłębuszkową (średni klirens nerkowy wynosi 110 ml/min). W moczu wykrywa się około 85 % podanej dawki w postaci niezmienionego cefepimu, 1 % N-metylopiperydyny, około 6,8 % tlenku N-metylopiperydyny oraz około 2,5 % epimeru cefepimu. Wiązanie cefepimu z białkami osocza jest mniejsze niż 19 % i nie zależy od stężenia leku w surowicy krwi.

U pacjentów w wieku powyżej 65 roku życia z prawidłową funkcją nerek nie wymaga się dostosowania dawki leku, pomimo mniejszej wartości klirensu nerkowego w porównaniu z pacjentami młodszej grupy wiekowej.

Badania przeprowadzone u pacjentów z różnym stopniem niewydolności nerek wykazały wydłużenie okresu półwydalania z organizmu. Średni okres półwydalania u chorych z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek wymagających leczenia metodą dializy wynosi 13 godzin przy hemodializie i 19 godzin przy dializie opłucnowej. U pacjentów z nieprawidłową funkcją nerek dawkę należy dobrać indywidualnie.

Farmakokinetyka cefepimu u pacjentów z zaburzoną funkcją wątroby lub z towarzyszącą mukowiscydozą nie ulega zmianie. Dostosowanie dawki u takich chorych nie jest wymagane.

Dzieci.

Badania farmakokinetyki cefepimu przeprowadzono u dzieci w wieku od 2 miesięcy do 11 roku życia po pojedynczym podaniu lub wielokrotnym podawaniu leku co 8 godzin i co 12 godzin. Po pojedynczej dożylnej iniekcji całkowity klirens z organizmu i objętość rozkładu w stanie ustalonym wynosiły średnio 3,3 (1,0) ml/min/kg i 0,3 (0,1) l/kg odpowiednio. Wydalenie niezmienionego cefepimu z moczem wynosiło 60,4 (30,4) % podanej dawki, a średni klirens nerkowy wynosił 2 (1,1) ml/min/kg. Wiek i płeć pacjentów nie miały istotnego wpływu na całkowity klirens leku z organizmu i objętość rozkładu z uwzględnieniem korekty masy ciała każdego pacjenta. W przypadku podania dawki cefepimu 50 mg/kg co 12 godzin nie stwierdzono kumulacji leku, podczas gdy maksymalne stężenie w osoczu krwi, pole pod krzywą oraz okres półwydalania zwiększały się o około 15 % w stanie ustalonym przy schemacie podawania 50 mg/kg co 8 godzin. Eksponencja na cefepim u dzieci po dożylnej dawce 50 mg/kg jest podobna do eksponencji u dorosłych po dożylnej dawce 2 g. Po dożylnej iniekcji maksymalne stężenie cefepimu w osoczu krwi w stanie równowagi wynosiło średnio 68 µg/ml i osiągane było po 0,75 godziny. Po 8 godzinach od podania do mięśni stężenie cefepimu w osoczu krwi wynosiło średnio 6 µg/ml. Bezwzględna biodostępność cefepimu po wstrzyknięciu do mięśni wynosiła średnio 82 %.

Stężenia leku w płynie mózgowo-rdzeniowym (PMR) i osoczu krwi u dzieci z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych

Tabela 2

* Wiek od 3,1 miesiąca do 12 lat ze standardowym odchyleniem wieku ± 3 lata.

Dawka leku 50 mg/kg masy ciała przy podaniu dożylnej w ciągu 5–20 minut co 8 godzin. Stężenie we krwi osocza i MIC oznaczano na końcu wlewania w 2. lub 3. dniu leczenia lekiem.

Dane kliniczne.

Wskazania.

• Infekcje dolnych dróg oddechowych, w tym zapalenie płuc i zapalenie oskrzeli;
• infekcje dróg moczowych (zarówno powikłane, np. nefryt, jak i bez powikłań);
• infekcje skóry i tkanek miękkich;
• infekcje wewnątrzbrzuszne, w tym zapalenie otrzewnej i infekcje dróg żółciowych;
• infekcje ginekologiczne;
• sepsa;
• gorączka u neutropeników;
• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Terapia empiryczna u pacjentów z gorączką u neutropeników.

Profilaktyka powikłań pourazowych w chirurgii wewnątrzbrzusznej.

Dzieci

• Zapalenie płuc;
• infekcje dróg moczowych, w tym nefryt;
• infekcje skóry i tkanki podskórnej;
• sepsa;
• terapia empiryczna u pacjentów z gorączką u neutropeników;
• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Przeciwwskazania.

Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z reakcjami nadwrażliwości na cefepim lub na L-argininę, a także na antybiotyki z grupy cefalosporyn, penicylin czy innych antybiotyków β-laktamowych.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Podczas stosowania wysokich dawek aminoglikozydów jednocześnie z cefepimem należy dokładnie monitorować funkcję nerek ze względu na potencjalną nefrotoksyczność i ototoksyczność aminoglikozydów. Nefrotoksyczność obserwowano również po jednoczesnym stosowaniu z diuretykami, takimi jak furosemid.

Cefepim w stężeniu od 1 do 40 mg/ml jest kompatybilny z następującymi roztworami dożylno:

0,9 % roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań; 5 i 10 % roztwory glukozy do wstrzykiwań; roztwór 6M mleczanu sodu do wstrzykiwań; roztwór 5 % glukozy i 0,9 % chlorku sodu do wstrzykiwań; roztwór Ringera z mleczanem i 5 % roztworem glukozy do wstrzykiwań.

Aby uniknąć możliwych interakcji lekowych z innymi lekami, roztwory cefepimu (tak jak większości innych antybiotyków β-laktamowych) nie powinno się podawać jednocześnie z roztworami metronidazolu, wancomycyny, gentamycyny, siarczanu tobramycyny i siarczanu netilmicyny. W przypadku jednoczesnego przepisania cefepimu i wymienionych leków, każdy antybiotyk należy podawać oddzielnie.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

Stosowanie cefepimu może prowadzić do fałszywie dodatniego wyniku testu na glukozę w moczu przy użyciu odczynnika Benedicta. Zaleca się stosowanie testów enzymatycznych opartych na reakcji utleniania glukozy.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

U pacjentów z wysokim ryzykiem ciężkich infekcji (np. u pacjentów po przeszczepieniu szpiku kostnego z obniżoną jego czynnością, rozwijającą się na tle złośliwych chorób hematologicznych z ciężką postępującą neutropenią) monoterapia może okazać się niewystarczająca, dlatego wskazane jest zastosowanie skojarzonej terapii przeciwdrobnoustrojowej.

Należy dokładnie ustalić, czy u chorego wcześniej występowały reakcje nadwrażliwości natychmiastowego typu na cefepim, cefalosporyny, penicyliny lub inne antybiotyki β-laktamowe. Antybiotyki należy stosować z ostrożnością u wszystkich pacjentów z jakąkolwiek formą alergii, szczególnie na leki. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku. Ciężkie reakcje nadwrażliwości natychmiastowego typu mogą wymagać podania adrenaliny oraz innych form terapii.

Podczas stosowania niemal wszystkich antybiotyków o szerokim spektrum działania opisywano przypadki kolitu pseudomembranaceus. Dlatego ważne jest, aby brać pod uwagę możliwość rozwoju tej patologii w przypadku wystąpienia biegunki podczas leczenia cefepimem. Możliwy jest kolit pseudomembranaceus – od lekkiej biegunki po kolit kończący się śmiercią. Lekkie postacie kolitu mogą ustąpić po odstawieniu leku; stan umiarkowany lub ciężki może wymagać specjalistycznego leczenia.

Należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego, szczególnie z kolitem.

Przed wstrzyknięciem należy wykonać skórną próbę uczuleniową.

Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie kontrolować wskaźniki czynnościowe wątroby, nerek oraz układu krwiotwórczego.

U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny < 60 ml/min) należy dostosować dawkę cefepimu, aby skompensować spowolniony wypływ przez nerki. Ponieważ u pacjentów z niewydolnością nerek lub innymi stanami, które mogą pogorszyć czynność nerek, przy standardowych dawkach możliwe są przedłużone stężenia antybiotyku we krwi, dawkę utrzymującą należy zmniejszyć podczas podawania cefepimu tym pacjentom. Stopień zaburzenia czynności nerek, ciężkość infekcji oraz wrażliwość mikroorganizmów wywołujących infekcję należy uwzględnić przy ustalaniu kolejnej dawki.

Podczas stosowania cefepimu, tak jak i innych leków z tej grupy, ciężkie działania niepożądane, takie jak odwracalne encefalopatie (zaburzenia świadomości, w tym stany otępienia), mioklonie, drgawki i/lub niewydolność nerek, obserwowano najczęściej u pacjentów z niewydolnością nerek, którzy otrzymywali dawki przekraczające zalecane, oraz u starszych pacjentów z niewydolnością nerek przy zalecanych dawkach cefepimu. Niektóre przypadki wystąpiły u pacjentów, którzy otrzymywali dawki dostosowane do czynności ich nerek. W większości przypadków objawy nefrotoksyczności były odwracalne i ustępowały po odstawieniu cefepimu i/lub po hemodializie.

Farmakokinetyka cefepimu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby nie ulega zmianie. Dostosowanie dawki u tych chorych nie jest konieczne.

Stosowanie środków przeciwbakteryjnych powoduje zmianę normalnej flory jelita grubego i może prowadzić do nadmiernego wzrostu Clostridium. Badania wskazują, że toksyna produkowana przez Clostridium difficile jest główną przyczyną kolitu związanego z antybiotykami. Po potwierdzeniu diagnozy kolitu pseudomembranaceus należy podjąć odpowiednie działania terapeutyczne. Lekki i umiarkowany kolit pseudomembranaceus może ustąpić po odstawieniu leku. W przypadku stanów umiarkowanych i ciężkich należy rozważyć podanie płynów i elektrolitów, uzupełnienie białka oraz zastosowanie środka przeciwbakteryjnego skutecznego wobec Clostridium difficile.

Ostrzeżenia.

Mało prawdopodobne, że przepisanie cefepimu bez potwierdzonej lub podejrzanej infekcji bakteryjnej lub jego profilaktyczne zastosowanie będzie korzystne, ale może zwiększyć ryzyko pojawienia się bakterii opornych na ten lek. Długotrwałe stosowanie cefepimu (tak jak innych antybiotyków) może prowadzić do rozwoju superinfekcji. Należy przeprowadzać powtarzane kontrole stanu pacjenta. W przypadku rozwoju superinfekcji należy podjąć odpowiednie działania.

Wiele cefalosporyn, w tym cefepim, wiąże się ze zmniejszeniem aktywności protrombiny. Do grupy ryzyka należą pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek, pacjenci źle odżywieni oraz ci, którzy poddawani są długotrwałej terapii przeciwdrobnoustrojowej. U pacjentów z grupy ryzyka należy kontrolować protrombinę i w razie potrzeby podawać witaminę K.

W okresie stosowania cefepimu mogą występować dodatnie wyniki bezpośredniego testu Coombsa. Przy wykonywaniu badań hematologicznych lub transfuzji, przy określaniu grupy krwi metodą krzyżową, gdy stosuje się test antyglobulinowy lub test Coombsa u noworodków, których matki otrzymywały antybiotyki z grupy cefalosporyn przed porodem, należy pamiętać, że dodatni wynik testu Coombsa może być wynikiem zastosowania leku.

Stosując lidokainę jako rozpuszczalnik u dzieci, należy wziąć pod uwagę informacje dotyczące bezpieczeństwa lidokainy.

Udowodniono, że L-arginina zmienia metabolizm glukozy i jednocześnie zwiększa stężenia potasu w surowicy krwi przy dawkach przekraczających maksymalną zalecaną dawkę cefepimu 33-krotnie. Skutki przy niższych dawkach są obecnie nieznane.

Tak jak w przypadku innych antybiotyków, stosowanie cefepimu może prowadzić do kolonizacji przez mikroflorę oporną. W przypadku rozwoju superinfekcji podczas leczenia należy podjąć odpowiednie działania.

Należy zminimalizować uwalnianie leku do środowiska zewnętrznego. Należy zapobiegać przedostawaniu się leku do kanalizacji lub śmieci domowych.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Badania na zwierzętach wykazały brak wpływu na funkcję rozrodczą oraz brak szkodliwego wpływu na płód, jednak nie przeprowadzono odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań u ciężarnych kobiet, dlatego cefepim można stosować w czasie ciąży tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Cefepim w niewielkim stopniu przenika do mleka matki, dlatego w czasie leczenia należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi innych urządzeń.

Ponieważ podczas leczenia mogą występować działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego, należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Zwykła dawka dla dorosłych wynosi 1 g, podawana dożylnie lub domięśniowo co 12 godzin. Zwykły czas leczenia wynosi 7–10 dni; ciężkie infekcje mogą wymagać dłuższego leczenia.

Dawkowanie i sposób podania należy jednak dostosować w zależności od wrażliwości mikroorganizmów wywołujących infekcję, stopnia ciężkości infekcji oraz funkcji nerek chorego. Rekomendacje dotyczące dawkowania Brodipimu 1 g dla dorosłych przedstawiono w tabeli 3.

Tabela 3

Profilaktyka rozwoju infekcji podczas przeprowadzania zabiegów chirurgicznych.
60 minut przed rozpoczęciem operacji chirurgicznej dorosłym podaje się 2 g leku dożylnie w ciągu 30 minut. Po zakończeniu podawania należy dodatkowo podać 500 mg metronidazolu dożylnie. Nie należy podawać roztworów metronidazolu jednocześnie z Brodipimem 1 g. System do infuzji należy przepłukać przed podaniem metronidazolu.

Podczas długotrwałych (ponad 12 godzin) zabiegów chirurgicznych, 12 godzin po pierwszej dawce, zaleca się ponowne podanie równoważnej dawki cefepimu, a następnie metronidazolu.

Zaburzenia funkcji nerek.
U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min) dawkę cefepimu należy skorygować. Początkowa dawka leku powinna być taka sama, jak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Zalecane dawki utrzymania cefepimu przedstawiono w tabeli 4.

Zalecane dawki Brodipimu dla dorosłych

Tabela 4

Jeśli znana jest jedynie stężenie kreatyniny w surowicy, klirens kreatyniny można obliczyć za pomocą poniższego wzoru.

Mężczyźni:

masa ciała (kg) × (140 – wiek)

klirens kreatyniny (ml/min) = ---------------------------------------------------;

72 × stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl)

Kobiety:

klirens kreatyniny (ml/min) = powyższa wartość × 0,85.

Podczas hemodializy w ciągu 3 godzin z organizmu wydala się około 68 % dawki leku. Po zakończeniu każdej sesji dializy należy podać dawkę powtórną równą dawce początkowej. W przypadku ciągłego ambulatoryjnego dializy otrzewnowej (CAPD) lek można stosować w początkowych zalecanych dawkach 500 mg, 1 g lub 2 g, w zależności od ciężkości infekcji, z odstępem między dawkami 48 godzin.

Dzieciom w wieku 1–2 miesięcy lek należy przepisywać wyłącznie ze wskazań życiowych. Stan dzieci o masie ciała poniżej 40 kg, otrzymujących cefepim, należy stale monitorować.

Dzieciom z zaburzoną funkcją nerek zaleca się zmniejszenie dawki lub wydłużenie odstępu między dawkami, zgodnie z tym, co podano powyżej w tabeli.

Obliczanie klirensu kreatyniny u dzieci:

0,55 × wzrost (cm)

klirens kreatyniny (ml/min/1,73 m²) = ---------------------------------------------

stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl)

lub

0,52 × wzrost (cm)

klirens kreatyniny (ml/min/1,73 m²) = ------------------------------------------ – 3,6

stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl)

Dzieci w wieku 1–2 miesięcy. Wyłącznie ze wskazań życiowych – 30 mg/kg masy ciała co 12 lub 8 godzin.

Dzieci od 2. miesiąca życia. Maksymalna dawka dla dzieci nie powinna przekraczać zalecanej dawki dla dorosłych. Zwykła zalecana dawka dla dzieci o masie ciała do 40 kg w przypadku infekcji powikłanych lub niepowikłanych dróg moczowych (w tym naczyniaka nerek), niepowikłanych infekcji skóry, zapalenia płuc oraz empirycznego leczenia gorączki u osób z neutropenią wynosi 50 mg/kg co 12 godzin (u chorych z gorączką i neutropenią oraz bakteryjnym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych – co 8 godzin). Zwykły czas leczenia wynosi 7–10 dni; ciężkie infekcje mogą wymagać dłuższego leczenia.

Podanie leku. Brodipim 1 g można podawać dożylnie w ciągu od 3 do 5 minut do 30 minut lub za pomocą głębokiego wstrzyknięcia do mięśnia (np. w górny zewnętrzny kwadrant mięśnia pośladkowego – gluteus maximus).

Podanie dożylne. Droga dożylna jest wskazana u chorych z ciężkimi lub zagrażającymi życiu infekcjami.

W przypadku podania dożylnego Brodipim 1 g należy rozpuścić w 5 ml lub 10 ml wody do wstrzykiwań, w 5 % roztworze glukozy do wstrzykiwań lub w 0,9 % roztworze chlorku sodu, zgodnie z informacjami w poniższej tabeli. Podawać powoli dożylnie w ciągu 3–5 minut lub za pomocą systemu do wlewu dożylnego.

Podanie domięśniowe. Brodipim 1 g można rozpuszczać w wodzie do wstrzykiwań, 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań, 5 % roztworze glukozy do wstrzykiwań, wodzie bakteriostatycznej do wstrzykiwań z parabenem lub alkoholem benzylowym, 0,5 % lub 1 % roztworze wodorotlenku lidokainy w stężeniach podanych w poniższej tabeli 5.

Tabela 5

Po przygotowaniu roztwór należy natychmiast wykorzystać po rozcieńczeniu lub przechowywać nie dłużej niż 24 godziny w temperaturze do 25 °C oraz przez 7 dni w temperaturze od 2 do 8 °C.

Jak i inne leki do stosowania parenteralnego, przygotowane roztwory leku przed podaniem należy sprawdzić pod kątem braku zanieczyszczeń mechanicznych.

W celu identyfikacji mikroorganizmu wywołującego (mikroorganizmów wywołujących) oraz określenia wrażliwości na cefepim należy przeprowadzić odpowiednie badania mikrobiologiczne. Jednak cefepim można stosować jako monoterapię jeszcze przed identyfikacją mikroorganizmu wywołującego, ponieważ charakteryzuje się szerokim zakresem działania przeciwbakteryjnego wobec mikroorganizmów Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. U pacjentów z ryzykiem zakażenia mieszanego tlenowego/beztlenowego (w tym Bacteroides fragilis) przed identyfikacją patogenu można rozpocząć leczenie cefepimem w połączeniu z lekiem działającym na mikroorganizmy beztlenowe.

Dzieci.

Stosować u dzieci od 1 miesiąca życia.

Przedawkowanie.

Objawy. W przypadkach znacznego przekroczenia zalecanych dawek, szczególnie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek, nasilają się objawy działań niepożądanych. Objawy przedawkowania obejmują encefalopatię towarzyszoną halucynacjom, zaburzeniom świadomości, stuporem, śpiączką; mioklonie; napady padaczkowe; pobudzenie nerwowo-mięśniowe.

Leczenie. Należy przerwać podawanie leku, przeprowadzić terapię objawową.

Hemodializa przyspiesza wydalanie cefepimu z organizmu; dializa otrzewnowa jest mało skuteczna. Ciężkie reakcje alergiczne natychmiastowego typu wymagają zastosowania adrenaliny oraz innych form terapii intensywnej.

Niepożądane działania.

Cefepim jest ogólnie dobrze tolerowany, jednak mogą wystąpić następujące objawy:

z udziałem układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwości, wysypka, swędzenie, podwyższenie temperatury, gorączka, anafilaksja, pokrzywka.

Z udziałem układu pokarmowego: biegunka, nudności, wymioty, zaparcia, ból brzucha, dyspepsja, kandydoza jamy ustnej, zmiana wrażliwości smakowej, stomatyt, biegunka, zapalenie jelita (w tym pseudobłoniaste).

Z udziałem układu sercowo-naczyniowego: ból w klatce piersiowej, wazodilatacja, tachykardia.

Z udziałem układu oddechowego: kaszel, ból gardła, duszność.

Z udziałem układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, bezsenność, parestezje, niepokój, dezorientacja, drgawki, napady padaczkowe.

Z udziałem układu rozrodczego: swędzenie narządów płciowych, kandydoza pochwy.

Z udziałem układu moczowo-płciowego: zapalenie pochwy, swędzenie narządów płciowych.

Inne: osłabienie, nadmierne pocenie się, gorączka, rumień, obrzęki obwodowe, ból pleców.

Reakcje miejscowe w miejscu podania leku:

przy podaniu dożylnym – zapalenie żyły (flebity) i stan zapalny;

przy podaniu wewnątrzmięśniowym – ból w miejscu wstrzyknięcia, stan zapalny.

Badania pozarejestrowe:

• encefalopatia (utraty świadomości, halucynacje, stupor, śpiączka), napady padaczkowe, mioklonia, niewydolność nerek;
• anafilaksja, w tym szok anafilaktyczny, przejściowa leukopenia, neutropenia, agranulocytoza oraz trombocytopenia.

Zapalenie wątroby i żółtaczka cholesteryczna występują bardzo rzadko.

Encefalopatia, mioklonia i/lub zaburzenia czynności nerek obserwowano u pacjentów z niewydolnością nerek, którzy otrzymywali nieprawidłowe dawki cefepimu.

Rzadko możliwe są odchylenia wyników badań laboratoryjnych od normy. Niepożądane działania miały charakter przejściowy. Zwiększenie stężenia alaninotransferazy (ALT), asparaginianotransferazy (AST), fosfatazy zasadowej, całkowitego bilirubiny, anemia, eozynofilia, trombocytopenia, wydłużenie czasu protrombinowego lub częściowego czasu tromboplastyny aktywowanej (PTT), dodatni wynik testu Coombsa bez hemolizy. Tymczasowy wzrost stężenia azotu mocznika we krwi i/lub kreatyniny w surowicy oraz przejściowa trombocytopenia odnotowano u mniej niż 0,5 % chorych. Obserwowano również leukopenię i neutropenię.

Reakcje miejscowe po dożylnej infuzji (zapalenie żył i stan zapalny) oraz po wstrzyknięciu w mięsie występują rzadko.

Możliwe są niepożądane reakcje charakterystyczne dla antybiotyków z grupy cefalosporyn: zespół Stevensa-Johnsona, wielopostaciowa rumień, toksyczne martwicze rozesłanie nabłonka, toksyczna nefropatia, anemia aplastyczna, anemia hemolityczna, krwawienia, zaburzenia czynności wątroby, cholestaza, pancytopenia.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przygotowane roztwory są stabilne przez 24 godziny w temperaturze pokojowej lub przez 7 dni w warunkach chłodniczych (2–8 °C).

Niezgodność.

Nie mieszać w jednym pojemniku z innymi lekami. Stosować wyłącznie rozpuszczalniki wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

1000 mg proszku do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań, 1 fiolka w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Zeiss Pharmaceuticals Pvt. Ltd.;
Swiss Parenterals Ltd.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby przedsiębiorstwa.

Plot No. 72, EPIP, Phase-I, Jharmajri, Baddi, Distt. Solan, (H. P.), India;
Unit II, Plot No. 402, 412-414 Kerala Industrial Estate, GIDC, Near Bavla, Ahmedabad, Gujarat, 382220, India