Brintellix

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ stosowania leku Brintellix (Brintellix®)

SkÅ ad:

substancja czynna: wortiofetyna;

1 tabletka powlekana zawiera 5 mg lub 10 mg wortiofetyny w postaci wortiofetyny hydrobromku;

substancje pomocnicze: manitol (E 421), celuloza mikrokryształowa, hydroksypropyloceluloza, skrobioglikolan sodu (typ A), stearynian magnezu, hydroksypropyloceluloza, makrogol 400, tlenek tytanu (E 171); tabletki 5 mg: tlenek żelaza czerwony (E 172); tabletki 10 mg: tlenek żelaza żółty (E 172).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne cechy fizykochemiczne:

tabletki 5 mg: tabletki różowe, w kształcie kropli, powlekane, z symbolami «TL» z jednej strony i «5» z drugiej;

tabletki 10 mg: tabletki żółte, w kształcie kropli, powlekane, z symbolami «TL» z jednej strony i «10» z drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdziaÅ‚ajÄ ce depresji. Kod ATC N06A X26.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Mechanizm działania wortioksetyny uważany jest za związany z jej wielomodalną aktywnością, która stanowi połączenie dwóch mechanizmów farmakologicznych: bezpośredniej modulacji aktywności receptorów oraz hamowania transportera serotoniny (5-HT). Dane przedkliniczne wskazują, że wortioksetyna jest antagonistą receptorów 5-HT3, 5-HT7 i 5-HT1D, częściowym agonistą receptorów 5-HT1B, agonistą receptorów 5-HT1A oraz inhibitorem transportera 5-HT, co powoduje modulację neuroprzekaźnictwa w kilku układach, w tym serotonergowym, noradrenergicznym, dopaminergicznym, histaminergicznym, acetylocholinergicznym, GABAergicznym i glutaminergicznym. Uważa się, że taka wielomodalna aktywność zapewnia efekty antydepresyjne i anksjolityczne, a także poprawę funkcji poznawczych, uczenia się i pamięci w badaniach przedklinicznych z wortioksetyną. Ponadto badania przedkliniczne wskazują, że wortioksetyna nie wywołuje dysfunkcji seksualnych. Dokładny udział każdej z tych składowych mechanizmu w obserwowanym profilu farmakodynamicznym pozostaje niejasny, dlatego przy ekstrapolacji danych przedklinicznych szczególną uwagę należy zwrócić bezpośrednio na pacjenta.

Przeprowadzono dwa kliniczne badania tomografii emisyjnej pozytonów (PET) z wykorzystaniem ligandów receptorów 5-HT (11C-MADAM lub 11C-DASB) w celu ilościowej oceny zajętości receptorów 5-HT w mózgu przy różnych dawkach.

Stwierdzono, że zajętość transportera serotoniny wynosiła około 50% przy dawce dobowej wortioksetyny 5 mg, 65% przy dawce dobowej wortioksetyny 10 mg oraz ponad 80% przy dawce dobowej wortioksetyny 20 mg.

Kliniczna skuteczność i bezpieczeństwo

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania wortioksetyny badano w szeregu badań klinicznych obejmujących ponad 6700 pacjentów, z których ponad 3700 uczestniczyło w badaniach krótkoterminowych (≤12 tygodni) dotyczących dużego zaburzenia depresyjnego (DZD). Dwunastu podwójnie ślepych, placebo-kontrolowanych badań trwających 6/8 tygodni z zastosowaniem ustalonych dawek przeprowadzono w celu określenia krótkoterminowej skuteczności wortioksetyny w DZD u dorosłych pacjentów (w tym pacjentów w podeszłym wieku). Skuteczność wortioksetyny wykazano przynajmniej w jednej dawce w 9 z 12 badań, gdzie zaobserwowano różnicę co najmniej 2 punktów w porównaniu z placebo w skali oceny depresji Montgomery’ego–Asberga (MADRS) i skali Hamiltona (HAM-D24). Potwierdzeniem klinicznym była liczba pacjentów odpowiadających na terapię i osiągających remisję, a także poprawa w skali ogólnego wrażenia klinicznego (CGI-I). Skuteczność wortioksetyny wzrastała wraz ze zwiększaniem dawki.

Skuteczność poszczególnych badań potwierdzono analizą meta (MMRM) średnich zmian całkowitego wyniku w skali MADRS po 6/8 tygodniach krótkoterminowych badań placebo-kontrolowanych z udziałem dorosłych. Według wyników analizy meta tych badań różnice w porównaniu z placebo były statystycznie istotne: -2,3 punktu (p = 0,007); -3,6 punktu (p <0,001); -4,6 punktu (p <0,001) przy dawkach 5, 10 i 20 mg/dobę odpowiednio, przy dawce 15 mg/dobę osiągnięto statystycznie istotne różnice w porównaniu z placebo, ale średnia różnica w porównaniu z placebo wyniosła -2,6 punktu. Skuteczność wortioksetyny potwierdza również analiza zsumowana, w której odsetek odpowiadających wyniósł od 46% do 49% przy stosowaniu wortioksetyny w porównaniu z 34% przy stosowaniu placebo (p <0,01; analiza NRI).

Ponadto wortioksetyna w zakresie dawek 5–20 mg/dobę wykazała skuteczność wobec szerokiego spektrum objawów depresji (oceniono na podstawie zmian wyników we wszystkich indywidualnych podskalach MADRS).

Skuteczność wortioksetyny w dawkach 10 lub 20 mg/dobę wykazano również w 12-tygodniowym podwójnie ślepych badaniu porównawczym z zastosowaniem dawek zmiennej z agomelatyną w dawkach 25 lub 50 mg/dobę u pacjentów z DZD. Wortioksetyna wykazała statystycznie istotną przewagę nad agomelatyną w całkowitym wyniku skali MADRS, co miało znaczenie kliniczne, zarówno pod względem liczby pacjentów odpowiadających na terapię i osiągających remisję, jak i poprawy w skali CGI-I.

Terapia utrzymująca

Trwałość efektu antydepresyjnego w terapii utrzymującej wykazano w badaniu zapobiegania nawrotom. Pacjenci, którzy pozostawali w remisji po wstępnym leczeniu wortioksetyną w trakcie 12-tygodniowego otwartego badania, zostali losowo przydzieleni do grupy leczonej wortioksetyną w dawce 5 lub 10 mg/dobę lub do grupy placebo i obserwowani pod kątem wystąpienia nawrotów w trakcie podwójnie ślepego obserwowania trwającego co najmniej 24 tygodnie (od 24 do 64 tygodni). Wortioksetyna wykazała przewagę nad placebo (p = 0,004) w głównym kryterium oceny – czasie do nawrotu DZD, z HR = 2; oznacza to, że ryzyko nawrotu było dwa razy wyższe w grupie placebo niż w grupie leczonej wortioksetyną.

Pacjenci w podeszłym wieku

W podwójnie ślepych, placebo-kontrolowanych, 8-tygodniowych badaniach z ustalonymi dawkami u starszych pacjentów z depresją (≥65 lat, n = 452, z których 156 otrzymywało leczenie wortioksetyną) wortioksetyna w dawce 5 mg/dobę wykazała przewagę nad placebo w ocenie całkowitego wyniku w skalach MADRS i HAM-D24. Różnica między wortioksetyną a placebo wyniosła 4,7 punktu w skali MADRS w 8. tygodniu leczenia (analiza MMRM).

Pacjenci z ciężką depresją lub wysokim poziomem objawów lękowych

Skuteczność antydepresyjna wykazano również u pacjentów z ciężką depresją (≥30 punktów w skali MADRS) i u pacjentów z depresją z wysokim poziomem objawów lękowych (≥20 punktów w skali HAM-A) w krótkoterminowych badaniach z udziałem dorosłych pacjentów (średnia różnica w porównaniu z placebo w skali MADRS w 6. i 8. tygodniu wahała się odpowiednio od 2,8 do 7,3 punktu i od 3,6 do 7,3 punktu (analiza MMRM)). W oddzielnym badaniu z udziałem starszych pacjentów wortioksetyna wykazała skuteczność również w tej grupie pacjentów. Trwałość efektu antydepresyjnego u tej kategorii pacjentów wykazano również w długoterminowym badaniu zapobiegania nawrotom.

Wpływ wortioksetyny na test podstawiania symboli cyfrowych (Digit Symbol Substitution Test, DSST), ocenę jakości podstawowych umiejętności życiowych według skali Uniwersytetu Kalifornijskiego w San Diego (UPSA) (wskaźniki obiektywne), a także liczbę punktów w kwestionariuszu oceny subiektywnego deficytu (Perceived Deficits Questionnaire, PDQ) i liczbę punktów w kwestionariuszu oceny funkcjonowania poznawczego i fizycznego (Cognitive and Physical Functioning Questionnaire, CPFQ) (wskaźniki subiektywne).

Skuteczność stosowania wortioksetyny (w dawce 5–20 mg/dobę) u pacjentów z DZD badano w dwóch krótkoterminowych, placebo-kontrolowanych badaniach z udziałem dorosłych oraz w jednym badaniu z udziałem starszych pacjentów.

Wortioksetyna istotnie statystycznie wpływała na DSST w porównaniu z placebo, przy Δ = od 1,75 (p = 0,019) do 4,26 (p <0,0001) w dwóch badaniach z udziałem dorosłych i Δ = 2,79 (p = 0,023) w badaniu z udziałem starszych pacjentów. W analizie meta (ANCOVA, LOCF) średniej zmiany liczby poprawnych symboli DSST w porównaniu z wartością wyjściową we wszystkich trzech badaniach wortioksetyna różniła się od placebo (p <0,05) przy standaryzowanej wielkości efektu 0,35. Po skorygowaniu zmiany w skali MADRS całkowita liczba punktów w analizie meta tych samych badań wykazała, że wortioksetyna różniła się od placebo (p <0,05) przy standaryzowanej wielkości efektu 0,24.

W jednym badaniu oceniano wpływ wortioksetyny na funkcje funkcjonalne za pomocą UPSA. Wortioksetyna istotnie statystycznie różniła się od placebo z wynikami 8 punktów dla wortioksetyny w porównaniu z 5,1 punktu dla placebo (p = 0,0003).

W jednym badaniu wortioksetyna wykazała przewagę nad placebo pod względem wskaźników subiektywnych mierzonych za pomocą PDQ, z wynikami -14,6 dla wortioksetyny i -10,5 dla placebo (p = 0,002). Wortioksetyna nie różniła się od placebo pod względem wskaźników subiektywnych mierzonych za pomocą CPFQ, z wynikami -8,1 dla wortioksetyny w porównaniu z -6,9 dla placebo (p = 0,086).

Przeciwskazania i bezpieczeństwo

Bezpieczeństwo i tolerancja wortioksetyny w dawkach 5–20 mg na dobę oceniano w badaniach krótko- i długoterminowych.

Informacje o niepożądanych reakcjach skutecznych przedstawiono w sekcji „Efekty niepożądane”.

Wortioksetyna nie zwiększała częstości bezsenności ani senności w porównaniu z placebo.

W trakcie krótko- i długoterminowych, placebo-kontrolowanych badań klinicznych systematycznie oceniano możliwe objawy odstawienia po nagłym zakończeniu leczenia wortioksetyną. Nie stwierdzono klinicznie istotnej różnicy między wortioksetyną a placebo pod względem częstości i charakteru objawów odstawienia zarówno po krótkoterminowym (6–12 tygodni), jak i po długoterminowym (24–64 tygodnie) okresie leczenia.

Częstość niepożądanych reakcji w postaci dysfunkcji seksualnych zgłaszanych dobrowolnie była niska i podobna do placebo zarówno w trakcie badań krótko-, jak i długoterminowych z zastosowaniem wortioksetyny. W badaniach z wykorzystaniem Arizońskiej Skali Funkcji Seksualnych (ASEX) częstość występowania dysfunkcji seksualnych wywołanych terapią (TESD) i całkowity wynik w skali ASEX klinicznie istotnie nie różniły się od placebo przy stosowaniu wortioksetyny w dawkach 5–15 mg/dobę. Przy stosowaniu wortioksetyny w dawce

20 mg/dobę zaobserwowano wzrost częstości występowania dysfunkcji seksualnych w porównaniu z placebo (różnica częstości 14,2%, 95% CI (1,4; 27)).

Wpływ wortioksetyny na funkcję seksualną dodatkowo oceniano w 8-tygodniowym, podwójnie ślepych, porównawczym badaniu z elastycznym doborze dawki (n = 424) z escytalopramem u pacjentów, którzy przez co najmniej 6 tygodni przyjmowali inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI: citalopram, paroksetyna lub sertalina) i mieli niski poziom objawów depresyjnych (początkowy poziom CGI-S ≤ 3) oraz TESD spowodowane poprzednim leczeniem SSRI. Wortioksetyna w dawce 10–20 mg/dobę wykazała istotnie statystycznie niższy wskaźnik TESD niż escytalopram w dawce 10–20 mg/dobę, mierzony zmianą całkowitego wyniku CSFQ-14 (2,2 punktu, p = 0,013) w 8. tygodniu. Liczba pacjentów odpowiadających na terapię istotnie nie różniła się w grupie wortioksetyny (162 (74,7%)) w porównaniu z grupą escytalopramu (137 (66,2%)) w 8. tygodniu (OR 1,5 p = 0,057). Efekt antydepresyjny utrzymywał się w obu grupach leczenia.

W trakcie klinicznych badań krótko- i długoterminowych wortioksetyna podobnie jak placebo nie wpływała na masę ciała, częstość skurczów serca i ciśnienie tętnicze.

Nie zaobserwowano klinicznie istotnych zmian w ocenie funkcji wątroby i nerek w trakcie badań klinicznych.

Wortioksetyna nie wykazywała żadnego klinicznie istotnego wpływu na parametry EKG, w tym interwały QT, QTc, PR i QRS, u pacjentów z dużym zaburzeniem depresyjnym. W starannym badaniu QTc z udziałem zdrowych ochotników przy dawkach do 40 mg na dobę nie zaobserwowano potencjału wydłużenia interwału QTc.

Populacja pediatryczna

Przeprowadzono jedno randomizowane, podwójnie ślepe, placebo-kontrolowane badanie porównawcze z lekiem aktywnym z ustalonymi dawkami trwające 8 tygodni z udziałem pacjentów z DZD w wieku od 12 do 17 lat. Badanie to obejmowało 4-tygodniowy ślepy okres wprowadzający z zastosowaniem placebo i standaryzowaną interwencją psychospołeczną (N = 777); do randomizacji dopuszczono tylko pacjentów, którzy nie odpowiadali na leczenie w okresie wprowadzającym (N = 615). Wortioksetyna w dawce 10 mg na dobę ani 20 mg na dobę nie wykazała istotnej statystycznie przewagi nad placebo na podstawie całkowitej sumy punktów w zaktualizowanej skali oceny depresji u dzieci (Children’s Depression Rating Scale-Revised (CDRS-R)). Lek porównawczy (fluoksetyna, 20 mg na dobę) istotnie statystycznie różnił się od placebo pod względem sumy punktów CDRS-R. Ogólnie profil niepożądanych reakcji wortioksetyny u nastolatków był podobny do tego obserwowanego u dorosłych, z wyjątkiem częstszych dolegliwości związanych z bólem brzucha i myśli samobójczych u nastolatków. Częstsze odstawanie z badania z powodu wystąpienia niepożądanych zjawisk (głównie myśli samobójcze, nudności i wymioty) obserwowano u pacjentów przyjmujących wortioksetynę w dawce 20 mg na dobę (5,6%), w porównaniu z pacjentami przyjmującymi wortioksetynę w dawce 10 mg na dobę (2,7%), fluoksetynę (3,3%) i placebo (1,3%). Najczęściej zgłaszane niepożądane zjawiska w grupach pacjentów leczonych wortioksetyną to nudności, wymioty i ból głowy. O myślach samobójczych i zachowaniach samobójczych jako niepożądanych zjawiskach zgłaszano zarówno w trakcie 4-tygodniowego ślepego okresu wprowadzającego (placebo, 13/777 [1,7%]), jak i w trakcie 8-tygodniowego okresu leczenia (wortioksetyna, 10 mg na dobę, 2/147 [1,4%], wortioksetyna, 20 mg na dobę, 6/161 [3,7%], fluoksetyna, 6/153 [3,9%], placebo, 0/154 [0%]). Myśli i zachowania samobójcze według skali Columbia-Suicide Severity Rating Scale (C-SSRS) były podobne we wszystkich grupach leczenia.

Europejska Agencja Leków odmówiła wykonania zobowiązań dotyczących dostarczenia wyników badań wortioksetyny w leczeniu dużego zaburzenia depresyjnego u pacjentów w wieku poniżej 7 lat (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Europejska Agencja Leków odmówiła zobowiązań dotyczących dostarczenia wyników badań wortioksetyny w leczeniu dużego zaburzenia depresyjnego u dzieci i nastolatków w wieku od 7 do 18 lat (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Wortioksetyna jest powoli, ale dobrze wchłaniana po podaniu doustnym, a maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 7–11 godzin. Po wielokrotnym przyjmowaniu dawek 5, 10 lub 20 mg na dobę obserwowano średnie wartości Cmax wynoszące 9–33 ng/ml. Biologiczna dostępność absolutna wynosi 75%. Nie zaobserwowano wpływu posiłku na farmakokinetykę.

Rozkład

Średni objętość rozkładu (Vss) wynosi 2600 l, co wskazuje na rozległy rozkład pozanaczyniowy.

Wortioksetyna silnie wiąże się z białkami osocza (98–99%) i wiązanie to prawdopodobnie nie zależy od stężenia wortioksetyny w osoczu.

Biotransformacja

Wortioksetyna jest szeroko metabolizowana w wątrobie, głównie poprzez utlenianie za pomocą izoenzymu CYP2D6 i w mniejszym stopniu izoenzymów CYP3A4/5 i CYP2C9 oraz dalszą koniugację z kwasem glukuronowym.

W badaniach interakcji lekowych nie stwierdzono hamującego ani indukującego wpływu wortioksetyny na izoenzymy CYP1A2, CYP2A6, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP2E1 ani CYP3A4/5 (patrz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Wortioksetyna jest słabym substratem i inhibitorem P-gp. Główny metabolit wortioksetyny jest farmakologicznie nieaktywny.

Eliminacja

Średni okres półtrwania i klirens doustny wynoszą odpowiednio 66 godzin i 33 l/h. Około 2/3 nieaktywnego metabolitu wortioksetyny wydalane jest z moczem, a około 1/3 – z kałem. Tylko niewielka ilość wortioksetyny wydala się z kałem. Stężenie stacjonarne w osoczu osiągane jest po około 2 tygodniach.

Linowość/nielinowość

Farmakokinetyka jest liniowa i niezależna od czasu w zakresie badanych dawek (2,5–60 mg na dobę). Zgodnie z okresem półtrwania indeks akumulacji wynosi od 5 do 6 na podstawie AUC0-24 po wielokrotnym przyjmowaniu dawek od 5 do 20 mg na dobę.

Pacjenci w podeszłym wieku

U zdrowych starszych ochotników (w wieku ≥65 lat, n=20) wpływ wortioksetyny zwiększał się o 27% (Cmax i AUC) w porównaniu z grupą kontrolną młodszych zdrowych ochotników (w wieku ≤45 lat) po wielokrotnym przyjmowaniu dawki 10 mg na dobę. Minimalna dawka skuteczna wortioksetyny 5 mg/dobę powinna być zawsze stosowana jako dawka początkowa u pacjentów w wieku ≥65 lat (patrz „Sposób stosowania i dawki”). Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu wortioksetyny w dawkach powyżej 10 mg/dobę pacjentom w podeszłym wieku (patrz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Niewydolność nerek

Po jednorazowym przyjęciu 10 mg wortioksetyny niewydolność nerek (według wzoru Cockcrofta–Gaulta lekka, umiarkowana lub ciężka; n=8 w grupie) powodowała nieznaczny wzrost ekspozycji (do 30%) w porównaniu z grupą kontrolną zdrowych ochotników. U pacjentów z końcowym stadium niewydolności nerek tylko niewielka frakcja wortioksetyny była tracona w trakcie dializy (AUC i Cmax o 13% i 27% niższe; n=8) po jednorazowym przyjęciu 10 mg wortioksetyny. Korekta dawki nie jest wymagana u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Niewydolność wątroby

Farmakokinetyka u osób (N=6 w grupie badań klinicznych dotyczących ciężkiej niewydolności wątroby i N=8 w grupie badań klinicznych dotyczących lekkiej i umiarkowanej niewydolności wątroby) z lekką, umiarkowaną lub ciężką niewydolnością wątroby (według klasyfikacji Childa–Pugh klasa A, B lub C odpowiednio) była porównywalna z farmakokinetyką u zdrowych ochotników. Zmiany wskaźnika AUC były mniejsze niż 10% u osób z lekką lub umiarkowaną niewydolnością wątroby i o 10% wyższe u osób z ciężką niewydolnością wątroby w porównaniu z tym wskaźnikiem w grupie kontrolnej zdrowych ochotników. Zmiany w Cmax były mniejsze niż 25% we wszystkich grupach w porównaniu z wartością w grupie kontrolnej zdrowych ochotników. Korekta dawki nie jest wymagana u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Osłabieni metabolicy CYP2D6

U osłabionych metabolitów CYP2D6 stężenie wortioksetyny w osoczu było około dwa razy wyższe niż u ekstensywnych metabolitów. W obecności silnych inhibitorów CYP3A4/2C9 wpływ może być potencjalnie wyższy.

U pacjentów z niezwykle szybkim metabolizmem izoenzymu CYP2D6 stężenie w osoczu wortioksetyny przy dawce 10 mg/dobę było w granicach wartości uzyskanych u ekstensywnych metabolitów po zastosowaniu 5 i 10 mg/dobę.

Korekta dawki może być konieczna, tak jak u wszystkich pacjentów, w zależności od indywidualnej odpowiedzi.

Populacja pediatryczna

Farmakokinetykę wortioksetyny u pacjentów pediatrycznych z dużym zaburzeniem depresyjnym po doustnym przyjęciu dawki 5–20 mg raz dziennie charakteryzowano za pomocą modelowania populacyjnego analiz na podstawie danych z badania farmakokinetycznego (u dzieci 7–17 lat) i badania skuteczności i bezpieczeństwa (u dzieci 12–17 lat). Farmakokinetyka wortioksetyny u pacjentów pediatrycznych była podobna do tej obserwowanej u pacjentów dorosłych.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie zaburzenia depresyjnego u dorosłych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z dodatków.

Jednoczesne stosowanie z nieselectywnymi inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) lub selektywnymi inhibitorami MAO-A.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wortiooksetyna jest szeroko metabolizowana w wątrobie, głównie poprzez utlenianie katalizowane przez CYP2D6 oraz w mniejszym stopniu przez CYP3A4/5 i CYP2C9.

Wpływ innych leków na działanie wortiooksetyny

Nieodwracalne nieselectywne inhibitory MAO

Z uwagi na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergicznego, wortiooksetyna jest przeciwwskazana w każdej kombinacji z nieodwracalnymi nieselectywnymi inhibitorami MAO. Leczenie wortiooksetyną nie powinno być rozpoczynane wcześniej niż po upływie co najmniej 14 dni od zakończenia leczenia nieodwracalnymi nieselectywnymi inhibitorami MAO. Przyjmowanie wortiooksetyny należy przerwać co najmniej 14 dni przed rozpoczęciem leczenia nieodwracalnymi nieselectywnymi inhibitorami MAO.

Odwracalny selektywny inhibitor MAO-A (moklobemid)

Kombinacja wortiooksetyny z odwracalnym selektywnym inhibitorem MAO-A, takim jak moklobemid, jest przeciwwskazana. Jeśli kombinacja jest konieczna, należy dodać lek począwszy od minimalnych dawek i zapewnić staranne monitorowanie kliniczne pod kątem zespołu serotonergicznego.

Odwracalny nieselectywny inhibitor MAO (linezolid)

Kombinacja wortiooksetyny z słabym odwracalnym i nieselectywnym inhibitorem MAO, takim jak antybiotyk linezolid, jest przeciwwskazana. Jeśli kombinacja jest konieczna, należy dodać lek począwszy od minimalnych dawek i zapewnić staranne monitorowanie kliniczne pod kątem zespołu serotonergicznego.

Nieodwracalne selektywne inhibitory MAO-B (selegilina, razagilina)

Pomimo niższego (w porównaniu z inhibitorami MAO-A) oczekiwanego ryzyka zespołu serotonergicznego, połączenie wortiooksetyny z nieodwracalnymi inhibitorami MAO-B, takimi jak selegilina lub razagilina, należy stosować z ostrożnością. Konieczne jest staranne monitorowanie pod kątem zespołu serotonergicznego przy jednoczesnym stosowaniu.

Leki serotonergiczne

Jednoczesne stosowanie z lekami serotonergicznymi (np. opioidami (w tym tramadolem) i triptanami (w tym sumatriptanem)) może prowadzić do zespołu serotonergicznego.

Hypericum perforatum (zioło św. Jana)
Jednoczesne stosowanie antydepresantów o działaniu serotonergicznym i środków roślinnych zawierających Hypericum perforatum może prowadzić do zwiększenia częstości występowania działań niepożądanych, w tym zespołu serotonergicznego.

Leki obniżające próg padaczkowy

Antydepresanty o działaniu serotonergicznym mogą obniżyć próg podatności na napady padaczkowe. Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu innych leków mogących obniżyć próg podatności na napady padaczkowe (takich jak antydepresanty (ATD, SSRI, SNRI), neuroleptyki (fenotiazyny, tioksantheny, butyrofenony), meflochinę, bupropion i tramadol).

ECT (elektrowstrząsowa terapia)

Nie ma doświadczenia klinicznego w zakresie jednoczesnego stosowania wortiooksetyny z ECT, dlatego zalecana jest ostrożność.

Inhibitory CYP2D6

Podczas podawania razem z 150 mg bupropionu (silny inhibitor CYP2D6) dwa razy dziennie przez 14 dni u zdrowych ochotników działanie wortiooksetyny wzrosło 2,3-krotnie w odniesieniu do AUC. Wspólne podawanie częściej prowadziło do zwiększenia częstości działań niepożądanych przy dodawaniu bupropionu do wortiooksetyny niż przy dodawaniu wortiooksetyny do bupropionu. W zależności od indywidualnej wrażliwości pacjenta, przy dodawaniu do terapii silnych inhibitorów CYP2D6 (np. bupropionu, chinidyny, fluoksetyny, paroksetyny) można rozważyć zastosowanie niższych dawek wortiooksetyny.

Inhibitory CYP3A4, CYP2C9 oraz inhibitory CYP2C19

Podczas jednoczesnego stosowania wortiooksetyny po 6 dniach przyjmowania keto-konazolu w dawce 400 mg na dobę (inhibitor CYP3A4/5 i białka P-glikoproteiny) lub flu-konazolu w dawce 200 mg na dobę (inhibitor CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4/5) u zdrowych ochotników obserwowano odpowiednio 1,3- i 1,5-krotne zwiększenie AUC wortiooksetyny. Korekta dawki nie jest wymagana.

Nie obserwowano wpływu jednorazowego przyjęcia 40 mg omeprazolu (inhibitor CYP2C19) na farmakokinetykę długoterminowo stosowanej wortiooksetyny u zdrowych ochotników.

Współdziałanie z osobami o niskiej aktywności CYP2D6

Jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów CYP3A4 (takich jak itrakonazol, worykonazol, klaritromycyna, telitromycyna, nefazodon, koniwaptan oraz wielu inhibitorów proteazy HIV) oraz inhibitorów CYP2C9 (takich jak flu-konazol i amiodaron) z osobami o niskiej aktywności CYP2D6 nie badano specjalnie, ale przewiduje się, że może to prowadzić do bardziej wyrażonego zwiększenia działania wortiooksetyny u tych pacjentów w porównaniu z opisanym powyżej umiarkowanym efektem. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta, można rozważyć niższą dawkę wortiooksetyny, jeśli silny inhibitor CYP3A4 lub CYP2C9 jest jednocześnie przepisywany osobom o niskiej aktywności CYP2D6.

Induktory cytochromu P450

Po jednorazowym podaniu 20 mg wortiooksetyny po 10 dniach przyjmowania ryfampicyny w dawce 600 mg na dobę (szeroki induktor izoenzymów CYP) u zdrowych ochotników zaobserwowano zmniejszenie AUC wortiooksetyny o 72%. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta może być konieczna korekta dawki, jeśli do leczenia wortiooksetyną dodaje się szerokiego induktora cytochromu P450 (np. ryfampicynę, karbamazepinę, fenytoinę).

Alkohol
Nie stwierdzono wpływu na farmakokinetykę wortiooksetyny lub etanolu, ani istotnego zaburzenia funkcji poznawczych w porównaniu z placebo po zastosowaniu wortiooksetyny w dawkach 20 mg lub 40 mg w połączeniu z jednorazowym podaniem etanolu w dawce 0,6 g/kg u zdrowych ochotników. Jednak, podobnie jak w przypadku innych środków działających na OUN, nie zaleca się stosowania wortiooksetyny w połączeniu z alkoholem.

Kwas acetylosalicylowy

Nie zaobserwowano wpływu wielokrotnego przyjmowania kwasu acetylosalicylowego w dawce 150 mg na dobę na farmakokinetykę wortiooksetyny u zdrowych ochotników.

Wpływ wortiooksetyny na działanie innych leków

Antykoagulantsy i leki przeciwpłytkowe

Nie zaobserwowano istotnego wpływu na wartości międzynarodowego znormalizowanego stosunku, protrombiny ani stężenia R-/S-warfaryny w osoczu w porównaniu z placebo przy jednoczesnym podawaniu wortiooksetyny i ustalonej dawki warfaryny u zdrowych ochotników. Ponadto nie zaobserwowano istotnego działania hamującego w porównaniu z placebo na agregację płytek krwi przy jednoczesnym podawaniu aspiryny w dawce 150 mg na dobę po przyjęciu wortiooksetyny u zdrowych ochotników. Jednak należy zachować ostrożność przy stosowaniu wortiooksetyny w połączeniu z doustnymi antykoagulantami lub lekami przeciwpłytkowymi ze względu na potencjalne zwiększenie ryzyka krwawień spowodowane interakcjami farmakodynamicznymi.

Substraty cytochromu P450

In vitro wortiooksetyna nie wykazała istotnego potencjału hamowania ani indukcji izoenzymów cytochromu P450.

Nie zaobserwowano działania hamującego wortiooksetyny na izoenzymy cytochromu P450 CYP2C19 (omeprazol, diazepam), CYP3A4/5 (etynoestradiol, midazolam), CYP2B6 (bupropion), CYP2C9 (tolbutamid, S-warfaryna), CYP1A2 (kofeina) ani CYP2D6 (dekstrometorfan) u zdrowych ochotników.

Nie zaobserwowano interakcji farmakodynamicznych. Nie stwierdzono istotnego zaburzenia funkcji poznawczych w porównaniu z placebo po zastosowaniu wortiooksetyny jednoczesnie z jednorazową dawką 10 mg diazepamu.

Nie zaobserwowano istotnego wpływu na poziomy hormonów płciowych w porównaniu z placebo po jednoczesnym stosowaniu wortiooksetyny z doustnym środkiem antykoncepcyjnym kombinowanym (etynoestradiol 30 μg/lewonorgestrel 150 μg).

Lit, tryptofan

Nie zaobserwowano klinicznie istotnych zmian po jednoczesnym stosowaniu stabilnych stężeń litu z wortiooksetyną u zdrowych ochotników. Jednak istnieją doniesienia o nasileniu efektów przy stosowaniu antydepresantów o działaniu serotonergicznym razem z litem lub tryptofanem, dlatego jednoczesne stosowanie wortiooksetyny z tymi lekami należy prowadzić z ostrożnością.

Interferencja w wyniku analizy moczu na zawartość substancji psychoaktywnych

Zgłaszano fałszywie pozytywne wyniki testów immunoenzymatycznych na obecność metadonu w moczu u pacjentów przyjmujących wortiooksetynę. Należy zachować ostrożność przy interpretacji pozytywnych wyników analizy moczu na obecność substancji psychoaktywnych oraz należy rozważyć potwierdzenie wyniku alternatywną metodą analityczną (np. metodami chromatograficznymi).

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Zastosowanie u dzieci i młodzieży

Wortiofetyliny nie zaleca się stosować w leczeniu depresji u dzieci w wieku od 7 do 11 lat, ponieważ bezpieczeństwo i skuteczność w tej grupie wiekowej nie zostały ustalone. Brintellix nie powinien być stosowany w leczeniu zaburzeń depresyjnych u nastolatków w wieku od 12 do 17 lat, ponieważ nie wykazano skuteczności (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Ogólnie profil działań niepożądanych wortiofetyliny u nastolatków był podobny do obserwowanego u dorosłych, z wyjątkiem częstszych dolegliwości związanych z bólem brzucha oraz myśli samobójczych u nastolatków (patrz sekcje „Działania niepożądane”, „Właściwości farmakologiczne”). W badaniach klinicznych u dzieci stosujących leki przeciwdepresyjne obserwowano częstsze występowanie zachowań samobójczych (próby samobójcze i myśli samobójcze) oraz wrogości (głównie agresja, zachowanie opozycyjne, gniew) w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo.

Samobójstwo / myśli samobójcze

Depresja wiąże się ze zwiększonym ryzykiem myśli samobójczych, uszkodzeń ciała i samobójstw (zdarzeń związanych z samobójstwem). Ryzyko to utrzymuje się aż do osiągnięcia istotnej remisji. Ponieważ poprawa może nie nastąpić przez pierwsze kilka tygodni leczenia lub dłużej, pacjentów należy dokładnie monitorować do momentu uzyskania poprawy. Z ogólnego doświadczenia klinicznego wiadomo, że ryzyko samobójstwa może wzrosnąć we wczesnych stadiach poprawy.

Pacjenci z wywiadem zdarzeń związanych z samobójstwem lub z istotnymi objawami myśli samobójczych przed rozpoczęciem leczenia są bardziej narażeni na wystąpienie myśli lub prób samobójczych i wymagają dokładnego nadzoru podczas terapii. Metaanaliza placebo-kontrolowanych badań klinicznych leków przeciwdepresyjnych z udziałem dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi wykazała zwiększone ryzyko zachowań samobójczych w porównaniu z placebo u pacjentów w wieku do 25 lat.

Ścisły nadzór nad pacjentami, a zwłaszcza nad osobami z wysokim ryzykiem, powinien towarzyszyć leczeniu, szczególnie na początku terapii i po zmianie dawki. Pacjentów (oraz ich opiekunów) należy uprzedzić o konieczności monitorowania wszelkiego pogorszenia stanu klinicznego, myśli lub zachowań samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu, a także o konieczności natychmiastowego skontaktowania się z lekarzem, jeśli wystąpią takie objawy.

Drugi

Drugi są potencjalnym ryzykiem przy stosowaniu leków przeciwdepresyjnych. Dlatego leczenie wortiofetyliną należy rozpoczynać ostrożnie u pacjentów z wywiadem drgawek lub u pacjentów z niestabilną padaczką. Leczenie każdego pacjenta należy przerwać, jeśli wystąpią napady lub zwiększy się ich częstotliwość.

Zespół serotonergiczny lub zespół neuroleptyczny złego samopoczucia

Zespół serotonergiczny (ZS) lub zespół neuroleptyczny złego samopoczucia (ZNZS), potencjalnie stan zagrożony dla życia, może się rozwinąć podczas leczenia wortiofetyliną. Ryzyko rozwoju ZS i ZNZS zwiększa się przy jednoczesnym stosowaniu leków serotonergicznych (w tym opioidów i triptanów), środków wpływających na metabolizm serotoniny (w tym inhibitorów MAO), leków przeciwdziałań psychicznych i innych antagonistów dopaminy. Należy uważnie monitorować objawy ZS lub ZNZS.

Objawy ZS obejmują zmiany stanu psychicznego (takie jak pobudzenie, halucynacje i śpiączkę), niestabilność wegetatywną (np. tachykardię, niestabilne ciśnienie krwi i hipertermię), zaburzenia nerwowo-mięśniowe (takie jak hiperrefleksja, brak koordynacji) i/lub objawy przewodu pokarmowego (np. nudności, wymioty i biegunkę). W przypadku pojawienia się takich objawów należy natychmiast przerwać stosowanie wortiofetyliny i rozpocząć leczenie objawowe.

Mania/hipomania

Wortiofetylinę należy stosować ostrożnie u pacjentów z wywiadem manii/hipomanii i przerwać stosowanie, jeśli rozwija się faza maniakalna.

Agresja/pobudzenie

Pacjenci otrzymujący leki przeciwdepresyjne, w tym wortiofetylinę, mogą również odczuwać uczucia agresji, gniewu, pobudzenia i drażliwości. Zaleca się dokładny nadzór nad stanem pacjenta i chorobą. Pacjentów (oraz ich opiekunów) należy uprzedzić o konieczności skontaktowania się z lekarzem, jeśli występuje lub nasila się zachowanie agresywne/pobudzone.

Krwawienie

Tak jak przy stosowaniu innych leków przeciwdepresyjnych o działaniu serotonergicznym, w tym wortiofetyliny, możliwe są nietypowe krwawienia, takie jak siniaki, purpura i inne krwawienia, w tym przewodu pokarmowego lub krwawienia ginekologiczne. SSRI/SSRIN mogą zwiększać ryzyko krwawień poporodowych, a to ryzyko potencjalnie może być związane z wortiofetyliną (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”). Zaleca się ostrożność u pacjentów przyjmujących leki przeciwkrzepliwe i/lub środki wpływające na funkcję płytek krwi (np. atypowe leki przeciwdziałań psychicznych i fenytozyny, większość TCA, niesteroidowe leki przeciwzapalne, kwas acetylosalicylowy), a także u pacjentów z znaną tendencją do krwawień lub zaburzeniami krzepnięcia krwi.

Hiponatremia

Rzadko raportowano hiponatremię, prawdopodobnie z powodu nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego, przy stosowaniu leków przeciwdepresyjnych z grupy SSRI, SSRIN. Należy zachować ostrożność u pacjentów z ryzykiem rozwoju hiponatremii, takich jak osoby starsze, pacjenci z marskością wątroby lub przy jednoczesnym stosowaniu leków powodujących hiponatremię. Pacjentom z objawową hiponatremią zaleca się przerwanie stosowania wortiofetyliny i rozpoczęcie odpowiedniego leczenia medycznego.

Jaskra

Raportowano o wystąpieniu midriazy w połączeniu ze stosowaniem leków przeciwdepresyjnych, w tym wortiofetyliny. Ten efekt midriatyczny może nasilać zwężenie kąta oka, co prowadzi do podwyższenia ciśnienia wewnątrzgałkowego i jaskry zamkniętociśnieniowej. Zaleca się ostrożne przepisywanie wortiofetyliny pacjentom z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym lub osobom znajdującym się w grupie ryzyka ostrej jaskry zamkniętociśnieniowej.

Pacjenci starsi

Dane dotyczące stosowania Brintellixu u starszych pacjentów z dużymi epizodami depresyjnymi są ograniczone. Dlatego należy zachować ostrożność przy leczeniu pacjentów powyżej 65. roku życia dawkami przekraczającymi 10 mg wortiofetyliny raz dziennie (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Działania niepożądane”).

Niewydolność nerek lub wątroby

Ze względu na to, że pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby są bardziej narażeni, oraz biorąc pod uwagę ograniczone dane dotyczące stosowania leku Brintellix w tych podgrupach, należy zachować ostrożność przy leczeniu pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek lub wątroby (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Farmakokinetyka”).

Sód

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w tablecie powlekanej, czyli jest praktycznie bez sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Doświadczenie stosowania wortiofetyliny u kobiet w ciąży jest ograniczone.

Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną.

Po stosowaniu u kobiet w późnych stadiach ciąży leków serotonergicznych u noworodków mogą wystąpić następujące objawy: niewydolność oddechowa, sinica, duszność, drgawki, niestabilność temperatury, trudności z karmieniem, wymioty, hipoglikemia, nadciśnienie, niedociśnienie, hiperrefleksja, drżenie, nerwowość, drażliwość, osłabienie, ciągły płacz, senność i trudności ze snem. Te objawy mogą być związane z efektem odstawienia lub nadmierną aktywnością serotonergiczną. W większości przypadków takie powikłania zaczynają się natychmiast lub wkrótce po porodzie (<24 godziny).

Dane epidemiologiczne wykazały, że stosowanie SSRI w ciąży, szczególnie w późnych stadiach, może prowadzić do zwiększenia ryzyka trwałej nadciśnienia płucnego u noworodków (PPHN). Choć związek PPHN z leczeniem wortiofetyliną nie był badany, to potencjalne ryzyko nie może być wykluczone ze względu na mechanizm działania (zwiększenie stężenia serotoniny).

Brintellix należy stosować tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Dane obserwacyjne wskazują na zwiększone ryzyko (mniej niż 2-krotne) krwawień poporodowych po stosowaniu SSRI lub SSRIN w ciągu miesiąca przed porodem. Choć w żadnych badaniach nie badano związku między leczeniem wortiofetyliną a krwawieniami poporodowymi, potencjalne ryzyko istnieje ze względu na podobny mechanizm działania (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Karmienie piersią

Dostępne dane przedkliniczne wykazały wydzielanie wortiofetyliny i jej metabolitów do mleka matki. Oczekuje się, że wortiofetylina będzie wydzielana do ludzkiego mleka. Ryzyko dla niemowlęcia karmionego piersią nie może być wykluczone. Decyzję o przerwaniu kontynuacji karmienia piersią lub przerwaniu/kontynuacji leczenia Brintellixem należy podjąć z uwzględnieniem korzyści karmienia piersią dla dziecka i korzyści terapii dla kobiety.

Plodność

Badania nad płodnością u samców i samic zwierząt nie wykazały wpływu wortiofetyliny na płodność, jakość nasienia i skuteczność rozmnażania.

Doniesienia o przypadkach u ludzi przyjmujących leki z odpowiedniej grupy farmakologicznej leków przeciwdepresyjnych (SSRI) wykazały wpływ na jakość nasienia, który jest odwracalny. Wpływ na płodność nie został dotąd zaobserwowany.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn.

Brintellix nie wpływa lub nie wpływa istotnie na zdolność kierowania pojazdami i pracy z innymi mechanizmami. Jednak z uwagi na możliwe działania niepożądane, takie jak zawroty głowy, pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia samochodu lub obsługi niebezpiecznych urządzeń, szczególnie na początku leczenia wortiofetyliną lub przy zmianie dawki.

Sposób stosowania i dawki.

Sposób stosowania

Brintellix stosuje się doustnie, z posiłkiem lub bez.

Początkowa i utrzymawcza dawka wynosi 10 mg raz na dobę dla dorosłych w wieku do 65 roku życia.

W zależności od indywidualnej wrażliwości pacjenta dawkę można zwiększyć maksymalnie do 20 mg wortioseksetyny raz na dobę lub zmniejszyć minimalnie do 5 mg wortioseksetyny raz na dobę.

Po ustąpieniu objawów depresji zaleca się kontynuowanie leczenia przez co najmniej 6 miesięcy w celu umocnienia efektu przeciwdepresyjnego.

Przerywanie leczenia

Leczenie wortioseksetyną można przerwać nagle, nie ma potrzeby stopniowego zmniejszania dawki.

Grupy pacjentów specjalnych

Pacjenci w podeszłym wieku

Najmniejszą skuteczną dawkę 5 mg wortioseksetyny raz na dobę należy zawsze stosować jako dawkę początkową u pacjentów w wieku ≥ 65 lat. Zaleca się ostrożność przy leczeniu pacjentów w wieku ≥ 65 lat dawkami przekraczającymi 10 mg wortioseksetyny raz na dobę – dane są ograniczone (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Inhibitory cytochromu P450

W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta należy rozważyć zastosowanie niższych dawek wortioseksetyny, jeśli do terapii dodawane są silne inhibitory CYP2D6 (np. bupropion, chinidyna, fluoksetyna, paroksetyna).

Induktory cytochromu P450

W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta należy rozważyć korektę dawki wortioseksetyny, jeśli do terapii dodawany jest induktor cytochromu P450 (np. ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina).

Populacja pediatryczna

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania wortioseksetyny u dzieci w wieku od 7 do 11 lat nie zostały ustalone. Brak danych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”). Brintellix nie powinien być stosowany w leczeniu zaburzenia depresyjnego u nastolatków w wieku od 12 do 17 lat, ponieważ skuteczność nie została wykazana (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku Brintellix u nastolatków w wieku od 12 do 17 lat opisano w sekcjach „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”, „Działania niepożądane” oraz „Właściwości farmakologiczne”.

Niewydolność nerek lub wątroby

Korekty dawki nie trzeba stosować u chorych z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania” oraz „Farmakokinetyka”).

Przedawkowanie.

Podawanie wortioseksetyny w badaniach klinicznych w zakresie dawek od 40 mg do 75 mg powodowało nasilenie takich działań niepożądanych jak: nudności, zawroty głowy w pozycji stojącej, biegunka, dyskomfort brzuszny, świąd ogólny, senność i zaczerwienienie twarzy.

Doświadczenia z okresu po rejestracji dotyczą głównie przedawkowania wortioseksetyny do 80 mg. W większości przypadków nie zgłaszano objawów. Najczęściej obserwowanymi zjawiskami niepożądanymi były nudności i wymioty.

Doświadczenia z przedawkowaniem wortioseksetyny powyżej 80 mg są ograniczone. Po podaniu dawek wielokrotnie przekraczających zakres terapeutyczny zgłaszano przypadki drgawek i zespołu serotonergowego.

Leczenie powinno być objawowe i obejmować odpowiedni monitoring. Zaleca się obserwację medyczną w warunkach specjalistycznych.

Niepożądane działania.

Najczęstszym niepożądaniem działaniem była nudności. Niepożądane działania wymienione poniżej sklasyfikowane są jako: bardzo częste (≥ 1/10), częste (≥ 1/100 do < 1/10), rzadkie (≥ 1/1000 do < 1/100), nietypowe (≥ 1/10 000 do < 1/1000), bardzo rzadkie (< 1/10 000) oraz o nieznanej częstości (częstości nie można ustalić na podstawie dostępnych danych). Lista oparta jest na danych klinicznych i pozarejestracyjnych.

* Dane znane z okresu po rejestracji.

Zawroty głowy

Zawroty głowy jako skutek uboczny były zazwyczaj łagodne lub umiarkowane i występowały w pierwszych dwóch tygodniach leczenia. Reakcja była zazwyczaj przemijająca i zazwyczaj nie prowadziła do przerwania terapii. Reakcje ze strony układu pokarmowego (w tym zawroty głowy) występowały częściej u kobiet niż u mężczyzn.

Pacjenci w wieku podeszłym

Badania wykazały, że przy dawkowaniu ≥10 mg wortioksetyny raz dziennie szybkość eliminacji była wyższa u pacjentów w wieku ≥65 lat.

W przypadku stosowania 20 mg wortioksetyny raz dziennie częstotliwość występowania zawrotów głowy i zaparć była większa u pacjentów w wieku ≥65 lat (42% i 15% odpowiednio) niż u pacjentów w wieku <65 lat (27% i 4% odpowiednio) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Dysfunkcja seksualna

W badaniach klinicznych dysfunkcję seksualną oceniano za pomocą Arizonskiej Skali Doświadczeń Seksualnych (ASEX). Dawkowanie od 5 do 15 mg nie wykazało różnic w porównaniu z placebo. Jednak dawka wortioksetyny 20 mg była związana ze zwiększeniem występowania dysfunkcji seksualnej (dysfunkcja seksualna indukowana leczeniem) (patrz sekcja „Właściwości farmakodynamiczne”).

Efekt klasowy

Badania epidemiologiczne, przeprowadzone głównie wśród pacjentów w wieku powyżej 50 lat, wskazują na zwiększony ryzyko złamań kości u pacjentów przyjmujących leki przeciwdrgawkowe (SSRI lub TCA). Mechanizm stojący za tym ryzykiem jest nieznany i nie wiadomo, czy to ryzyko dotyczy również wortioksetyny.

Populacja pediatryczna

W podwójnie ślepej, placebo-kontrolowanej próbie 308 nastolatków z dużym zaburzeniem depresyjnym (MDD) w wieku od 12 do 17 lat otrzymywało wortioksetynę. Ogólnie profil działań niepożądanych wortioksetyny u nastolatków był podobny do obserwowanego u dorosłych, z wyjątkiem częstszych przypadków bólu brzucha oraz myśli samobójczych u nastolatków.

Okres ważności. 48 miesięcy.

Warunki przechowywania. Nie wymaga specjalnych warunków przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. 14 tabletek w blisterze, 2 blistry w pudełku kartonowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. H. Lundbeck A/S.

Adres siedziby producenta oraz miejsce prowadzenia działalności.

Ottiliavej 9, 2500 Valby, Dania.