Bridex

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU BRYDEKS (BRIDEX)

Skład:

substancja czynna: sugammadex;

1 ml roztworu zawiera 100 mg sugammadexu (w postaci sodu sugammadexu);

substancje pomocnicze: 1 M roztwór wodorotlenku sodu lub kwasu chlorowodorowego, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: przezroczysty roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Antydota. Kod ATC V03A B35.

Właściwości farmakodynamiczne

Mechanizm działania

Sugammadex to zmodyfikowany cyklodekstryn gamma, który selektywnie wiąże leki rozkurczające mięśnie. W osoczu krwi tworzy kompleks z rokuroniumem i wekuroniumem – lekami blokującymi przewód nerwowo-mięśniowy – zmniejszając ilość blokerów przewodu nerwowo-mięśniowego zdolnych do wiązania się z receptorami nikotynowymi w synapsie nerwowo-mięśniowej. Powoduje to odwrócenie blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej przez rokuronium lub wekuronium.

Właściwości farmakodynamiczne

W badaniach zależności efektu od dawki, sugammadex stosowano w dawkach od 0,5 mg/kg do 16 mg/kg w przypadku blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej przez rokuronium (0,6, 0,9, 1,0 i 1,2 mg/kg bromku rokuronium z dawką uzupełniającą lub bez) lub wekuronium (0,1 mg/kg bromku wekuronium z dawką uzupełniającą lub bez). Sugammadex podawano w różnych momentach czasu trwania blokady i przy różnym stopniu jej nasilenia. W tych badaniach zaobserwowano wyraźną zależność efektu od dawki.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Sugammadex można stosować w różnych momentach czasu po podaniu bromku rokuronium lub bromku wekuronium.

Standardowe odwrócenie – głęboka blokada nerwowo-mięśniowa

W trakcie głównego badania pacjentów losowano do grup otrzymujących albo rokuronium, albo wekuronium. Po ostatniej dawce rokuronium lub wekuronium, przy poziomie 1–2 potetanicznych skurczów mięśni, stosowano selektywnie sugammadex w dawce 4 mg/kg lub neostygminę w dawce 70 μg/kg. Czas od rozpoczęcia podania sugammadexu lub neostygminy do odzyskania stosunku T4/T1 na poziomie 0,9 wynosił:

Czas (min) od podania sugammadexu lub neostygminy przy głębokiej blokadzie nerwowo-mięśniowej (1–2 potetaniczne skurcze), wywołanej przez rokuronium lub wekuronium, do odzyskania stosunku T4/T1 na poziomie 0,9

Standardna rewersja — umiarkowana blokada neuromięśniowa

W innym głównym badaniu pacjenci zostali losowo przydzieleni do grup otrzymujących albo rokuronium, albo wekuronium. Po ostatniej dawce rokuronium lub wekuronium, przy ponownym pojawieniu się T2, stosowano selektywnie sugamadeks w dawce 2 mg/kg lub neostygminę w dawce 50 μg/kg. Czas od rozpoczęcia podania sugamadeksu lub neostygminy do przywrócenia stosunku T4/T1 do 0,9 wynosił:

Czas (min) od podania sugamadeksu lub neostygminy przy ponownym pojawieniu się T2 po podaniu rokuronium lub wekuronium do przywrócenia stosunku T4/T1 do 0,9

Odwracanie blokady neuromięśniowej wywołanej rokuroniumem przez sugammadex porównywano z odwracaniem blokady neuromięśniowej wywołanej cis-atrakuriumem przez neostygminę. Po ponownym pojawieniu się T2 stosowano 2 mg/kg sugammadex lub 50 μg/kg neostygminy. Stosowanie sugammadexu prowadziło do szybszego odwrócenia blokady neuromięśniowej wywołanej rokuroniumem w porównaniu z odwróceniem blokady neuromięśniowej wywołanej cis-atrakuriumem przy zastosowaniu neostygminy.

Czas (min) od podania sugammadexu lub neostygminy po ponownym pojawieniu się T2 po podaniu rokuroniumu lub cis-atrakuriumu do przywrócenia stosunku T4/T1 do 0,9

Natychmiastowa reversja

Czas odzyskania po blokadzie nerwowo-mięśniowej wywołanej succynylcholiną (1 mg/kg) porównywano z czasem odzyskania po podaniu sugamadeksu (16 mg/kg, 3 min później) po blokadzie nerwowo-mięśniowej wywołanej rokuroniumem (1,2 mg/kg).

Czas (min) od podania rokuroniumu i sugamadeksu lub succynylcholiny do odzyskania T1 do 10 %

W analizie ujednoliconej uzyskano następujące dane dotyczące czasu odzyskania po podaniu 16 mg/kg sugamadeksu po podaniu 1,2 mg/kg bromku rokuroniumu:

Czas (min) od podania sugamadeksu (3 min po podaniu rokuroniumu) do odzyskania stosunku T4/T1 do 0,9, 0,8 lub 0,7

Naruszenie funkcji nerek

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania sugamadeksu podczas zabiegu operacyjnego u pacjentów z ciężkim naruszeniem funkcji nerek lub bez niego porównywano w dwóch badaniach otwartych. W jednym z badań sugamadeks stosowano po blokadzie nerwowo-mięśniowej wywołanej rokuroniumem przy poziomie 1–2 potetanicznych skurczów (4 mg/kg; N = 68); w drugim badaniu sugamadeks podawano przy ponownym pojawieniu się T2 (2 mg/kg; N = 30). Odbudowa po blokadzie nerwowo-mięśniowej trwała nieco dłużej u pacjentów z ciężkim naruszeniem funkcji nerek w porównaniu z pacjentami bez zaburzeń czynności nerek. W tych badaniach u pacjentów z ciężkim naruszeniem funkcji nerek nie obserwowano blokady nerwowo-mięśniowej resztkowej ani nawrotowej.

Wpływ na interwał QTc

W trzech specjalistycznych badaniach klinicznych (N = 287) samodzielne stosowanie sugamadeksu, sugamadeksu w połączeniu z rokuroniumem lub wekuroniumem, a także sugamadeksu w połączeniu z propofolem lub sewofluranem nie było związane z klinicznie istotnym wydłużeniem QT/QTc. Ten wniosek potwierdzają wyniki zintegrowanej EKG oraz dane dotyczące działań niepożądanych z badań fazy 2–3.

Pacjenci z otyłością patologiczną

W trakcie badania klinicznego z udziałem 188 pacjentów z rozpoznaną otyłością patologiczną oceniano czas odbudowy po umiarkowanej lub głębokiej blokadzie nerwowo-mięśniowej wywołanej rokuroniumem lub wekuroniumem. Pacjenci otrzymywali 2 mg/kg lub 4 mg/kg sugamadeksu, zależnie od poziomu blokady, dawkowanego według rzeczywistej masy ciała lub masy ciała idealnej, losowo, w badaniu podwójnie ślepym. Zgodnie z połączonymi danymi dotyczącymi całkowitej głębokości blokady oraz środka blokującego nerwowo-mięśniowo, średni czas odbudowy stosunku „train-of-four” (TOF) ≥ 0,9 u pacjentów, u których dawkowanie ustalano według rzeczywistej masy ciała (1,8 min), był statystycznie istotnie krótszy (p < 0,0001) w porównaniu z pacjentami, u których dawkowanie ustalano według masy ciała idealnej (3,3 min).

Dzieci

W badaniu z udziałem 288 pacjentów w wieku od 2 do < 17 lat oceniano bezpieczeństwo i skuteczność sugamadeksu w porównaniu z neostygminą jako środkiem do zniesienia blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej rokuroniumem lub wekuroniumem. Odbudowa po umiarkowanej blokadzie przy stosunku TOF ≥ 0,9 była istotnie szybsza w grupie sugamadeksu w dawce 2 mg/kg w porównaniu z grupą neostygminy (średnia geometryczna 1,6 minuty dla sugamadeksu w dawce 2 mg/kg i 7,5 minuty dla neostygminy, stosunek średnich geometrycznych 0,22, 95% CI (0,16, 0,32), p < 0,0001). Sugamadeks w dawce 4 mg/kg prowadził do zniesienia głębokiej blokady z średnią geometryczną 2,0 minuty, co odpowiada wynikom obserwowanym u dorosłych. Te efekty były podobne dla wszystkich kohort wiekowych (od 2 do < 6; od 6 do < 12; od 12 do < 17 lat) oraz dla rokuroniumu i wekuroniumu (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Pacjenci z ciężkimi chorobami ogólnoustrojowymi

W trakcie badania z udziałem 331 pacjentów, których stan oceniono jako klasa 3 lub 4 według klasyfikacji American Society of Anesthesiologists (ASA), badano częstość arytmii wywołanych leczeniem (bradykardia zatokowa, tachykardia zatokowa lub inne arytmie serca) po podaniu sugamadeksu.

U pacjentów, którzy otrzymywali sugamadeks (2 mg/kg, 4 mg/kg lub 16 mg/kg), częstość arytmii pojawiających się nagle w trakcie leczenia była zazwyczaj podobna do częstości przy stosowaniu neostygminy (50 μg/kg do maksymalnej dawki 5 mg) + glikopirrolatu (10 μg/kg do maksymalnej dawki 1 mg). Profil działań niepożądanych u pacjentów z klasą stanu 3 i 4 według ASA był zazwyczaj podobny do profilu u dorosłych pacjentów w badaniach zintegrowanych fazy 1–3; dlatego nie ma potrzeby dostosowywania dawki (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Farmakokinetyka

Wskazniki farmakokinetyczne sugamadeksu określono na podstawie całkowitej sumy stężeń leku niezwiązanego w kompleksie i związanego w kompleksie. U pacjentów poddawanych znieczuleniu takie parametry farmakokinetyczne jak klirens i objętość rozkładu są identyczne dla sugamadeksu niezwiązanego w kompleksie i związanego w kompleksie.

Rozkład

Objętość rozkładu sugamadeksu w stanie równowagi wynosi około 11–14 l u dorosłych pacjentów z normalną funkcją nerek (zgodnie z ogólnie przyjętym niekompartmentalnym analizowaniem farmakokinetycznym). Żaden z nich — ani sugamadeks, ani kompleks „sugamadeks — rokuronium” — nie wiąże się z białkami osocza ani z erytrocytami, co wykazano in vitro z zastosowaniem osocza i krwi pełnej człowieka (płci męskiej). Po wewnątrzżylnej podaniu bolusowym w dawkach od 1 do 16 mg/kg sugamadeks wykazuje kinetykę liniową.

Metabolizm

W badaniach przedklinicznych i klinicznych metabolitów sugamadeksu nie wykryto; jako drogę eliminacji obserwowano wyłącznie wydalanie nerkowe niezmienionego leku.

Eliminacja

U dorosłych pacjentów z normalną funkcją nerek poddawanych znieczuleniu, okres półtrwania (t½) sugamadeksu wynosi około 2 godziny, a obliczony klirens osoczowy — około 88 ml/min. Badanie bilansu masowego wykazało, że ponad 90% dawki wydala się w ciągu 24 godzin. 96% dawki wydala się z moczem, z czego co najmniej 95% to niezmieniony sugamadeks. Mniej niż 0,02% sugamadeksu wydala się z kałem i powietrzem wydychanym. Po zastosowaniu sugamadeksu u zdrowych ochotników zaobserwowano zwiększone wydalanie rokuroniumu z moczem w składzie kompleksu.

Osobne grupy pacjentów

Naruszenie funkcji nerek i wiek

W badaniu farmakokinetycznym, w którym porównywano parametry u pacjentów z ciężkim naruszeniem funkcji nerek i u pacjentów z normalną czynnością nerek, stężenia sugamadeksu w osoczu były podobne przynajmniej przez pierwszą godzinę po podaniu, a następnie obniżały się szybciej w grupie kontrolnej. Całkowite narażenie na sugamadeks było przedłużone, co prowadziło do wzrostu ekspozycji około 17-krotnie u pacjentów z ciężkim naruszeniem funkcji nerek. U pacjentów z ciężkim naruszeniem funkcji nerek niskie stężenia sugamadeksu wykrywane były przez co najmniej 48 godzin po podaniu leku.

W drugim badaniu, w którym porównywano działanie leku u pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek i pacjentów z normalną czynnością nerek, wydalanie sugamadeksu stopniowo się zmniejszało, a t½ stopniowo się wydłużało wraz ze spadkiem czynności nerek. Ekspozycja była 2-krotnie i 5-krotnie wyższa u pacjentów z umiarkowaną i ciężką niewydolnością nerek odpowiednio. Stężenie sugamadeksu nie było wykrywane później niż 7 dni po podaniu dawki u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek.

Wskazniki farmakokinetyczne sugamadeksu w zależności od grupy wiekowej i czynności nerek przedstawiono w poniższej tabeli.

* KV — współczynnik zmienności.

Płeć

Nie zaobserwowano różnic zależnych od płci.

Rasa

W badaniu z udziałem zdrowych ochotników pochodzenia japońskiego i europejskiego nie zaobserwowano klinicznie istotnych różnic w parametrach farmakokinetycznych. Ograniczone dane nie wskazują na różnice parametrów farmakokinetycznych u osób pochodzenia negroidalnego.

Masa ciała

Populacyjna analiza farmakokinetyczna u dorosłych i starszych pacjentów wykazała brak klinicznie istotnej korelacji między kliremsem, objętością rozłożenia a masą ciała.

Otyłość

W jednym z badań klinicznych z udziałem pacjentów z otyłością patologiczną, sugammadex w dawce 2 mg/kg i 4 mg/kg podawano zgodnie z rzeczywistą masą ciała (n = 76) lub masą ciała idealną (n = 74). Narażenie na sugammadex wzrastało liniowo wraz z dawką po podaniu zgodnie z rzeczywistą masą ciała lub masą ciała idealną. Nie zaobserwowano klinicznie istotnych różnic w parametrach farmakokinetycznych między pacjentami z otyłością patologiczną a populacją ogólną.

Charakterystyki kliniczne

Wskazania

Dorośli: do odwrócenia blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej rokuronium lub wekuronium.

Dzieci: sugamadex jest zalecany do stosowania u dzieci i młodzieży w wieku od 2 do 17 lat wyłącznie w celu standardowego odwrócenia blokady wywołanej rokuronium.

Przeciwwskazania. Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którykolwiek z substancji pomocniczych.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Informacje zawarte w tej sekcji oparte są na danych dotyczących powinowactwa wiązania między sugamadexem a innymi lekami, wynikach badań przedklinicznych i klinicznych, modelowaniu z wykorzystaniem modelu uwzględniającego efekt farmakodynamiczny blokerów nerwowo-mięśniowych i sugamadexu, oraz danych dotyczących interakcji farmakokinetycznych między blokerami nerwowo-mięśniowymi a sugamadexem. Ze względu na te dane nie oczekuje się klinicznie istotnych interakcji farmakodynamicznych z innymi lekami, z wyjątkiem poniższych:

• nie można wykluczyć interakcji typu wypierania z toremifenu i kwasem fuzydowym (nie oczekuje się klinicznie istotnej interakcji typu wiązania);
• nie można wykluczyć interakcji typu wiązania z hormonalnymi środkami antykoncepcyjnymi (nie oczekuje się interakcji typu wypierania).

Interakcje potencjalnie wpływające na skuteczność sugamadexu (interakcje typu wypierania)

Ponieważ niektóre leki stosowane są po podaniu sugamadexu, teoretycznie rokuronium lub wekuronium mogą być wypierane z kompleksu z sugamadexem. W efekcie może dojść do nawrotu blokady nerwowo-mięśniowej. W takiej sytuacji należy zapewnić sztuczną wentylację płuc u pacjenta. Podawanie leku, który spowodował wypieranie, należy przerwać, jeśli jest podawany w formie infuzji. W sytuacjach, w których może wystąpić interakcja typu wypierania, stan pacjenta należy dokładnie monitorować w celu wykrycia objawów nawrotu blokady nerwowo-mięśniowej (przybliżenie 15 minut) po podaniu pararenteralnym innych leków stosowanych w ciągu 7,5 godziny po podaniu sugamadexu.

Torimifenum

Przy stosowaniu toremifenu, który ma stosunkowo wysokie powinowactwo do sugamadexu w zakresie wiązania, a także którego stężenie w osoczu krwi może być stosunkowo wysokie, istnieje prawdopodobieństwo wypierania wekuronium lub rokuronium z kompleksu z sugamadexem. Lekarze powinni pamiętać, że z tego powodu przywracanie stosunku T4/T1 do 0,9 może być opóźnione u pacjentów, którzy otrzymali toremifenum w dniu zabiegu.

Wewnątrzżylna aplikacja kwasu fuzydowego

Stosowanie kwasu fuzydowego w okresie przedoperacyjnym może prowadzić do pewnego opóźnienia przywracania stosunku T4/T1 do 0,9. Nie oczekuje się nawrotu blokady nerwowo-mięśniowej w okresie pooperacyjnym, ponieważ okres podawania kwasu fuzydowego trwa kilka godzin, a stężenia we krwi utrzymują się przez 2–3 dni.

Interakcje potencjalnie wpływające na skuteczność innych leków (interakcje typu wiązania)

W wyniku podania sugamadexu niektóre leki mogą stać się mniej skuteczne z powodu obniżenia (wolnego) stężenia we krwi. Jeśli taka sytuacja wystąpi, lekarzowi zaleca się rozważyć możliwość ponownego podania tego samego leku, leku terapeutycznie równoważnego (najlepiej z innej klasy chemicznej) i/lub, w odpowiednich przypadkach, wykonanie procedur nielikarskich.

Środki antykoncepcyjne hormonalne

Interakcja między sugamadexem w dawce 4 mg/kg a progesteronem może prowadzić do zmniejszenia działania progesteronu (34 % AUC), podobnie jak przy stosowaniu doustnego środka antykoncepcyjnego o 12 godzin później, co może prowadzić do zmniejszenia skuteczności środka antykoncepcyjnego. Dla estrogenów oczekuje się zmniejszenia działania. Dlatego stosowanie dawki bolusowej sugamadexu uznaje się za równoważne pominięciu jednej dobowej dawki doustnego środka antykoncepcyjnego steroidowego (kombinowanego lub tylko z progesteronem). Jeśli środek antykoncepcyjny doustny został podany w dniu podania sugamadexu, należy odnieść się do sekcji instrukcji do użytku medycznego środka antykoncepcyjnego doustnego opisującej działania w przypadku pominięcia dawki.

W przypadku stosowania hormonalnych środków antykoncepcyjnych niepodawanych doustnie, pacjent powinien stosować dodatkową niehormonalną metodę antykoncepcji przez następne 7 dni i przestrzegać zaleceń podanych w instrukcji do środka antykoncepcyjnego.

Interakcje spowodowane długotrwałym działaniem rokuronium lub wekuronium

Przy stosowaniu w okresie pooperacyjnym leków nasilających blokadę nerwowo-mięśniową należy zwrócić szczególną uwagę na możliwość nawrotu blokady nerwowo-mięśniowej. Należy odnieść się do instrukcji do użytku medycznego rokuronium lub wekuronium w celu uzyskania listy konkretnych leków nasilających blokadę nerwowo-mięśniową. W przypadku nawrotu blokady nerwowo-mięśniowej pacjent może wymagać wentylacji mechanicznej lub ponownego podania sugamadexu.

Wpływ na badania laboratoryjne

Ogólnie sugamadex nie wpływa na badania laboratoryjne, z wyjątkiem być może ilościowego oznaczania progesteronu w surowicy krwi. Wpływ na wynik tego badania obserwowano przy stężeniu plazmatycznym sugamadexu 100 µg/ml (maksymalny poziom w osoczu po wstrzyknięciu bolusowym 8 mg/kg).

W badaniu z udziałem zdrowych ochotników podanie sugamadexu w dawkach 4 mg/kg i 16 mg/kg prowadziło do maksymalnego średniego wydłużenia APTT (czas częściowego tromboplastynowego aktywowany) o 17 i 22 % odpowiednio oraz PT (czas protrombinowy) (INR) (międzynarodowe znormalizowane stosunki) — o 11 i 22 % odpowiednio. Te maksymalne średnie wartości wydłużenia APTT i PT (INR) obserwowano przez krótki czas (≤ 30 minut).

W badaniach in vitro obserwowano interakcję farmakodynamiczną (wydłużenie APTT i PT) przy stosowaniu razem z antagonistami witaminy K, heparyną nierytrową, heparynoidami o niskiej masie cząsteczkowej, rywaryloksabanem i dabigatranem.

Dzieci

Oficjalnych badań interakcji nie przeprowadzano. Przy leczeniu dzieci należy wziąć pod uwagę powyższe interakcje u dorosłych pacjentów, jak również ostrzeżenia zawarte w sekcji „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

Szczególne środki ostrożności

Zgodnie ze standardową praktyką w okresie poanestezjii po blokadzie nerwowo-mięśniowej zaleca się monitorowanie stanu pacjenta w okresie popooperacyjnym w celu wykrycia niepożądanych powikłań, w tym nawrotu blokady nerwowo-mięśniowej.

Monitorowanie funkcji oddechowej podczas odzyskiwania

Wentylacja mechaniczna jest konieczna aż do odzyskania wystarczającego samodzielnego oddychania po odwróceniu blokady nerwowo-mięśniowej.

Nawet jeśli przewodnictwo nerwowo-mięśniowe zostało w pełni przywrócone, inne leki stosowane podczas i po zabiegu mogą nadal hamować funkcję oddechową; z tego powodu może być konieczne kontynuowanie wentylacji mechanicznej.

Jeśli po ekstubacji ponownie wystąpi blokada nerwowo-mięśniowa, należy zapewnić odpowiednią wentylację płuc.

Nawrót blokady nerwowo-mięśniowej

W trakcie badań klinicznych z udziałem pacjentów otrzymujących rokuronium lub wekuronium, w których sugamadeks podawano w standardowej zalecanej dawce w celu osiągnięcia blokady nerwowo-mięśniowej, zaobserwowano częstość nawrotu blokady nerwowo-mięśniowej wynoszącą 0,20%, opartą na monitorowaniu nerwowo-mięśniowym lub klinicznych dowodach. Stosowanie w niższych dawkach niż zalecane zwiększa ryzyko nawrotu blokady nerwowo-mięśniowej po pierwotnym podaniu i dlatego nie jest wskazane.

Wpływ na hemostazę

W badaniach u ochotników podanie sugamadeksu w dawkach 4 mg/kg i 16 mg/kg spowodowało maksymalne średnie wydłużenie czasu częściowej aktywacji tromboplastyny (APTT) odpowiednio o 17% i 22%, a czasu protrombinowego (INR) – odpowiednio o 11% i 22%. Te maksymalne średnie wartości wydłużenia APTT i PT (INR) obserwowano przez krótki czas (≤ 30 minut). W oparciu o dane kliniczne (N = 3519) oraz specjalne badanie z udziałem 1184 pacjentów po operacji złamania kości udowej / dużej wymianie stawu, nie zaobserwowano klinicznie istotnego wpływu samego sugamadeksu w dawce 4 mg/kg ani jego kombinacji z lekami przeciwzakrzepowymi na częstość występowania powikłań takich jak krwawienie podczas lub po zabiegu.

W badaniach in vitro obserwowano interakcję farmakodynamiczną (wydłużenie APTT i PT) przy stosowaniu leku z antagonistami witaminy K, niefrakcjonowanym heparynem, heparynoidami o niskiej masie cząsteczkowej, rywaryloksabanem i dabigatranem. U pacjentów otrzymujących standardowe leczenie profilaktyczne lekami przeciwzakrzepowymi w okresie popooperacyjnym, ta interakcja farmakodynamiczna nie była klinicznie istotna. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu sugamadeksu u pacjentów otrzymujących leki przeciwzakrzepowe w celu leczenia istniejącej lub współistniejącej choroby.

Nie można wykluczyć zwiększonego ryzyka krwawienia u pacjentów:

• z wrodzonym niedoborem zależnych od witaminy K czynników krzepnięcia krwi;
• z istniejącymi zaburzeniami krzepnięcia;
• przy stosowaniu pochodnych kumaryny, a także gdy INR jest wyższy niż 3,5;
• przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwzakrzepowych i sugamadeksu w dawce 16 mg/kg.

W przypadku istnienia wskazań medycznych do zastosowania sugamadeksu u tych pacjentów, anestezjolog powinien przeanalizować korzyści z leczenia i potencjalne ryzyko krwawienia, biorąc pod uwagę wywiad pacjenta dotyczący krwawień oraz rodzaj planowanego zabiegu chirurgicznego. Przy stosowaniu sugamadeksu u tych pacjentów zaleca się monitorowanie hemostazy i wskaźników krzepnięcia krwi.

Nawrót blokady nerwowo-mięśniowej

W trakcie badań klinicznych z udziałem pacjentów otrzymujących rokuronium lub wekuronium, w których sugamadeks podawano w standardowej zalecanej dawce w celu osiągnięcia blokady nerwowo-mięśniowej (N = 2022), zaobserwowano częstość nawrotu blokady nerwowo-mięśniowej wynoszącą 0,20%, opartą na monitorowaniu nerwowo-mięśniowym lub klinicznych dowodach. Stosowanie w niższych dawkach niż zalecane zwiększa ryzyko nawrotu blokady nerwowo-mięśniowej po pierwotnym podaniu i dlatego nie jest wskazane.

Czas oczekiwania na ponowne podanie blokerów nerwowo-mięśniowych po odwróceniu za pomocą sugamadeksu

Ponowne podanie rokuroniumu lub wekuroniumu po standardowym odwróceniu (do 4 mg/kg sugamadeksu):

Początek blokady nerwowo-mięśniowej może się wydłużyć o około 4 minuty, a czas trwania blokady nerwowo-mięśniowej może być skrócony do około 15 minut po ponownym podaniu rokuroniumu w dawce 1,2 mg/kg w ciągu 30 minut po podaniu sugamadeksu.

Ze względu na wyniki modelowania farmakokinetycznego, zalecany czas oczekiwania na ponowne podanie rokuroniumu w dawce 0,6 mg/kg lub wekuroniumu w dawce 0,1 mg/kg po standardowym przywróceniu przewodnictwa nerwowo-mięśniowego przez sugamadeks u pacjentów z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek wynosi 24 godziny. Jeśli wymagany jest krótszy czas oczekiwania, dawka rokuroniumu na nową blokadę nerwowo-mięśniową powinna wynosić 1,2 mg/kg.

Ponowne podawanie rokuroniumu lub wekuroniumu po natychmiastowym odwróceniu (16 mg/kg sugamadeksu)

W bardzo rzadkich przypadkach, gdy istnieje taka konieczność, czas oczekiwania wynosi 24 godziny.

Jeśli konieczne jest zastosowanie blokady nerwowo-mięśniowej wcześniej niż upłynie zalecany czas oczekiwania, należy stosować niesteroidowe blokery nerwowo-mięśniowe. Początek działania depolaryzującego blokera nerwowo-mięśniowego może wystąpić nieco później niż oczekiwano, ponieważ większość receptorów postsynaptycznych nikotynowych może nadal być zajęta przez bloker nerwowo-mięśniowy.

Zaburzenia funkcji nerek

Stosowanie sugamadeksu nie jest zalecane u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek, w tym u pacjentów wymagających dializy (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Lekka anestezja

W badaniach klinicznych, gdy blokadę nerwowo-mięśniową celowo zniesiono w połowie trwania anestezji, czasem obserwowano objawy lekkiej anestezji (ruchy, kaszel, grymasy lub ssanie rurki intubacyjnej). Jeśli blokada nerwowo-mięśniowa została zniesiona, a anestezja nadal trwa, należy podać dodatkowe dawki środka znieczulającego i/lub opioidu zgodnie z wskazaniami klinicznymi.

Wyrażona bradykardia

W pojedynczych przypadkach obserwowano wyrażoną bradykardię w ciągu kilku minut po podaniu sugamadeksu w celu odwrócenia blokady nerwowo-mięśniowej. Czasem bradykardia może prowadzić do zatrzymania serca. Należy dokładnie monitorować zmiany hemodynamiki u pacjenta podczas i po odwróceniu blokady nerwowo-mięśniowej. W przypadku wystąpienia klinicznie istotnej bradykardii należy podać leki antycholinergiczne, np. atropinę.

Zaburzenia funkcji wątroby

Sugamadeks nie jest metabolizowany ani wydalany przez wątrobę; z tego powodu nie przeprowadzono badań celowych u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Leczenie pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby należy prowadzić z dużą ostrożnością. W przypadku zaburzeń funkcji wątroby towarzyszących koagulopatii, patrz powyższa informacja dotycząca wpływu na hemostazę.

Stosowanie w intensywnej terapii

Nie badano stosowania sugamadeksu u pacjentów, którzy otrzymywali rokuronium lub wekuronium w warunkach intensywnej terapii.

Stosowanie w celu odwrócenia działania innych środków blokujących nerwy-mięśnie oprócz rokuronium lub wekuronium

Sugamadeks nie powinien być stosowany do odwracania blokady wywołanej przez niesteroidowe środki blokujące nerwy-mięśnie, takie jak sukcynylcholina lub związki benzylizochinolinowe.

Sugamadeks nie powinien być stosowany do odwracania blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej przez sterydowe środki blokujące nerwy-mięśnie, z wyjątkiem rokuronium i wekuronium, ponieważ brakuje informacji o skuteczności i bezpieczeństwie w takich przypadkach.

Nie zaleca się stosowania sugamadeksu do odwracania blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej przez pankuronium, ponieważ brakuje wystarczających informacji o jego stosowaniu w takich przypadkach.

Opóźnione przywrócenie

W stanach związanych z opóźnionym przepływem krwi, takich jak choroby układu sercowo-naczyniowego, wiek starszy (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” dotycząca czasu przywracania u osób starszych), obrzęki (np. przy ciężkim zaburzeniu funkcji wątroby), czas przywracania może się wydłużyć.

Reakcje nadwrażliwości na lek

Lekarz powinien być przygotowany na możliwość wystąpienia reakcji nadwrażliwości na lek (w tym reakcje anafilaktyczne) i podjąć odpowiednie środki ostrożności (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Sód

Ten lek zawiera do 9,7 mg sodu na mililitr, co odpowiada 0,5% rekomendowanej przez WHO maksymalnej dziennej dawki spożycia 2 g sodu dla dorosłego.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża. Brak danych klinicznych dotyczących stosowania sugamadeksu w czasie ciąży.

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, rozwój embrionu/płodu, poród czy rozwój poporodowy.

Sugamadeks należy stosować z ostrożnością u kobiet w ciąży.

Karmienie piersią. Nie wiadomo, czy sugamadeks przenika do mleka matki.

Badania na zwierzętach wykazały, że sugamadeks przenika do mleka matki. Wchłanianie doustne cyklodekstryny jest zazwyczaj niskie; nie przewiduje się wpływu na dziecko po jednorazowym podaniu sugamadeksu kobiecie karmiącej piersią.

Należy podjąć decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub zaprzestaniu/odmowie terapii sugamadeksem, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z terapii dla kobiety.

Plodność. Wpływ sugamadeksu na płodność człowieka nie był badany. Badania na zwierzętach oceniające płodność nie wykazały negatywnych skutków.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów

Brak informacji dotyczących wpływu leku Bridex na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki

Bridex stosuje się dożylnie w postaci jednorazowej iniekcji bolusowej. Iniekcję bolusową należy wykonać szybko, w ciągu 10 sekund, do istniejącego systemu do wlewu dożylnego.

W trakcie badań klinicznych podawanie sugamadexu odbywało się wyłącznie w postaci jednorazowej iniekcji bolusowej.

Bridex można podawać w tym samym systemie do wlewu dożylnego razem z następującymi roztworami: 0,9 % roztwór chlorku sodu (9 mg/ml); 5 % roztwór glukozy (50 mg/ml); 0,45 % roztwór chlorku sodu (4,5 mg/ml) oraz 2,5 % roztwór glukozy (25 mg/ml); roztwór Ringera z laktałem; roztwór Ringera; 5 % roztwór glukozy (50 mg/ml) w 0,9 % roztworze chlorku sodu (9 mg/ml).

System do infuzji należy dokładnie przemyć (np. 0,9 % roztworem chlorku sodu) po podaniu leku Bridex, zanim poda się inne leki.

Stosowanie u dzieci

Dla stosowania u dzieci Bridex można rozcieńczyć 0,9 % roztworem chlorku sodu do stężenia 10 mg/ml.

Nieużywany roztwór należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Lek należy stosować wyłącznie przez anestezjologa lub pod jego nadzorem.

Zaleca się stosowanie odpowiedniej techniki monitoringu neuromięśniowego w celu obserwacji przywracania funkcji po blokadzie neuromięśniowej.

Zalecana dawka sugamadexu zależy od stopnia blokady neuromięśniowej, którą należy zrewersować, i nie zależy od trybu znieczulenia.

Sugamadex można stosować do rewersji blokady neuromięśniowej różnego stopnia nasilenia wywołanej przez rokuronium lub wekuronium.

Dorośli

Standardowa rewersja blokady neuromięśniowej

Zalecaną dawką sugamadexu w celu przywrócenia co najmniej 1–2 potetanicznych skurczów podczas blokady wywołanej przez rokuronium lub wekuronium jest 4,0 mg/kg. Średni czas przywrócenia stosunku T4/T1 do poziomu 0,9 wynosi około 3 minut (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne. Farmakodynamika”).

Zalecaną dawką leku w przypadku spontanicznego przywrócenia pojawienia się T2 podczas blokady wywołanej przez rokuronium lub wekuronium jest 2 mg/kg masy ciała. Średni czas przywrócenia stosunku T4/T1 do 0,9 wynosi około 2 minut (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne. Farmakodynamika”).

Po zastosowaniu zalecanych dawek do standardowej rewersji przywrócenie stosunku T4/T1 do 0,9 następuje w nieco krótszym średnim czasie, jeśli blokada neuromięśniowa została wywołana przez rokuronium, a nie wekuronium (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne. Farmakodynamika”).

Natychmiastowa rewersja blokady neuromięśniowej wywołanej przez rokuronium

W przypadku potrzeby natychmiastowej rewersji blokady neuromięśniowej wywołanej przez rokuronium zalecana dawka sugamadexu wynosi 16 mg/kg. Po podaniu 16 mg/kg sugamadexu 3 minuty po bolusowej dawce 1,2 mg/kg bromku rokuroniumu można oczekiwać, że średni czas przywrócenia stosunku T4/T1 do 0,9 wyniesie około 1,5 minuty (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne. Farmakodynamika”).

Nie ma danych dotyczących stosowania sugamadexu do natychmiastowej rewersji blokady wywołanej przez wekuronium.

Ponowne podawanie sugamadexu

Ponowne podawanie sugamadexu w dawce 4 mg/kg zaleca się w wyjątkowych sytuacjach ponownego wystąpienia blokady neuromięśniowej w okresie popołożnym (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”) po początkowej dawce sugamadexu 2 mg/kg lub 4 mg/kg. Po podaniu drugiej dawki sugamadexu należy dokładnie monitorować stan pacjenta, aby upewnić się o pełnym przywróceniu funkcji neuromięśniowej.

Ponowne podawanie rokuroniumu lub wekuroniumu po zastosowaniu sugamadexu

W sprawie przedziału czasowego między ponownym podawaniem rokuroniumu lub wekuroniumu po zastosowaniu sugamadexu patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”.

Upośledzenie funkcji nerek

Nie zaleca się stosowania sugamadexu u pacjentów z ciężkim upośledzeniem funkcji nerek, w tym u pacjentów wymagających dializy (klirens kreatyniny < 30 ml/min) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Badania z udziałem pacjentów z ciężkim upośledzeniem funkcji nerek nie dostarczyły wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania sugamadexu u pacjentów z tej grupy (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne. Farmakodynamika”).

W przypadku łagodnego i umiarkowanego upośledzenia funkcji nerek (klirens kreatyniny ≥ 30 ml/min i < 80 ml/min) zalecane dawki są takie same jak u dorosłych z prawidłową funkcją nerek.

Pacjenci w wieku podeszłym

Po podaniu sugamadexu przy ponownym pojawieniu się T2 podczas blokady wywołanej przez rokuronium średni czas przywrócenia stosunku T4/T1 do 0,9 u dorosłych (18–64 lata) wynosił 2,2 min, u pacjentów w wieku podeszłym (65–74 lata) — 2,6 min, u bardzo starszych pacjentów (od 75 roku życia) — 3,6 min. Pomimo że u pacjentów w wieku podeszłym czas przywracania jest wydłużony, zalecana dawka sugamadexu jest taka sama jak u dorosłych pacjentów (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Pacjenci z otyłością

U pacjentów z otyłością, w tym z otyłością patologiczną (wskaźnik masy ciała ≥ 40 kg/m²), dawkę sugamadexu należy ustalać na podstawie rzeczywistej masy ciała. Należy przestrzegać zaleceń dotyczących dawkowania leku u dorosłych pacjentów.

Upośledzenie funkcji wątroby

Badania z udziałem pacjentów z upośledzeniem funkcji wątroby nie były prowadzone. Należy stosować sugamadex z ostrożnością u pacjentów z ciężką formą upośledzenia funkcji wątroby oraz przy upośledzeniu funkcji wątroby z współistniejącą koagulopatią (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki przy łagodnym i umiarkowanym upośledzeniu funkcji wątroby, ponieważ sugamadex jest wydalany głównie z moczem.

Dzieci

Dzieci i młodzież (2–17 lat)

Lek Bridex w dawce 100 mg/ml można rozcieńczyć do stężenia 10 mg/ml w celu optymalizacji dokładności dawkowania u dzieci (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Standardowa rewersja

Zalecaną dawką sugamadexu do rewersji blokady wywołanej przez rokuronium, osiągającej co najmniej poziom 1–2 potetanicznych skurczów, jest 4 mg/kg. Zalecaną dawką sugamadexu do rewersji blokady wywołanej przez rokuronium przy ponownym pojawieniu się T2 jest 2 mg/kg (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne. Farmakodynamika”).

Natychmiastowa rewersja

Natychmiastowa rewersja u dzieci i młodzieży nie była badana.

Noworodki urodzeni w terminie i dzieci do 2 roku życia

Doświadczenie z zastosowaniem sugamadexu u dzieci (od 30. dnia życia do 2 lat) jest ograniczone, a stosowanie leku u noworodków urodzonych w terminie (do 30. dnia życia) nie było badane. Z tego powodu stosowanie sugamadexu u noworodków urodzonych w terminie i u dzieci do 2 roku życia nie jest zalecane do czasu uzyskania dodatkowych danych.

Przedawkowanie

W trakcie badań klinicznych zgłoszono jeden przypadek przypadkowego przedawkowania sugamadexu (40 mg/kg) bez rozwoju istotnych działań niepożądanych. W badaniach dotyczących tolerancji u ludzi stosowano sugamadex w dawkach do 96 mg/kg, bez zgłoszenia rozwoju zależnych od dawki działań niepożądanych lub poważnych działań niepożądanych.

Sugamadex można usuwać z organizmu za pomocą hemodializy z zastosowaniem wysokoprzepływowych filtrów, ale nie niskoprzepływowych. Według danych z badań klinicznych stężenie sugamadexu we krwi zmniejszało się o 70 % po 3–6 godzinach dializy.

Reakcje niepożądane

Bridex podaje się jednocześnie z lekami blokującymi nerwowo-mięśniowo oraz z anestetykami podczas zabiegów operacyjnych u pacjentów. Dlatego trudno jest ocenić związek przyczynowo-skutkowy działań niepożądanych.

Podczas zabiegów operacyjnych u pacjentów najczęściej zgłaszano następujące reakcje niepożądane: kaszel, powikłania ze strony dróg oddechowych podczas znieczulenia, powikłania anestezjologiczne, hipotensję występującą w trakcie procedury oraz powikłania związane z przeprowadzeniem procedury (często — od ≥ 1/100 do < 1/10).

Wykaz reakcji niepożądanych

Bezpieczeństwo stosowania sugamadeksu oceniano u 3519 podmiotów na podstawie połączonych danych z badań fazy I–III.

W badaniach z randomizacją do placebo, w których podmioty otrzymywały znieczulenie i/lub blokadę nerwowo-mięśniową (1078 podmiotów otrzymywało sugamadeks w porównaniu z 544, które otrzymały placebo), zgłaszano poniższe reakcje niepożądane.

Częstość określa się następująco: bardzo często — ≥ 1/10, często — od ≥ 1/100 do < 1/10, rzadko — od ≥ 1/1000 do < 1/100, bardzo rzadko — od ≥ 1/10000 do < 1/1000, bardzo rzadko — < 1/10000, częstość nieznana — nie można oszacować na podstawie dostępnych danych.

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Reakcje nadwrażliwości na lek

Reakcje nadwrażliwości (w tym anafilaksja) odnotowano u niektórych pacjentów i ochotników (w odniesieniu do ochotników patrz poniższy podrozdział „Dane z badań u zdrowych ochotników”). W trakcie badań klinicznych z udziałem pacjentów wymagających zabiegu chirurgicznego donoszono o tych reakcjach rzadko, a w zgłoszeniach po wprowadzeniu na rynek – częstość jest nieznana.

Reakcje te były różne: od izolowanych objawów skórnych po poważne reakcje układowe (tj. anafilaksja, szok anafilaktyczny) – i występowały u pacjentów bez wcześniejszego stosowania sugamadeksu.

Objawy związane z tymi reakcjami mogą obejmować: uczucie gorąca, pokrzywkę, rumień, (ciężką) hipotensję, tachykardię, obrzęk języka, obrzęk gardła, skurcz oskrzeli i przeszkody w drogach oddechowych. Ciężkie reakcje nadwrażliwości mogą prowadzić do skutku śmiertelnego.

W zgłoszeniach po wprowadzeniu na rynek donoszono o reakcjach nadwrażliwości przy stosowaniu sugamadeksu oraz kompleksu „sugamadeks – rokuronium”.

Powikłania ze strony dróg oddechowych podczas znieczulenia

Powikłania ze strony dróg oddechowych podczas znieczulenia obejmują opór względem rurki intubacyjnej, kaszel, umiarkowany opór, reakcję pobudzenia podczas operacji, kaszel podczas procedury znieczulenia lub podczas samej operacji, lub samoistne oddychanie pacjenta związane z procedurą znieczulenia.

Powikłania znieczulenia

Powikłania znieczulenia wskazujące na przywrócenie funkcji nerwowo-mięśniowej obejmują ruchy kończyn lub ciała, kaszel podczas procedury znieczulenia lub podczas samej operacji, grymasy lub ssanie rurki intubacyjnej (patrz sekcja „Szczególne wskazania. Lekkie znieczulenie”).

Powikłania podczas procedury

Powikłania podczas procedury obejmują kaszel, tachykardię, bradykardię, ruchliwość ciała i zwiększenie częstości skurczów serca.

Ciężka bradykardia

W okresie po wprowadzeniu na rynek pojedyncze przypadki ciężkiej bradykardii oraz bradykardii z zatrzymaniem serca obserwowano w ciągu kilku minut po podaniu sugamadeksu (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Powrót blokady nerwowo-mięśniowej

W trakcie badań klinicznych z udziałem pacjentów, którzy otrzymywali rokuronium lub wekuronium, a którym podawano sugamadeks w standardowej zalecanej dawce w celu osiągnięcia blokady nerwowo-mięśniowej (N = 2022), zaobserwowano częstotliwość nawrotu blokady nerwowo-mięśniowej wynoszącą 0,20%, opartą na monitorowaniu nerwowo-mięśniowym lub dowodach klinicznych (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Dane z badań u zdrowych ochotników

W ramach randomizowanego, podwójnie ślepego badania przebadano częstość występowania podejrzanych reakcji nadwrażliwości na lek u zdrowych ochotników, którym podawano do 3 dawek placebo (N = 76), sugamadeksu 4 mg/kg (N = 151) lub sugamadeksu 16 mg/kg (N = 148). Podejrzane reakcje nadwrażliwości zostały zidentyfikowane przez komitet otrzymujący dane w formie ślepej. Liczba przypadków podejrzanych reakcji nadwrażliwości wynosiła odpowiednio 1,3%, 6,6% i 9,5% w grupie placebo, sugamadeksu 4 mg/kg i sugamadeksu 16 mg/kg. Nie odnotowano żadnych przypadków anafilaksji po podaniu placebo ani sugamadeksu 4 mg/kg. Zgłoszono jeden przypadek podejrzanej anafilaksji po podaniu pierwszej dawki sugamadeksu 16 mg/kg (częstość 0,7%). Nie stwierdzono dowodów na zwiększenie częstości ani nasilenia reakcji nadwrażliwości po ponownym podaniu sugamadeksu.

W poprzednim badaniu o podobnym schemacie zgłoszono 3 przypadki podejrzanej anafilaksji, wszystkie po podaniu sugamadeksu 16 mg/kg (częstość 2,0%).

W połączonej bazie danych fazy I częste (≥ 1/100 do < 1/10) lub bardzo częste (≥ 1/10) działania niepożądane, które występowały częściej u pacjentów otrzymujących sugamadeks niż w grupie placebo, obejmowały: dysgezję (10,1%), ból głowy (6,7%), nudności (5,6%), pokrzywkę (1,7%), świąd (1,7%), zawroty głowy (1,6%), wymioty (1,2%) i ból brzucha (1,0%).

Dodatkowe informacje dotyczące poszczególnych populacji

Pacjenci z chorobą płuc

W okresie po wprowadzeniu na rynek oraz podczas jednego celowego badania klinicznego z udziałem pacjentów z powikłaniami płucnymi w wywiadzie zgłoszono skurcz oskrzeli jako działanie niepożądane, które może być związane ze stosowaniem leku.

Lekarz przepisujący lek pacjentom z powikłaniami płucnymi w wywiadzie powinien mieć na uwadze możliwość wystąpienia skurczu oskrzeli.

Dzieci

W badaniach przeprowadzonych u dzieci w wieku od 2 do 17 lat profil bezpieczeństwa sugamadeksu (do 4 mg/kg) był ogólnie podobny do profilu obserwowanego u dorosłych.

Pacjenci z otyłością patologiczną

Zgodnie z danymi uzyskanymi w jednym specjalistycznym badaniu klinicznym z udziałem pacjentów z otyłością patologiczną profil bezpieczeństwa był zazwyczaj podobny do profilu u dorosłych pacjentów w badaniach fazy 1–3.

Pacjenci z ciężkimi chorobami układowymi

W trakcie badania u pacjentów, których stan oceniono jako klasa 3 lub 4 wg ASA (pacjenci z ciężką chorobą układową lub pacjenci z ciężką chorobą układową stanowiącą stałe zagrożenie życia), profil działań niepożądanych był zazwyczaj podobny do profilu u dorosłych pacjentów w badaniach fazy 1–3 (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne. Farmakodynamika”).

Zgłaszanie podejrzanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich ustawieni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, aby chronić przed światłem, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Nie zamrażać.

Po pierwszym otwarciu stabilność chemiczna i fizyczna roztworu była potwierdzona przez 48 godzin w temperaturze od 2 °C do 8 °C oraz przy 25 °C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia roztwór należy stosować natychmiastowo. Jeżeli roztwór nie jest stosowany od razu, odpowiedzialność za czas i warunki przechowywania podczas użytkowania spoczywa na użytkowniku – zazwyczaj czas przechowywania nie powinien przekraczać 24 godzin w temperaturze od 2 °C do 8 °C, chyba że rozcieńczanie roztworu odbywa się w kontrolowanych, rzeczywiście bezpylnych warunkach.

Niezgodność

Zgłoszono fizyczną niezgodność z werapamilem, ondansetronem i ranitydyną.

Bridex nie można mieszać z żadnymi lekami i roztworami, z wyjątkiem tych wskazanych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie. Po 2 ml w fiolce, po 5 fiol z folii termoformowanej, 2 opakowania w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę. Stosować wyłącznie w warunkach szpitalnych.

Producent. K. T. ROMPHARM COMPANY S.R.L.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

ul. Eroilor nr 1A, Otopeni, 075100, województwo Ilfov, Rumunia – budynek Rompharm 1 i Rompharm 2.