Brenam 500

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU BRENAM 500 (BRENUM 500)

Skład:

substancja czynna: meropenem;

1 fiolka zawiera meropenem trójwodny w przeliczeniu na meropenem 500 mg;

substancja pomocnicza: sodu węglan.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: kryształy lub proszek krystaliczny bezbarwny lub biały albo jasnożółty.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Karbapenemy. Kod ATC J01D H02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Meropenem wykazuje działanie bakteriobójcze poprzez hamowanie syntezy ścian komórkowych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę (PBP).

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwbakteryjnych z grupy β-laktamów, czas, w którym stężenia meropenemu przekraczały minimalne stężenie hamujące (MIC) (T>MIC), wykazuje silną korelację z efektywnością działania. W modelach przedklinicznych meropenem wykazał aktywność przy stężeniach w osoczu krwi przekraczających MIC dla mikroorganizmów wywołujących infekcję przez około 40% przedziału dawkowania. Cel tej wartości nie został potwierdzony klinicznie.

Odporność bakterii na meropenem może rozwijać się w wyniku:

• obniżenia przepuszczalności zewnętrznej błony bakterii Gram-ujemnych (związanej z obniżoną produkcją porynów);
• obniżenia powinowactwa do docelowych PBP;
• zwiększenia ekspresji składników pomp eflluksowych;
• produkcji β-laktamaz, które mogą hydrolizować karbapenemy.

W Unii Europejskiej odnotowano ogniska infekcji spowodowane bakteriami opornymi na karbapenemy.

Brak krzyżowej oporności między meropenemem a lekami należącymi do grup chinolonów, aminoglikozydów, makrolidów i tetracyklin w odniesieniu do docelowych mikroorganizmów. Jednak bakterie mogą wykazywać oporność na więcej niż jedną klasę leków przeciwbakteryjnych, jeśli mechanizm działania obejmuje nieprzenikalność błony komórkowej i/lub obecność pompy(-pomp) eflluksowej(-owych).

Granice wartości MIC ustalone podczas badań klinicznych przez Europejski Komitet ds. Oznaczania Wrażliwości na Leki Przeciwdrobnoustrojowe (EUCAST) podano poniżej.

1Ograniczenia меропенemu dla Streptococcus pneumoniae i Haemophilus influenzae w przypadku zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych wynoszą 0,25 mg/l (wrażliwe) i 1 mg/l (oporne).

2Odmiany mikroorganizmów o wartościach MIC wyższych niż granice S/R są bardzo rzadkie lub dotąd nie były zgłaszane. Badania identyfikacji i wrażliwości na antybiotyki dla każdego takiego izolatu należy powtórzyć i, jeśli wynik zostanie potwierdzony, izolat należy przesłać do laboratorium ekspertowego. Do czasu uzyskania danych na temat odpowiedzi klinicznej dla potwierdzonych izolatów o wartościach MIC wyższych niż obecne granice oporności (pogrubione kursywą), izolaty należy klasyfikować jako oporne.

3Wrażliwość stafilokoków na karbapenemy przewiduje się na podstawie danych wrażliwości na cefoksytynę.

4Ograniczenia odnoszą się wyłącznie do zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

5Ograniczenia niezależne od gatunku mikroorganizmów zostały określone głównie na podstawie danych PK/PD i nie zależą od rozkładu MIC poszczególnych gatunków. Przeznaczone są do stosowania w odniesieniu do gatunków nie wymienionych w tabeli i przypisach. Ograniczenia niezależne od gatunku oparte są na następujących dawkach: ograniczenia EUCAST stosuje się do меропenemu w dawce 1000 mg podawanego trzy razy dziennie dożylnie przez 30 minut jako najniższą dawkę. Rozważano dawki 2 g trzy razy dziennie w przypadku ciężkich infekcji oraz przy pośrednich/odpornych wartościach granicznych.

6Wrażliwość β-laktamowa grupy streptokoków A, B, C i G przewiduje się na podstawie wrażliwości na penicylinę.

«–» Badanie wrażliwości nie jest zalecane, ponieważ gatunek jest słabym celem dla zastosowania leku. Izolaty mogą być klasyfikowane jako oporne bez wcześniejszego testowania.

Rozprzestrzenienie nabytej oporności może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków, dlatego zaleca się uwzględnienie lokalnych informacji dotyczących oporności mikroorganizmów, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby, gdy poziom rozpowszechnienia oporności mikroorganizmów na poziomie lokalnym jest taki, że korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, budzi wątpliwości, należy skonsultować się z ekspertem.

Poniżej wymieniono patogenne mikroorganizmy na podstawie doświadczenia klinicznego i terapeutycznych protokołów leczenia chorób.

Zwykle wrażliwe gatunki

Gram-dodatnie tlenowe

Enterococcus faecalis7

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)8

Gatunki Staphylococcus (wrażliwe na metycylinę), w tym Staphylococcus epidermidis

Streptococcus agalactiae (grupa B)

Grupa Streptococcus milleri (S. anginosus, S. constellatus i S. intermedius)

Streptococcus pneumoniae

Streptococcus pyogenes (grupa A)

Gram-ujemne tlenowe

Citrobacter freundii

Citrobacter koseri

Enterobacter aerogenes

Enterobacter cloacae

Escherichia coli

Haemophilus influenzae

Klebsiella oxytoca

Klebsiella pneumoniae

Morganella morganii

Neisseria meningitidis

Proteus mirabilis

Proteus vulgaris

Serratia marcescens

Gram-dodatnie beztlenowce

Clostridium perfringens

Peptoniphilus asaccharolyticus

Gatunki Peptostreptococcus (w tym P. micros, P. anaerobius, P. magnus)

Gram-ujemne beztlenowce

Bacteroides caccae

Grupa Bacteroides fragilis

Prevotella bivia

Prevotella disiens

Gatunki, dla których nabyta oporność może stanowić problem

Gram-dodatnie tlenowe

Enterococcus faecium 7,9

Gram-ujemne tlenowe

Gatunki Acinetobacter

Burkholderia cepacia

Pseudomonas aeruginosa

Naturalnie oporne mikroorganizmy

Gram-ujemne tlenowe

Stenotrophomonas maltophilia

Gatunki Legionella

Inne mikroorganizmy

Chlamydophila pneumoniae

Chlamydophila psittaci

Coxiella burnetii

Mycoplasma pneumoniae

7Gatunki wykazujące naturalną pośrednią wrażliwość.

8Wszystkie metycylinoodporne stafilokoki są oporne na меропenem.

9Wskaźnik oporności > 50 % w jednym lub kilku krajach Unii Europejskiej.

Sap i melioidoza: stosowanie меропenemu u ludzi oparte jest na danych wrażliwości B. mallei i B. pseudomallei in vitro oraz na ograniczonych danych u ludzi. Lekarze powinni kierować się krajowymi i/lub międzynarodowymi dokumentami konsensusowymi dotyczącymi leczenia sapa i melioidozy.

Farmakokinetyka.

U zdrowych osób średni okres półtrwania w osoczu wynosi około 1 godziny; średni objętość rozkładu to około 0,25 l/kg (11-27 l); średni klirens wynosi 287 ml/min przy dawce leku 250 mg, z obniżeniem klirensu do 205 ml/min przy dawce 2 g. Po podaniu dawek 500 mg, 1000 mg i 2000 mg, podanych w formie infuzji przez 30 minut, średnie wartości maksymalnej stężenia (Cmax) wynoszą odpowiednio około 23, 49 i 115 μg/ml; odpowiednie wartości pola pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) wynoszą 39,3, 62,3 i 153 μg×godz/ml. Po infuzji przez 5 minut Cmax wynosi 52 i 112 μg/ml przy podaniu leku w dawkach 500 i 1000 mg odpowiednio. Po podawaniu wielu dawek leku co 8 godzin pacjentom z normalną czynnością nerek nie obserwowano akumulacji меропenemu.

W trakcie badania z udziałem 12 pacjentów, którym podawano меропenem w dawce 1000 mg co 8 godzin po zabiegu chirurgicznym z powodu infekcji wewnątrzbrzusznych, stwierdzono wartości Cmax i okresu półtrwania (t1/2) odpowiadające wartościom u zdrowych ludzi, ale z większym objętością rozkładu (27 l).

Rozkład

Średnia wartość wiązania меропenemu z białkami osocza wynosiła około 2% i nie zależała od stężenia leku. Po szybkim podaniu leku (5 minut lub mniej) farmakokinetyka jest dwueksponencjalna, ale jest to znacznie mniej widoczne po 30-minutowej infuzji. Stwierdzono, że меропenem dobrze przenika do niektórych płynów i tkanek organizmu, w tym do płuc, sekretu oskrzelowego, żółci, płynu mózgowo-rdzeniowego, tkanek narządów płciowych kobiety, skóry, faszczii, mięśni i egzudatów otrzewnowych.

Metabolizm

Merope­nem ulega metabolizmowi poprzez hydrolizę pierścienia β-laktamowego, tworząc mikrobiologicznie nieaktywny metabolit. In vitro меропenem wykazuje zmniejszoną podatność na hydrolizę przez dehydropeptydazę-I (DGP-I) człowieka w porównaniu z imipenemem, co oznacza, że nie ma potrzeby jednoczesnego stosowania inhibitora DGP-I.

Wydalanie

Merope­nem jest wydalany głównie w niezmienionej formie przez nerki. Około 70% (50-75%) dawki leku jest wydalane w niezmienionej formie w ciągu 12 godzin, dodatkowe 28% wydzielane jest w formie mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu, tylko około 2% dawki wydzielane jest z kałem. Pomiar klirensu nerkowego i efektu probenecydu wskazuje, że меропenem podlega zarówno filtracji, jak i sekrecji kanalikowej.

Niewydolność nerek

Zaburzenia czynności nerek powodują pojawienie się wysokich wartości AUC w osoczu i dłuższy okres półtrwania меропenemu. Obserwowano 2,4-krotne zwiększenie AUC u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny (KK) 33-74 ml/min), 5-krotne – u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (KK 4-23 ml/min) i 10-krotne – u pacjentów poddawanych hemodializie (KK <2 ml/min) w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami (KK >80 ml/min). Wartości AUC mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu z otwartym pierścieniem również znacznie wzrastały u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Korekta dawki leku jest zalecana pacjentom z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Merope­nem jest usuwany przez hemodializę z klirensiem około 4 razy wyższym podczas hemodializy niż u pacjentów z bezmoczem.

Niewydolność wątroby

Badania z udziałem pacjentów z alkoholowym marskością wątroby wskazują na brak wpływu choroby wątroby na farmakokinetykę меропenemu po podaniu powtarzanych dawek leku.

Pacjenci dorośli

Badania farmakokinetyczne z udziałem pacjentów nie wykazały istotnych różnic farmakokinetycznych w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami o podobnej czynności nerek. Model populacyjny opracowany na podstawie danych 79 pacjentów z infekcją wewnątrzbrzuszną lub zapaleniem płuc wykazał zależność głównego objętości od masy ciała, klirensu kreatyniny i wieku.

Dzieci

Badania farmakokinetyczne u niemowląt i dzieci z infekcją po podaniu leku w dawkach 10, 20 i 40 mg/kg wykazały wartości Cmax zbliżone do tych obserwowanych u dorosłych po podaniu leku w dawkach 500, 1000 i 2000 mg odpowiednio. W trakcie porównania stwierdzono charakterystyki farmakokinetyczne między dawkami leku i okresami półtrwania podobne do tych obserwowanych u dorosłych we wszystkich grupach, z wyjątkiem najmłodszych pacjentów (< 6 miesięcy t1/2 1,6 godziny). Średnie wartości klirensu меропenemu wynosiły 5,8 ml/min/kg (6-12 lat), 6,2 ml/min/kg (2-5 lat), 5,3 ml/min/kg (6-23 miesiące) i 4,3 ml/min/kg (2-5 miesięcy). Około 60% dawki wydalane jest z moczem w ciągu 12 godzin w formie меропenemu i dodatkowe 12% w formie metabolitu. Stężenie меропenemu w płynie mózgowo-rdzeniowym u dzieci z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych wynosi około 20% jednoczesnego stężenia leku w osoczu, choć występuje znaczna zmienność międzypacjentowa.

Farmakokinetyka меропenemu u noworodków poddawanych leczeniu antybakteryjnemu wykazała wyższy klirens u noworodków o większym wieku kalendarzowym lub wieku ciążowym, z ogólnym średnim t1/2 wynoszącym 2,9 godziny. Modelowanie metodą Monte Carlo z uwzględnieniem modelu populacyjnej PK wykazało, że przy schemacie dawkowania 20 mg/kg co 8 godzin osiągnięto T>MIC 60% w odniesieniu do P. aeruginosa u 95% noworodków przedwczesnych i u 91% urodzonych terminowo.

Pacjenci starsi

Badania farmakokinetyczne u zdrowych osób starszych (65-80 lat) wykazały zmniejszenie klirensu osocza, skorelowane z wiekiem związanym ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny, a także nieznaczne zmniejszenie klirensu pozanerkowego. Korekta dawki leku nie jest wymagana u pacjentów starszych, z wyjątkiem przypadków umiarkowanego i ciężkiego zaburzenia czynności nerek.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Lek jest wskazany w leczeniu następujących infekcji u dorosłych i dzieci w wieku od 3 miesięcy:

• zapalenia płuc, w tym pozaszpitalnego i szpitalnego;
• infekcji dróg oddechowych u chorych na mukowiscydozę;
• powikłanych infekcji dróg moczowych;
• powikłanych infekcji wewnątrzbrzusznych;
• infekcji pojawiających się w czasie porodu i infekcji poporodowych;
• powikłanych infekcji skóry i tkanek miękkich;
• ostrym bakteryjnym zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych.

Lek może być stosowany w leczeniu pacjentów z neutropenią i gorączką, gdy podejrzewa się, że jest ona spowodowana infekcją bakteryjną.

Leczenie pacjentów z bakteriemią, która jest związana lub może być związana z którąkolwiek z wyżej wymienionych infekcji.

Należy uwzględnić oficjalne rekomendacje dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych leku.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek inny lek przeciwbakteryjny z grupy karbapenemów.

Ciężka nadwrażliwość (np. reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne) na którykolwiek inny typ leku przeciwbakteryjnego z grupy β-laktamowych (np. penicylin lub cephalosporyn).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji leku z innymi lekami przeprowadzono wyłącznie w przypadku probeneklidu.

Probeneklid konkurować z meropenemem o aktywne wydalanie kanalikowe, co prowadzi do hamowania wydalania meropenemu przez nerki, w efekcie czego wydłuża się okres półtrwania i zwiększa stężenie meropenemu w osoczu. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu probeneklidu i meropenemu.

Potencjalny wpływ meropenemu na wiązanie z białkami innych leków lub metabolizm nie był badany. Jednakże, ponieważ wiązanie z białkami jest bardzo niewielkie, nie należy oczekiwać interakcji z innymi związkami na podstawie tego mechanizmu.

W przypadku jednoczesnego stosowania z karbapenemami zaobserwowano obniżenie stężenia kwasu walproinowego we krwi, które w ciągu 2 dni wynosiło około 60–100%. Ze względu na szybki początek działania i stopień obniżenia stężenia jednoczesne stosowanie kwasu walproinowego/walproinianu sodu/walpromidu i karbapenemów uznaje się za niemożliwe do skorygowania, dlatego należy unikać takiej interakcji (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Leki przeciwwągocowe doustne

Jednoczesne stosowanie antybiotyków z warfaryną może nasilać jej działanie przeciwzakrzepowe. Zarejestrowano wiele doniesień o nasileniu działania przeciwzakrzepowego leków przeciwwągocowych doustnych, w tym warfaryny, u pacjentów jednoczesnie przyjmujących leki przeciwbakteryjne. Ryzyko może się różnić w zależności od rodzaju podstawowej infekcji, wieku i ogólnego stanu pacjenta, przez co trudno ocenić udział leków przeciwbakteryjnych w zwiększeniu poziomu międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR). Zaleca się częste monitorowanie poziomu INR podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu antybiotyków z lekiem przeciwwągocowym doustnym.

Dzieci

Wszystkie badania dotyczące interakcji leków przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Przy wyborze meropenemu jako środka leczniczego należy wziąć pod uwagę stosowność zastosowania antybiotyku z grupy karbapenemów, biorąc pod uwagę takie czynniki jak ciężkość infekcji, rozpowszechnienie oporności na inne odpowiednie środki antybakteryjne oraz ryzyko wyboru leku wobec bakterii opornych na karbapenemy.

Oporność Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa oraz Acinetobacter

W Unii Europejskiej oporność na penemy Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa i Acinetobacter jest zróżnicowana. Przy przepisywaniu leku zaleca się uwzględnienie lokalnej oporności tych bakterii na penemy.

Reakcje nadwrażliwości

Tak jak w przypadku stosowania innych antybiotyków β-laktamowych, zgłaszano przypadki ciężkich, a czasem kończących się śmiercią, reakcji nadwrażliwości (patrz punkty „Przeciwwskazania” oraz „Działania niepożądane”).

Pacjenci, u których w wywiadzie stwierdzono przypadki nadwrażliwości na karbapenemy, penicyliny lub inne antybiotyki β-laktamowe, mogą również wykazywać nadwrażliwość na meropenem. Przed rozpoczęciem terapii meropenemem należy dokładnie wywiadować o wcześniejsze reakcje nadwrażliwości na antybiotyki β-laktamowe.

W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku i podjąć odpowiednie działania.

Zgłaszano ciężkie działania niepożądane ze strony skóry, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze zapalenie nabłonka, alergia lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS), zakaźne rumień wielopostaciowe oraz ostra ogólnoustrojowa pustulopatia egzantematyczna u pacjentów leczonych meropenemem (patrz punkt „Działania niepożądane”). W przypadku pojawienia się objawów i sygnałów wskazujących na te reakcje, należy natychmiast przerwać stosowanie meropenemu i rozważyć leczenie alternatywne.

Zapalenie okrężnicy związane ze stosowaniem antybiotyków

Podczas stosowania niemal wszystkich środków antybakteryjnych, w tym meropenemu, odnotowano przypadki zapalenia okrężnicy związanego ze stosowaniem antybiotyków oraz przypadki zapalenia okrężnicy pseudobłoniastego, których ciężkość może wahać się od łagodnej do zagrożonej życia. Dlatego ważne jest rozważenie możliwości takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zakończeniu stosowania meropenemu wystąpił biegunka (patrz punkt „Działania niepożądane”). Należy rozważyć przerwanie leczenia meropenemem oraz podjęcie leczenia specyficznego skierowanego przeciwko Clostridium difficile. Nie należy przepisywać leków hamujących perystaltykę jelit.

Drżenie mięśniowe

Podczas leczenia karbapenemami, w tym meropenemem, rzadko zgłaszano drgawki (patrz punkt „Działania niepożądane”).

Kontrola funkcji wątroby

Z uwagi na ryzyko wystąpienia toksyczności wątrobowej (zaburzenia funkcji wątroby z obturacyjnością i cytolizą) podczas leczenia meropenemem należy dokładnie kontrolować funkcje wątroby (patrz punkt „Działania niepożądane”).

Stosowanie leku u pacjentów z chorobami wątroby: podczas leczenia meropenemem u pacjentów z już istniejącymi chorobami wątroby należy dokładnie kontrolować funkcje wątroby. Korekty dawki leku nie trzeba wprowadzać (patrz punkt „Sposób stosowania i dawki”).

Sero-konwersja w teście Coombsa (prosta reakcja antyglobulinowa)

Leczenie meropenemem może prowadzić do pojawienia się dodatniego wyniku bezpośredniego/pośredniego testu Coombsa.

Jednoczesne stosowanie meropenemu i kwasu walproinowego/walproinianu sodu/walpromidu nie jest zalecane (patrz punkt „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Lek zawiera około 4,0 mEq sodu na 1 g dawki leku, co należy uwzględnić przy przepisywaniu leku pacjentom przestrzegającym diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak danych lub dane są ograniczone co do stosowania meropenemu u kobiet w ciąży.

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośrednich lub pośrednich efektów toksyczności rozrodczej. Jako środek ostrożności zaleca się unikanie stosowania meropenemu w czasie ciąży.

Karmienie piersią

Niewielka ilość meropenemu przechodzi do mleka matki. Meropenem można stosować w okresie laktacji tylko w przypadkach, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności, biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia bólu głowy, parestezji lub drgawek, o których zgłaszano w trakcie stosowania meropenemu.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie

Poniższe tabele zawierają ogólne zalecenia dotyczące dawkowania leku.

Dawka меропenemu i długość leczenia zależą od rodzaju patogenu, ciężkości choroby oraz odpowiedzi na leczenie.

Zastosowanie leku w dawce do 2 g trzy razy dziennie u dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg oraz w dawce do 40 mg/kg trzy razy dziennie u dzieci może być szczególnie wskazane w leczeniu niektórych rodzajów infekcji wywołanych mniej wrażliwymi gatunkami bakterii (np. rodzaje Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter) lub przy bardzo ciężkich infekcjach.

Należy przestrzegać dodatkowych zaleceń dotyczących dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek (patrz niżej).

Tabela 1. Zalecane dawki dla dorosłych oraz dzieci o masie ciała powyżej 50 kg

Lekarstwo stosuje się zazwyczaj w postaci wlewu dożylnego trwającego od 15 do 30 minut.

Dodatkowo dawki lekarstwa do 1 g można podawać w postaci dożylnego wstrzyknięcia bolusowego w ciągu około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa potwierdzające podawanie dorosłym lekarstwa w dawce 2 g w postaci dożylnego wstrzyknięcia bolusowego są ograniczone.

Zaburzenia funkcji nerek

Tabela 2. Zalecane dawki lekarstwa dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg, gdy klirens kreatyniny u pacjentów jest mniejszy niż 51 ml/min

Dane potwierdzające stosowanie dawek leku podanych w Tabeli 2, skorygowanych do dawki jednostkowej 2 g, są ograniczone.

Meropenem jest usuwany podczas hemodializy i hemofiltracji, dlatego niezbędną dawkę leku należy podawać po zakończeniu procedury hemodializy.

Nie ma zaleceń dotyczących ustalonej dawki leku dla pacjentów poddawanych dializie peritonealnej.

Zaburzenia funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki leku (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Dawkowanie u pacjentów w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku z prawidłową funkcją nerek lub z wartościami klirensu kreatyniny powyżej 50 ml/min nie jest wymagana korekta dawki.

Dzieci poniżej 3. miesiąca życia

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania meropenemu u dzieci poniżej 3. miesiąca życia, a optymalny schemat dawkowania nie został ustalony. Istnieją ograniczone dane farmakokinetyczne uzasadniające stosowanie dawki meropenemu 20 mg/kg co 8 godzin (patrz punkt „Farmakokinetyka”).

Tabela 3. Zalecane dawki leku dla dzieci w wieku od 3. miesiąca do 11. roku życia i o masie ciała poniżej 50 kg

Dzieci o masie ciała powyżej 50 kg

Należy stosować dawkę jak u dorosłych pacjentów.

Brak doświadczenia w stosowaniu leku u dzieci z zaburzeniami funkcji nerek.

Sposób stosowania

Lek stosuje się zazwyczaj w postaci dożylnej infuzji trwającej od 15 do 30 minut. Dodatkowo dawki meropenemu do 20 mg/kg mogą być podane w postaci dożylnej iniekcji bolusowej trwającej około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa potwierdzające podawanie dzieciom leku w dawce 40 mg/kg w postaci dożylnej iniekcji bolusowej są ograniczone.

Wykonywanie dożylnej iniekcji bolusowej

Roztwór do iniekcji bolusowej należy przygotować przez rozpuszczenie środka leczniczego w wodzie do wstrzykiwań w celu uzyskania stężenia 50 mg/ml.

Wykonywanie dożylnej infuzji

Roztwór do infuzji należy przygotować przez rozpuszczenie środka leczniczego w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wlewu lub w 5 % roztworze glukozy (dekstrozy) do wlewu w celu uzyskania stężenia 1–20 mg/ml.

Przygotowane roztwory należy stosować natychmiast.

Dzieci.

Lek można stosować dzieciom od 3. miesiąca życia.

Przedawkowanie.

Względne przedawkowanie jest możliwe u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, jeśli dawkę leku nie skorygowano zgodnie z opisem w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Ograniczone doświadczenie z postmarketingowego stosowania leku wskazuje, że jeśli po przedawkowaniu występują niepożądane reakcje, są one zgodne z profilem wymienionych działań niepożądanych opisanych w sekcji „Działania niepożądane”, zazwyczaj łagodnych objawów i ustępują po odstawieniu leku lub zmniejszeniu jego dawki. Należy rozważyć konieczność leczenia objawowego.

U osób z prawidłową funkcją nerek następuje szybkie wydalanie leku z organizmu drogą nerek.

Hemodializa usuwa meropenem i jego metabolity z organizmu.

Skutki uboczne

W trakcie przeglądu danych dotyczących wpływu leczenia meropenemem u 4872 spośród 5026 pacjentów najczęściej występującymi niepożądanymi reakcjami związanymi z zastosowaniem meropenemu były: biegunka (2,3%), wysypka (1,4%), nudności/wymioty (1,4%) oraz stan zapalny w miejscu wstrzyknięcia (1,1%). Najczęściej zgłaszanymi niepożądanymi zjawiskami związanymi z zastosowaniem meropenemu, dotyczącymi wyników badań laboratoryjnych, były trombocytoza (1,6%) oraz podwyższenie stężenia enzymów wątrobowych (1,5–4,3%).

W poniższej tabeli wszystkie skutki uboczne podano według klasyfikacji układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); nieczęsto (od ≥ 1/1000 do < 1/100); rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy częstości skutki uboczne wymieniono w kolejności zmniejszającego się nasilenia.

Infekcje i inwazje: nieczęsto – kandydoza jamy ustnej i pochwy.

Ze strony krwi i układu chłonnego: często – trombocytemia; nieczęsto – eozynofilia, trombocytopenia, leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna.

Ze strony układu odpornościowego: nieczęsto – obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktyczna (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Ze strony psychiki: rzadko – delirium.

Ze strony układu nerwowego: często – ból głowy; nieczęsto – parestezje; rzadko – drgawki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Ze strony przewodu pokarmowego: często – biegunka, wymioty, nudności, ból brzucha; nieczęsto – kolit spowodowany przez antybiotyki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: często – podwyższenie stężenia transaminaz, podwyższenie stężenia fosfatazy alkalicznej we krwi, podwyższenie stężenia dehydrogenazy mleczanowej we krwi; nieczęsto – podwyższenie stężenia bilirubiny we krwi.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: często – wysypka, świąd; nieczęsto – pokrzywka, toksyczne martwicze odłuszczenie nabłonka (TEN), zespół Stevensa-Johnsona, wielopostaciowa rumień; częstość nieznana – lekowe zapalenie z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespołu DRESS), ostrze ogólne egzantematyczne pęcherzykowe (AGEP) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Ze strony nerek i dróg moczowych: nieczęsto – podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi, podwyższenie stężenia mocznika we krwi.

Zaburzenia ogólne oraz stan w miejscu podania leku: często – stan zapalny, ból; nieczęsto – zapalenie żyły z zakrzepem (tromboflebita), ból w miejscu wstrzyknięcia.

Nie ma danych wskazujących na zwiększone ryzyko wystąpienia skutków ubocznych u dzieci na podstawie ograniczonej liczby dostępnych danych. Wszystkie zgłoszone doniesienia odpowiadały reakcjom niepożądanym obserwowanym u dorosłych pacjentów.

Zgłaszanie podejrzewanych skutków ubocznych

Zgłaszanie podejrzewanych skutków ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z lekiem. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane skutki uboczne zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać we wkładzie pierwotnym w temperaturze nie wyższej niż 30 °C. Nie zamrażać odtworzonego roztworu. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Każdy fiolka przeznaczona jest tylko do jednorazowego użycia.

Podczas przygotowywania roztworu i jego stosowania należy stosować standardowe metody pracy aseptycznej.

Roztwór należy wstrząsnąć przed użyciem.

Nie wykorzystany produkt lub odpady należy utylizować zgodnie z lokalnymi wymaganiami.

Niezgodność.

Nie należy mieszać ani dodawać leku do innych leków.

Lek przeznaczony do doładowania dożylnego (bolusowego) należy odtwarzać w wodzie do wstrzykiwań.

Meropenem w fiolkach przeznaczonych do dożylnej infuzji można bezpośrednio odtwarzać w 0,9% roztworze chlorku sodu lub 5% roztworze glukozy do wlewów.

Opakowanie. Po 1 fiolce w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Brooks Laboratories Limited.

Miejsce położenia producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Unit-II, Village Manglaj, Naresar Road, Off NH-8, Taluka-Karjan, Vadodara, Gujarat, 391210, Indie.