Bonviva®

INSTRUKCJA stosowania leku Bonviva® (Bonviva®)

Skład:

substancja czynna: kwas ibandronowy;

1 tabletka powlekana zawiera 150 mg kwasu ibandronowego w postaci monohydratu sodowego ibandronianu 168,75 mg;

substancje pomocnicze: powidon K25; laktoza jednowodna; celuloza mikrokryształowa; krosppowidon; kwas stearynowy 95; krzemionka dwutlenek koloidalny bezwodny; powłoka filmowa: hydroksypropylometyloceluloza, dwutlenek tytanu (E 171), talk, makrogol 6000.

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Podstawowe właściwości fizykochemiczne: tabletki w kształcie owalnym, od białego do prawie białego koloru, z oznaczeniem BNVA u góry i 150 u dołu.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w leczeniu chorób kości. Leki wpływające na strukturę i mineralizację kości. Bisfosfoniany. Kwas ibandronowy.

Kod ATC M05BA06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Kwas ibandronowy – wysokoaktywny zawierający azot bisfosfonian, który działa selektywnie na tkankę kostną i specyficznie hamuje aktywność osteoklastów, nie wywierając bezpośredniego wpływu na formowanie tkanki kostnej. Lek nie wpływa na uzupełnianie puli osteoklastów. U kobiet w okresie menopauzy kwas ibandronowy obniża zwiększony tempo odnowy tkanki kostnej do poziomu sprzed menopauzy, co prowadzi do postępującego wzrostu masy kostnej i zmniejszenia częstości złamań.

Skutki farmakodynamiczne

Działanie farmakodynamiczne kwasu ibandronowego polega na hamowaniu resorpcji kostnej. In vivo kwas ibandronowy zapobiega destrukcji kości spowodowanej eksperymentalnie blokadą czynności gruczołów płciowych, retinoidami, guzami oraz ekstraktami guzów. U młodych (szybko rosnących) szczurów obserwowano również resorpcję kości, co prowadziło do zwiększenia normalnej masy kostnej w porównaniu z zwierzętami, które nie otrzymywały leczenia.

Modele zwierzęce potwierdzają, że kwas ibandronowy jest silnym inhibitorem aktywności osteoklastów. U rosnących szczurów nie stwierdzono zaburzeń mineralizacji nawet przy dawkach przekraczających ponad 5 000 razy dawkę stosowaną w leczeniu osteoporozy.

Długotrwałe codzienne stosowanie oraz okresowe stosowanie (w długich odstępach) przez dłuższy czas u szczurów, psów i małp wiązało się z tworzeniem się nowej tkanki kostnej o normalnej jakości, z zachowaną lub zwiększoną wytrzymałością mechaniczną, nawet przy zastosowaniu w zakresie toksycznym.

Skuteczność codziennego i okresowego podawania kwasu ibandronowego w odstępach 9–10 tygodni została potwierdzona w badaniu klinicznym (MF 4411) z udziałem ludzi, w którym kwas ibandronowy wykazał skuteczność w zapobieganiu powstawaniu złamań.

W modelach zwierzęcych kwas ibandronowy powoduje zmiany biochemiczne świadczące o zależnym od dawki hamowaniu resorpcji tkanki kostnej, w tym obniżenie poziomu biochemicznych markerów degradacji kolagenu kostnego w moczu (takich jak deoksyprydynolina i skrośnie wiązany N-telopeptyd kolagenu typu I).

W badaniu bioekwiwalentności fazy I z udziałem 72 kobiet w okresie postmenopauzalnym pacjentki przyjmowały doustnie lek Bonviva® 150 mg co 28 dni (łącznie 4 dawki). W tym badaniu stwierdzono, że zmniejszenie stężenia skrośnie wiązanego C-telopeptydu kolagenu typu I (CTX) w osoczu obserwowano już w ciągu pierwszych 24 godzin po podaniu pierwszej dawki (średnio o 28%), a średnie maksymalne zmniejszenie stężenia (o 69%) zaobserwowano po 6 dniach. Po podaniu trzeciej i czwartej dawki średnie maksymalne zmniejszenie stężenia po 6 dniach po każdej dawce wynosiło 74%, a po 28 dniach od podania czwartej dawki średnie zmniejszenie stężenia wynosiło 56%. Po zaprzestaniu dalszego przyjmowania leku ustaje zmniejszanie stężenia biochemicznych markerów resorpcji kostnej.

Farmakokinetyka.

Pierwotne farmakologiczne działanie kwasu ibandronowego na kości nie ma bezpośredniego związku z rzeczywistymi stężeniami kwasu ibandronowego w osoczu krwi, co wykazano w różnych badaniach na zwierzętach i ludziach.

Wchłanianie.

Po doustnym przyjęciu kwas ibandronowy szybko wchłania się w górnych odcinkach przewodu pokarmowego. Stężenie w osoczu krwi rośnie proporcjonalnie do wzrostu dawki do 50 mg przy podawaniu doustnym i znacznie bardziej – przy dalszym zwiększaniu dawki. Maksymalne stężenie w osoczu krwi osiągane jest w ciągu 30 minut – 2 godzin (średnio 1 godzina) po podaniu na czczo, absolutna biodostępność wynosi około 0,6%. Wchłanianie pogarsza się przy jednoczesnym przyjmowaniu z pożywieniem lub napojami (z wyjątkiem zwykłej wody). Biodostępność zmniejsza się o około 90% przy spożyciu typowego śniadania w porównaniu z biodostępnością po przyjęciu leku na czczo. Nie obserwuje się istotnego zmniejszenia biodostępności, jeśli kwas ibandronowy przyjmuje się 60 minut przed pierwszym posiłkiem. Przy spożyciu pożywienia lub napojów mniej niż 60 minut po przyjęciu kwasu ibandronowego biodostępność i przyrost mineralnej gęstości tkanki kostnej zmniejszają się.

Rozkład.

Po pierwszym rozprzestrzenieniu ogólnoustrojowym kwas ibandronowy szybko wiąże się z tkanką kostną lub jest wydzielany z moczem. U człowieka pozorny końcowy objętość rozkładu wynosi co najmniej 90 l, a około 40–50% ilości leku krążącego we krwi przenika do tkanki kostnej i gromadzi się w niej. Z białkami osocza wiąże się około 85–87% (określono in vitro przy zastosowaniu kwasu ibandronowego w stężeniach terapeutycznych), zatem ze względu na wypieranie istnieje niski potencjał interakcji z innymi lekami.

Metabolizm.

Nie ma dowodów na metabolizm kwasu ibandronowego u zwierząt ani u człowieka.

Wydalanie.

Kwas ibandronowy jest eliminowany z krwiobiegu poprzez wchłanianie do kości (około 40–50% u kobiet w okresie postmenopauzalnym), reszta jest wydalana w niezmienionej formie z moczem. Część kwasu ibandronowego, która nie została wchłonięta, wydala się nienaruszona z kałem.

Zakres pozornego okresu półtrwania jest szeroki i waha się w granicach 10–72 godzin. Ponieważ obliczone wartości zależą w dużej mierze od długości badania, zastosowanej dawki i czułości metody analitycznej, końcowy okres półtrwania jest prawdopodobnie znacznie dłuższy, podobnie jak w przypadku innych bisfosfonianów. Początkowe stężenia leku w osoczu krwi szybko spadają i osiągają 10% maksymalnej wartości odpowiednio w ciągu 3 godzin i 8 godzin po podaniu dożylnym lub doustnym.

Ogólny klirens kwasu ibandronowego jest niski i średnio wynosi 84–160 ml/min. Klirens nerkowy (około 60 ml/min u zdrowych kobiet w okresie postmenopauzalnym) stanowi 50–60% ogólnego klirensu i zależy od klirensu kreatyniny. Różnica między pozornym ogólnym a nerkowym klirensie odzwierciedla wchłanianie leku przez tkankę kostną.

Drogi sekrecji prawdopodobnie nie obejmują znanych kwasowych i zasadowych systemów transportu zaangażowanych w wydalenie innych substancji czynnych. Ponadto kwas ibandronowy nie hamuje głównych izoenzymów P450 w wątrobie człowieka i nie indukuje układu cytochromu P450 u szczurów.

Farmakokinetyka w przypadkach szczególnych.

Płeć.

Biodostępność i parametry farmakokinetyczne kwasu ibandronowego są podobne u mężczyzn i kobiet.

Rasa.

Brak danych na temat klinicznie istotnych różnic międzypochodzeniowych u pacjentów mongolskiego i europejskiego pochodzenia dotyczących rozkładu kwasu ibandronowego. Dane dotyczące pacjentów czarnoskórych są niewystarczające.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Klirens nerkowy kwasu ibandronowego u pacjentów z różnymi stopniami niewydolności nerek zależy liniowo od klirensu kreatyniny. U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≥ 30 ml/min) nie należy korygować dawki leku, jak wykazano w badaniu BM 16549, w którym większość pacjentów miała łagodną lub umiarkowaną niewydolność nerek.

U osób z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min), które otrzymywały kwas ibandronowy doustnie w dawce 10 mg przez 21 dni, stężenie we krwi było 2–3 razy wyższe niż u osób z prawidłową funkcją nerek, a ogólny klirens kwasu ibandronowego wynosił 44 ml/min. Po wstrzyknięciu dożylnym 0,5 mg kwasu ibandronowego ogólny, nerkowy i nienerkowy klirens zmniejszyły się odpowiednio o 67%, 77% i 50% u osób z ciężką niewydolnością nerek, jednak nie zaobserwowano pogorszenia tolerancji leku w wyniku wzrostu ekspozycji. Ze względu na ograniczone doświadczenia kliniczne stosowania leku Bonviva® nie zaleca się go pacjentom z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne wskazania”). Farmakokinetykę kwasu ibandronowego u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym oceniano tylko u niewielkiej liczby pacjentów poddawanych hemodializie; farmakokinetyka kwasu ibandronowego u pacjentów nie poddawanych dializie jest nieznana. Ze względu na ograniczone dane kwasu ibandronowego nie należy stosować pacjentom z niewydolnością nerek w stadium końcowym.

Pacjenci z niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Brak danych dotyczących farmakokinetyki kwasu ibandronowego u pacjentów z niewydolnością wątroby. Wątroba nie bierze znaczącego udziału w klirensie kwasu ibandronowego, który nie ulega metabolizmowi, a wydzielany jest z moczem i przez wchłanianie do tkanki kostnej. Dlatego u pacjentów z niewydolnością wątroby nie jest wymagana korekta dawki leku.

Pacjenci w wieku podeszłym (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”).

W analizie wieloczynnikowej stwierdzono, że badane parametry farmakokinetyczne nie zależą od wieku. Ponieważ funkcja nerek zmniejsza się z wiekiem, jest to jedyny czynnik, który należy wziąć pod uwagę (patrz sekcja „Pacjenci z niewydolnością nerek”).

Dzieci (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Brak danych dotyczących stosowania leku Bonviva® u dzieci.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie osteoporozy u kobiet w okresie menopauzy z podwyższonym ryzykiem złamania. Wykazano obniżenie ryzyka złamań kręgów, skuteczność w zapobieganiu złamaniom szyjki kości udowej nie została ustalona.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na kwas ibandronowy lub na którykolwiek inny składnik leku (patrz sekcja „Skład”).

Hipokalcemia.

Choroby przełyku powodujące opóźnione opróżnianie przełyku, np. zwężenie, achalazja.

Niezdolność do pozostawania w pozycji pionowej (w pozycji stojącej lub siedzącej) przez co najmniej 60 minut.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje leku z pożywieniem

Biodostępność kwasu ibandronowego po podaniu doustnym ogólnie zmniejsza się w obecności pokarmu. W szczególności produkty spożywcze zawierające wapń, w tym mleko, oraz inne kationy wielowartościowe (aluminium, magnez, żelazo) mogą zaburzać wchłanianie leku Bonviva®, co jest zgodne z wynikami uzyskanymi w badaniach na zwierzętach. Dlatego lek Bonviva® należy przyjmować po nocnym głodówce (co najmniej 6 godzin) i kontynuować post przez 1 godzinę po przyjęciu leku Bonviva**®** (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Interakcje z innymi lekami

Interakcje metaboliczne nie są uważane za prawdopodobne, ponieważ kwas ibandronowy nie hamuje głównych izoenzymów CYP450 w wątrobie człowieka i nie indukuje układu cytochromu P450 w wątrobie szczurów (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Kwas ibandronowy wydzielany jest z moczem i nie ulega biotransformacji.

Leki (dodatki) zawierające wapń, leki przeciwwtrętne i niektóre inne leki doustne zawierające kationy wielowartościowe

Leki (dodatki) zawierające wapń, leki przeciwwtrętne oraz niektóre inne leki doustne zawierające kationy wielowartościowe (aluminium, magnez, żelazo) mogą zaburzać wchłanianie leku Bonviva**®. Dlatego pacjenci nie powinni przyjmować innych leków doustnych co najmniej 6 godzin przed przyjęciem leku Bonviva®** i przez 1 godzinę po jego przyjęciu.

Kwas acetylosalicylowy i leki przeciwwzapalne niesteroidowe (NLPZ)

Ponieważ kwas acetylosalicylowy, leki przeciwwzapalne niesteroidowe (NLPZ) oraz bisfosfoniany mogą powodować podrażnienie przewodu pokarmowego, należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu NLPZ z lekiem Bonviva**®** (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Blokery H2 i inhibitory pompy protonowej

W badaniu BM16549 z udziałem ponad 1500 pacjentów porównywano schematy dawkowania kwasu ibandronowego (codziennie i raz na miesiąc); w tym czasie 14 % pacjentów i 18 % pacjentów otrzymywało odpowiednio blokery receptora H2 lub inhibitory pompy protonowej po upływie jednego i dwóch lat. Częstość zaburzeń ze strony górnych odcinków przewodu pokarmowego u pacjentów przyjmujących lek Bonviva**®** w dawce 150 mg raz na miesiąc była taka sama jak u pacjentów przyjmujących 2,5 mg kwasu ibandronowego codziennie.

W badaniu z udziałem zdrowych ochotników (mężczyzn) i kobiet w okresie menopauzy, podanie wewnątrzżylne rydynidyny zwiększało biodostępność kwasu ibandronowego o około 20 %, najprawdopodobniej na skutek obniżenia kwasowości soku żołądkowego. Jednakże ponieważ wzrost ten mieści się w granicach norm biodostępności kwasu ibandronowego, nie jest wymagana korekta dawki leku Bonviva**®** przy jednoczesnym stosowaniu blokerów receptora H2 lub innych leków zwiększających pH soku żołądkowego.

Szczególne środki ostrożności.

Hipopokalcemia

Przed rozpoczęciem leczenia lekiem Bonviva® należy skorygować hipokalcemię. Wszystkie inne zaburzenia metabolizmu tkanki kostnej oraz metabolizmu mineralnego należy również odpowiednio leczyć. Należy zapewnić odpowiednią podaż wapnia i witaminy D, ponieważ jest to ważne dla wszystkich pacjentów.

Irrytacja przewodu pokarmowego

Bisfosfoniany stosowane doustnie mogą powodować miejscowe podrażnienie błony śluzowej górnych odcinków przewodu pokarmowego.

Ze względu na możliwe skutki uboczne oraz możliwość nasilenia choroby podstawowej należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku Bonviva® u pacjentów z aktywnymi chorobami górnych odcinków przewodu pokarmowego (przełyk Barretta, dysfagia, inne choroby przełyku, zapalenie żołądka, zapalenie dwunastnicy lub wrzody).

Podczas stosowania bisfosfonianów doustnie zgłaszano przypadki skutków ubocznych takich jak zapalenie przełyku, wrzody przełyku, erozje przełyku, które w niektórych przypadkach były ciężkie i wymagały hospitalizacji, rzadko z krwawieniem lub z dalszym rozwojem zwężenia lub perforacji przełyku. Ryzyko wystąpienia ciężkich skutków ubocznych ze strony przełyku jest większe u pacjentów, którzy nie przestrzegają zaleceń dotyczących dawkowania i/lub kontynuują przyjmowanie bisfosfonianów doustnie po wystąpieniu objawów wskazujących na podrażnienie przełyku. Dlatego pacjenci powinni zwracać szczególną uwagę na przestrzeganie zaleceń dotyczących dawkowania (patrz dział „Sposób stosowania i dawki”).

Lekarze powinni zwracać uwagę na objawy wskazujące na możliwą reakcję ze strony przełyku oraz informować pacjentów o konieczności zaprzestania przyjmowania leku Bonviva® i skontaktowania się z lekarzem w przypadku wystąpienia dysfagii, bólu podczas połykania, bólu za mostkiem, nadżerania lub nasilenia nadżerania. Chociaż w kontrolowanych badaniach klinicznych nie obserwowano zwiększenia ryzyka, w okresie po wprowadzeniu na rynek leków bisfosfonianowych doustnie zgłaszano przypadki wrzodów żołądka i dwunastnicy. Niektóre z nich były ciężkie i powodowały powikłania.

Ze względu na to, że niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID) i bisfosfoniany mogą powodować podrażnienie przewodu pokarmowego, należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu NSAID i leku Bonviva®.

Nekroza żuchwy

Nekroza żuchwy była bardzo rzadko obserwowana podczas stosowania po rejestracji u pacjentów leczonych lekiem Bonviva® z powodu osteoporozy (patrz dział „Skutki uboczne”).

Rozpoczęcie leczenia lub ponownego cyklu leczenia należy odłożyć u pacjentów z niezagojonymi otwartymi uszkodzeniami tkanek miękkich jamy ustnej.

Przed rozpoczęciem leczenia lekiem Bonviva® pacjentom z towarzyszącymi czynnikami ryzyka zaleca się wykonanie badania stomatologicznego z odpowiednimi zabiegami zapobiegawczymi oraz indywidualną oceną stosunku korzyści do ryzyka.

Oceniając ryzyko wystąpienia martwicy żuchwy, należy wziąć pod uwagę następujące czynniki ryzyka:

• Aktywność leku hamującego resorpcję kości (ryzyko jest większe przy stosowaniu związków o wysokiej aktywności), sposób podania (ryzyko jest większe przy podaniu dożylnej) oraz dawkę kumulatywną terapii hamującej resorpcję kości.
• Nowotwory złośliwe, współistniejące stany patologiczne (w szczególności anemia, zaburzenia krzepnięcia, infekcja), palenie tytoniu.
• Współistniejące leczenie: kortykosteroidy, chemioterapia, inhibitory angiogenezy, radioterapia obszaru głowy i szyi.
• Niewłaściwa higiena jamy ustnej, choroby przyzębia, źle dopasowane protezy zębowe, choroby zębów w wywiadzie, inwazyjne zabiegi stomatologiczne, np. ekstrakcja zębów.

Podczas leczenia lekiem Bonviva® wszyscy pacjenci powinni przestrzegać odpowiedniej higieny jamy ustnej, regularnie poddawać się badaniom stomatologicznym i natychmiast zgłaszać wszelkie objawy ze strony jamy ustnej, takie jak ruchomość zębów, ból lub obrzęk, niezagojające się owrzodzenia lub wydzieliny. Podczas leczenia inwazyjne zabiegi stomatologiczne powinny być wykonywane tylko po dokładnym rozważeniu: należy je unikać podczas i bezpośrednio po stosowaniu leku Bonviva®.

Zespół lekarzy i stomatologa lub chirurga szczękowo-twarzowego doświadczonych w leczeniu martwicy żuchwy powinien opracować plan postępowania u pacjentów, u których rozwinęła się martwica żuchwy. Należy rozważyć możliwość tymczasowego przerwania leczenia lekiem Bonviva® do czasu poprawy stanu i zmniejszenia współistniejących czynników ryzyka.

Nekroza zewnętrznego kanału słuchowego

Podczas stosowania bisfosfonianów zgłaszano przypadki martwicy zewnętrznego kanału słuchowego, głównie w związku z długotrwałym leczeniem. Do czynników ryzyka wystąpienia martwicy zewnętrznego kanału słuchowego należą stosowanie steroidów i chemioterapii oraz/lub lokalne czynniki ryzyka, takie jak infekcja lub uraz. Należy brać pod uwagę możliwość wystąpienia martwicy zewnętrznego kanału słuchowego u pacjentów przyjmujących bisfosfoniany, u których występują objawy ze strony ucha, w tym przewlekłe infekcje ucha.

Atypowe złamania kości udowej

Atypowe złamania podtrocanowe i dystalne kości udowej obserwowano podczas leczenia bisfosfonianami, przede wszystkim u pacjentów otrzymujących długotrwałe leczenie osteoporozy. Te złamania poprzeczne lub krótkie ukośne mogą wystąpić w dowolnym miejscu wzdłuż kości udowej: od nieco poniżej małego trzonu kości udowej do nieco powyżej guzowatości nadkłykciowej. Złamania te występują po minimalnym urazie lub bez urazu, a niektórzy pacjenci odczuwają ból w okolicy uda lub pachwinowy ból, często związany z charakterystycznymi cechami złamania stresowego, przez kilka tygodni do kilku miesięcy przed przełamaniem się kości udowej. Złamania są często obustronne, dlatego należy również zbadać drugie udo u pacjentów leczonych bisfosfonianami, u których wystąpiło złamanie dystalne kości udowej. Zgłaszano również przypadki złego gojenia się tych złamań. Do czasu zakończenia oceny stanu pacjenta z uwzględnieniem indywidualnej oceny korzyści i ryzyka, należy rozważyć możliwość zaprzestania stosowania bisfosfonianów u pacjentów z podejrzeniem atypowych złamań kości udowej.

Podczas leczenia bisfosfonianami pacjentom należy zalecać zgłaszanie bólu w okolicy uda, stawu biodrowo-krzyżowego lub bólu pachwinowego; wszyscy pacjenci z takimi objawami powinni zostać przebadani pod kątem niepełnego złamania kości udowej.

Niewydolność nerek

Ze względu na ograniczone doświadczenie kliniczne lek Bonviva® nie jest zalecany pacjentom z klirem kreatyniny poniżej 30 ml/min (patrz dział „Farmakokinetyka”).

Nietolerancja galaktozy

Lek zawiera laktozę. Pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktozy Lapp, lub z malabsorpcją glukozy-galaktozy nie powinno się podawać tego leku.

Utylizacja nieużywanego leku i leku z przeterminowanym terminem ważności. Należy zminimalizować wprowadzanie leku do środowiska zewnętrznego. Leku nie należy wyrzucać do kanalizacji ani do odpadów domowych. Do utylizacji należy wykorzystać tzw. „system zbierania odpadów”, jeśli taki jest dostępny.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Lek Bonviva® jest wskazany wyłącznie dla kobiet w okresie popomenopauzalnym. Leku nie należy stosować kobietom w wieku rozrodczym.

Brak odpowiednich danych dotyczących stosowania kwasu ibandronowego u ciężarnych kobiet. W badaniach na szczurach zaobserwowano pewną toksyczność rozrodczą. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Leku Bonviva® nie należy stosować w czasie ciąży.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy kwas ibandronowy przenika do mleka matki. Badania na karmiących szczurach wykazały obecność niskich stężeń kwasu ibandronowego w mleku po wstrzyknięciu dożylnym. Leku Bonviva® nie należy stosować w czasie karmienia piersią.

Plodność

Brak danych dotyczących wpływu kwasu ibandronowego na człowieka. W badaniach rozrodczych na szczurach kwas ibandronowy obniżał płodność po podaniu doustnym. W badaniach na szczurach kwas ibandronowy obniżał płodność po podaniu dożylnej w wysokich dawkach dziennych.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi innych urządzeń.

Ze względu na charakterystykę farmakodynamiczną, profil farmakokinetyczny oraz zgłoszone skutki uboczne oczekuje się, że Bonviva® nie wpływa lub ma nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi innych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

W leczeniu osteoporozy zalecana dawka leku Bonviva® to 1 tabletka 150 mg 1 raz miesięcznie doustnie. Tabletki należy przyjmować w ten sam dzień każdego miesiąca.

Lek Bonviva® należy przyjmować po nocnym postzie (co najmniej 6 godzin) i 60 minut przed pierwszym posiłkiem lub spożyciem płynów (z wyjątkiem wody) w ciągu dnia (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”) lub innych doustnych leków lub suplementów (w tym wapnia).

Pacjenta należy poinformować, że w przypadku pominięcia miesięcznej dawki leku, należy natychmiast, gdy tylko o niej pamięta, przyjąć następnego ranka 1 tabletę 150 mg leku Bonviva®, o ile dzień przyjęcia następnej zaplanowanej dawki nie wypada w ciągu najbliższych 7 dni. Kolejne dawki leku należy przyjmować w wcześniej ustalony dzień miesiąca. Jeżeli dzień przyjęcia następnej zaplanowanej dawki wypada w ciągu najbliższych 7 dni, należy pominąć przyjęcie dawki i przyjąć następną dawkę w zaplanowany dzień miesiąca, kontynuując przyjmowanie 1 tabletki miesięcznie w wcześniej ustalony dzień miesiąca. Nie należy przyjmować 2 tabletek w ciągu jednego tygodnia.

Pacjentom należy zalecić stosowanie suplementów wapnia i/lub witaminy D, jeśli ich spożycie z pożywieniem jest niewystarczające (patrz sekcje „Szczególne wskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Optymalna długość leczenia osteoporozy bisfosfonianami nie została ustalona. Konieczność kontynuacji leczenia należy okresowo przeglądać u każdego pacjenta indywidualnie, biorąc pod uwagę korzyści i potencjalne ryzyko stosowania leku Bonviva®, w szczególności po 5 lub więcej latach stosowania leku.

Grupy specjalne pacjentów.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Z uwagi na ograniczone doświadczenie kliniczne lek Bonviva® nie jest zalecany pacjentom, u których klirens kreatyniny jest niższy niż 30 ml/min (patrz sekcje „Szczególne wskazania”, „Farmakokinetyka”).

Nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością nerek, gdy klirens kreatyniny wynosi lub przekracza 30 ml/min.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Nie jest wymagana korekta dawki (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci w wieku podeszłym (> 65 lat)

Nie jest wymagana korekta dawki (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Dzieci

Nie ma odpowiedniego doświadczenia w stosowaniu leku Bonviva® u dzieci poniżej 18. roku życia. Stosowanie leku Bonviva® u dzieci poniżej 18. roku życia nie było badane (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Farmakokinetyka”).

Sposób stosowania

• Tabletki należy połykać w całości i zapijać jednym szklanką zwykłej wody (180–240 ml), siedząc lub stojąc w pozycji pionowej. Nie należy stosować wody o wysokiej zawartości wapnia. Jeśli istnieją obawy co do potencjalnie wysokich stężeń wapnia w wodzie pitnej (twarda woda), zaleca się spożywanie wody butelkowanej o niskiej zawartości substancji mineralnych.
• Pacjenci nie powinni leżeć przez 60 minut po przyjęciu leku Bonviva®.
• Lek Bonviva® należy zapijać wyłącznie zwykłej wodą.
• Pacjenci nie powinni żuć ani ssać tabletki ze względu na możliwość powstania owrzodzeń błony śluzowej gardła i jamy ustnej.

Dzieci.

Nie ma doświadczenia w stosowaniu leku Bonviva® u dzieci poniżej 18. roku życia. Stosowanie leku Bonviva® u dzieci poniżej 18. roku życia nie było badane (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Farmakokinetyka”).

Przedawkowanie.

Nie ma specyficznej informacji dotyczącej leczenia przedawkowania lekiem Bonviva®.

Jednakże, biorąc pod uwagę istniejącą wiedzę o bisfosfonianach, przy doustnym przedawkowaniu może wystąpić rozwój działań niepożądanych ze strony górnych odcinków przewodu pokarmowego (takich jak zaburzenia żołądka, dyspepsja, zapalenie przełyku, zapalenie żołądka, wrzody) lub hipokalcemia. W celu związywania leku Bonviva® należy podać mleko lub środki przeciwwskazowe, a wszelkie działania niepożądane należy leczyć objawowo. Ze względu na ryzyko podrażnienia przełyku nie należy wywoływać wymiotów. Pacjenci powinni pozostawać w pozycji pionowej.

Efekty uboczne.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Najpoważniejszymi zgłaszanymi reakcjami niepożądanymi są reakcja anafilaktyczna/szok, nietypowe złamania kości udowej, martwica kości żuchwy, podrażnienia przewodu pokarmowego, zapalenie oka (patrz „Opis poszczególnych reakcji niepożądanych” oraz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Najczęstsze zgłaszane reakcje niepożądane to artralgia i objawy grypopodobne. Objawy te były zwykle związane z pierwszą dawką, krótkotrwałe, łagodne lub umiarkowanej ciężkości i zazwyczaj ustępowały po kontynuacji leczenia, nie wymagając interwencji lekowej (patrz „Opis poszczególnych reakcji niepożądanych”).

Poniżej przedstawiono pełną listę znanych reakcji niepożądanych.

Bezpieczeństwo leczenia kwasem ibandronowym w dawce 2,5 mg doustnie raz dziennie badano u 1251 pacjentów uczestniczących w 4 badaniach klinicznych kontrolowanych placebo, z czego większość uczestniczyła w trzyletnim badaniu podstawowym MF 4411.

W dwuletnim badaniu u kobiet w okresie postmenopauzalnym z osteoporozą (VM 16549) ogólny profil bezpieczeństwa był podobny dla leku Bonviva® w dawce 150 mg raz miesięcznie oraz dla kwasu ibandronowego w dawce 2,5 mg doustnie codziennie. Łączna liczba pacjentek, u których odnotowano reakcje niepożądane, wynosiła odpowiednio 22,7% i 25% po 1 i 2 latach leczenia lekiem Bonviva® 150 mg raz miesięcznie. Większość reakcji niepożądanych nie prowadziła do przerwania leczenia.

Reakcje niepożądane podano poniżej zgodnie z terminologią MedDRA (Medical Dictionary for Regulatory Activities) według klas narządów i kategorii częstości. Reakcje niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania jako bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100), rzadko występujące (≥ 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko ( < 1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie reakcje niepożądane wymieniono według malejącego stopnia ciężkości.

Reakcje niepożądane zgłaszane podczas badań faz III VM16549 i MF4411 u kobiet w okresie postmenopauzalnym, które przyjmowały lek Bonviva® w dawce 150 mg raz miesięcznie lub kwas ibandronowy w dawce 2,5 mg doustnie codziennie, oraz podczas stosowania po wprowadzeniu na rynek.

Zaburzenia układu odpornościowego: rzadko – nasilenie astmy oskrzelowej; rzadko występujące – reakcje nadwrażliwości; bardzo rzadko – reakcja anafilaktyczna/szok*†.

Zaburzenia układu nerwowego: często – ból głowy; rzadko – zawroty głowy.

Zaburzenia oczu: rzadko występujące – zapalenie oka*†.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: często – zapalenie przełyku, zapalenie żołądka, choroba refluksowa przełyku, dyspepsja, biegunka, ból brzucha, nudności; rzadko – zapalenie przełyku, w tym z owrzodzeniem przełyku lub zwężeniami i dysfagią, wymioty, wzdęcia; rzadko występujące – zapalenie dwunastnicy.

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych: często – wysypka; rzadko występujące – obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, pokrzywka; bardzo rzadko – zespół Stevensa-Johnsona†, rumień wielopostaciowy†, zapalenie skóry pęcherzowe†.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: często – artralgia, mialgia, ból mięśniowo-szkieletowy, skurcze mięśni, sztywność mięśniowo-szkieletowa; rzadko – ból pleców; rzadko występujące – nietypowe złamania podtroczkowe i dystalne kości udowej†; bardzo rzadko – martwica kości żuchwy*†, martwica kości przewodu słuchowego zewnętrznego (reakcja niepożądana charakterystyczna dla bisfosfonianów jako klasy leków)†.

Zaburzenia ogólne i stan w miejscu podania: często – choroba grypopodobna*; rzadko – osłabienie.

*Patrz poniżej.

†Zgłoszone podczas stosowania po wprowadzeniu na rynek.

Opis poszczególnych reakcji niepożądanych

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego

Pacjenci z wywiadem chorób przewodu pokarmowego, w tym pacjenci z wrzodem peptycznym bez niedawnych krwawień lub hospitalizacji oraz pacjenci z dyspepsją lub refluksiem kontrolowanym lekami, byli włączani do badań z leczeniem raz miesięcznie. U tych pacjentów nie zaobserwowano różnic w częstości występowania niepożądanych zdarzeń ze strony górnych odcinków przewodu pokarmowego przy stosowaniu leku Bonviva® w dawce 150 mg raz miesięcznie w porównaniu z dawką 2,5 mg/dobę.

Choroba grypopodobna

Choroba grypopodobna obejmowała objawy takie jak objawy ostrej fazy, mialgia, artralgia, gorączka, dreszcze, zmęczenie, nudności, utrata apetytu oraz ból kości.

Martwica kości żuchwy

Zgłoszono przypadki martwicy kości żuchwy, głównie u pacjentów z nowotworami złośliwymi, którzy otrzymywali leczenie lekami hamującymi resorpcję kości, w tym kwasem ibandronowym (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Zgłoszono przypadki martwicy kości żuchwy podczas stosowania po wprowadzeniu na rynek kwasu ibandronowego.

Zapalenie oka

Podczas stosowania kwasu ibandronowego zgłaszano zapalne zaburzenia oka: zapalenie tuniczek oka (uveitis), zapalenie nadtwardówki (episkleryt), zapalenienie twardówki (scleritis). W niektórych przypadkach te zapalne zaburzenia ustępowały dopiero po odstawieniu kwasu ibandronowego.

Reakcja anafilaktyczna/szok

U pacjentów otrzymujących leczenie kwasem ibandronowym dożylnie zgłaszano przypadki reakcji anafilaktycznej/szoku, w tym zakończone śmiertelnie.

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych po dopuszczeniu leku do obrotu jest ważne. Pozwala to na kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych proszone są o zgłaszanie wszelkich podejrzewanych reakcji niepożądanych poprzez krajowy system farmakologii.

Okres ważności.

5 lat.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Opakowanie.

Tabletki powlekane, 150 mg. Po 1 lub po 3 tabletki w blistrze.

Po 1 blisterze w tekturowym pudełku.

Kategoria dystrybucji.

Na receptę.

Producent.

F. Hoffmann-La Roche Ltd.

Welwyn PLS.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Grenzacherstrasse 124, 4070 Bazylea, Szwajcaria.

Sovereign House, Miles Gray Road, Basildon, SS14 3FR, Wielka Brytania.