INSTRUKCJA dot. stosowania leku Bondronat®

Skład:

substancja czynna: kwas ibandronowy;

1 tabletka powlekana zawiera 50 mg kwasu ibandronowego w postaci 56,25 mg monohydratu ibandronianu sodu;

substancje pomocnicze: powidon K25; laktoza, monohydrat; celuloza mikrokryształowa; crospowidon; kwas stearynowy 95; dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny;

warstwa powlekająca: Opadry 00A28646 (hipomeloza, dwutlenek tytanu (E171), talk), makrogol 6000.

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki długawe, białe lub prawie białe, powlekane, z jednej strony oznaczone żłobieniem L2, z drugiej IT.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki wpływające na strukturę i mineralizację kości. Bisfosfoniany. Kwas ibandronowy.

Kod ATC M05BA06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Kwas ibandronowy – bisfosfonian działający specyficznie na tkankę kostną. Wywiera działanie selektywne na tkankę kostną dzięki wysokiej powinności do mineralnych składników kości. Hamuje aktywność osteoklastów, choć dokładny mechanizm działania nie jest jeszcze znany.

In vivo kwas ibandronowy zapobiega destrukcji kostnej wywołanej eksperymentalnie indukowanym blokowaniem funkcji gruczołów płciowych, retinoidami, guzami oraz ekstraktami guzowymi. Hamowanie endogennej resorpcji kości zostało również udokumentowane w badaniach kinetycznych z wykorzystaniem 45Ca – poprzez wydzielanie radioaktywnego tetracykliny wcześniej wprowadzonego do tkanki kostnej.

Kwas ibandronowy nie wpływa na mineralizację kości przy dawkach znacznie przekraczających dawki farmakologicznie skuteczne.

Resorpcja tkanki kostnej w przebiegu choroby nowotworowej charakteryzuje się nadmierną resorpcją tkanki kostnej, która nie jest zrównoważona odpowiednim powstawaniem nowej tkanki kostnej. Kwas ibandronowy selektywnie hamuje aktywność osteoklastów, zmniejszając resorpcję kostną i tym samym ograniczając powikłania kostne związane z chorobą nowotworową.

W badaniach klinicznych u pacjentów z rakiem piersi i przerzutami do kości wykazano zależne od dawki działanie hamujące osteolizę tkanki kostnej, oceniane za pomocą markerów resorpcji kości, oraz zależny od dawki wpływ na uszkodzenia szkieletu.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Po doustnym podaniu kwas ibandronowy szybko wchłania się w górnych odcinkach przewodu pokarmowego. Czas osiągnięcia maksymalnej stężenia we krwi wynosi 0,5–2 godziny (mediana – 1 godzina) po podaniu na czczo, absolutna biodostępność wynosi około 0,6%. Wchłanianie pogarsza się przy jednoczesnym przyjmowaniu z posiłkiem lub napojem (z wyjątkiem zwykłej wody). Biodostępność zmniejsza się o około 90% przy podaniu po typowym śniadaniu w porównaniu z biodostępnością po podaniu na czczo. Przyjmowanie kwasu ibandronowego 30 minut przed posiłkiem zmniejsza biodostępność o około 30%. Przyjmowanie kwasu ibandronowego 60 minut przed posiłkiem nie powoduje istotnego zmniejszenia biodostępności.

Biodostępność zmniejsza się o około 75% po podaniu tabletek Bondronat® 2 godziny po standardowym posiłku. Z tego powodu tabletki Bondronat® należy przyjmować rano (po co najmniej 6 godzinach bez przyjmowania pokarmu) i pozostawać na czczo przez co najmniej 30 minut po przyjęciu leku Bondronat® (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Rozkład.

Po wstępnym narażeniu systemowym kwas ibandronowy szybko wiąże się z tkanką kostną lub jest wydalany z moczem. U człowieka pozorny objętość rozkładu wynosi co najmniej 90 l, a około 40–50% ilości leku krążącego we krwi przenika do tkanki kostnej i gromadzi się w niej. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 87% przy zastosowaniu w stężeniach terapeutycznych, dlatego potencjał interakcji z innymi lekami wynikający z wypierania jest niski.

Metabolizm.

Brak danych dotyczących metabolizmu kwasu ibandronowego u zwierząt i człowieka.

Wydalanie.

Część kwasu ibandronowego, która została wchłonięta, opuszcza krążenie ogólnoustrojowe poprzez wchłanianie przez tkankę kostną (około 40–50%), reszta jest wydalana w niezmienionej postaci przez nerki. Część kwasu ibandronowego, która nie została wchłonięta, wydalana jest niezmieniona z kałem. Zakres pozornego okresu półwylu trwania jest szeroki i zależy od zastosowanej dawki oraz czułości metody analitycznej, jednak pozorny okres końcowy półwylu trwania waha się w granicach 10–60 godzin. Początkowe stężenia leku we krwi szybko spadają i osiągają 10% wartości szczytowej odpowiednio w ciągu 3 godzin i 8 godzin po podaniu dożylnym lub doustnym.

Całkowity klirens kwasu ibandronowego jest niski i średnio wynosi 84–160 ml/min. Klirens nerkowy (około 60 ml/min u zdrowych kobiet w okresie pomenopauzalnym) stanowi 50–60% całkowitego klirensu i zależy od klirensu kreatyniny. Różnica między pozornym całkowitym a nerkowym klirensie odzwierciedla wchłanianie leku przez tkankę kostną.

Drogi sekrecji nie wydają się obejmować znanych kwasowych i zasadowych układów transportowych zaangażowanych w wydzielanie innych substancji czynnych. Ponadto kwas ibandronowy nie hamuje głównych izoenzymów wątrobowych P450 u człowieka i nie indukuje układu cytochromu P450 u szczurów.

Farmakokinetyka w przypadkach szczególnych.

Płeć.

Biodostępność oraz parametry farmakokinetyczne kwasu ibandronowego nie zależą od płci.

Rasa.

Brak danych dotyczących klinicznie istotnych różnic międzypochodzeniowych między pacjentami rasy mongolskiej i europejskiej w zakresie rozkładu kwasu ibandronowego. Dane dotyczące pacjentów rasy negroidzkiej są niewystarczające.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Klirens nerkowy kwasu ibandronowego u pacjentów z różnym stopniem niewydolności nerek jest związany z klirensiem kreatyniny. U osób z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≤30 ml/min), które otrzymywały kwas ibandronowy doustnie w dawce 10 mg przez 21 dni, stężenie we krwi było 2–3 razy wyższe niż u osób z prawidłową funkcją nerek (klirens kreatyniny ≥80 ml/min). Całkowity klirens kwasu ibandronowego był zmniejszony do 44 ml/min u osób z ciężką niewydolnością nerek w porównaniu z 129 ml/min u osób z prawidłową funkcją nerek. U pacjentów z łagodną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≥50 i <80 ml/min) nie ma potrzeby korygowania dawki leku. U osób z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≥30 i <50 ml/min) oraz z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) zaleca się korektę dawki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Pacjenci z niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Brak danych dotyczących farmakokinetyki kwasu ibandronowego u pacjentów z niewydolnością wątroby. Wątroba nie odgrywa istotnej roli w klirensie kwasu ibandronowego, który nie jest metabolizowany, a wydalany jest przez nerki oraz drogą wchłaniania przez tkankę kostną. W związku z tym u pacjentów z niewydolnością wątroby nie ma potrzeby korygowania dawki leku. Ponieważ wiązanie kwasu ibandronowego w stężeniach terapeutycznych z białkami osocza krwi jest nieznaczne (około 87%), mało prawdopodobne jest, aby hipoproteinemie występujące przy ciężkich chorobach wątroby prowadziły do klinicznie istotnego wzrostu stężenia leku wolnego.

Wiek starszy (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Zbadane parametry farmakokinetyczne nie zależą od wieku. Ponieważ funkcja nerek zmniejsza się z wiekiem, jest to jedyny czynnik, który należy wziąć pod uwagę (patrz sekcja „Pacjenci z niewydolnością nerek”).

Dzieci (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Brak danych dotyczących stosowania leku Bondronat® u dzieci w wieku do 18 lat.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Profilaktyka powikłań kostnych (złamań patologicznych, uszkodzeń tkanki kostnej wymagających leczenia promieniowaniem lub chirurgicznego) u pacjentek z rakiem piersi i przerzutami do tkanki kostnej.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na kwas ibandronowy lub na którykolwiek inny składnik leku (patrz dział „Skład”). Hipokalcemia. Choroby przełyku z opóźnionym opróżnianiem, np. zaciekanie, achalazja. Niemożność utrzymania pozycji pionowej (stojącej lub siedzącej) przez co najmniej 60 minut.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcja leku z pożywieniem

Produkty zawierające wapń, w tym mleko, oraz inne kationy wielowartościowe (aluminium, magnez, żelazo) mogą zaburzać wchłanianie leku Bondronat®. Dlatego należy spożywać te produkty, w tym suplementy diety, co najmniej 30 minut po przyjęciu doustnym leku Bondronat®.

Biologiczna dostępność zmniejszała się o około 75% po podaniu leku Bondronat®, tabletek, 2 godziny po standardowym posiłku. Dlatego lek Bondronat® należy przyjmować rano (po co najmniej 6 godzinach bez przyjmowania pokarmu) i kontynuować post przez 30 minut po przyjęciu leku Bondronat® (patrz dział „Sposób stosowania i dawki”).

Interakcje z innymi lekami

Interakcje metaboliczne są mało prawdopodobne, ponieważ kwas ibandronowy nie hamuje głównych izoenzymów cytochromu P450 w wątrobie człowieka i nie indukuje układu cytochromu P450 w wątrobie szczurów (patrz dział „Farmakokinetyka”). Kwas ibandronowy wydalany jest z moczem i nie ulega biotransformacji.

Antagonisty H2 i inne leki podnoszące pH żołądka

W badaniu z udziałem zdrowych ochotników (mężczyzn) i kobiet w okresie popomenopauzalnym, ranitydyna podana dożylnie zwiększała biologiczną dostępność kwasu ibandronowego o około 20% (co mieści się w granicach normalnej zmienności biologicznej dostępności kwasu ibandronowego), najprawdopodobniej z powodu zmniejszenia kwasowości soku żołądkowego. Jednakże nie jest wymagana korekta dawki leku Bondronat® przy jednoczesnym stosowaniu antagonistów H2 lub innych leków zwiększających poziom kwasowości soku żołądkowego.

Kwas acetylosalicylowy i niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ)

Ze względu na to, że kwas acetylosalicylowy, NLPZ oraz bisfosfoniany mogą powodować podrażnienie przewodu pokarmowego, należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu NLPZ z lekiem Bondronat® (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Aminoglikozydy

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu bisfosfonianów z aminoglikozydami, ponieważ oba związki mogą przez dłuższy czas obniżać poziom wapnia w osoczu. Przy jednoczesnym stosowaniu tych leków należy również zwrócić uwagę na hipomagnezemię.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Pacjenci z zaburzeniami metabolizmu kostnego i mineralnego

Przed rozpoczęciem leczenia lekiem Bondronat® należy skorygować hipokalcemię oraz inne zaburzenia metabolizmu tkanki kostnej i mineralnego przemiany materii. Pacjenci powinni przyjmować odpowiednią ilość wapnia i witaminy D. Jeżeli pacjent nie otrzymuje wystarczającej ilości wapnia i/lub witaminy D z pożywienia, należy uzupełnić je dodatkowo w postaci suplementów diety.

Irrytacja przewodu pokarmowego

Bisfosfoniany do stosowania doustnego mogą powodować miejscowe podrażnienie błony śluzowej górnych odcinków przewodu pokarmowego. Z uwagi na możliwe skutki uboczne i możliwość nasilenia choroby podstawowej, należy zachować ostrożność podczas stosowania leku Bondronat® u pacjentów z aktywnymi chorobami górnych odcinków przewodu pokarmowego (przełyk Barretta, dysfagia, inne choroby przełyku, zapalenie żołądka, zapalenie dwunastnicy, owrzodzenie).

Podczas stosowania bisfosfonianów doustnych zgłaszano przypadki skutków ubocznych takich jak zapalenie przełyku, owrzodzenie przełyku, erozje przełyku, które w niektórych przypadkach były ciężkie i wymagały hospitalizacji, rzadko – z krwawieniem lub z późniejszym rozwojem zwężenia lub perforacji. Ryzyko wystąpienia ciężkich skutków ubocznych ze strony przełyku jest większe u pacjentów, którzy nie przestrzegają zaleceń dotyczących dawkowania i/lub u osób, które kontynuują przyjmowanie bisfosfonianów doustnie po wystąpieniu objawów świadczących o podrażnieniu przełyku. Dlatego pacjenci powinni ściśle przestrzegać zaleceń dotyczących dawkowania (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Lekarze powinni zwracać uwagę na wszelkie objawy i znaki wskazujące na możliwą reakcję ze strony przełyku, jego podrażnienie oraz informować pacjentów o konieczności zaprzestania przyjmowania leku Bondronat® i skontaktowania się z lekarzem w przypadku wystąpienia dysfagii, bólu podczas połykania, bólu za mostkiem, uczucia palenia lub nasilenia uczucia palenia.

Chociaż w kontrolowanych badaniach klinicznych nie zaobserwowano zwiększenia ryzyka, podczas stosowania po wprowadzeniu na rynek bisfosfonianów doustnych zgłaszano przypadki owrzodzenia żołądka i dwunastnicy. Niektóre z nich były ciężkie i z powikłaniami.

Kwas acetylosalicylowy i niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID)

Ponieważ kwas acetylosalicylowy, NSAID i bisfosfoniany mogą powodować podrażnienie przewodu pokarmowego, należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu tych leków z lekiem Bondronat®.

Nekroza kości żuchwy

O nekrozie kości żuchwy (ONKŻ) zgłaszano bardzo rzadko podczas stosowania po wprowadzeniu na rynek pacjentom otrzymującym Bondronat® z powodów onkologicznych (patrz sekcja „Skutki uboczne”).

Rozpoczęcie leczenia lub nowego cyklu leczenia należy odłożyć u pacjentów z niezagojonymi otwartymi uszkodzeniami tkanek miękkich w jamie ustnej.

Pacjentom z towarzyszącymi czynnikami ryzyka przed rozpoczęciem leczenia lekiem Bondronat® zaleca się wykonanie badania stomatologicznego z odpowiednim zabiegiem zapobiegawczym oraz indywidualną oceną stosunku korzyści do ryzyka.

Przy ocenie ryzyka wystąpienia nekrozy kości żuchwy u pacjenta należy wziąć pod uwagę następujące czynniki ryzyka:

aktywność leku hamującego resorpcję kostną (ryzyko wyższe dla związków o wysokiej aktywności), sposób podania (ryzyko wyższe przy podawaniu pozajelitowym) oraz dawka kumulacyjna terapii hamującej resorpcję kostną;
nowotwory złośliwe, towarzyszące stany patologiczne (w szczególności anemia, zaburzenia krzepnięcia, infekcja), palenie tytoniu;
towarzyszące leczenie: kortykosteroidy, chemioterapia, inhibitory angiogenezy, radioterapia obszaru głowy i szyi;
niewłaściwa higiena jamy ustnej, choroby przyzębia, źle dopasowane protezy zębowe, choroby zębów w wywiadzie, inwazyjne zabiegi stomatologiczne, np. ekstrakcja zębów.

W trakcie leczenia lekiem Bondronat® wszystkim pacjentom zaleca się przestrzeganie odpowiedniej higieny jamy ustnej, regularne wizyty u stomatologa oraz natychmiastowe zgłaszanie wszelkich objawów ze strony jamy ustnej, takich jak ruchomość zębów, ból, obrzęk, niezagojające się owrzodzenia lub wydzielina. W okresie leczenia zabiegi stomatologiczne inwazyjne powinny być wykonywane wyłącznie po dokładnej analizie i należy ich unikać w najbliższym czasie po zastosowaniu leku Bondronat®.

Plan postępowania z pacjentami, u których rozwinęła się nekroza kości żuchwy, powinien być opracowany we współpracy lekarza ze stomatologiem lub chirurgiem szczękowo-twarzowym doświadczonym w leczeniu nekrozy kości żuchwy. Należy rozważyć możliwość tymczasowego przerwania leczenia lekiem Bondronat® do czasu poprawy stanu zdrowia i, jeśli to możliwe, do zmniejszenia współistniejących czynników ryzyka.

Nekroza kości przewodu słuchowego zewnętrznego

Podczas stosowania bisfosfonianów zgłaszano przypadki nekrozy kości przewodu słuchowego zewnętrznego, głównie w związku z długotrwałym leczeniem. Do możliwych czynników ryzyka nekrozy kości przewodu słuchowego zewnętrznego należą stosowanie sterydowych hormonów i chemioterapii oraz/lub lokalne czynniki ryzyka, takie jak infekcja lub uraz. Należy brać pod uwagę możliwość wystąpienia nekrozy kości przewodu słuchowego zewnętrznego u pacjentów przyjmujących bisfosfoniany, u których występują objawy ze strony ucha, w tym przewlekłe infekcje ucha.

Atypowe złamania kości udowej

Atypowe złamania podpaszczyste i dystalne kości udowej obserwowano podczas leczenia bisfosfonianami, przede wszystkim u pacjentów otrzymujących długotrwałe leczenie z powodu osteoporozy. Te złamania poprzeczne lub ukośne mogą występować w dowolnym miejscu wzdłuż kości udowej – od nieco poniżej małego trzonu kości udowej do nieco powyżej nadkłykcia. Powstają one po minimalnym urazie lub bez urazu, a niektórzy pacjenci odczuwają ból w okolicy uda lub pachwinowy, często skojarzony z charakterystycznymi cechami złamania stresowego, przez kilka tygodni do kilku miesięcy przed zaistnieniem pełnego złamania kości udowej. Złamania są często dwustronne, dlatego należy również przebadać drugie udo u pacjentów przyjmujących bisfosfoniany, u których wystąpiło złamanie dystalne kości udowej. Zgłaszano również przypadki złego gojenia się tych złamań.

Należy rozważyć możliwość zaprzestania stosowania bisfosfonianów u pacjentów z podejrzeniem atypowych złamań kości udowej przed ukończeniem oceny stanu pacjenta, biorąc pod uwagę indywidualną ocenę korzyści i ryzyka.

Podczas leczenia bisfosfonianami pacjentom należy zalecać zgłaszanie bólu w okolicy uda, stawu biodrowego lub bólu pachwinowego; wszyscy pacjenci z takimi objawami powinni zostać przebadani pod kątem niepełnego złamania kości udowej.

Niewydolność nerek

W badaniach klinicznych nie stwierdzono zaburzeń funkcji nerek podczas długotrwałego leczenia lekiem Bondronat®. Jednak podczas leczenia lekiem Bondronat®, zgodnie z oceną kliniczną każdego pacjenta, zaleca się kontrolę funkcji nerek oraz stężenia wapnia, fosforu i magnezu w surowicy krwi.

Rzadkie dziedziczne zaburzenia

Lek zawiera laktozę. Pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktozy Lapp lub zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, nie należy podawać tego leku.

Pacjenci z nadwrażliwością na inne bisfosfoniany

Należy zachować ostrożność wobec pacjentów z nadwrażliwością na inne bisfosfoniany.

Unieszkodliwienie nieużywanego leku oraz leku z przeterminowanym okresem ważności: należy zminimalizować wprowadzanie leku do środowiska zewnętrznego. Leku nie należy wyrzucać do kanalizacji ani do śmieci domowych. Do unieszkodliwienia należy wykorzystać tzw. „system zbierania odpadów”, jeśli taki istnieje.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Nie ma wystarczających danych dotyczących stosowania kwasu ibandronowego u kobiet w ciąży. W badaniach na szczurach zaobserwowano toksyczność reprodukcyjną. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Lek Bondronat® nie powinien być stosowany w czasie ciąży.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy kwas ibandronowy przenika do mleka matki. Badania na ssących szczurach wykazały obecność niskich stężeń kwasu ibandronowego w mleku po podaniu dożylnym. Lek Bondronat® nie powinien być stosowany w czasie karmienia piersią.

Plodność

Brak danych dotyczących wpływu kwasu ibandronowego na człowieka. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach, po podaniu doustnym i dożylnym w wysokich dawkach dobowych, kwas ibandronowy obniżał płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Ze względu na charakterystykę profilu farmakodynamicznego i farmakokinetycznego oraz zgłoszone skutki uboczne, oczekuje się, że lek Bondronat® nie będzie miał lub będzie miał nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki

Leczenie lekiem Bondronat® powinien przepisać wyłącznie lekarz mający doświadczenie w leczeniu nowotworów złośliwych.

Dawkowanie

Zaleca się stosowanie 1 tabletki (50 mg) 1 raz dziennie.

Tabletki należy przyjmować doustnie rano (po co najmniej 6 godzinach od ostatniego posiłku) i przed pierwszym spożyciem pokarmu lub płynów w tym dniu. Należy również unikać przyjmowania innych leków oraz suplementów diety (w tym wapnia) przed zażyciem tabletek Bondronat®. Należy również powstrzymać się od spożycia pokarmu co najmniej przez 30 minut po przyjęciu tabletek Bondronat®. Wodę zwykłą można spożywać w dowolnym czasie podczas leczenia lekiem Bondronat® (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami oraz inne formy interakcji”). Nie należy spożywać wody o wysokiej zawartości wapnia. Jeśli istnieje obawa co do potencjalnie wysokiego poziomu wapnia w wodzie pitnej (twarda woda), zaleca się spożywanie wody butelkowanej o niskiej zawartości substancji mineralnych.

Tabletki należy połykać w całości, nie żuć ani nie rozdrabniać, popijając szklanką zwykłej wody (180–240 ml), w pozycji pionowej (siedząc lub stojąc).

Pacjenci nie powinni leżeć przez 60 minut po przyjęciu leku Bondronat®.

Nie należy żuć, rozsyciać ani rozdrabniać tabletek ze względu na możliwość powstawania owrzodzeń błony śluzowej gardła i jamy ustnej.

Tabletki Bondronat® należy popijać wyłącznie zwykłą wodą.

Specjalne zalecenia dotyczące dawkowania

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Nie jest wymagana korekta dawki (patrz sekcja „Farmakokinetyka w szczególnych przypadkach”).

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z łagodnym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny ≥50 ml i <80 ml/min) nie należy korygować dawki leku.

U pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny ≥30 i <50 ml/min) zaleca się zmniejszenie dawki do 1 tabletki 50 mg co drugi dzień (patrz sekcja „Farmakokinetyka w szczególnych przypadkach”).

U pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) zalecana dawka wynosi 1 tabletka 50 mg 1 raz w tygodniu.

Pacjenci w wieku podeszłym

Nie jest wymagana korekta dawki u osób w wieku podeszłym (patrz sekcja „Farmakokinetyka w szczególnych przypadkach”).

Dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność leku Bondronat® nie zostały ustalone u dzieci w wieku do 18 roku życia. Brak danych (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Farmakokinetyka w szczególnych przypadkach”).

Przedawkowanie

Nie ma specyficznych informacji dotyczących leczenia przedawkowania leku Bondronat®. Jednak przy przedawkowaniu doustnym może dojść do wystąpienia reakcji ze strony przewodu pokarmowego, takich jak zaburzenia żołądkowe, nadkwasota, zapalenie przełyku, zapalenie żołądka lub wrzód. W celu związywania leku Bondronat® należy podać mleko lub leki przeciwwskazowe. Ze względu na ryzyko podrażnienia przełyku nie należy wywoływać wymiotów. Pacjenci powinni pozostawać w pozycji pionowej.

Działania niepożądane.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Najpoważniejszymi działaniami niepożądanymi, o których zgłaszano, są reakcja anafilaktyczna/szok, nietypowe złamania kości udowej, martwica kości żuchwy, podrażnienia przewodu pokarmowego, zapalenie oka (patrz „Opis poszczególnych działań niepożądanych” oraz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”). Najczęściej obserwowano obniżenie stężenia wapnia w surowicy poniżej normy (hipokalcemia) podczas leczenia. Następnym pod względem częstości działaniem niepożądanych była dyspepsja.

Poniżej wymieniono działania niepożądane obserwowane w dwóch badaniach klinicznych fazy III (profilaktyka uszkodzeń kostnych u pacjentów z rakiem piersi i przerzutami do kości: 286 pacjentów leczonych doustnie Bondronat® w dawce 50 mg), a także te, które zaobserwowano podczas stosowania pozarejestrowego.

Działania niepożądane podano poniżej zgodnie z terminologią Medycznego Słownika do działalności regulacyjnej MedDRA według klas układów narządów i kategorii częstości. Według częstości występowania działania niepożądane podzielono na następujące grupy: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), rzadko (≥1/1000 do <1/100), rzadko występujące (≥1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko występujące (<1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie działania niepożądane wymieniono w kolejności malejącej według nasilenia.

Zaburzenia układu krwi i układu limfatycznego: rzadko – anemia.

Zaburzenia układu odpornościowego: bardzo rzadko – nadwrażliwość†, skurcz oskrzeli†, obrzęk naczynioruchowy†, reakcja anafilaktyczna/szok**†; częstość nieznana – nasilenie astmy.

Zaburzenia przemiany materii i zaburzenia metaboliczne: często – hipokalcemia**.

Zaburzenia układu nerwowego: rzadko – parestezja (zaburzenia smaku).

Zaburzenia narządu wzroku: rzadko występujące – zapalenie oka†**.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: często – zapalenie przełyku, ból brzucha, dyspepsja, nudności; rzadko – krwawienie, owrzodzenie dwunastnicy, zapalenie żołądka, dysfagia, suchość w ustach.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: rzadko – świąd; bardzo rzadko – zespół Stevensa-Johnsona†, erytema wielopostaciowe†, odmiana pęcherzowa zapalenia skóry†.

Zaburzenia układu ruchu i tkanki łącznej: rzadko występujące – nietypowe podtrocanowe i dystalne złamania kości udowej†; bardzo rzadko występujące – martwica kości żuchwy†**. Martwica kości przewodu słuchowego zewnętrznego (działanie niepożądane charakterystyczne dla klasu bisfosfonianów)†

Zaburzenia układu moczowego: rzadko – azotemia (uremia).

Zaburzenia ogólne i stan w miejscu podania: często – osłabienie; rzadko – ból w klatce piersiowej, zespół grypopodobny, niedowaga, bóle.

Badania: rzadko – wzrost stężenia hormonu parathormonu w surowicy.

** Szczegółowe informacje patrz niżej.

† Wykryto podczas stosowania pozarejestrowego.

Opis poszczególnych działań niepożądanych.

Hipokalcemia

Obniżenie wydzielania wapnia przez nerki może towarzyszyć spadek stężenia fosforanów w surowicy, który nie wymaga leczenia. Stężenie wapnia w surowicy może obniżyć się do poziomu hipokalcemii.

Martwica kości żuchwy

Zgłaszano przypadki martwicy kości żuchwy, głównie u pacjentów z nowotworami złośliwymi, którzy otrzymywali leczenie lekami hamującymi resorpcję kostną, w tym kwasem ibandronowym (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”). Zgłaszano przypadki martwicy kości żuchwy podczas stosowania pozarejestrowego kwasu ibandronowego.

Zapalenie oka

Podczas stosowania kwasu ibandronowego zgłaszano zapalne zaburzenia oka, takie jak zapalenie tunicy naczyniowej oka (uveitis), episkleryt oraz zapalenie twardówki. W niektórych przypadkach te zapalne zaburzenia ustępowały dopiero po odstawieniu bisfosfonianów.

Reakcja anafilaktyczna/szok

U pacjentów leczonych kwasem ibandronowym w formie do wstrzykiwań dożylnych obserwowano przypadki reakcji anafilaktycznej/szoku, w tym przypadki śmiertelne.

Okres ważności.

5 lat.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C, w miejscu chronionym przed wilgocią.

Opakowanie.

7 tabletek w folii aluminiowej, 4 folie w pudełku kartonowym.

Kategoria recepturowa.

Na receptę.

Producent.

F. Hoffmann-La Roche Ltd

Weymead PLS, Wielka Brytania

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Grenzacherstrasse 124, 4070 Bazylea, Szwajcaria

Sovereign House, Miles Gray Road, Basildon, SS14 3FR, Wielka Brytania