Blockpain

ULOTKA DO LEKU DO STOSOWANIA U LUDZI BLOCKPAIN (BLOCKPAIN)

Skład:

substancja czynna: ketorolak;

1 ml roztworu zawiera ketorolaku trometamolu w przeliczeniu na 100% substancji 30,0 mg;

substancje pomocnicze: natrium chloridum, etanol (96%), dinatrium edetas, natrium hydroxidum, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przeźroczysta ciecz o żółtawym odcieniu.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki niesteroidowe przeciwzapalne i przeciwreumatyczne.

Kod ATC M01A B15.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

BLOKPEYN jest silnym lekiem przeciwbólowym z grupy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID). Nie jest to opioid i nie wykazuje znanych efektów na receptory opioidowe. Mechanizm działania polega na hamowaniu układu enzymu cyklooksygenazy, co prowadzi do hamowania syntezy prostaglandyn. Po zastosowaniu dawki przeciwbólowej wykazuje minimalne działanie przeciwzapalne.

Farmakokinetyka.

Stosowanie do wstrzykiwań domięśniowych. Po podaniu domięśniowym ketorolaku trometamolu jest on szybko i całkowicie wchłaniany, średnie stężenie maksymalne w osoczu wynosi 2,2 μg/ml i osiągane jest średnio po 50 minutach po podaniu pojedynczej dawki 30 mg. Wpływ wieku, czynności nerek i wątroby na okres półtrwania w osoczu oraz średni całkowity klirens przedstawiono w poniższej tabeli (szacowany po podaniu pojedynczej dawki ketorolaku 30 mg domięśniowo).

Stosowanie dożylne. Po podaniu dożylnym jednej dawki 10 mg ketorolaku trometamolu średnie stężenie szczytowe w osoczu osiągało 2,4 μg/ml średnio po 5,4 minucie od podania dawki przy końcowym okresie półwylu z osocza wynoszącym 5,1 godziny, średni objętość rozkładu wynosił 0,15 l/kg, całkowity klirens osoczowy – 0,35 ml/min/kg.

Farmakokinetyka ketorolaku trometamolu u ludzi po pojedynczym lub wielokrotnym podaniu jest liniowa. Stężenia stacjonarne w osoczu osiągane są po podawaniu dawki co 6 godzin w ciągu jednego dnia. Przy dawkowaniu przewlekłym klirens nie ulega zmianie. Główną drogą wydalania ketorolaku trometamolu i jego metabolitów jest wydalanie nerkowe: 91,4% (średnio) podanej dawki wykrywane jest w moczu oraz 6,1% (średnio) wydalane jest kałem.

Ponad 99% ketorolaku trometamolu wiąże się z białkami osocza w szerokim zakresie stężeń.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Blockpain wskazany jest do krótkotrwałego łagodzenia umiarkowanego i silnego ostrego bólu pourazowego.

Leczenie należy rozpoczynać wyłącznie w szpitalu. Maksymalny czas leczenia – 2 dni.

Przeciwwskazania.

Blockpain jest przeciwwskazany:

• pacjentom z podwyższoną wrażliwością na ketorolaku trometamol, na dowolny z substancji pomocniczych leku lub na inne LNPZ w wywiadzie, a także pacjentom z reakcjami alergicznymi na kwas acetylosalicylowy lub na inne inhibitory syntezy prostaglandyn (u takich pacjentów obserwowano ciężkie reakcje anafilaktyczne). Takie reakcje obejmowały astmę, rinit, obrzęk naczynioruchowy lub pokrzywkę;
• pacjentom z astmą w wywiadzie;
• dzieciom poniżej 16 roku życia;
• pacjentom z aktywnym wrzodem peptycznym lub krwawieniem żołądkowo-jelitowym, wrzodami lub perforacją w wywiadzie;
• jak i inne LNPZ, Blockpain jest przeciwwskazany pacjentom z ciężką niewydolnością serca, wątroby i nerek;
• pacjentom z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (stężenie kreatyniny w surowicy >160 µmol/l) lub pacjentom z ryzykiem rozwoju niewydolności nerek w wyniku hipowolemii lub odwodnienia;
• w okresie ciąży, podczas porodowych skurczów i porodu oraz w okresie karmienia piersią;
• jako środek przeciwbólowy profilaktyczny przed operacją z powodu hamowania agregacji płytek krwi oraz podczas operacji z powodu zwiększonego ryzyka krwawienia;
• Blockpain hamuje funkcję płytek krwi, dlatego jest przeciwwskazany pacjentom z podejrzeniem lub potwierdzoną krwawicą mózgową, pacjentom, którzy przeszli operacje z wysokim ryzykiem krwawienia lub z niepełnym hemostazą, a także pacjentom z wysokim ryzykiem krwawienia, np. pacjentom z diatezą krwotoczną, w tym z zaburzeniami krzepnięcia;
• pacjentom przyjmującym leki przeciwzakrzepowe, w tym warfarynę i niskie dawki heparyny (2500–5000 jednostek co 12 godzin);
• pacjentom przyjmującym kwas acetylosalicylowy lub inne LNPZ (w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2);
• do podania neuroaksjalnego (epiduralnego lub intratekalnego), ponieważ zawiera alkohol;
• w połączeniu z oksypentyfiliną;
• jednoczesne leczenie z probenecydem lub solami litu;
• pacjentom z pełnym lub częściowym polipowaniem nosa, obrzękiem naczynioruchowym lub skurczem oskrzeli.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ketorolaku trometamol w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza krwi (średnio w 99,2%), a wiązanie to nie zależy od stężenia.

Leki, których nie można przyjmować jednocześnie z Blockpain:

Blockpain nie powinien być stosowany z innymi lekami zawierającymi kwas acetylosalicylowy ani z innymi LNPZ, w tym selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2, ponieważ może to zwiększyć ryzyko wystąpienia ciężkich działań niepożądanych związanych z przyjmowaniem LNPZ.

Blockpain hamuje agregację płytek krwi, obniża poziom tromboksanu i wydłuża czas krwawienia. W przeciwieństwie do długotrwałego działania po przyjęciu kwasu acetylosalicylowego, funkcja płytek krwi wraca do normy w ciągu 24–48 godzin po odstawieniu Blockpain.

Stosowanie Blockpain w połączeniu z innymi lekami przeciwzakrzepowymi, np. z warfaryną, jest przeciwwskazane, ponieważ jednoczesne stosowanie LNPZ i leków przeciwzakrzepowych może prowadzić do nasilenia efektu przeciwzakrzepowego.

Chociaż dane badań nie wskazują na istotną interakcję między ketorolaku trometamolem a warfaryną lub heparyną, jednoczesne stosowanie ketorolaku trometamolu i leków wpływających na hemostazę, w tym terapeutycznych dawek leczenia przeciwzakrzepowego (warfaryna), profilaktycznego przyjmowania heparyny w niskich dawkach (2500–5000 jednostek co 12 godzin) oraz dekstranów może wiązać się ze zwiększonym ryzykiem krwawienia.

Podczas stosowania niektórych inhibitorów syntezy prostaglandyn obserwowano hamowanie klirensu litu przez nerki, co prowadziło do podwyższenia stężenia litu w osoczu krwi. Zanotowano przypadki podwyższenia stężenia litu w osoczu krwi podczas terapii ketorolaku trometamolem.

Jednoczesne stosowanie probenecydu i ketorolaku trometamolu nie jest zalecane, ponieważ probenecyd zwiększa stężenie ketorolaku trometamolu w osoczu i wydłuża jego okres półwylotu.

LNPZ nie powinny być stosowane przez 8–12 dni po przyjęciu mifeprystonu, ponieważ LNPZ mogą obniżać skuteczność mifeprystonu.

Podczas jednoczesnego stosowania ketorolaku trometamolu z oksypentifyliną zwiększa się skłonność do krwawienia.

Leki, które w połączeniu z Blockpain należy stosować z ostrożnością:

Jak i przy stosowaniu wszystkich LNPZ, ketorolaku trometamol należy z ostrożnością stosować jednoczesnie z kortykosteroidami z powodu zwiększonego ryzyka wystąpienia wrzodów żołądkowo-jelitowych lub krwawienia.

Podczas jednoczesnego stosowania LNPZ z lekami przeciwpłytkowymi i selektywnymi inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) zwiększa się ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego.

Doniesiono, że niektóre inhibitory syntezy prostaglandyn obniżają klirens metotreksatu i w ten sposób mogą zwiększać jego toksyczność.

Ketorolaku trometamol nie zmienia wiązania digoksyny z białkami osocza krwi. Badania in vitro wykazały, że przy terapeutycznych stężeniach salicylanów (300 µg/ml) wiązanie ketorolaku trometamolu zmniejszało się z 99,2% do 97,5%, co wskazuje na potencjalne podwojenie stężenia niezwiązanego ketorolaku trometamolu w osoczu krwi. Terapeutyczne stężenia digoksyny, warfaryny, ibuprofenu, naproksenu, piroksykamu, paracetamolu, fenytoiny i tolbutamidu nie wpływają na wiązanie ketorolaku trometamolu z białkami osocza krwi.

Blockpain, roztwór do wstrzykiwań, zmniejszał odpowiedź moczopędną na furosemid u zdrowych ochotników z normowolemią o około 20%, dlatego należy zwrócić szczególną uwagę na pacjentów z dekompensacją serca.

Jednoczesne stosowanie leku z moczopędnymi może prowadzić do obniżenia efektu moczopędnego i zwiększyć ryzyko nefrotoksyczności LNPZ.

Jak i przy stosowaniu wszystkich LNPZ, zaleca się jednoczesne przepisywanie cyklosporyny z Blockpain z ostrożnością z powodu zwiększonego ryzyka nefrotoksyczności.

Podczas stosowania LNPZ z tachrolimusem możliwe jest zwiększenie ryzyka nefrotoksyczności.

LNPZ mogą obniżać skuteczność moczopędnych i leków przeciwciśnieniowych. Podczas stosowania inhibitorów ACE i/lub antagonistów receptora angiotensyny II w połączeniu z LNPZ ryzyko ostrej niewydolności nerek, zazwyczaj odwracalnej, może być zwiększone u niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. u odwodnionych pacjentów lub u pacjentów w wieku podeszłym). Dlatego takie kombinacje należy przepisywać z ostrożnością, szczególnie pacjentom w wieku podeszłym. Należy przeprowadzić odpowiednie dozowanie i zwrócić uwagę na monitorowanie funkcji nerek przed rozpoczęciem jednoczesnego stosowania tych leków, a następnie okresowo kontrolować.

LNPZ mogą prowadzić do nasilenia niewydolności serca, zmniejszać szybkość filtracji kłębuszkowej i zwiększać stężenie glikozydów naprzewodowych w osoczu krwi przy jednoczesnym przyjmowaniu z glikozydami naprzewodowymi.

Wykazano, że stosowanie ketorolaku trometamolu zmniejsza potrzebę jednoczesnego stosowania analgetyk opioidowych w celu złagodzenia bólu pourazowego.

Badania na zwierzętach wykazały, że LNPZ mogą zwiększać ryzyko wystąpienia drgawek związanych z przyjmowaniem chinolonów. U pacjentów przyjmujących LNPZ i chinolony może występować zwiększone ryzyko rozwoju drgawek.

Jednoczesne stosowanie LNPZ z zydowudyną prowadzi do zwiększenia ryzyka toksyczności hematologicznej. Istnieje zwiększone ryzyko hemartrozy i hematoma u pacjentów HIV-dodatnich z hemofilią, którzy są leczeni jednocześnie zydowudyną i ibuprofenem.

Badania na zwierzętach i z udziałem człowieka nie wskazują na to, że ketorolaku trometamol indukuje lub hamuje enzymy wątroby zdolne do metabolizowania samego Blockpain lub innych leków. W związku z tym nie oczekuje się, że Blockpain będzie zmieniać farmakokinetykę innych leków poprzez mechanizmy indukcji lub hamowania enzymów.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Dane epidemiologiczne wskazują, że stosowanie ketorolaku trometamolu może wiązać się z wysokim ryzykiem poważnej toksyczności przewodu pokarmowego, podobnie jak w przypadku innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), szczególnie w przypadku stosowania leku poza zarejestrowanymi wskazaniami i/lub przez dłuższy okres czasu.

Lekarze powinni wiedzieć, że u niektórych pacjentów działanie przeciwbólowe pojawia się dopiero po 30 minutach od podania leku dożylnie lub domięśniowo.

Należy unikać jednoczesnego stosowania ketorolaku trometamolu z NLPZ, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2.

Niepożądane reakcje można ograniczyć do minimum poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki leku przez najkrótszy możliwy czas konieczny do kontroli objawów.

Ulcus, krwawienia i perforacje przewodu pokarmowego (GI)

Podczas stosowania wszystkich NLPZ, w tym ketorolaku trometamolu, zgłaszano przypadki wrzodów żołądka i jelit, krwawień oraz perforacji (w niektórych przypadkach zakończonych śmiercią), w dowolnym czasie trwania leczenia, zarówno przy obecności, jak i przy braku objawów wskazujących na uszkodzenie przewodu pokarmowego lub poważnych zaburzeń przewodu pokarmowego w wywiadzie.

W niezrandomizowanym, obserwacyjnym badaniu po marketingowym w warunkach szpitalnych zaobserwowano wyższą częstość poważnych z klinicznego punktu widzenia krwawień z przewodu pokarmowego u pacjentów w wieku do 65 roku życia, którzy otrzymywali średnie dobowe dawki ketorolaku trometamolu >90 mg domięśniowo, w porównaniu z pacjentami otrzymującymi leki przeciwbólowe opioidowe podawane pozajelitowo.

Częstość występowania niepożądanych reakcji podczas stosowania NLPZ, szczególnie krwawień z przewodu pokarmowego i perforacji (w niektórych przypadkach zakończonych śmiercią), jest wyższa u pacjentów starszych.

U pacjentów z wywiadem choroby wrzodowej, szczególnie komplikowanej krwawieniem lub perforacją, oraz u pacjentów starszych ryzyko krwawienia z przewodu pokarmowego lub perforacji zwiększa się wraz ze wzrostem dawek NLPZ, w tym ketorolaku trometamolu podawanego dożylnie. Ryzyko poważnych z klinicznego punktu widzenia krwawień z przewodu pokarmowego zależy od dawki. Pacjenci ci powinni zaczynać leczenie od najniższej możliwej dawki. W takich przypadkach, a także w przypadkach przyjmowania kwasu acetylosalicylowego w małych dawkach lub innych leków zwiększających ryzyko niepożądanych reakcji ze strony przewodu pokarmowego, można rozważyć dodatkowe stosowanie leków gastroprotekcyjnych, np. misoprostolu lub inhibitorów pompy protonowej. Ryzyko związane z wiekiem krwawień z przewodu pokarmowego i perforacji dotyczy wszystkich NLPZ. W porównaniu z młodymi pacjentami, pacjenci starsi mają wydłużony okres półtrwania w osoczu i obniżoną przesycenie plazmy ketorolakiem trometamolu. Zaleca się dłuższy przedział dawkowania.

NLPZ należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem chorób zapalnych jelit (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Crohna), ze względu na możliwość nasilenia się tych stanów. Pacjenci z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie pacjenci starsi, powinni zgłaszać wszelkie nietypowe objawy brzuszne (szczególnie krwawienia z przewodu pokarmowego), zwłaszcza na wczesnych etapach leczenia. W przypadku wystąpienia krwawienia z przewodu pokarmowego lub wrzodów u pacjentów otrzymujących ketorolak trometamol dożylnie, leczenie należy przerwać.

Należy zwrócić szczególną uwagę na pacjentów przyjmujących leki wspomagające, które mogą zwiększyć ryzyko powstawania wrzodów, krwawień, np. kortykosteroidy doustne, SSZRI lub leki przeciwpłytkowe, np. kwas acetylosalicylowy.

Stosowanie leku u pacjentów przyjmujących leki przeciwkrzepliwe, np. warfarynę, jest przeciwwskazane.

Tak jak w przypadku innych NLPZ, częstość i nasilenie powikłań ze strony przewodu pokarmowego mogą wzrastać wraz ze wzrostem dawki i czasu trwania leczenia ketorolakiem trometamolem dożylnie. Ryzyko poważnych z klinicznego punktu widzenia krwawień z przewodu pokarmowego zależy od dawki. Dotyczy to szczególnie pacjentów starszych, którzy otrzymują średnie dobowe dawki ketorolaku trometamolu dożylnie powyżej 60 mg na dobę. Obecność choroby wrzodowej w wywiadzie zwiększa prawdopodobieństwo rozwoju poważnych powikłań ze strony przewodu pokarmowego podczas terapii ketorolakiem trometamolem.

NLPZ, w tym ketorolak, mogą być związane z zwiększonego ryzykiem rozerwania przewodu pokarmowego po operacji. Zaleca się ostrożność i ścisły nadzór medyczny podczas stosowania ketorolaku po operacjach przewodu pokarmowego.

Wpływ na hemostazę

Pacjenci z zaburzeniami krzepnięcia krwi nie powinni stosować ketorolaku trometamolu. Jednoczesne stosowanie BLOCKPAIN u pacjentów przyjmujących leki przeciwkrzepliwe może zwiększyć ryzyko krwawienia. Nie przeprowadzono szczegółowych badań dotyczących jednoczesnego stosowania ketorolaku trometamolu z profilaktycznymi małymi dawkami heparyny (2500–5000 jednostek co 12 godzin) i dekstranami, dlatego taki schemat może również zwiększać ryzyko krwawienia. Pacjenci, którzy już przyjmują leki przeciwkrzepliwe lub wymagają podania małych dawek heparyny, nie powinni stosować ketorolaku trometamolu. Pacjentów przyjmujących inne leki wpływające negatywnie na hemostazę, podczas podawania leku BLOCKPAIN, należy śledzić z bliska. W kontrolowanych badaniach klinicznych częstość klinicznie istotnego krwawienia pooperacyjnego była mniejsza niż 1%.

Ketorolak trometamol hamuje agregację płytek krwi i wydłuża czas krwawienia. U pacjentów z normalną funkcją krzepnięcia czas krwawienia wydłużał się, ale nie przekraczał normy wynoszącej od 2 do 11 minut. W przeciwieństwie do długotrwałego działania po przyjęciu kwasu acetylosalicylowego, funkcja płytek krwi wraca do normy w ciągu 24–48 godzin po odstawieniu ketorolaku trometamolu.

Doświadczenia po marketingowym z zastosowania ketorolaku trometamolu dożylnie i domięśniowo w okresie okołoperacyjnym wskazują na występowanie krwawień z ran pooperacyjnych. Dlatego ketorolak trometamol nie powinien być podawany pacjentom, u których wykonano operację z wysokim ryzykiem krwawienia lub z niepełnym hemostazą. Należy zachować szczególną ostrożność, gdy stabilny hemostaza ma kluczowe znaczenie, np. podczas zabiegów plastycznych lub ambulatoryjnych, resekcji gruczołu krokowego lub tonsylektomii. Podczas stosowania ketorolaku trometamolu zgłaszano występowanie krwotoków i innych objawów krwawienia z ran, a także krwawienia z nosa. Lekarze powinni zdawać sobie sprawę z farmakologicznej podobieństwa ketorolaku trometamolu do innych NLPZ hamujących cyklooksygenazę i ryzyka krwawienia, szczególnie u osób starszych.

Reakcje skórne

Podczas stosowania NLPZ bardzo rzadko zgłaszano poważne reakcje skórne, w niektórych przypadkach zakończone śmiercią, takie jak egfoliatywne zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekrolioza. Najwyższe ryzyko wystąpienia takich reakcji obserwuje się na początku leczenia, a pierwsze objawy pojawiają się w większości przypadków w ciągu pierwszego miesiąca leczenia. W przypadku pierwszych objawów wysypek skórnych, uszkodzeń błon śluzowych lub innych objawów nadwrażliwości należy przerwać stosowanie BLOCKPAIN.

Łupieżowate zapalenie skóry (SLE) i mieszana choroba tkanki łącznej

U pacjentów z SLE i mieszaną chorobą tkanki łącznej możliwe jest zwiększone ryzyko rozwoju aseptycznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

Zatrzymanie sodu/płynu przy chorobach układu sercowo-naczyniowego i obrzękach obwodowych

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i/lub niewydolnością serca w wywiadzie, ponieważ u tych pacjentów obserwowano zatrzymanie płynu i obrzęki związane ze stosowaniem NLPZ.

U niektórych pacjentów, którzy otrzymywali NLPZ, w tym ketorolak trometamol, zgłaszano zatrzymanie płynu, nadciśnienie tętnicze i obrzęki, dlatego lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z dekompensacją serca, nadciśnieniem tętniczym lub podobnymi stanami.

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy i krążenie mózgowe

Stan pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i/lub lekką i umiarkowaną niewydolnością serca w wywiadzie należy śledzić z bliska ze względu na istniejące informacje o zatrzymaniu płynu i obrzękach na tle terapii NLPZ.

Na podstawie wyników badań klinicznych i epidemiologicznych stosowanie koksibów i niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach) może wiązać się z niewielkim wzrostem ryzyka powstawania zakrzepów tętniczych (np. zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu). Chociaż nie stwierdzono zwiększonego ryzyka powstawania zjawisk zakrzepowych, np. zawału mięśnia sercowego, podczas stosowania ketorolaku trometamolu, nie ma wystarczających danych, aby wykluczyć takie ryzyko podczas stosowania ketorolaku.

Pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, ustaloną chorobą niedokrwienną serca, chorobami tętnic obwodowych i/lub naczyni mózgu ketorolak trometamol należy przepisać tylko po dokładnej ocenie wszystkich korzyści i ryzyka takiego leczenia. Podobnie należy rozważyć celowość przepisania ketorolaku trometamolu przed rozpoczęciem leczenia u pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego (np. z nadciśnieniem tętniczym, hiperlipidemią, cukrzycą, a także palaczy).

Pacjenci z zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego, funkcji nerek i wątroby

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami prowadzącymi do zmniejszenia objętości krwi i/lub przepływu krwi przez nerki, gdy prostaglandyny nerkowe odgrywają pomocniczą rolę w utrzymaniu perfuzji nerek. U tych pacjentów przyjmowanie NLPZ może prowadzić do zależnego od dawki zmniejszenia produkcji prostaglandyn i może spowodować znaczną niewydolność nerek. Najwyższe ryzyko wystąpienia takich reakcji obserwuje się u pacjentów z hipowolemią spowodowaną utratą krwi lub silną dehydratacją, u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, niewydolnością serca, zaburzeniami funkcji wątroby, u pacjentów starszych, a także u pacjentów przyjmujących diuretyki. U tych pacjentów należy kontrolować funkcję nerek. Zazwyczaj po przerwaniu terapii NLPZ stan pacjenta wraca do stanu sprzed rozpoczęcia leczenia.

Nieodpowiednie uzupełnienie utraconej podczas operacji płynu/krwi, prowadzące do hipowolemii, może prowadzić do zaburzeń funkcji nerek, co może się pogorszyć podczas stosowania leku BLOCKPAIN. Dlatego należy korygować zmniejszenie objętości płynu międzykomórkowego; konieczna jest dokładna kontrola poziomu mocznika i kreatyniny w surowicy krwi oraz obserwacja wydalania moczu, aż do przywrócenia objętości krwi do normy. U pacjentów poddawanych dializę nerkową, klirens ketorolaku jest około 2 razy mniejszy niż normalnie, a końcowy okres półtrwania jest wydłużony o około 3 razy.

Wpływ na nerki

Tak jak w przypadku innych NLPZ, ketorolak trometamol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub chorobami nerek w wywiadzie, ponieważ jest silnym inhibitorem syntezy prostaglandyn. Lek należy stosować z ostrożnością, ponieważ podczas stosowania ketorolaku trometamolu i innych NLPZ obserwowano nefrotoksyczność u pacjentów z chorobami prowadzącymi do zmniejszenia objętości krwi i/lub przepływu krwi przez nerki, gdy prostaglandyny nerkowe odgrywają rolę kompensacyjną w utrzymaniu perfuzji nerek.

U tych pacjentów stosowanie ketorolaku trometamolu lub innych NLPZ może prowadzić do zależnego od dawki zmniejszenia produkcji prostaglandyn i może spowodować znaczną niewydolność nerek. Najwyższe ryzyko wystąpienia takich reakcji obserwuje się u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, hipowolemią, niewydolnością serca, zaburzeniami funkcji wątroby, u pacjentów przyjmujących diuretyki oraz u pacjentów starszych. Zazwyczaj po przerwaniu terapii NLPZ stan pacjenta wraca do stanu sprzed rozpoczęcia leczenia.

Tak jak w przypadku innych inhibitorów syntezy prostaglandyn, podczas stosowania ketorolaku trometamolu wzrasta poziom mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy krwi, co może być obserwowane już po podaniu jednej dawki.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. Ponieważ ketorolak trometamol i jego metabolity są głównie wydalane z moczem, lek BLOCKPAIN nie można stosować pacjentom z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (kreatynina w surowicy >160 µmol/l). Pacjentom z łagodnymi zaburzeniami funkcji nerek należy dobierać niższe dawki ketorolaku trometamolu (nie więcej niż 60 mg na dobę domięśniowo lub dożylnie) i dokładnie kontrolować funkcję nerek.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby. Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby spowodowanymi marskością nie wykazują klinicznie istotnych różnic w klirensie ketorolaku trometamolu lub czasie jego półwydalenia.

Może występować umiarkowane podwyższenie jednego lub kilku parametrów badań wątrobowych. Te zaburzenia mogą być tymczasowe, mogą pozostawać niezmienione lub mogą postępować podczas kontynuacji terapii. W kontrolowanych badaniach klinicznych istotne podwyższenia (ponad trzykrotnie przekraczające normę) surowiczego aminotransferazy glutaminianowej-pirogronianowej (ALT/GPT) lub surowiczego aminotransferazy glutaminianowej-oksaloacetowej (AST/GOT) obserwowano u mniej niż 1% pacjentów. W przypadku wystąpienia klinicznych objawów lub objawów wskazujących na chorobę wątroby lub w przypadku wystąpienia ogólnoustrojowych objawów stosowania leku BLOCKPAIN należy przerwać leczenie.

Reakcje anafilaktyczne (anafilakto-idne)

Reakcje anafilaktyczne (anafilakto-idne) (w tym, ale nie tylko, anafilaksja, skurcz oskrzeli, zaczerwienienie, wysypka, nadciśnienie tętnicze, obrzęk krtani i obrzęk naczynioruchowy) mogą występować u pacjentów z podwyższoną wrażliwością na kwas acetylosalicylowy, inne NLPZ lub dożylne ketorolak trometamol w wywiadzie. Mogą one również występować u osób z obrzękiem naczynioruchowym, reakcjami oskrzelowymi w wywiadzie (np. z astmą) i polipami nosa. Takie reakcje anafilakto-idne, jak anafilaksja, mogą mieć śmiertelny skutek. Dlatego ketorolak trometamol nie powinien być stosowany u pacjentów z astmą oraz u pacjentów z pełnym lub częściowym polipowaniem nosa, obrzękiem naczynioruchowym i skurczem oskrzeli w wywiadzie.

Środki ostrożności związane z płodnością

Tak jak w przypadku stosowania innych inhibitorów syntezy cyklooksygenazy/prostaglandyn, stosowanie ketorolaku trometamolu może negatywnie wpływać na płodność u kobiet i nie jest zalecane kobietom próbującym zajść w ciążę. Kobietom mającym trudności z zajściem w ciążę lub poddawanym badaniom z powodu niepłodności, należy przerwać stosowanie BLOCKPAIN.

Zatrzymanie płynu i obrzęki

Podczas stosowania ketorolaku trometamolu zgłaszano zatrzymanie płynu, nadciśnienie tętnicze i obrzęki, dlatego lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z dekompensacją serca, nadciśnieniem tętniczym lub podobnymi stanami.

Zaleca się zachowanie ostrożności podczas jednoczesnego stosowania metotreksatu z lekami hamującymi syntezy prostaglandyn, ponieważ niektóre z tych leków zmniejszają nerkowy klirens metotreksatu i w ten sposób zwiększają jego toksyczność.

Uzależnienie i nadużywanie

Ketorolak trometamol nie powoduje uzależnienia. Po nagłym przerwaniu dożylnego stosowania ketorolaku trometamolu nie obserwowano objawów odstawienia.

Ten lek zawiera 10 obj.% etanolu (alkoholu), czyli 100 mg/ml, co odpowiada 3 ml piwa, 1,25 ml wina w dawce. Jest szkodliwy dla pacjentów cierpiących na alkoholizm. Należy zachować ostrożność podczas stosowania leku u ciężarnych i karmiących piersią kobiet, dzieci, dorosłych pacjentów z chorobami wątroby i chorych na padaczkę.

1 ml roztworu ketorolaku trometamolu do wstrzykiwań zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, czyli praktycznie bez sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ze względu na udowodniony wpływ NLPZ na układ sercowo-naczyniowy płodu (wczesne zamknięcie przewodu tętniczego), ketorolak trometamol jest przeciwwskazany w okresie ciąży, porodów lub porodów.

Bezpieczeństwo stosowania BLOCKPAIN w okresie ciąży u ludzi nie zostało potwierdzone. W badaniach na szczurach i królikach w dawkach toksycznych dla matki nie stwierdzono działania teratogennego ketorolaku. U szczurów obserwowano wydłużenie czasu ciąży i/lub opóźnienie porodów. Zarejestrowano wady wrodzone po stosowaniu NLPZ u ludzi, jednak ich częstość jest niska i nie obserwuje się żadnej wyraźnej tendencji.

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionu/płodu. Dane badań epidemiologicznych wskazują na zwiększone ryzyko poronienia, wad serca i gastroschizy po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn we wczesnym okresie ciąży. Absolutne ryzyko wad rozwojowych układu sercowo-naczyniowego wzrasta z mniej niż 1% do około 1,5%. Uważa się, że ryzyko rośnie wraz ze wzrostem dawki i czasu trwania terapii. W eksperymentach na zwierzętach stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn prowadzi do utraty przed- i poimplantacyjnej oraz śmierci embrionu i płodu. Ponadto zgłaszano zwiększoną liczbę wad wrodzonych rozwojowych, w tym chorób układu sercowo-naczyniowego, u zwierząt, którym podawano inhibitory syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie BLOCKPAIN może powodować oligohydramnię w wyniku zaburzeń funkcji nerek płodu. To zaburzenie może pojawić się wkrótce po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po przerwaniu leczenia. Ponadto istnieją doniesienia o zwężeniu przewodu tętniczego po leczeniu w drugim trymestrze ciąży, które w większości przypadków ustępuje po przerwaniu leczenia.

Może być wskazane monitorowanie okołoporodowe w kierunku oligohydramnii i zwężenia przewodu tętniczego po wpływie BLOCKPAIN przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Stosowanie leku BLOCKPAIN należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnię lub zwężenie przewodu tętniczego.

W okresie ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą powodować u płodu następujące zaburzenia:

• toksyczność sercowo-płucna (z przedwczesnym zwężeniem/zamknięciem przewodu tętniczego i nadciśnieniem płucnym);
• zaburzenia funkcji nerek z możliwym dalszym rozwojem niewydolności nerek z oligohydramnią (patrz powyżej).

Pod koniec ciąży u matki i noworodka możliwe są:

• wydłużenie czasu krwawienia, działanie przeciwagregacyjne, które może wystąpić nawet przy małych dawkach;
• hamowanie skurczów macicy, co może prowadzić do opóźnionych lub przedłużonych porodów.

Około 10% podanej dawki ketorolaku trometamolu przenika przez łożysko.

Porody i porody

BLOCKPAIN jest przeciwwskazany w okresie porodów i porodów ze względu na działanie hamujące na syntezę prostaglandyn, które może negatywnie wpływać na krążenie płodu i hamować skurcze macicy, co zwiększy ryzyko krwawienia macicy.

Istnieje zwiększone prawdopodobieństwo krwawienia zarówno u matki, jak i u dziecka.

Okres karmienia piersią

Potwierdzono, że ketorolak i jego metabolity przenikają przez łożysko i do mleka u zwierząt. Ketorolak trometamol występuje w mleku ludzkim w niskich stężeniach, dlatego BLOCKPAIN jest przeciwwskazany kobietom karmiącym piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

U niektórych pacjentów podczas stosowania leku BLOCKPAIN może występować zawroty głowy, senność, zaburzenia widzenia, ból głowy, zawroty głowy, bezsenność lub depresja. Jeśli występują te lub inne podobne niepożądane reakcje, nie należy prowadzić pojazdów mechanicznych ani pracować z precyzyjnymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki

Blockpain przeznaczony jest do wstrzykiwania wewnątrzmięśniowego lub do bolusowego wstrzykiwania dożylnego. Dawkę dożylne bolusowe należy podawać przez co najmniej 15 sekund. Blockpain nie należy stosować do podania do przestrzeni okołomiejchowrowej ani do podania podpajęczynówkowego.

Działanie przeciwbólowe po podaniu dożylnym i wewnątrzmięśniowym pojawia się w przybliżeniu po około 30 minutach, maksymalny efekt przeciwbólowy osiągany jest w ciągu 1–2 godzin. Średnia długość trwania analgezji zwykle wynosi 4–6 godzin.

Dawkę leku należy dobrać i dostosować odpowiednio do nasilenia bólu oraz odpowiedzi pacjenta.

Stosowanie wielokrotnych dawek dobowych ketorolaku drogą wewnątrzmięśniową nie powinno trwać dłużej niż 2 dni, ponieważ przy długotrwałym stosowaniu zwiększa się ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. Doświadczenie długotrwałego stosowania jest ograniczone, ponieważ większość pacjentów była przekierowywana na doustne stosowanie leku lub po okresie wstrzykiwań wewnątrzmięśniowych pacjenci nie mieli już potrzeby w terapii przeciwbólowej.

Prawdopodobieństwo wystąpienia działań niepożądanych można zminimalizować, stosując najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas konieczny do kontrolowania objawów.

Dorośli

Zalecana dawka początkowa leku Blockpain wynosi 10 mg, a następnie 10–30 mg co 4–6 godzin w razie potrzeby. W wczesnym okresie pooperacyjnym Blockpain można w razie potrzeby podawać co 2 godziny. Należy przepisać najniższą skuteczną dawkę. Całkowita dobową dawkę nie powinna przekraczać 90 mg u młodszych pacjentów, 60 mg – u pacjentów starszych, pacjentów z niewydolnością nerek oraz pacjentów o masie ciała < 50 kg. Maksymalna długość leczenia nie powinna przekraczać 2 dni.

U pacjentów o masie ciała <50 kg należy zmniejszyć dawkę.

Możliwe jest jednoczesne stosowanie opioidowych środków przeciwbólowych (morfiny, petydynu) w celu osiągnięcia optymalnego działania przeciwbólowego w wczesnym okresie pooperacyjnym, gdy ból jest najbardziej intensywny. Ketorolak trometamol nie wpływa negatywnie na wiązanie z receptorami opioidowymi i nie nasila hamowania oddychania ani działania uspokajającego leków opioidowych. Przy jednoczesnym stosowaniu opioidowych środków przeciwbólowych z wstrzykiwaniem wewnątrzmięśniowym lub dożylnym Blockpainu, dawka dobową tych leków jest zazwyczaj niższa niż typowa. Należy jednak wziąć pod uwagę działania niepożądane opioidowych środków przeciwbólowych, szczególnie w przypadku wykonywania zabiegów ambulatoryjnych.

Pacjenci starsi

U osób starszych występuje zwiększony ryzyko poważnych skutków działań niepożądanych. W przypadku konieczności zastosowania leków przeciwbólowych niesteroidowych (NSAID), należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas. Podczas terapii NSAID pacjenta należy regularnie kontrolować pod kątem krwawienia przewodu pokarmowego. Nie należy przekraczać całkowitej dobowej dawki 60 mg.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Lek jest przeciwwskazany przy umiarkowanym i ciężkim zaburzeniu funkcji nerek. W przypadku mniej nasilonych zaburzeń należy zmniejszyć dawkę (nie więcej niż 60 mg na dobę dożylne lub wewnątrzmięśniowe).

Dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku u dzieci nie zostały ustalone. W związku z tym Blockpain nie może być zalecany dzieciom poniżej 16 roku życia.

Przedawkowanie

Objawy

Jednorazowe przedawkowanie ketorolaku trometamolu w różnym czasie prowadziło do bólu brzucha, nudności, wymiotów, nadwentylacji, wrzodów trawiennych i/lub erozyjnego zapalenia żołądka oraz zaburzeń funkcji nerek, które ustępowały po odstawieniu leku.

Może wystąpić krwawienie z przewodu pokarmowego. Po przyjęciu doustnym leków NSAID mogą występować nadciśnienie tętnicze, ostra niewydolność nerek, hamowanie oddychania i śpiączka, jednak takie objawy pojawiają się rzadko.

Obserwowano również ból głowy, ból w nadbrzuszu, dezorientację, pobudzenie, senność, zawroty głowy, szum w uszach oraz utratę przytomności.

Zarejestrowano rzadkie przypadki biegunki oraz pojedyncze przypadki drgawek.

Zgłaszano rzadkie reakcje anafilakto-idne przy stosowaniu dawek terapeutycznych NSAID, które mogą wystąpić również przy przedawkowaniu.

Leczenie

Pacjenci powinni otrzymać leczenie objawowe oraz leczenie wspierające funkcje życiowe po przedawkowaniu leku NSAID. Nie istnieje specyficzny antydot. Dializa nie prowadzi do istotnego usunięcia ketorolaku z krwi.

W ciągu jednej godziny od przyjęcia potencjalnie toksycznej dawki leku należy podać węgiel aktywny lub u dorosłych w ciągu jednej godziny po przyjęciu potencjalnie zagrażającej życiu dawki można przepłukać żołądek.

Należy zapewnić prawidłową diurezę. Konieczna jest dokładna kontrola funkcji nerek i wątroby. Pacjent powinien pozostawać pod obserwacją przez co najmniej cztery godziny po przyjęciu potencjalnie toksycznej dawki leku. Częste i długotrwałe drgawki należy leczyć przez wstrzykiwanie dożylnie diazepamu. W zależności od stanu klinicznego pacjenta można stosować inne środki.

Efekty uboczne.

Okres po wprowadzeniu na rynek

U pacjentów otrzymujących ketorolaku trometamol dożylnie mogą występować następujące efekty uboczne. Częstość występowania zgłaszanych reakcji jest nieznana, ponieważ zgłaszane były dobrowolnie u nieznanej liczby pacjentów.

Z ukł. pokarmowego: najczęściej występują działania niepożądane ze strony układu pokarmowego. Możliwe są choroby wrzodowe, wrzody, perforacje, krwawienia żołądkowo-jelitowe, które czasem prowadzą do skutku śmiertelnego, szczególnie u pacjentów starszych. Zgłaszano nudności, wymioty, biegunkę, zaparcia, dyspepsję, ból/niekomfort w brzuchu, melenu, wymioty krwią, stomatyt, wrzodziejący stomatyt, odbijanie, wzdęcia, zapalenie przełyku, wrzody żołądkowo-jelitowe, krwawienia z odbytu, zapalenie trzustki, suchość w ustach, uczucie przepełnienia żołądka, nasilenie się zapalenia jelita grubego i choroby Crohna po zastosowaniu leku. Rzadziej obserwowano zapalenie żołądka.

Zakażenia: zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych niespecyficzne (szczególnie u pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi, np. SLE, mieszanymi chorobami tkanki łącznej), z takimi objawami jak sztywność mięśni karku, ból głowy, nudności, wymioty, gorączka lub dezorientacja.

Z ukł. krwi i chłonnego: trombocytopenia. Obserwowano również purpurę, neutropenię, agranulocytozę, anemię aplastyczną i anemię hemolityczną.

Z ukł. immunologicznego: anafilaksja, reakcje anafilaktyczne podobne do anafilaksji; reakcje anafilaktyczne, które mogą prowadzić do skutku śmiertelnego, reakcje nadwrażliwości, takie jak skurcz oskrzeli, rumień, wysypka, hipotensja, obrzęk krtani.

Takie reakcje mogą również występować u osób z obrzękiem naczynioruchowym, skurczami oskrzeli w wywiadzie (np. astma i polipy nosa).

Z ukł. przemiany materii i odżywiania: anoreksja, hiperkaliemia, hiponatremia.

Z ukł. psychicznego: zaburzenia myślenia, depresja, bezsenność, niepokój, nerwowość, reakcje psychotyczne, nietypowe sny, halucynacje, euforia, trudności w koncentracji, senność.

Obserwowano dezorientację i pobudzenie.

Z ukł. nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, drgawki, parestezje, hiperkineza, zaburzenia wrażliwości smakowej.

Z ukł. wzroku: zaburzenia postrzegania wzrokowego, zaburzenia widzenia, zapalenie nerwu wzrokowego.

Z ukł. słuchu: szumy w uszach, utrata słuchu, zawroty głowy.

Z ukł. nerek i moczowego: ostre niewydolność nerek, częste oddawanie moczu, zapalenie nerek międzywątrobne, zespół nerczykowy, zatrzymanie moczu, oliguria, zespół hemolityczno-mocznicowy, ból w boku (z/ bez hematurii i azotemii). Jak i w przypadku innych inhibitorów syntezy prostaglandyn, mogą wystąpić objawy zaburzeń funkcji nerek, w tym podniesienie stężenia kreatyniny i potasu po podaniu jednej dożylnej dawki ketorolaku trometamolu.

Z ukł. serca: kołatanie serca, bradykardia, niewydolność serca.

Z ukł. naczyń: nadciśnienie tętnicze, siniaki, rumień, bladość, krwawienia z ran pooperacyjnych.

Dane badań klinicznych i epidemiologicznych wskazują, że przyjmowanie koksów i niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach) może wiązać się z niewielkim wzrostem ryzyka powikłań trombotycznych tętniczych (np. zawał mięśnia sercowego i udar mózgu). Choć ketorolak nie wykazał zwiększonego ryzyka powikłań trombotycznych, takich jak zawał mięśnia sercowego, nie ma wystarczających danych, aby wykluczyć takie ryzyko przy stosowaniu ketorolaku trometamolu.

Z ukł. rozrodczego: bezpłodność u kobiet.

Z ukł. oddechowego, narządów klatki piersiowej i przepony: astma, duszność, obrzęk płuc. Obserwowano również krwawienia z nosa.

Z ukł. wątroby i dróg żółciowych: zapalenie wątroby, żółtaczka cholestatyczna, niewydolność wątroby.

Z ukł. skóry i tkanki podskórnej: egfoliatywny rumień, wysypka makularna i plamnicza, świąd, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, nadmierne pocenie się, reakcje bąblowe, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny martwiczy epidermiz (bardzo rzadko).

Obserwowano również wielopostaciową rumieniową i podatność na działanie światła.

Z ukł. mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: mialgia, zaburzenia funkcji.

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania: nadmierna pragnienie, osłabienie, obrzęki, reakcje w miejscu podania i ból, gorączka, ból w klatce piersiowej.

Obserwowano również niedowagę, ogólne osłabienie, przyrost masy ciała.

Badania laboratoryjne: wydłużenie czasu krwawienia, podniesienie stężenia mocznika we krwi, podniesienie stężenia kreatyniny, nieprawidłowe wyniki testów funkcji wątroby.

Odchylenia wyników badań laboratoryjnych: wydłużenie czasu krwawienia, podniesienie stężenia mocznika we krwi, podniesienie stężenia kreatyniny, nieprawidłowe wyniki testów funkcji wątroby.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność

Blockpain nie można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z siarczanem morfiny, chlorowodorkiem petydyny, chlorowodorkiem prometazyny, chlorowodorkiem hydroksyzyny, ponieważ ketorolak wytrąci się w postaci osadu.

Lek jest zgodny z roztworem fizjologicznym, 5% roztworem dekstrozy, roztworem Ringera, roztworem Ringera z laktem, roztworem Plasmalyte. Zgodność Blockpain z innymi lekami jest nieznana.

Opakowanie. Po 1 ml w ampułce, po 5 ampułek w blisterze, po 1 lub 2 blistery w opakowaniu kartonowym lub po 100 ampułek w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Spółka akcyjna prywatna „Lekhim-Charków”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 61115, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Seweryna Potockiego 36.