Blipim

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ zastosowania lekowego leku BLIPIM (BLIPIME)

SkÅ ad:

substancja czynna: cefepim;

1 butelka zawiera cefepim chlorowodorek odpowiadajÄ cÄ cefepimowi 1000 mg;

substancja pomocnicza: L-arginina.

PostaÄ lekowa. Proszek do sporzÄ dzania roztworu do wstrzykiwaÅ.

GÅ wne wÅ aÅ ciwoÅ ci fizykochemiczne: proszek od biaÅ ego do Å atwoÅ Å oÅ ciowego.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Antybiotyki do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny czwartej generacji. Cefepim. Kod ATC J01D E01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Cefepim – β-laktamowy antybiotyk z grupy cephalosporyn IV generacji o szerokim zakresie działania, stosowany do wstrzykiwań dożylnych i domięśniowych. Wykazuje działanie bakteriobójcze. Działa na bakterie Gram-dodatnie i Gram-ujemne, w tym na większość szczepów opornych na aminoglikozydy lub antybiotyki z grupy cephalosporyn III generacji, takie jak ceftriaxona. Cefepim charakteryzuje się wysoką odpornością na działanie większości β-laktamaz i szybko przenika do wnętrza bakterii Gram-ujemnych. Stopień wiązania cefepimu z białkami wiążącymi penicylinę (PBP) znacznie przewyższa powinowactwo innych cephalosporyn stosowanych do wstrzykiwań. Umiarkowane powinowactwo cefepimu do PBP 1a i 1b również wpływa na jego aktywność bakteriobójczą. Stosunek MIC (minimalne stężenie bakteriobójcze)/MBC (minimalne stężenie bakteriobójcze) dla cefepimu wynosi poniżej 2 dla ponad 80% szczepów wszystkich wrażliwych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych.

Cefepim hamuje syntezę enzymów ściany komórkowej bakterii i wykazuje szeroki zakres działania przeciwko różnym bakteriom Gram-dodatnim i Gram-ujemnym. Cefepim jest odporne na hydrolizę przez większość β-laktamaz, charakteryzuje się niskim powinowactwem do chromosomowo kodowanych β-laktamaz i szybko przenika do komórek bakterii Gram-ujemnych.

Cefepim wykazuje aktywność wobec następujących mikroorganizmów:

Bakterie Gram-dodatnie tlenowe: Staphylococcus aureus (w tym szczepy produkujące β-laktamazy), Staphylococcus epidermidis (w tym szczepy produkujące β-laktamazy), inne szczepy stafilokoków (w tym S. hominis, S. saprophyticus), Streptococcus pyogenes (grupa A); Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus pneumoniae (w tym szczepy o średniej oporności na penicylinę – MIC od 0,1 do 0,3 μg/ml), inne β-hemolityczne streptokoki (grupy C, G, F), S. bovis (grupa D), streptokoki grupy Viridans. (Większość szczepów enterokoków, np. Enterococcus faecalis, oraz stafilokoki oporne na metycylinę są oporne na większość antybiotyków z grupy cephalosporyn, w tym na cefepim.)

Bakterie Gram-ujemne tlenowe: Pseudomonas spp. (w tym P. aeruginosa, P. putida, P. stutzeri), Escherichia coli, Klebsiella spp. (w tym K. pneumoniae, K. oxytoca, K. ozaenae), Enterobacter spp. (w tym E. cloacae, E. aerogenes, E. sakazakii), Proteus spp. (w tym P. mirabilis, P. vulgaris), Acinetobacter calcoaceticus (w tym podrodzaje Anitratus, Iwoffi), Aeromonas hydrophila, Capnocytophaga spp., Citrobacter spp. (w tym C. diversus, C. freundii), Campylobacter jejuni, Gardnerella vaginalis, Haemophilus ducreyi, H. influenzae (w tym szczepy produkujące β-laktamazy), H. parainfluenzae, Hafnia alvei, Legionella spp., Morganella morganii, Moraxella catarrhalis (Branhamella catarrhalis) (w tym szczepy produkujące β-laktamazy), Neisseria gonorrhoeae (w tym szczepy produkujące β-laktamazy), N. meningitidis, Providencia spp. (w tym P. rettgeri, P. stuartii), Salmonella spp., Serratia (w tym S. marcescens, S. liquefaciens), Shigella spp., Yersinia enterocolitica. Cefepim nie wykazuje aktywności wobec wielu szczepów Xanthomonas maltophilia i Pseudomonas maltophilia.

Anaeroby: Bacteroides spp. (w tym B. melaninogenicus oraz inne mikroorganizmy z jamy ustnej należące do rodzaju Bacteroides), Clostridium perfringens, Fusobacterium spp., Mobiluncus spp., Peptostreptococcus spp., Veillonella spp. Cefepim nie wykazuje aktywności wobec Bacteroides fragilis i Clostridium difficile.

Farmakokinetyka.

Cefepim jest całkowicie wchłaniany po domięśniowym podaniu.

Średnie stężenia cefepimu w osoczu u zdrowych dorosłych pacjentów po jednorazowym dożylnej (i.v.) i domięśniowym (i.m.) podaniu przedstawiono w tabeli 1.

Średnie stężenia cefepimu w osoczu (μg/ml) po podaniu dożylnym (i.v.) i domięśniowym (i.m.)

Tabela 1

Stężenia terapeutyczne cefepimu osiągane są w moczu, żółci, płynie opłucnowym, wydzielinie śluzowej oskrzeli, plwocinie, prostaty, wyrostku robaczkowym i pęcherzu żółciowym.

Okres półwyluwanie cefepimu z organizmu wynosi około 2 godziny i nie zależy od dawki w zakresie 250 mg – 2 g. Przy dawce do 2 g dożylnie co 8 godzin przez 9 dni nie obserwowano kumulacji leku w organizmie.

Cefepim ulega metabolizowaniu do N-metylopiperydyny, która szybko przekształca się w tlenek N-metylopiperydyny. Cefepim wydzielany jest głównie drogą filtracji kłębuszkowej (ogólny klirens cefepimu wynosi około 120 ml/min, średni klirens nerkowy – 110 ml/min). W moczu wykrywane jest około 80–85 % dawki w postaci niezmienionego cefepimu, 1 % N-metylopiperydyny, około 6,8 % tlenku N-metylopiperydyny oraz około 2,5 % epimeru cefepimu. Wiązanie cefepimu z białkami osocza krwi wynosi mniej niż 19 % i nie zależy od stężenia leku w surowicy krwi.

Pacjentom w wieku powyżej 65 lat z prawidłową funkcją nerek nie wymaga się dostosowania dawki leku.

U chorych z niewydolnością nerek okres półwyluwanie cefepimu się wydłuża, przy czym obserwuje się zależność liniową między ogólnym klirensem leku a klirensem kreatyniny. Okres półwyluwanie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek wymagających leczenia hemodializą wynosi 13 godzin, a przy ciągłym ambulatoryjnym dializowaniu otnierzowym – 19 godzin. Dawkę u pacjentów z nieprawidłową funkcją nerek należy dobrać indywidualnie.

Farmakokinetyka cefepimu u pacjentów z zaburzoną funkcją wątroby lub z mukowiscydozą nie ulega zmianie. Dostosowanie dawki u tych pacjentów nie jest konieczne.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

• Infekcje dróg oddechowych dolnych, w tym zapalenie płuc i zapalenie oskrzeli;
• infekcje dróg moczowych (zarówno powikłane, np. nefryt, jak i niepowikłane);
• infekcje skóry i tkanek miękkich;
• infekcje jamy brzusznej, w tym zapalenie otrzewnej i infekcje dróg żółciowych;
• infekcje ginekologiczne;
• sepsa;
• gorączka u neutropeników;
• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Terapia empiryczna u pacjentów z gorączką u neutropeników.

Profilaktyka powikłań pourazowych w chirurgii wewnątrzbrzusznej.

Dzieci

• Zapalenie płuc;
• infekcje dróg moczowych, w tym nefryt;
• infekcje skóry i tkanek podskórnych;
• sepsa;
• terapia empiryczna u chorych z gorączką u neutropeników;
• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na cefepim lub L-argininę, a także na antybiotyki z grupy cefalosporyn, penicylin czy inne antybiotyki β-laktamowe.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Podczas stosowania wysokich dawek aminoglikozydów równocześnie z cefepimem należy dokładnie monitorować funkcję nerek ze względu na potencjalną nefrotoksyczność i ototoksyczność antybiotyków aminoglikozydowych. Nefrotoksyczność obserwowano również po jednoczesnym stosowaniu z diuretykami, takimi jak furosemid.

Cefepim w stężeniu od 1 do 40 mg/ml jest kompatybilny z następującymi roztworami dożylnymi:

0,9 % roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań; 5 i 10 % roztwory glukozy do wstrzykiwań; roztwory

6 M mleczanu sodu do wstrzykiwań, roztwór 5 % glukozy i 0,9 % chlorku sodu do wstrzykiwań; roztwór Ringera z mleczanem i 5 % roztwór glukozy do wstrzykiwań.

Aby uniknąć możliwych interakcji lekowych, nie należy stosować jednocześnie Blipim z roztworami metronidazolu, wancomycyny, gentamycyny, siarczanu tobramycyny i siarczanu netilmycyny. W przypadku jednoczesnego stosowania z wymienionymi lekami należy podawać każdy antybiotyk oddzielnie.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

Stosowanie cefepimu może prowadzić do fałszywie dodatniej reakcji na glukozę w moczu przy użyciu odczynnika Benedicta. Zaleca się stosowanie testów na glukozę opartych na enzymatycznej reakcji utleniania glukozy.

Szczególne zagadnienia dotyczące stosowania.

U pacjentów z wysokim ryzykiem ciężkich infekcji (np. u pacjentów z wywiadem przeszczepienia szpiku kostnego z obniżoną jego aktywnością, występującą na tle złośliwej patologii hemolitycznej z ciężką postępującą neutropenią) monoterapia może być niewystarczająca, dlatego wskazana jest kompleksowa terapia przeciwbakteryjna.

Należy dokładnie ustalić, czy wcześniej u pacjenta wystąpiły reakcje nadwrażliwości natychmiastowego typu na cefepim, cefalosporyny, penicyliny lub inne antybiotyki β-laktamowe. Antybiotyki należy przepisywać ostrożnie wszystkim chorym z dowolnymi postaciami alergii, szczególnie na leki. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku. Ciężkie reakcje nadwrażliwości natychmiastowego typu mogą wymagać podania adrenaliny oraz innych form terapii.

Podczas stosowania praktycznie wszystkich antybiotyków o szerokim spektrum działania opisywano przypadki kolitu pseudomembranaceus. Dlatego ważne jest, aby w przypadku wystąpienia biegunki podczas leczenia Blipimem brać pod uwagę możliwość rozwoju tej patologii. Kolit pseudomembranaceus może się wahać od lekkiej biegunki do kolitu zakończonego śmiercią. Lekkie postacie kolitu były odwracalne i ustępowały po przerwaniu stosowania cefepimu; stanów umiarkowanych lub ciężkich może wymagać specjalnego leczenia.

Lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego, szczególnie z kolitem.

Przed podaniem należy wykonać skórną próbę w celu oceny tolerancji.

Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie kontrolować wskaźniki czynnościowe wątroby, nerek oraz narządów uczestniczących w hematopezie.

U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny < 60 ml/min) dawkę cefepimu należy skorygować, aby skompensować spowolnioną szybkość wydalania nerek. Ponieważ przy dawkach standardowych u pacjentów z niewydolnością nerek lub z innymi stanami, które mogą pogorszyć czynność nerek, możliwe są przedłużone stężenia antybiotyku we krwi, dawkę utrzymującą należy zmniejszyć u takich pacjentów. Stopień zaburzenia czynności nerek, ciężkość infekcji oraz wrażliwość na patogeny powodujące infekcję należy uwzględnić przy ustalaniu kolejnej dawki.

Podczas stosowania cefepimu, tak jak i innych leków z tej grupy, ciężkie działania niepożądane, takie jak odwracalne encefalopatie (zaburzenia świadomości, w tym otępienie), mioklonie, drgawki i/lub niewydolność nerek, obserwowano najczęściej u pacjentów z niewydolnością nerek, którzy otrzymywali dawki przekraczające zalecane, oraz u starszych pacjentów z niewydolnością nerek przy zalecanych dawkach cefepimu. Niektóre przypadki wystąpiły u pacjentów, którzy otrzymywali dawki skorygowane z uwzględnieniem czynności ich nerek. W większości przypadków objawy nefrotoksyczności były odwracalne i ustępowały po przerwaniu stosowania cefepimu i/lub po dializie trzewnej.

Farmakokinetyka cefepimu u chorych z zaburzeniami czynności wątroby nie ulega zmianie. Korekta dawki u tych pacjentów nie jest wymagana.

Stosowanie środków przeciwbakteryjnych powoduje zmianę normalnej flory jelita grubego i może prowadzić do rozrostu Clostridium. Badania wskazują, że toksyna produkowana przez Clostridium difficile jest główną przyczyną kolitu związanego z antybiotykiem. Po potwierdzeniu diagnozy kolitu pseudomembranaceus należy podjąć działania terapeutyczne. Kolit pseudomembranaceus o umiarkowanym nasileniu może ustąpić po przerwaniu stosowania leku. W przypadku stanów umiarkowanych i ciężkich należy rozważyć celowość podania płynów i elektrolitów, uzupełnienia białka oraz zastosowania środka przeciwbakteryjnego skutecznego wobec Clostridium difficile.

Ostrzeżenie.

Mało prawdopodobne, że przepisanie cefepimu bez potwierdzonej lub podejrzewanej infekcji bakteryjnej lub stosowanie profilaktyczne będzie korzystne, ale może to zwiększyć ryzyko pojawienia się bakterii opornych na ten lek. Długotrwałe stosowanie cefepimu (tak jak i innych antybiotyków) może prowadzić do rozwoju superinfekcji. Należy przeprowadzać powtarzane kontrole stanu pacjenta. W przypadku rozwoju superinfekcji należy podjąć odpowiednie działania.

Wiele cefalosporyn, w tym cefepim, wiąże się ze zmniejszeniem aktywności protrombiny. Do grupy ryzyka należą pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek, pacjenci źle odżywieni, a także ci, którzy poddawani są długotrwałej terapii przeciwbakteryjnej. Należy kontrolować protrombinę u pacjentów z grupy ryzyka i w razie potrzeby podawać witaminę K.

W okresie stosowania cefepimu mogą występować dodatnie wyniki bezpośredniego testu Coombsa. Przy wykonywaniu badań hematologicznych lub transfuzji krwi, przy określaniu grupy krwi metodą krzyżową, gdy stosuje się test antyglobulinowy lub w trakcie testu Coombsa u noworodków, których matki przed porodem otrzymywały antybiotyki z grupy cefalosporyn, należy wziąć pod uwagę, że dodatni wynik testu Coombsa może być wynikiem stosowania leku.

Stosując lidokainę jako rozpuszczalnik u dzieci, należy wziąć pod uwagę informacje dotyczące bezpieczeństwa lidokainy.

Udowodniono, że L-arginina wpływa na metabolizm glukozy i jednocześnie zwiększa stężenie potasu we krwi przy dawkach przekraczających maksymalną zalecaną dawkę cefepimu aż 33-krotnie. Skutki przy niższych dawkach są obecnie nieznane.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Lek można stosować tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Cefepim przenika do mleka matki w bardzo niskich stężeniach. Dlatego w okresie leczenia lekiem należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Ponieważ podczas leczenia mogą wystąpić działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego, należy powstrzymać się od prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Zwykła dawka dla dorosłych wynosi 1 g, podawana dożylnie lub domięśniowo co 12 godzin. Zwykła długość leczenia wynosi 7–10 dni; ciężkie infekcje mogą wymagać dłuższego leczenia.

Dawkowanie i sposób podania należy jednak dostosować w zależności od wrażliwości mikroorganizmów wywołujących infekcję, stopnia ciężkości infekcji oraz czynności nerek chorego. Rekomendacje dotyczące dawkowania cefepimu u dorosłych przedstawiono w tabeli 2.

Tabela 2

Profilaktyka rozwoju infekcji podczas przeprowadzania zabiegów chirurgicznych. 60 minut przed rozpoczęciem operacji chirurgicznej dorosłym podaje się 2 g leku dożylnie w ciągu 30 minut. Po zakończeniu podania należy dodatkowo podać 500 mg metronidazolu dożylnie. Nie należy podawać roztworów metronidazolu jednocześnie z cefepimem. Przed podaniem metronidazolu należy wypłukać układ wlewowo-kroplowy.

Podczas długotrwałych (ponad 12 godzin) operacji chirurgicznych, 12 godzin po pierwszej dawce, zaleca się ponowne podanie równoważnej dawki cefepimu, a następnie podanie metronidazolu.

Zaburzenia funkcji nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min) dawkę leku należy skorygować. Początkowa dawka leku powinna być taka sama jak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Zalecane dawki utrzymania cefepimu przedstawiono w tabeli 3.

Zalecane dawki cefepimu dla dorosłych

Tabela 3

Jeśli znana jest tylko stężenie kreatyniny w osoczu, klirens kreatyniny można obliczyć według poniższego wzoru.

Mężczyźni:

Kobiety:

klirens kreatyniny (ml/min) = powyższa wartość × 0,85.

Podczas hemodializy w ciągu 3 godzin z organizmu wydala się około 68 % dawki leku. Po zakończeniu każdej sesji dializy należy podać dawkę powtórną, równą dawce początkowej. Przy ciągłym ambulatoryjnym dializie otrzewnowej lek można stosować w początkowych normalnych dawkach zalecanych 500 mg, 1 lub 2 g, w zależności od ciężkości infekcji, z odstępem między dawkami 48 godzin.

Dzieciom w wieku 1–2 miesięcy lek należy przepisywać tylko ze wskazań życiowych. Stan dzieci o masie ciała poniżej 40 kg, które otrzymują cefepim, należy stale monitorować.

Dzieciom z zaburzoną funkcją nerek zaleca się zmniejszenie dawki lub wydłużenie odstępu między podawaniami.

Obliczanie wskaźników klirensu kreatyniny u dzieci:

lub

Dzieci w wieku od 1 do 2 miesięcy. Tylko wskazania życiowe: 30 mg/kg masy ciała co 12 lub 8 godzin.

Dzieci w wieku powyżej 2 miesięcy. Maksymalna dawka dla dzieci nie powinna przekraczać zaleconej dawki dla dorosłych. Zwykła zalecana dawka dla dzieci o masie ciała do 40 kg w przypadku infekcji dróg moczowych (w tym powikłanych i niepowikłanych, w tym niefryty) oraz niepowikłanych infekcji skóry, zapalenia płuc oraz empirycznego leczenia febrylnej neutropenii to 50 mg/kg co 12 godzin (u pacjentów z febrylną neutropenią i bakteryjnym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych – co 8 godzin). Zwykła długość leczenia wynosi 7–10 dni; ciężkie infekcje mogą wymagać dłuższego leczenia.

Podanie leku. Cefepim można podawać dożylnie lub wewnątrzmięśniowo w dużą masę mięśniową (np. w górny zewnętrzny kwadrant mięśnia pośladkowego – gluteus maximus).

Podanie dożylne. Droga dożylnej aplikacji jest preferowana u pacjentów z ciężkimi lub zagrażającymi życiu infekcjami.

Przy podawaniu dożylnym Blipim należy rozpuścić w 5 ml lub 10 ml wody do wstrzykiwań, w 5 % roztworze glukozy do wstrzykiwań lub w 0,9 % roztworze chlorku sodu, zgodnie z tabelą podaną poniżej. Wstrzykuje się powoli dożylnie w ciągu 3–5 minut lub za pomocą zestawu do wlewu dożylnego.

Podanie wewnątrzmięśniowe. Blipim można rozpuszczać w wodzie do wstrzykiwań, 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań, 5 % roztworze glukozy do wstrzykiwań, wodzie bakteriostatycznej do wstrzykiwań z parabenem lub alkoholem benzylowym, 0,5 % lub 1 % roztworze wodorochlorku lidokainy w stężeniach podanych poniżej w tabeli 4.

W przypadku stosowania lidokainy jako rozpuszczalnika należy przed podaniem wykonać próbkę skórną na tolerancję substancji.

Tabela 4

Po przygotowaniu roztwór należy natychmiast użyć po rozcieńczeniu lub można go przechowywać nie dłużej niż 24 godziny w temperaturze do 25°C oraz przez 7 dni w temperaturze od 2 do 8°C.

Jak i inne leki do stosowania parenteralnego, przygotowane roztwory leku przed podaniem należy sprawdzić pod kątem braku zanieczyszczeń mechanicznych.

W celu identyfikacji mikroorganizmu etiologicznego (mikroorganizmów) oraz określenia wrażliwości na cefepim należy wykonać odpowiednie badania mikrobiologiczne. Jednak cefepim można stosować jako monoterapię jeszcze przed identyfikacją mikroorganizmu etiologicznego, ponieważ charakteryzuje się szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego wobec mikroorganizmów Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. U pacjentów z ryzykiem zakażenia mieszanego tlenowego/beztlenowego (w tym Bacteroides fragilis) przed identyfikacją patogenu można rozpocząć leczenie cefepimem w połączeniu z lekiem działającym na beztlenowce.

Dzieci.

Stosować u dzieci od 1 miesiąca życia.

Przedawkowanie.

Objawy. W przypadkach znacznego przekroczenia zalecanych dawek, szczególnie u chorych z zaburzoną funkcją nerek, nasilają się objawy działań niepożądanych. Objawy przedawkowania obejmują encefalopatię towarzyszoną halucynacjami, zaburzeniami świadomości, stuporem, śpiączką; mioklonie; napady podobne do epileptycznych; pobudzenie nerwowo-mięśniowe.

Leczenie. Należy przerwać podawanie leku, przeprowadzić terapię objawową.

Stosowanie hemodializy przyspiesza usuwanie cefepimu z organizmu; dializa otrzewnowa jest mało skuteczna. Ciężkie reakcje alergiczne typu natychmiastowego wymagają zastosowania adrenaliny oraz innych form terapii intensywnej.

Efekty uboczne.

Cefepim jest ogólnie dobrze tolerowany, efekty uboczne występują rzadko, z częstością 0,1–1%.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwościowe, w tym anafilaksja, szok anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy.

Ze strony układu oddechowego: kaszel, ból gardła, duszność, zaburzenia oddychania.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: tachykardia, wazodilatacja.

Ze strony przewodu pokarmowego: nudności, wymioty, dyspepsja, kandydoza jamy ustnej, zmiana wrażliwości smakowej, biegunka, zapalenie okrężnicy (w tym rzekomobłoniaste), ból brzucha, zaparcia.

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, bezsenność, niepokój, drgawki, zawroty głowy, parestezje, napady podobne do napadów padaczkowych, encefalopatie (utrata przytomności, halucynacje, stupor, śpiączka), mioklonie.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego: zapalenie wątroby, żółtaczka cholestatyczna.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: wysypka, świąd, pokrzywka.

Inne: osłabienie, nadmierna potliwość, gorączka, zapalenie pochwy, zaczerwienienie, ból w klatce piersiowej, ból pleców, obrzęki obwodowe, świąd narządów płciowych, kandydoza, niewydolność nerek.

Reakcje miejscowe w miejscu podania leku:

przy podaniu dożylnej: zapalenie żył (flebita) i stan zapalny;

przy podaniu domięśniowym: ból, stan zapalny.

Wskaźniki laboratoryjne: wzrost stężenia alaninotransferazy (ALT), asparaginianotransferazy (AST), fosfatazy zasadowej, bilirubiny całkowitej, anemia, eozynofilia, wydłużenie czasu protrombinowego lub częściowego czasu tromboplastynowego oraz dodatni wynik testu Coombsa bez hemolizy. Przejściowy wzrost azotu moczanego we krwi i/lub kreatyniny osocza, przejściowa leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, przejściowa trombocytopenia.

Możliwe są efekty uboczne charakterystyczne dla antybiotyków z grupy cefalosporyn: zespół Stevensa-Johnsona, zmiennobarwna rumień, toksyczny nekrolizy epidermy, toksyczna nefropatia, anemia aplastyczna, anemia hemolityczna, krwawienia, zaburzenia funkcji wątroby, cholestaza, pancytopenia.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie mieszać w jednym pojemniku z innymi lekami. Stosować rozpuszczalniki wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

Po 1000 mg proszku do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań w fiolkach №1 lub №10 w pudełkach z tektury.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Zeiss Pharmaceuticals Pvt. Ltd.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Plot No. 72, EPIP, Phase-I, Jharmajri, Baddi, Distt. Solan, (H. P.), India.

Wnioskodawca.

AAR PHARMA FZ-LLC.

Adres wnioskodawcy.

Premises 702, 7th Floor, Building: DSC Tower, Post Box – 478837, Dubai, United Arab Emirates.