Bivoneb

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU BIVONEB (BIVONEB)

Skład:

substancja czynna: nebywolol (nebivolol);

1 tabletka zawiera nebywololu (w postaci chlorowodorku nebywololu) 5 mg;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, skrobia kukurydziana, sodowa sól kroskarboksymetelowanej celulozy (sodium croscarmellose), hipromeloza, celuloza mikrokryształowa, stearyna magnezu, dwutlenek krzemu (bezwodny) koloidalny, polisorbat 80.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: okrągłe, podwójnie wypukłe tabletki o kolorze od białego do prawie białego, z nacięciem w kształcie krzyża po jednej stronie i oznaczeniem „H” po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Selektywne blokery β-adrenoreceptorów.

Kod ATC C07AB12.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Nebiwolol jest racematem, składającym się z dwóch enancjomerów: SRRR-nebiwololu (D-nebiwolol) oraz RSSS-nebiwololu (L-nebiwolol), co powoduje połączenie dwóch właściwości farmakologicznych:

• jest konkurencyjnym i selektywnym antagonistą receptorów beta: ten efekt wynika z działania enancjomeru SRRR (enancjomer d);
• wykazuje łagodne właściwości naczyniorozkurczające związane z oddziaływaniem na układ L-arginina/tlenek azotu.

Jednorazowe oraz powtarzane dawki nebiwololu obniżają częstość skurczów serca oraz ciśnienie tętnicze w stanie spoczynku i pod obciążeniem zarówno u osób z prawidłowym ciśnieniem tętniczym, jak i u osób z nadciśnieniem tętniczym. Efekt przeciw nadciśnieniowy utrzymuje się podczas długotrwałego leczenia.

W dawkach terapeutycznych nie obserwuje się antagonizmu alfa-adrenergicznego.

Podczas krótkotrwałego lub długotrwałego leczenia nebiwololem u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym obniża się ogólny opór naczyniowy układu krążenia. Pomimo obniżenia częstości skurczów serca, zmniejszenie minutowego rzutu serca w stanie spoczynku i pod obciążeniem jest ograniczone dzięki zwiększeniu objętości uderzeniowej. Kliniczne znaczenie tej różnicy hemodynamicznej w porównaniu z innymi blokerami receptorów beta-adrenergicznych nie zostało jeszcze wystarczająco przebadane.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym nebiwolol zwiększa odpowiedź naczyń na acetylocholinę (ACh), pośrednictwem tlenku azotu; u pacjentów z dysfunkcją śródbłonka ta odpowiedź jest obniżona.

W badaniu z kontrolą placebo dotyczącego śmiertelności i zachorowań, w którym wzięło udział 2128 pacjentów w wieku ≥ 70 lat (średni wiek 75,2 roku) z ustaloną przewlekłą niewydolnością serca z obniżoną frakcją wyrzutu lewej komory (FWLK) lub bez niej (średnia wartość FWLK 36 ±12,3 %, z następującym rozkładem: FWLK poniżej 35 % u 56 % pacjentów, FWLK 35–45 % u 25 % pacjentów, FWLK powyżej 45 % u 19 % pacjentów), trwającym średnio 20 miesięcy, nebiwolol jako lek podstawowy w ramach standardowej terapii istotnie wydłużał czas do wystąpienia śmierci lub hospitalizacji z powodu choroby sercowo-naczyniowej (główny punkt końcowy skuteczności), obniżając ryzyko względne o 14 % (zmniejszenie bezwzględne – 4,2 %). To zmniejszenie ryzyka stawało się widoczne po 6 miesiącach leczenia i utrzymywało się przez cały okres leczenia (średnia długość – 18 miesięcy). Wpływ nebiwololu nie zależał od wieku, płci ani wartości frakcji wyrzutu lewej komory u uczestników badania. Korzyść w zakresie zapobiegania zgonom z wszelkich przyczyn w porównaniu z placebo nie osiągnęła istotności statystycznej (zmniejszenie bezwzględne – 2,3 %).

U pacjentów leczonych nebiwololem obserwowano zmniejszenie częstości przypadków nagłej śmierci (4,1 % w porównaniu z 6,6 %, względne zmniejszenie o 38 %).

Badania in vitro oraz in vivo na zwierzętach wykazały, że nebiwolol nie wykazuje własnej aktywności sympatymimetycznej.

Badania in vitro oraz in vivo na zwierzętach wykazały również, że nebiwolol w dawkach farmakologicznych nie wykazuje stabilizującego wpływu na błony komórkowe.

U zdrowych ochotników nebiwolol istotnie nie wpływa na tolerancję maksymalnego obciążenia ani na wytrzymałość.

Zgodnie z dostępnymi danymi przedklinicznymi i klinicznymi, nebiwolol nie wywiera negatywnego wpływu na funkcję erektilną u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym następuje szybkie wchłanianie obu enancjomerów nebiwololu. Jedzenie nie wpływa na wchłanianie nebiwololu, dlatego można go przyjmować niezależnie od posiłku.

Nebiwolol jest całkowicie metabolizowany, częściowo z powstawaniem aktywnych metabolitów hydroksylowych. Metabolizm nebiwololu zachodzi poprzez hydroksylację acykliczną lub aromatyczną, N-dealkilację oraz glukuronidację; ponadto powstają glukuronidy metabolitów hydroksylowych. Metabolizm nebiwololu poprzez hydroksylację podlega genetycznemu polimorfizmowi utleniającemu zależnemu od CYP2D6. Biodostępność doustna nebiwololu wynosi 12 % u osób z szybkim metabolizmem i jest niemal całkowita u osób z powolnym metabolizmem. W stanie stacjonarnym i przy tej samej dawce maksymalna stężenie nebiwololu w osoczu u osób z powolnym metabolizmem jest około 23 razy wyższe niż u osób z szybkim metabolizmem. Biorąc pod uwagę sumę niezmienionego leku oraz jego aktywnych metabolitów, różnica maksymalnego stężenia w osoczu wynosi od 1,3 do 1,4 razy. Ze względu na różnice w stopniu metabolizmu, dawkę leku należy zawsze dostosowywać indywidualnie do potrzeb pacjenta. Dlatego osoby z powolnym metabolizmem mogą wymagać niższych dawek.

U pacjentów z szybkim metabolizmem okres półtrwania enancjomerów nebiwololu wynosi średnio 10 godzin. U pacjentów z powolnym metabolizmem ta wartość jest 3–5 razy wyższa. U osób z szybkim metabolizmem stężenie enancjomeru RSSS jest nieco wyższe niż stężenie enancjomeru SRRR. U osób z powolnym metabolizmem ta różnica jest większa. U osób z szybkim metabolizmem okres półtrwania metabolitów hydroksylowych obu enancjomerów wynosi średnio 24 godziny, a u osób z powolnym metabolizmem wartości te są około 2 razy większe.

Stały poziom w osoczu u większości pacjentów z szybkim metabolizmem osiągany jest w ciągu 24 godzin dla nebiwololu i w ciągu kilku dni dla metabolitów hydroksylowych.

Stężenie w osoczu, wynoszące od 1 do 30 mg nebiwololu, jest proporcjonalne do dawki. Wiek nie wpływa na farmakokinetykę nebiwololu.

W osoczu oba enancjomery wiążą się głównie z albuminą. Wiązanie z białkami osocza dla SRRR-nebiwololu wynosi 98,1 %, a dla RSSS-nebiwololu – 97,9 %.

Po tygodniu od podania leku 38 % dawki wydala się z moczem, a 48 % – z kałem. Wydalanie niezmienionego nebiwololu z moczem wynosi mniej niż 0,5 % dawki.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Choroba nadciśnieniowa

Leczenie nadciśnienia tętniczego pierwotnego.

Przewlekła niewydolność serca (PNS)

Leczenie przewlekłej niewydolności serca w stopniu lekkim i umiarkowanym jako dodatek do standardowych metod leczenia u pacjentów w wieku od 70 lat.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub inne składniki leku;
• niewydolność wątroby lub zaburzenia funkcji wątroby;
• ostra niewydolność serca, wstrząs kardiogenny lub epizody dekompensacji niewydolności serca wymagające wstrzykiwania dożylnego substancji czynnych o działaniu inotropowym pozytywnym.

Ponadto, jak w przypadku innych leków beta-adrenolitycznych, lek jest przeciwwskazany w przypadku następujących chorób:

• zespół słabości węzła zatokowego, w tym blokada sinoaurikularna;
• blokada przedsionkowo-komorowa (blokada AV) II–III stopnia (bez sztucznego stymulatora serca);
• bronchospazm i astma oskrzelowa w wywiadzie;
• nieleczona fochromocytoza;
• kwasica metaboliczna;
• bradykardia (przy rozpoczęciu leczenia częstość skurczów serca – poniżej 60 uderzeń/min);
• hipotensja tętnicza (ciśnienie tętnicze skurczowe – poniżej 90 mm Hg);
• ciężkie zaburzenia krążenia obwodowego.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje farmakodynamiczne:

Poniżej przedstawiono ogólne informacje dotyczące interakcji z antagonistami beta-adrenoreceptorów.

Współlekowanie nie jest zalecane:

• z lekami przeciwarytmicznymi klasy I (chinidyna, hydrochinidyna, cybenzolina, flekainid, dysopyramid, lidokaina, moksyletyna, propafenon) – może nasilić działanie na przewodnictwo AV i zwiększyć negatywny efekt inotropowy (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”);
• z antagonistami wapnia typu werapamil/diltiazem – negatywne działanie na przewodnictwo AV i kurczliwość mięśnia sercowego; podawanie werapamilu dożylnie u pacjentów przyjmujących leki beta-adrenolityczne może prowadzić do znacznej hipotensji tętniczej i blokady AV (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”);
• z lekami przeciwciśnieniowymi o działaniu centralnym (klonidyna, guanfacyna, moxonidyna, metyldopa, rilmenidyna) – współlekowanie lekami przeciwciśnieniowymi o działaniu centralnym może prowadzić do nasilenia niewydolności serca w wyniku zmniejszenia napięcia układu współczulnego o charakterze centralnym (zmniejszenie częstości skurczów serca i objętości uderzeniowej, rozszerzenie naczyń) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Przy nagłym odstawieniu, szczególnie przed zakończeniem leczenia lekami beta-adrenolitycznymi, może zwiększyć się ryzyko podwyższenia ciśnienia tętniczego (zespół odstawienia).

Przy współlekowaniu należy zachować ostrożność:

• z lekami przeciwarytmicznymi klasy III (amiodaron) – może nasilić wpływ na przewodnictwo AV;
• z lotnymi anestetykami halogenowanymi – współlekowanie leków beta-adrenolitycznych i anestetyków może tłumić odruchową tachykardię i zwiększać ryzyko hipotensji tętniczej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Jako zasadę ogólną należy unikać nagłego odstawienia leczenia lekami beta-adrenolitycznymi. Jeśli pacjent przyjmuje nebivolol, należy poinformować o tym anestezjologa;
• z insuliną i doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi – choć nebivolol nie wpływa na poziom glukozy we krwi, współlekowanie może maskować niektóre objawy hipoglikemii (przyspieszone bicie serca, tachykardię). Jednoczesne stosowanie leków beta-adrenolitycznych z pochodnymi sulfonamidów może zwiększyć ryzyko rozwoju ciężkiej hipoglikemii (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”);
• z baklofenem (środek przeciwwspastyczny), amifostyną (dodatkowy lek przeciwnowotworowy) – jednoczesne stosowanie z lekami przeciwciśnieniowymi może prowadzić do znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego, dlatego dawkę leków przeciwciśnieniowych należy odpowiednio skorygować.

Przy współlekowaniu należy wziąć pod uwagę:

• glikozydy nasierkowca – współlekowanie może wydłużyć czas przewodnictwa AV; podczas badań klinicznych nie zaobserwowano objawów tej interakcji; nebivolol nie wpływa na kinetykę derywatyfu;
• antagonisty wapnia typu dihydropirydynowego (amlodypina, felodypina, lakcydypina, nifedypina, nikardypina, nimodypina, nitrendypina) – współlekowanie może zwiększać ryzyko hipotensji tętniczej, a u pacjentów z niewydolnością serca może pogorszyć funkcję pompową komór;
• lekami przeciwpsychotycznymi, antydepresyjnymi (trójpierścieniowe antydepresanty, barbiturany, pochodne fenytoazyny) – współlekowanie może nasilać działanie hipotensyjne (efekt addytywny);
• niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ) – nie wpływają na działanie hipotensyjne nebivololu;
• sympatolitykami – współlekowanie może przeciwdziałać działaniu hipotensyjnemu leków beta-adrenolitycznych. Substancje czynne o działaniu beta-adrenergicznym mogą prowadzić do nieograniczonej aktywności alfa-adrenergicznej sympatolityków posiadających zarówno działanie alfa-, jak i beta-adrenergiczne (niebezpieczeństwo rozwoju nadciśnienia tętniczego, ciężkiej bradykardii i blokady serca).

Interakcje farmakokinetyczne:

Ponieważ w metabolizmie nebivololu bierze udział izoenzym CYP2D6, współlekowanie leków hamujących ten enzym (paroksetyna, fluoksetyna, tiorydazyna, chinidyna) zwiększa stężenie nebivololu w osoczu krwi i tym samym zwiększa ryzyko wystąpienia wyraźnej bradykardii i innych działań niepożądanych.

Współlekowanie z cytydyną zwiększa stężenie nebivololu w osoczu krwi, ale nie zmienia skuteczności klinicznej nebivololu. Współlekowanie z ranitydyną nie wpływa na farmakokinetykę nebivololu. O ile lek Bivoneb stosuje się podczas jedzenia, a środek przeciwwskazowy – między posiłkami, oba leki można przepisać jednocześnie.

Podczas współlekowania nebivololu z nikardypinem nieco wzrastały stężenia obu leków w osoczu bez zmiany skuteczności klinicznej.

Jednoczesne stosowanie alkoholu, furosemidu lub hydrochlorotiazydu nie wpływa na farmakokinetykę nebivololu. Nebivolol nie wpływa na farmakokinetykę i farmakodynamikę warfaryny.

Szczególne środki ostrożności.

Poniższe ostrzeżenia i środki ostrożności są ogólne dla beta-blokerów.

Anestezja

Kontynuowanie blokady beta zmniejsza ryzyko zaburzeń rytmu serca podczas wprowadzania w stan znieczulenia i intubacji. Jeśli w trakcie przygotowania do zabiegu chirurgicznego konieczne jest przerwanie blokady beta, beta-blokery należy odstawić co najmniej 24 godziny wcześniej.

W przypadku stosowania niektórych środków znieczulających, które powodują depresję mięśnia sercowego, należy zachować ostrożność. Reakcje przywspółczulne mogą być zapobiegane przez wewnętrzne podanie atropiny.

Układ sercowo-naczyniowy

Zwykle pacjentom z nieleczoną przewlekłą niewydolnością serca (PNS) nie należy podawać beta-blokerów, dopóki ich stan nie stanie się stabilny.

U pacjentów z chorobą niedokrwienną serca leczenie beta-blokerami należy odstawiać stopniowo, tj. w ciągu 1–2 tygodni. W razie potrzeby, aby zapobiec nasileniu się dławicy piersiowej, zaleca się jednoczesne rozpoczęcie terapii zastępczej.

Beta-blokery mogą powodować bradykardię. Jeśli tętno w spoczynku spada do 50–55 uderzeń na minutę i/lub u pacjenta pojawiają się objawy wskazujące na bradykardię, zaleca się zmniejszenie dawki.

Beta-blokery należy stosować z ostrożnością u:

• pacjentów z zaburzeniami krążenia obwodowego (choroba lub zespół Raynauda, chwiejność przemijająca), ponieważ może dojść do nasilenia się tych chorób;
• pacjentów z blokadą przedsionkowo-komorową I stopnia ze względu na negatywny wpływ beta-blokerów na przewodnictwo;
• chorych na dławicę Prinzmetala z powodu nieograniczonej wazokonstrikcji tętnic wieńcowych, ośrodkowanej przez alfa-adrenoreceptory: beta-blokery mogą zwiększać częstotliwość i czas trwania napadów dławicy piersiowej.

Nie zaleca się ogólnie łączenia nebivololu z antagonistami wapnia typu werapamil i diltiazem, z lekami przeciwarytmicznymi grupy I oraz z lekami obniżającymi ciśnienie krwi działającymi w ośrodkowym układzie nerwowym (szczegółowe informacje patrz w rozdziale „Interakcje z innymi lekami i inne formy oddziaływań”).

Przemiana materii i układ内分泌

Nebivolol nie wpływa na poziom glukozy we krwi u chorych na cukrzycę. Mimo to należy zachować ostrożność przy jego stosowaniu u pacjentów z tej grupy, ponieważ nebivolol może maskować niektóre objawy hipoglikemii (tachykardię, kołatanie serca). Beta-blokery mogą dodatkowo zwiększać ryzyko ciężkiej hipoglikemii przy jednoczesnym stosowaniu z pochodnymi sulfonilomocznika. Pacjentom z cukrzycą należy zalecić dokładne monitorowanie poziomu glukozy we krwi (patrz rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne formy oddziaływań”).

Układ oddechowy

U pacjentów z przewlekłymi chorobami obturacyjnymi dróg oddechowych beta-blokery należy stosować z ostrożnością, ponieważ może dojść do nasilenia się zwężenia dróg oddechowych.

Inne

Pacjentom z wywiadem łuszczycy leki beta-adrenoblokujące należy przepisywać dopiero po dokładnym rozważeniu.

Beta-blokery mogą zwiększać wrażliwość na alergeny i nasilenie reakcji anafilaktycznych.

Na początku leczenia przewlekłej niewydolności serca nebivololem konieczna jest regularna kontrola stanu pacjenta. Informacje dotyczące sposobu stosowania i dawek znajdują się w rozdziale „Sposób stosowania i dawki”.

Bez pilnej potrzeby nie należy nagle przerywać leczenia (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”). Aby uzyskać dodatkowe informacje, patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”.

Substancje pomocnicze

Lek Bivoneb zawiera laktozę monohydrat, dlatego nie należy go stosować pacjentom z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, co oznacza, że jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Nebivolol wykazuje działanie farmakologiczne, które negatywnie wpływa na ciążę i/lub płód/niemowlę. Ogólnie beta-blokery zmniejszają przepływ krwi przez łożysko, co wiąże się z opóźnieniem wzrostu, śmiercią płodu wewnątrzmaciczną, poronieniami i przedwczesnym porodem. Reakcje niepożądane (np. hipoglikemia i bradykardia) mogą wystąpić u płodu i noworodka. Jeśli leczenie beta-blokerami jest konieczne, lepiej jest wybrać beta1-selektywne beta-adrenoblokery.

Nebivololu nie należy stosować w czasie ciąży, chyba że istnieje bezwzględna konieczność. Jeśli leczenie nebivololem jest uznane za konieczne, należy monitorować krążenie maciczno-łożyskowe i wzrost płodu. W przypadku stwierdzenia szkodliwego wpływu na ciążę lub płód należy rozważyć leczenie alternatywne. Noworodkowi należy dokładnie przyglądać się. Objawy hipoglikemii i bradykardii można zazwyczaj oczekiwać w pierwszych trzech dniach.

Okres karmienia piersią

Badania na zwierzętach wykazały, że nebivolol przenika do mleka matki. Nie wiadomo, czy ta substancja przenika do ludzkiego mleka. Większość beta-blokerów, w szczególności związki lipofilowe takie jak nebivolol i jego aktywne metabolity, przenika w różnym stopniu do mleka matki. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/niemowląt. Dlatego karmienie piersią podczas stosowania nebivololu nie jest zalecane.

Plodność

Nebivolol nie wpływał na płodność szczurów, z wyjątkiem dawek wielokrotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla człowieka, gdy zaobserwowano negatywny wpływ na narządy rozrodcze samców i samic u szczurów i myszy. Wpływ nebivololu na płodność człowieka jest nieznany.

Wpływ na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych maszyn.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych maszyn. Badania farmakodynamiczne wykazały, że nebivolol nie wpływa na funkcje psychomotoryczne. Jednak czasem możliwe jest wystąpienie zawrotów głowy i uczucia zmęczenia, co należy uwzględnić podczas prowadzenia pojazdów lub innych maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Reżim dawkowania

Nadciśnienie tętnicze

Dorośli

Dawka wynosi 1 tabletę (5 mg nebilololu) dziennie, najlepiej przyjmować ją zawsze o tej samej porze dnia. Efekt hipotensyjny staje się widoczny po 1–2 tygodniach leczenia, ale czasem optymalne działanie pojawia się dopiero po 4 tygodniach.

Kombinacja z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi

Blokery beta można stosować zarówno jako monoterapię, jak i w połączeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. Dotychczas dodatkowy efekt przeciwnadciśnieniowy obserwowano tylko w połączeniu z 12,5–25 mg hydrochlorotiazydu.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Dla pacjentów z niewydolnością nerek zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg (1/2 tabletu) dziennie. W razie potrzeby dawkę dzienną można zwiększyć do 5 mg.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Dane dotyczące stosowania leku u pacjentów z niewydolnością wątroby lub zaburzeniami funkcji wątroby są ograniczone, dlatego stosowanie leku u tych pacjentów jest przeciwwskazane.

Pacjenci w wieku podeszłym

Dla pacjentów w wieku powyżej 65 lat zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg (1/2 tabletu) dziennie. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 5 mg. Jednak ze względu na niedostateczne doświadczenie w stosowaniu leku u chorych w wieku powyżej 75 lat, stosowanie wymaga ostrożności i dokładnego nadzoru nad tymi pacjentami.

Przewlekła niewydolność serca (PNS)

Leczenie PNS należy rozpocząć od powolnego dozymania dawki aż do osiągnięcia indywidualnej optymalnej dawki utrzymania. Lek należy przepisać pacjentom, u których występuje PNS bez epizodów jej ostrej dekompenzacji w ciągu ostatnich 6 tygodni. Zaleca się, aby lekarz miał doświadczenie w leczeniu PNS. Pacjenci stosujący inne leki sercowo-naczyniowe, w tym diuretyki i/lub dygoksynę, i/lub inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), i/lub antagonistów receptorów angiotensyny II, powinni mieć ustaloną dawkę tych leków przez ostatnie 2 tygodnie przed rozpoczęciem terapii lekiem.

Początkowe dozywanie dawki należy przeprowadzać według poniższego schematu, zachowując przy tym odstępy od 1 do 2 tygodni i kierując się tolerancją dawki przez pacjenta: 1,25 mg (1/4 tabletu) nebilololu dziennie można zwiększyć do 2,5 mg (1/2 tabletu) nebilololu dziennie, następnie do 5 mg raz dziennie, a potem do 10 mg raz dziennie. Maksymalna zalecana dawka wynosi 10 mg nebilololu raz dziennie.

Na początku leczenia oraz przy każdej zmianie dawki chory powinien przebywać pod opieką doświadczonego lekarza przez co najmniej 2 godziny, aby upewnić się, że stan kliniczny pozostaje stabilny (szczególnie ciśnienie tętnicze, częstość skurczów serca, zaburzenia przewodnictwa mięśnia sercowego, a także nasilenie objawów niewydolności serca). Nie wszyscy pacjenci mogą być leczeni najwyższymi zalecanymi dawkami z powodu wystąpienia działań niepożądanych. W razie potrzeby osiągniętą dawkę można stopniowo ponownie zmniejszyć lub ponownie do niej powrócić.

W przypadku nasilenia objawów niewydolności serca lub nietolerancji leku w fazie dozymania dawki zaleca się najpierw zmniejszenie dawki nebilololu lub, w razie potrzeby, natychmiastowe odstawienie leku (przy wystąpieniu ciężkiej hipotensji tętniczej, nasilenia objawów niewydolności serca z ostrym obrzękiem płuc, przy wystąpieniu wstrząsu kardiogennego, objawowej bradykardii lub blokady przewodzenia A–V).

Zazwyczaj leczenie stabilnej przewlekłej niewydolności serca nebilololem jest długotrwałe.

Leczenia nebilololem nie należy nagle przerywać, ponieważ może to prowadzić do tymczasowego nasilenia niewydolności serca. Jeśli odstawienie leku jest konieczne, dawkę należy stopniowo zmniejszyć, zmniejszając ją o połowę z odstępem jednego tygodnia.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Ponieważ dozywanie dawki do maksymalnie tolerowanej odbywa się indywidualnie, korekta dawki u pacjentów z niewydolnością nerek o lekkim do umiarkowanego stopnia nasilenia nie jest wymagana. Brak doświadczenia w stosowaniu leku u chorych z ciężką niewydolnością nerek (poziom kreatyniny surowicy ≥ 250 µmol/l), dlatego stosowanie nebilololu u tych chorych nie jest zalecane.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Dane dotyczące stosowania leku u pacjentów z niewydolnością wątroby są ograniczone. Z tego powodu stosowanie leku tym pacjentom jest przeciwwskazane.

Pacjenci w wieku podeszłym

Ponieważ dozywanie dawki do maksymalnie tolerowanej odbywa się indywidualnie, korekta dawki nie jest wymagana.

Sposób stosowania

Doustne.

Tabletki można przyjmować razem z posiłkiem.

Dzieci.

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania leku Bivoneb u dzieci i młodzieży (do 18 roku życia) nie zostały zbadane. Dane nie są dostępne. Dlatego stosowanie leku u dzieci i młodzieży (do 18 roku życia) nie jest zalecane.

Przedawkowanie.

Brak danych dotyczących przedawkowania leku.

Objawy

Objawy przedawkowania blokerów beta: bradykardia, hipotensja tętnicza, skurcz oskrzeli oraz ostra niewydolność serca.

Leczenie

W przypadku przedawkowania lub rozwoju reakcji nadwrażliwości należy zapewnić stałe obserwowanie pacjenta i leczenie w warunkach oddziału intensywnej terapii. Należy kontrolować poziom glukozy we krwi. Przeszkadza się wchłanianiu się leku, który nadal znajduje się w przewodzie pokarmowym, przepłukując żołądek, stosując węgiel aktywny oraz leki przeczyszczające. Może być również wymagana sztuczna wentylacja płuc. W celu wyeliminowania bradykardii lub zwiększonej wogotomii zaleca się podanie atropiny lub metylatropiny. Leczenie hipotensji tętniczej i wstrząsu należy prowadzić przy użyciu osocza/zamienników osocza oraz, w razie potrzeby, katecholamin.

Działanie beta-blokujące można zlikwidować przez powolne wstrzykiwanie dożylne izoprenaliny hydrochloranu, począwszy od dawki 5 µg/min, lub dobutaminy, począwszy od dawki 2,5 µg/min, aż do osiągnięcia oczekiwanego efektu. W przypadku oporności izoprenalina może być połączona z dopaminą. Jeśli to nie prowadzi do pożądanego efektu, można podać dożylnie glukagon w dawce 50–100 µg/kg. W razie potrzeby wstrzyknięcie należy powtórzyć w ciągu godziny, a następnie, jeśli to konieczne, przeprowadzić dożylne wlewanie glukagonu w dawce 70 µg/kg/godz. W ekstremalnych przypadkach opornej na leczenie bradykardii można podłączyć sztucznego stymulatora serca.

Efekty uboczne.

Efekty uboczne w nadciśnieniu tętniczym i przewlekłej niewydolności serca podano oddzielnie ze względu na różnice w procesach patologicznych leżących u podstaw tych chorób.

Nadciśnienie tętnicze

Efekty uboczne, które w większości przypadków były łagodne lub umiarkowane, przedstawiono w poniższej tabeli; sklasyfikowano je według układów narządów i częstości występowania:

Oprócz tego zgłaszano następujące działania niepożądane wywołane przez niektóre beta-blokery: halucynacje, psychozy, dezorientacja, uczucie zimna/cyanosis kończyn, zespół Raynauda, suchość oczu oraz toksyczność oczno-muco-cutaneous typu praktykowanego przez propranolol.

Niewydolność serca

Dane dotyczące działań niepożądanych u pacjentów z niewydolnością serca pochodzą z randomizowanych badań klinicznych z udziałem placebo, w trakcie których 1067 pacjentów otrzymywało nebivolol, a 1061 pacjentów – placebo. W tym badaniu działania niepożądane, które mogły być związane z lekiem, zgłosiło łącznie 449 pacjentów przyjmujących nebivolol (42,1%) oraz 334 (31,5%) pacjentów przyjmujących placebo. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi zgłaszanymi przez pacjentów przyjmujących nebivolol były bradykardia i zawroty głowy, występujące u około 11% pacjentów. Odpowiednia częstość u pacjentów przyjmujących placebo wynosiła odpowiednio około 2% i 7%.

Zgłaszano następujące działania niepożądane, które mogły być przynajmniej potencjalnie związane z lekiem i uznawane za charakterystyczne i istotne w leczeniu CHF:

• nasilenie niewydolności serca obserwowano u 5,8% pacjentów przyjmujących nebivolol oraz u 5,2% pacjentów przyjmujących placebo;
• hipotensja ortostatyczna występowała u 2,1% pacjentów przyjmujących nebivolol oraz u 1% pacjentów przyjmujących placebo;
• nietolerancja leku występowała u 1,6% pacjentów przyjmujących nebivolol oraz u 0,8% pacjentów przyjmujących placebo;
• blok AV I stopnia występował u 1,4% pacjentów przyjmujących nebivolol oraz u 0,9% pacjentów przyjmujących placebo;
• obrzęki kończyn dolnych występowały u 1,0% pacjentów przyjmujących nebivolol oraz u 0,2% pacjentów przyjmujących placebo.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich upoważnieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blisterze, 3 blistery w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Hetero Labs Limited.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Unit III, Formulation Plot No 22 - 110 IDA, Jeedimetla, Hyderabad, 500 055 Telangana, India.