Bisoprolol-Zdorovia

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA DLA CELÓW MEDYCZNYCH LEKU BISOPROLOL-ZDOROVIA (BISOPROLOL-ZDOROVYE)

Skład:

substancja czynna: bisoprolol;

1 tabletka zawiera bisoprololum fumaricum 2,5 mg;

substancje pomocnicze: wapnia hydrofosforan bezwodny; celuloza mikrokryształowa; skrobia kukurydziana; crospovidonum; krzemionka dwutlenek koloidalny bezwodny; stearynian magnezu; sucha mieszanina „Opadry white” zawierająca dwutlenek tytanu (E 171), hipromeloza, triacetyna.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki powlekane, okrągłe, o powierzchni dwuwypukłej, białe lub prawie białe.

Grupa farmakoterapeutyczna. Selektywne blokery receptorów β-adrenergicznych. Kod ATC C07AB07.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Bisoprolol – wysoko selektywny bloker β1-adrenergiczny. W dawkach terapeutycznych nie wykazuje wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej ani klinicznie wyraźnych właściwości stabilizujących błonę. Wywiera działanie przeciwko anginie oraz obniżające ciśnienie tętnicze. Zmniejsza zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen dzięki zmniejszeniu częstości skurczów serca, zmniejszeniu minutowego objętości serca oraz obniżeniu ciśnienia tętniczego, a także zwiększa dostarczanie tlenu do mięśnia sercowego poprzez zmniejszenie ciśnienia końcowodiastolicznego i wydłużenie fazy diastoli. Lek charakteryzuje się bardzo niskim powinowactwem do receptorów β2 mięśni gładkich oskrzeli i naczyń krwionośnych, jak również do receptorów β2 układu endokrynnego. Preparat tylko w pojedynczych przypadkach może wpływać na mięśnie gładkie oskrzeli i tętnic obwodowych, a także na metabolizm glukozy.

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Biologiczna dostępność wynosi około 90%.

Rozkład. Objętość rozkładu wynosi 3,5 l/kg. Wiązanie z białkami osocza krwi wynosi około 30%.

Metabolizm i wydalanie. Bisoprolol jest wydalany z organizmu dwiema drogami: 50% ulega biotransformacji w wątrobie z utworzeniem metabolitów nieaktywnych i wydalanych z moczem, 50% wydalane jest nerkami w niezmienionej formie. Całkowity klirens bisoprololu wynosi 15 l/h. Dzięki długiemu okresowi połowa życia (T½) (10–12 godzin) lek wykazuje efekt terapeutyczny przez 24 godziny po jednorazowym podaniu w ciągu doby.

Liniowość. Farmakokinetyka bisoprololu jest liniowa, a jej parametry nie zależą od wieku.

Grupy specjalne pacjentów. Ponieważ bisoprolol jest wydalany z organizmu w równym stopniu przez nerki i wątrobę, u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek nie jest konieczna korekta dawkowania. Farmakokinetyki u pacjentów ze stabilną przewlekłą niewydolnością serca oraz zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek nie badano. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca klasy III funkcjonalnej (według NYHA) stężenie bisoprololu w osoczu jest wyższe, a T½ wydłużone w porównaniu z zdrowymi ochotnikami. Maksymalne stężenie w osoczu w stanie równowagi wynosi 64±21 ng/ml przy dawce dobowej 10 mg, a T½ wynosi 17±5 godzin.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania. Leczenie przewlekłej niewydolności serca z dysfunkcją skurczową lewej komory w połączeniu z inhibitorami ACE, diuretykami, w razie potrzeby – glikozydami nasercowymi.

Przeciwwskazania.

• Ostra niewydolność serca lub niewydolność serca w stadium dekompensacji, wymagająca wewnątrzżylowego leczenia lekami inotropowymi;
• szok kardiogenny;
• blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia;
• zespół słabości węzła zatokowego;
• blok sinoatryalny;
• symptomatyczna bradykardia;
• symptomatyczne ciśnienie tętnicze niskie;
• ciężka forma astmy oskrzelowej;
• ciężka forma chorób obturacyjnych tętnic obwodowych lub choroby Raynauda;
• nieleczona fochromocytoza;
• acydoza metaboliczna;
• nadwrażliwość na biskoprolol lub na inne składniki leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Kombinacje, których nie zaleca się stosować.

Antagoniści wapnia (grupa werapamilu, w mniejszym stopniu dyltyazemu): negatywny wpływ na kurczliwość mięśnia sercowego i przewodnictwo przedsionkowo-komorowe. Wstrzyknięcie dożyłne werapamilu u pacjentów przyjmujących leki β-blokujące może prowadzić do nasilonego obniżenia ciśnienia tętniczego i bloku przedsionkowo-komorowego.

Leki przeciwarytmiczne klasy I (np. chinidyna, dypirydamina, lidokaina, fenytoina, flekainid, propafenon): możliwe wzmocnienie wpływu na przewodnictwo przedsionkowo-komorowe oraz nasilenie negatywnego wpływu inotropowego.

Leki obniżające ciśnienie tętnicze o działaniu centralnym (klonidyna, metyldopa, moxonidyna, ryłmenidyna): możliwe pogorszenie przebiegu niewydolności serca na skutek obniżenia centralnego napięcia sympatycznego (obniżenie częstości skurczów serca i wyrzutu serca, rozszerzenie naczyń).

Nagłe odstawienie leku, szczególnie po wcześniejszym odstawieniu leków β-blokujących, może zwiększyć ryzyko wystąpienia odrzutowej nadciśnienia.

Kombinacje, które należy stosować z ostrożnością.

Antagoniści wapnia z grupy dihydropirydyn (np. felodypina, amlodypina): możliwe zwiększenie ryzyka wystąpienia hipotensji tętniczej. Nie można wykluczyć możliwości nasilenia negatywnego wpływu na funkcję inotropową mięśnia sercowego u pacjentów z niewydolnością serca.

Leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron): możliwe wzmocnienie wpływu na przewodnictwo przedsionkowo-komorowe.

Leki β-blokujące o działaniu miejscowym (np. zawarte w kroplach do oczu stosowanych w leczeniu jaskry): możliwe wzmocnienie efektów systemowych biskoprololu.

Parasympatykomimetyki: możliwe wydłużenie czasu przewodnictwa przedsionkowo-komorowego i zwiększenie ryzyka bradykardii.

Insulina i doustne leki hipoglikemizujące: nasilenie działania hipoglikemizującego. Blokada receptorów β-adrenergicznych może maskować objawy hipoglikemii.

Leki stosowane w znieczuleniu: osłabienie odruchowej tachykardii oraz zwiększenie ryzyka hipotensji tętniczej.

Glikozydy nasercowe: obniżenie częstości skurczów serca, wydłużenie czasu przewodnictwa przedsionkowo-komorowego.

Niesterydowe leki przeciwzapalne (NLPZ): możliwe osłabienie hipotensyjnego działania biskoprololu.

β-sympatomymetryki (np. izoprenalina, dobutamina): możliwe zmniejszenie efektu terapeutycznego obu leków.

Sympatomymetryki aktywujące receptory α- i β-adrenergiczne (np. adrenalina, noradrenalina): możliwe wystąpienie pośredniego działania zwężającego naczynia poprzez receptory α-adrenergiczne, prowadzące do podwyższenia ciśnienia tętniczego i nasilenia przerywanego kulawienia. Takie interakcje są bardziej prawdopodobne przy stosowaniu nieselektywnych leków β-blokujących.

W przypadku stosowania łącznie z lekami przeciwciśnieniowymi i lekami o działaniu hipotensyjnym (np. trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, barbiturany, fenyazyne) możliwe jest zwiększenie ryzyka hipotensji tętniczej.

Możliwe kombinacje.

Meflochin: możliwe zwiększenie ryzyka wystąpienia bradykardii.

Inhibitory MAO (z wyjątkiem inhibitorów MAO typu B): nasilenie działania hipotensyjnego leków β-blokujących, ale istnieje ryzyko wystąpienia kryzu hipertensyjnego.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Leczenie stabilnej przewlekłej niewydolności serca z zastosowaniem bisoprololu należy rozpoczynać od fazy tycowania.

Pacjentom z chorobą wieńcową nie należy nagłe przerywać leczenia bez konieczności, ponieważ może to prowadzić do przejściowego pogorszenia stanu. Rozpoczęcie i przerywanie leczenia bisoprololem wymaga regularnego monitorowania.

Obecnie brakuje wystarczających doświadczeń terapeutycznych w leczeniu przewlekłej niewydolności serca u pacjentów z następującymi chorobami i stanami patologicznymi: cukrzycą typu I, ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek, ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, kardiomiopatią restrykcyjną, wrodzonymi wadami serca, hemodynamicznie istotnymi wadami zastawkowymi serca, zawałem mięśnia sercowego w ciągu ostatnich 3 miesięcy.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów w następujących stanach:

• bronchospazm (w przypadku astmy oskrzelowej, obturacyjnych chorób dróg oddechowych);
• cukrzyca z dużymi wahaniami poziomu glukozy we krwi; objawy hipoglikemii mogą być maskowane;
• surowa dieta;
• prowadzenie terapii desensybilizacyjnej. Jak i inne β-blokery, bisoprolol może nasilać wrażliwość na alergeny i zwiększać ciężkość reakcji anafilaktycznych. W takich przypadkach leczenie adrenalina nie zawsze daje pozytywny efekt terapeutyczny;
• blokada przedsionkowo-komorowa I stopnia;
• dławica piersiowa Prinzmetala;
• obturacyjne choroby tętnic obwodowych (na początku terapii możliwe nasilenie dolegliwości);
• ogólna anestezja.

Należy obowiązkowo powiadomić lekarza-anestezjologa o stosowaniu blokerów β-adrenoreceptorów. U pacjentów, u których planowana jest ogólna anestezja, stosowanie β-blokerów zmniejsza występowanie arytmii oraz niedokrwienia mięśnia sercowego w czasie indukcji znieczulenia, intubacji i okresu pooperacyjnego. Zaleca się kontynuowanie stosowania β-blokerów w okresie perioperacyjnym. Anestezjolog powinien uwzględnić potencjalne oddziaływanie wzajemne z innymi lekami, które może prowadzić do bradyarytmii, refleksyjnej tachykardii oraz ograniczenia możliwości refleksyjnego mechanizmu kompensacji utraty krwi. W przypadku odstawienia bisoprololu przed zabiegami operacyjnymi dawkę należy stopniowo zmniejszać i przerwać stosowanie leku 48 godzin przed ogólną anestezją.

Nie zaleca się stosowania bisoprololu w połączeniu z antagonistami wapnia z grupy werapamilu lub diltiazemu, lekami przeciwarytmicznymi klasy I oraz lekami obniżającymi ciśnienie krwi o działaniu centralnym (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Mimo że kardioselktywne β-blokery (β1) mają mniejszy wpływ na funkcję płuc w porównaniu z nieselektywnymi β-blokerami, należy unikać ich stosowania, tak jak wszystkich β-blokerów, w obturacyjnych chorobach dróg oddechowych, jeśli nie ma istotnych wskazań do prowadzenia terapii. W razie konieczności lek należy stosować z ostrożnością. U pacjentów z obturacyjnymi chorobami dróg oddechowych leczenie bisoprololem należy rozpoczynać od najniższej możliwej dawki i należy obserwować pacjentów pod kątem pojawienia się nowych objawów (np. duszność, nietolerancja wysiłku fizycznego, kaszel).

W przypadku astmy oskrzelowej lub innych przewlekłych obturacyjnych chorób płuc wskazana jest terapia wspomagająca bronchodilatatorami. W niektórych przypadkach pacjenci z astmą oskrzelową mogą wymagać wyższych dawek β2-sympatomytyków z powodu zwiększonego oporu dróg oddechowych podczas przyjmowania leku.

Pacjentom z łuszczycą (w tym w wywiadzie) β-blokery (np. bisoprolol) należy przepisywać po dokładnym rozważeniu stosunku korzyści do ryzyka.

Pacjentom z fochromocytomą bisoprolol należy przepisać dopiero po rozpoczęciu terapii α-adrenoblockerami.

Objawy tarczycy mogą być maskowane podczas stosowania bisoprololu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Bisoprolol posiada właściwości farmakologiczne, które mogą powodować szkodliwy wpływ na przebieg ciąży i/lub rozwój płodu/noworodka. Ogólnie rzecz biorąc, β-adrenoblokery zmniejszają przepływ krwi przez łożysko, co może prowadzić do opóźnienia rozwoju wewnątrzmacicznego, śmierci płodu w macicy, poronienia samoistnego lub porodu przedwczesnego. Mogą wystąpić działania niepożądane u płodu i noworodka (np. hipoglikemia, bradykardia). Jeśli leczenie β-blokerami jest konieczne, zaleca się stosowanie β1-selktywnego adrenoblokera.

Leku należy stosować w okresie ciąży tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Należy kontrolować przepływ krwi maciczno-łożyskowy oraz wzrost płodu. W przypadku szkodliwego wpływu na przebieg ciąży lub płód należy rozważyć możliwość leczenia alternatywnego.

Po porodzie noworodek powinien znajdować się pod ścisłą obserwacją. Objawy hipoglikemii i bradykardii można spodziewać się w pierwszych 3 dniach.

Okres karmienia piersią. Brak danych dotyczących wydzielania bisoprololu do mleka matki, dlatego nie zaleca się stosowania bisoprololu w okresie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. W badaniach nad pacjentami z chorobą wieńcową lek nie wpływał na zdolność prowadzenia samochodu.

W pojedynczych przypadkach lek może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z złożonymi mechanizmami. Szczególną uwagę należy zwrócić na początku leczenia, przy zmianie dawki leku lub przy współdziałaniu z alkoholem.

Sposób stosowania i dawki

Lek należy przyjmować nie żując, rano podczas śniadania, popijając niewielką ilością płynu.

Standardowa terapia przewlekłej niewydolności serca: inhibitory ACE lub antagoniści angiotensyny II, blokery β-adrenoreceptorów, środki moczopędne oraz, w razie potrzeby, glikozydy sercowe.

Na początku leczenia bisoprololem pacjent nie powinien wykazywać objawów zaostrzenia. Możliwe jest przejściowe pogorszenie niewydolności serca, hipotensja tętnicza lub bradykardia w okresie dobowania dawki oraz po nim.

Okres dobowania dawki. Leczenie przewlekłej niewydolności serca bisoprololem należy rozpoczynać zgodnie z poniższym schematem dobowania, który można dostosowywać w zależności od indywidualnych reakcji organizmu.

• 1,25 mg bisoprololu fumaranu 1 raz na dobę przez 1 tydzień; jeśli jest dobrze tolerowane, zwiększyć do
• 2,5 mg bisoprololu fumaranu 1 raz na dobę przez następny tydzień; jeśli jest dobrze tolerowane, zwiększyć do
• 3,75 mg bisoprololu fumaranu 1 raz na dobę przez następny tydzień; jeśli jest dobrze tolerowane, zwiększyć do
• 5 mg bisoprololu fumaranu 1 raz na dobę przez następne 4 tygodnie; jeśli jest dobrze tolerowane, zwiększyć do
• 7,5 mg bisoprololu fumaranu 1 raz na dobę przez następne 4 tygodnie; jeśli jest dobrze tolerowane, zwiększyć do
• 10 mg bisoprololu fumaranu 1 raz na dobę jako terapię utrzymującą.

Maksymalna zalecana dawka bisoprololu fumaranu wynosi 10 mg 1 raz na dobę.

W trakcie okresu dobowania wymagana jest staranna kontrola wskaźników czynności życiowych (ciśnienie tętnicze, częstość skurczów serca) oraz objawów postępującej niewydolności serca. Objawy mogą rozwijać się od pierwszego dnia po rozpoczęciu leczenia.

Zmiana sposobu leczenia.

Jeśli maksymalna zalecana dawka jest źle tolerowana, możliwe jest stopniowe zmniejszenie dawki. Jeśli w trakcie lub po okresie dobowania wystąpi pogorszenie niewydolności serca, hipotensja tętnicza lub bradykardia, zaleca się skorygować dawkowanie leku, co może wymagać tymczasowego zmniejszenia dawki bisoprololu lub przerwania leczenia. Po ustabilizowaniu stanu pacjenta zawsze należy rozważyć możliwość ponownego rozpoczęcia leczenia bisoprololem.

Leczenie stabilnej przewlekłej niewydolności serca bisoprololem jest długotrwałe.

Nie należy nagle przerywać leczenia ani zmieniać zalecanego dawkowania bez konsultacji z lekarzem, ponieważ może to prowadzić do pogorszenia stanu pacjenta. W razie potrzeby leczenie należy kończyć powoli, stopniowo zmniejszając dawkę.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek.

Brak danych dotyczących farmakokinetyki bisoprololu u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca oraz jednoczesnymi zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek, dlatego zwiększenie dawki należy przeprowadzać z szczególną ostrożnością.

Pacjenci w wieku podeszłym nie wymagają korekty dawki.

Dzieci. Brak danych klinicznych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa stosowania leku u dzieci, dlatego bisoprolol nie jest zalecany w pediatrii.

Przedawkowanie. W przypadku przedawkowania (np. przyjęcie dobowej dawki 15 mg zamiast 7,5 mg) odnotowano przypadki wystąpienia blokady przedsionkowo-komorowej II stopnia, bradykardii i zawrotów głowy. Najczęstsze objawy przedawkowania β-blokerów to bradykardia, hipotensja tętnicza, ostra niewydolność serca, hipoglikemia i skurcz oskrzeli. Dotychczas odnotowano kilka przypadków przedawkowania (maksymalna dawka – 2000 mg) bisoprololu. Obserwowano bradykardię lub hipotensję tętniczą. Wszyscy pacjenci wyzdrowieli. Istnieje duża zmienność indywidualnej wrażliwości na pojedynczą wysoką dawkę bisoprololu; pacjenci z niewydolnością serca mogą być bardziej wrażliwi na działanie leku. Dlatego leczenie należy rozpoczynać od stopniowego zwiększania dawki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

W przypadku przedawkowania należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

W przypadku przedawkowania należy przerwać leczenie i podjąć terapię wspierającą i objawową. Istnieją ograniczone dane sugerujące, że bisoprolol trudno usuwa się przez dializę. W przypadku podejrzenia przedawkowania, zgodnie z oczekiwanym działaniem farmakologicznym oraz na podstawie zaleceń dotyczących innych β-blokerów, należy rozważyć następujące ogólne działania.

W przypadku bradykardii: podanie atropiny dożylnie. Jeśli nie wystąpi odpowiedź, ostrożnie podać izoprenaline lub inny lek o działaniu pozytywnym chronotropowym. W wyjątkowych przypadkach może być konieczne przewodowe wszczepienie sztucznego stymulatora serca.

W przypadku hipotensji tętniczej: podanie dożylnie płynów i leków zwężających naczynia. Podanie dożylnie glukagonu może być pomocne.

W przypadku blokady przedsionkowo-komorowej II i III stopnia: staranne obserwowanie, podanie izoprenaliny w formie wlewu dożylnego lub przewodowe wszczepienie stymulatora serca.

W przypadku zaostrzenia przewlekłej niewydolności serca: podanie dożylnie leków moczopędnych, leków inotropowych, leków rozszerzających naczynia.

W przypadku skurczu oskrzeli: leki rozkurczowe oskrzeli (np. izoprenalina), β2-adrenomimetyki i/lub aminofilina.

W przypadku hipoglikemii: podanie dożylnie glukozy.

Działania niepożądane.

Efekty niepożądane według częstości występowania klasyfikuje się na następujące kategorie: bardzo często (> 1/10), często (> 1/100 i < 1/10), rzadko (> 1/1000 i < 1/100), bardzo rzadko (> 1/10000 i < 1/1000), wyjątkowo rzadko (< 1/10000).

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: bardzo często – bradykardia; często – nasilenie niewydolności serca, uczucie zimna lub mrowienia kończyn, hipotensja tętnicza; rzadko – zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, hipotensja ortostatyczna.

Ze strony układu nerwowego: często – zawroty głowy, ból głowy; rzadko – omdlenia.

Ze strony narządów wzroku: rzadko – zmniejszenie wydzielania łez (należy wziąć pod uwagę przy noszeniu soczewek kontaktowych); wyjątkowo rzadko – zapalenie spojówek.

Ze strony narządów słuchu: rzadko – nasilenie zaburzeń słuchu.

Ze strony układu oddechowego: rzadko – skurcz oskrzeli u pacjentów z astmą oskrzelową lub chorobami obturacyjnymi dróg oddechowych w wywiadzie; rzadko – zapalenie nosa alergiczne.

Ze strony przewodu pokarmowego: często – nudności, wymioty, biegunka, zaparcia.

Ze strony skóry: rzadko – reakcje nadwrażliwości (świąd, zaczerwienienie, wysypka); wyjątkowo rzadko – łysienie. Podczas leczenia lekami z grupy β-blokatorów może dojść do nasilenia objawów u chorych na łuszczycę w postaci wysypki psorytycznej.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego: rzadko – osłabienie mięśni, skurcze.

Ze strony wątroby: rzadko – zapalenie wątroby.

Ze strony układu rozrodczego: rzadko – zaburzenia potencji.

Zaburzenia psychiczne: rzadko – depresja, zaburzenia snu; rzadko – koszmary nocne, halucynacje.

Wskaźniki laboratoryjne: rzadko – podwyższenie poziomu trójglicerydów we krwi, podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych w osoczu (AST, ALT).

Ogólne zaburzenia: często – osłabienie, zmęczenie.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Tabletki nr 10×3 w blisterach w pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KORPORACJA „ZDOROVIA”.

Siedziba producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności. Ukraina, 61013, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Szewczenki 22.