Biovien

I N S T R U K C J A dla zastosowania leczniczego leku BIOVEN (BIOVEN)

Skład:

substancja czynna: immunoglobulina ludzka normalna / human normal immunoglobulin;

1 ml leku zawiera 0,1 g immunoglobuliny ludzkiej normalnej (w tym nie mniej niż 98% immunoglobuliny G (IgG));

substancje pomocnicze: glicyna; woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wlewu.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysta lub nieco opalescencyjna, bezbarwna lub lekko żółtawa ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna. Immunoglobulina ludzka normalna do podawania dożylnego.

Kod ATX J06B A02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Lek stanowi immunologicznie aktywną frakcję białkową (rozkład podklas immunoglobulin G w leku: IgG1: 65,6 %, IgG2: 22,1 %, IgG3: 10,8 %, IgG4: 1,5 %), maksymalna zawartość immunoglobuliny A w leku wynosi 50 μg/ml.

Składnikiem czynnym leku są przeciwciała wykazujące specyficzną aktywność przeciw różnym patogenom – wirusom i bakteriom, w tym wirusom żółtaczki A i B, cytomegalowirusowi, wirusowi opryszczki ludzkiej typu 1, 2 i 6, wirusowi Epsteina-Barra, wiatracom, grypie, odry, śwince, poliomyelitis, różyczce, krztuścowi, bakteriom Staphylococcus, Escherichia coli, pneumokokom, toksynie tężyczkowej i toksynie difterii. Lek wykazuje również aktywność niemerytoryczną, objawiającą się wzrostem odporności organizmu.

Lek charakteryzuje się niską spontaniczną aktywnością przeciwskładnikową dopełniacza.

Lek stanowi natywną immunoglobulinę G, zachowującą wszystkie właściwości biologiczne: aktywację dopełniacza, funkcje efektorowe oraz funkcje opsonizujące i fagocytarne.

Lek stanowi immunologicznie aktywną frakcję białkową wyizolowaną z osocza lub surowicy krwi ludzkiej, przebadanej pod kątem braku obecności przeciwciał przeciwko HIV-1, HIV-2, wirusowi zapalenia wątroby typu C oraz antygenowi powierzchniowemu wirusa zapalenia wątroby typu B, oczyszczoną i skoncentrowaną metodą frakcjonowania za pomocą osadników etanolowo-wodnych, która przeszła etap wirusowej inaktywacji metodą rozpuszczalnikowo-detergentową oraz metodą nanofiltracji.

Kliniczne badania.

W otwartym, międzynarodowym, wieloośrodkowym badaniu klinicznym fazy III, zgodnie z wytycznymi „Guideline on the clinical investigation of human normal immunoglobulin for intravenous administration (IVIg)” z dnia 28 czerwca 2018 r. EMA/CHMP/BPWP/94033/2007 rev.3 Komitetu ds. Leków dla Ludzi (CHMP), oceniano skuteczność, bezpieczeństwo oraz niektóre parametry farmakokinetyki leku Biovien u pacjentów z pierwotnymi niedoborami odporności (PID). Pacjenci otrzymywali Biovien przez 1 rok, raz na 4 tygodnie, w średniej dawce 0,5 g/kg masy ciała. U pacjentów oceniano poziom immunoglobuliny, liczbę przypadków infekcji oraz wyniki badań klinicznych i biochemicznych krwi. Ponadto oceniano najważniejsze wskaźniki pracy serca i oddychania, mierzono temperaturę ciała oraz rejestrowano wszystkie możliwe przypadki działań niepożądanych.

W ciągu 1 roku leczenia odnotowano 1 przypadek ciężkich chorób zakaźnych (2,3%, czyli 0,023 przypadku na 1 pacjenta rocznie). Mediana minimalnej stężenia immunoglobuliny w osoczu krwi była istotnie wyższa niż minimalny poziom docelowy 5 g/l i po 6 miesiącach leczenia wynosiła 8,6 g/l, a po 1 roku – 8,8 g/l.

W grupie 49 pacjentów otrzymujących Biovien odnotowano 20 przypadków działań niepożądanych o lekkim (2%) i średnim stopniu nasilenia (0,5%), co łącznie stanowiło 2,5% epizodów podania. Nie odnotowano przypadków klinicznie istotnych odchyleń wyników badań laboratoryjnych związanych z podaniem leku lub wymagających przerwania leczenia. U 18 pacjentów (dorosłych i dzieci) Biovien podawano z rosnącą szybkością wlewu. W pierwszej fazie badania szybkość podania wzrastała do 5,0 ml/kg/godz. (0,08 ml/kg/min); w drugiej fazie – do 7,0 ml/kg/godz. (0,11 ml/kg/min). Maksymalna szybkość podania w trzeciej fazie wynosiła 8,5 ml/kg/godz. (0,14 ml/kg/min). Częstość występowania działań niepożądanych była niska (2 przypadki na 35 oddzielnych podań), miały one charakter łagodny i nie korelowały ze szybkością wlewu. Na podstawie częstości występowania działań niepożądanych oraz oceny dynamiki głównych wskaźników czynności życiowych, tolerancja leku Biovien przy maksymalnej szybkości podania 8,5 ml/kg/godz. (0,14 ml/kg/min) u 94,0% pacjentów została oceniona jako dobra, u 6,0% – jako satysfakcjonująca.

Skuteczność kliniczną zastosowania leku Biovien w kompleksowym leczeniu pacjentów z ciężką zapaleniem płuc spowodowanym infekcją koronawirusową COVID-19 / SARS-CoV-2 zapewnia jego właściwość działania immunomodulującego. W rezultacie zmniejsza się nasilenie ostrego syndromu napięcia oddechowego (ARDS) i, jako konsekwencja, zmniejsza się stopień niewydolności oddechowej.

Skuteczność kliniczną potwierdzono w ramach badania klinicznego „Otwarte, wieloośrodkowe, randomizowane badanie oceniające skuteczność leku Biovien, produkowanego przez sp. z o.o. „Biopharma Plasma”, w kompleksowym leczeniu pacjentów z zapaleniem płuc spowodowanym infekcją koronawirusową COVID-19 / SARS-CoV-2” (kod badania — 2020-BV-BP).

W badaniu wzięło udział 76 pacjentów z potwierdzonym diagnozowaniem we wszystkich kryteriach. 66 pacjentów, które przebyły skrining i nie spełniały kryteriów wykluczenia, zostało randomizowanych do 2 grup (grupa badawcza – Biovien + terapia podstawowa oraz grupa kontrolna – wyłącznie terapia podstawowa).

U pacjentów oceniano wskaźniki pracy układu oddechowego, stan ogólny, czas potrzebny na intensywną terapię, potrzebę sztucznej wentylacji płuc (SWL) oraz całkowity czas leczenia. Ponadto oceniano przeżycie w ciągu 28-dniowego okresu obserwacji, badania laboratoryjne krwi (ogólne i biochemiczne), a także poziomy cytokin, czynników zapalnych oraz inne wskaźniki stanu układu odpornościowego.

Na podstawie wyników badania udowodniono przewagę skuteczności w odniesieniu do głównego parametru.

Istotnie szybciej następuje poprawa stanu: grupa badawcza – na 5. dzień (międzykwartylowy przedział – 3,50–7,25 dnia), grupa kontrolna – na 9. dzień (międzykwartylowy przedział – 6,00–14,75 dnia), p = 0,0073. Prawdopodobieństwo osiągnięcia stabilizacji stanu u pacjentów z grupy badawczej było istotnie wyższe o 2,27 raza (95% przedział ufności (PU) – 1,26–4,11, p = 0,006) niż u pacjentów z grupy kontrolnej.

Przewaga skuteczności potwierdzona jest również w odniesieniu do parametrów wtórnych. W schemacie leczenia z zastosowaniem Biovien śmiertelność z powodu COVID-19 jest istotnie niższa: w grupie badawczej – 6,25% (2 przypadki spośród 32 uczestników), w grupie kontrolnej – 23,63% (8 przypadków spośród 34 uczestników), p=0,039.

Dodatkowo istotnie skraca się czas trwania limfopenii. Mediana osiągnięcia poziomu limfocytów 1000 kom./mm³ i wyższego w grupie badawczej – na 4. dzień (międzykwartylowy przedział – 3,00–5,00 dnia), w grupie kontrolnej – na 7. dzień (międzykwartylowy przedział – 3,00–7,50 dnia), p = 0,0097.

Farmakokinetyka.

Wysoka skuteczność leku zapewnia szybkie i stuprocentowe dostarczenie przeciwciał do krwiobiegu oraz normalny okres półtrwania w organizmie.

Po podaniu dożylnym biodostępność normalnej immunoglobuliny ludzkiej w krwiobiegu biorcy jest natychmiastowa i pełna. Szybko rozkłada się między osoczem a płynem pozanaczyniowym, równowaga między przestrzenią wewnątrznaczyniową a pozanaczyniową osiągana jest w przybliżeniu po 3–5 dniach.

Normalna immunoglobulina ludzka ma okres półtrwania wynoszący około 40 dni. Okres ten może się różnić u każdego pacjenta, szczególnie u osób z pierwotnym niedoborem odporności. IgG oraz kompleksy IgG rozkładają się w komórkach układu siateczkowo-śródbłonkowego.

Badanie kliniczne wybranych parametrów farmakokinetyki leku Biovien przeprowadzono na grupie 22 pacjentów. Cmax wynosiła 19,94±4,73 g/l, Tmax – 0,63 godziny, AUC (0-t) – 8309,60±2631,49 g/godz./l. Zawartość immunoglobuliny w osoczu krwi utrzymywała się stabilnie powyżej minimalnego poziomu docelowego 5 g/l przez co najmniej 28 dni po jednorazowym podaniu leku Biovien.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Lek stosować u dorosłych, dzieci i młodzieży do zastępczej immunoterapii w trakcie leczenia pierwotnych i wtórnych stanów niedoboru odporności oraz chorób z nimi związanych:

• zespoły pierwotnego niedoboru odporności: wrodzona agammaglobulinemia lub hipogammaglobulinemia, ciężki połączony niedobór odporności, niezwykle zmienny niedobór odporności, zespół Wiskotty–Aldricha;
• wtórny zespół niedoboru przeciwciał: cytopenie o różnym pochodzeniu (ostra i przewlekła białaczka, anemia aplastyczna, stan po leczeniu cytostatykami), ciężkie formy bakteryjno-toksycznych i wirusowych infekcji (w tym powikłania chirurgiczne towarzyszone bakteriemią i stanami septyko-pijemicznymi, oraz powikłania związane z przygotowaniem pacjentów chirurgicznych do operacji);
• choroby autoimmunologiczne: samoistna małopłytkowość krwotoczna z wysokim ryzykiem krwawienia lub przed zabiegiem chirurgicznym – w celu korekty liczby płytek krwi, zespół Guillaina–Barrego, przewlekła zapalna neuropatia (demyelinizująca), zapalna miopatia, gruźlica Wegenera, dermatomiozycyt, układowe choroby tkanki łącznej (reumatoidalne zapalenie stawów), zespół Kawasaki;
• przeszczep szpiku kostnego.

Terapia zastępcza u dorosłych, dzieci i młodzieży (0–18 lat) w przypadku:

• zespołów pierwotnego niedoboru odporności (PNO) z zaburzeniem produkcji przeciwciał;
• wtórnych niedoborów odporności (WNO) u pacjentów cierpiących na ciężkie lub nawrotowe infekcje, nieskuteczne leczenie przeciwbakteryjne, lub gdy udowodniono niedostateczność specyficznych przeciwciał (NDP*) lub poziom IgG w surowicy <4 g/l.

*NDP – niemożność osiągnięcia co najmniej dwukrotnego wzrostu miana IgG przeciwko pneumokokowemu polisacharydowi i szczepionkom przeciwko antygenom polipeptydowym.

Stosować w ramach kompleksowej terapii u dorosłych pacjentów z ciężką zapaleniem płuc wywołanym koronawirusem COVID-19 / SARS-CoV-2.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik leku. Nadwrażliwość na homologiczne immunoglobuliny, szczególnie w bardzo rzadkich przypadkach niedoboru IgA, gdy pacjent posiada przeciwciała przeciwko IgA. Podawanie immunoglobuliny jest przeciwwskazane osobom, które miały w wywiadzie ciężkie reakcje alergiczne na podawanie białkowych leków pochodzących z krwi człowieka. Pacjentom cierpiącym na choroby alergiczne lub mającym skłonność do reakcji alergicznych, zaleca się podawanie leków przeciwhistaminowych podczas podania immunoglobuliny oraz w ciągu 8 dni po jej podaniu. Osobom cierpiącym na choroby układu immunopatologicznego (choroby krwi o podłożu immunologicznym, kolagenozy, zapalenie nerek) lek należy przepisać po konsultacji z odpowiednim specjalistą. W okresie zaostrzenia procesu alergicznego podawanie leku można przeprowadzić po stwierdzeniu przez alergologa wskazań życiowych.

Szczególne środki ostrożności.

Niektóre poważne działania niepożądane mogą być związane z szybkością podawania leku. Pacjenci otrzymujący po raz pierwszy immunoglobulinę zazwyczaj doświadczają działań niepożądanych częściej niż osoby poddawane regularnej terapii immunoglobuliną. Należy przestrzegać niżej podanych parametrów szybkości podawania i dokładnie obserwować pacjenta zarówno podczas infuzji, jak i przez 1 godzinę po zakończeniu pierwszej infuzji. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych należy zmniejszyć szybkość infuzji lub przerwać podawanie leku do ustąpienia niepożądanych objawów. Jeśli po przerwaniu podawania objawy utrzymują się, wskazana jest terapia objawowa. W przypadku szoku należy przestrzegać wskazówek dotyczących terapii przeciwszokowej. U pacjentów z cukrzycą i ryzykiem niewydolności nerek, a także u chorych na toczeń rumieniowaty układowy z zaangażowaniem nerek, należy mierzyć poziom kreatyniny przez 3 dni po podaniu leku. Podczas kolejnych infuzji należy dokładnie obserwować stan pacjenta przez 20 minut od momentu zakończenia podania leku.

Lek Biovien stosować wyłącznie w warunkach szpitalnych z zachowaniem zasad aseptyki.

Do podania leku należy stosować oddzielny system infuzyjny.

Przed zastosowaniem Biovien należy go pozostawić w temperaturze (20±2) °C na co najmniej 2 godziny.

Roztwór powinien być przezroczysty lub lekko opalescencyjny, bezbarwny lub lekko żółtawy. Nie należy stosować roztworów mętnych, zawierających inkluzje lub osad.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji. Leczenie lekiem można łączyć z zastosowaniem dowolnych leków.

Żywe osłabione wirusowe szczepionki

Podawanie immunoglobulin może zmniejszać skuteczność żywych osłabionych (atenuowanych) wirusowych szczepionek przeciwko odrze, różyczce, śwince i ospie wietrznej przez okres od 6 tygodni do 3 miesięcy. Po podaniu tego leku szczepienie żywymi osłabionymi szczepionkami wirusowymi należy odłożyć o 3 miesiące. W przypadku szczepienia przeciwko odrze, osłabienie skuteczności szczepionki może trwać do 1 roku. Dlatego u pacjentów, którym podaje się szczepionkę przeciwko odrze, należy sprawdzić stan przeciwciał.

Po szczepieniu przeciwko tym infekcjom lek należy podawać nie wcześniej niż po upływie 2 tygodni; w razie potrzeby wcześniejszego zastosowania Biovien szczepienie przeciwko odrze lub śwince należy powtórzyć. Szczepienia przeciwko innym infekcjom mogą być przeprowadzone w dowolnym czasie przed lub po podaniu leku.

Wpływ na wyniki testów serologicznych

Po wstrzyknięciu immunoglobuliny, tymczasowy wzrost w krwi poziomu różnych przeciwciał przekazywanych w sposób bierny może prowadzić do fałszywie dodatnich wyników badań serologicznych.

Bierne przekazanie przeciwciał przeciwko antygenom erytrocytów, np. A, B lub D, może wpływać na niektóre serologiczne testy wykrywania aloprzeciwciał przeciwko erytrocytom (np. test Coombsa), liczbę retikulocytów oraz poziom haptoglobuliny.

Szczególne środki ostrożności.

Ostrzeżenia dotyczące podawania leku

Niektóre ciężkie działania niepożądane mogą być związane z szybkością wlewania. Należy ściśle przestrzegać zalecanej szybkości infuzji. Stan pacjenta należy dokładnie kontrolować i starannie obserwować występowanie jakichkolwiek objawów przez cały okres infuzji.

Niektóre działania niepożądane mogą występować częściej:

• przy wysokiej szybkości infuzji;
• u pacjentów przyjmujących po raz pierwszy normalny ludzki immunoglobulin lub rzadziej — gdy następuje przejście na normalny ludzki immunoglobulin lub gdy upłynął dłuższy czas od ostatniego wlewu immunoglobuliny.

Można uniknąć potencjalnych powikłań, jeśli upewni się, że:

• pacjenci nie wykazują wrażliwości na normalny ludzki immunoglobulin podczas pierwszego powolnego wlewu leku;
• pacjenci są dokładnie kontrolowani pod kątem wystąpienia jakichkolwiek objawów przez cały okres infuzji. W szczególności, aby wykryć objawy potencjalnego niepożądanego wpływu, należy kontrolować stan pacjentów podczas pierwszego wlewu i w ciągu pierwszej godziny po pierwszym wlewie, którzy wcześniej nie przyjmowali leków immunoglobuliny, którzy przyjmowali leczenie alternatywnym preparatem lub u których wystąpiła dłuższa przerwa od ostatniego podania immunoglobuliny. Takim pacjentom wymagana jest kontrola przez cały okres pierwszej infuzji oraz przez 1 godzinę po zakończeniu podania. Wszyscy inni pacjenci powinni znajdować się pod opieką medyczną przez pierwsze 20 minut po podaniu.

W przypadku wystąpienia działania niepożądanego należy zmniejszyć szybkość podawania lub przerwać infuzję. Potrzebne leczenie zależy od rodzaju i ciężkości działania niepożądanego. W przypadku rozwoju wstrząsu należy podjąć działania lecznicze zgodnie z zatwierdzonymi zaleceniami dotyczącymi terapii przeciwwstrząsowej.

Dla wszystkich pacjentów przy podawaniu IgG należy:

• odpowiednio nawodnić przed rozpoczęciem infuzji IgG;
• kontrolować diurezę;
• kontrolować poziom kreatyniny w surowicy krwi;
• unikać jednoczesnego stosowania moczopędnych pętlowych.

Wrażliwość nadmierna

Mogą wystąpić poważne reakcje alergiczne. Z tego powodu osoby, które otrzymały lek, powinny znajdować się pod opieką medyczną przez 30 minut. W przypadku wystąpienia takich reakcji należy natychmiast przerwać podawanie leku Biovien za pomocą infuzji i zastosować odpowiednie leczenie. U pacjentów z niedoborem immunoglobuliny A i obecnymi przeciwciałami przeciwko immunoglobulinie A istnieje znaczne ryzyko rozwoju ciężkich reakcji alergicznych i anafilaktycznych, które mogą wystąpić w związku z podaniem leku Biovien.

W rzadkich przypadkach normalny ludzki immunoglobulin może powodować obniżenie ciśnienia tętniczego z reakcją anafilaktyczną, nawet u pacjentów, którzy wcześniej otrzymywali leczenie immunoglobuliną ludzką normalną.

Niewydolność nerek

U pacjentów leczonych IgG wystąpiły przypadki ostrej niewydolności nerek, w tym ostra niewydolność nerek, ostry martwiczy niedobór kanalików nerkowych, niedobór kanalików proksymalnych i nefroza osmotyczna. W większości przypadków stwierdzono czynniki ryzyka, takie jak istniejąca wcześniej niewydolność nerek, cukrzyca, hipowolemia, nadmierna masa ciała, jednoczesne stosowanie leków nefrotoksycznych, wiek pacjenta powyżej 65 roku życia, sepsa lub paraproteinemia.

Doniesienia o zaburzeniach czynności nerek i ostra niewydolność nerek były związane z użyciem wielu zatwierdzonych leków IgG zawierających różne substancje pomocnicze, takie jak sacharoza, glukoza i maltoza. Szczególnie duża część z całkowitej liczby dotyczyła leków zawierających sacharozę jako stabilizator. Dla pacjentów z zwiększonym ryzykiem można rozważyć możliwość stosowania leków IgG, które nie zawierają powyższych substancji pomocniczych.

Przed rozpoczęciem podawania leku Biovien za pomocą infuzji należy upewnić się, że pacjent nie wykazuje objawów odwodnienia.

Dla pacjentów z potencjalnym ryzykiem rozwoju ostrej niewydolności nerek należy okresowo monitorować funkcję nerek i diurezę. Wskaźniki funkcji nerek, w tym poziom azotu mocznika we krwi (BUN)/kreatyniny surowicy krwi, należy ocenić przed pierwszym podaniem leku Biovien oraz następnie w określonych odstępach czasu. W przypadku pogorszenia funkcji nerek należy przerwać stosowanie leku.

Dla pacjentów z potencjalnym ryzykiem zaburzeń czynności nerek i/lub rozwoju powikłań zakrzepowych należy ostrożnie zmniejszyć ilość leku Biovien podawanego w jednostce czasu.

Hipergammaglobulinemia

Hipergammaglobulinemia, zwiększenie lepkości surowicy krwi i hiponatremia mogą wystąpić u pacjentów otrzymujących leczenie immunoglobuliną. Hiponatremia może okazać się pseudohiponatremią, charakteryzującą się zmniejszoną obliczoną osmolalnością osocza lub zwiększeniem odstępu osmolarnego. Klinicznie ważne jest odróżnienie prawdziwej hiponatremii od pseudohiponatremii, ponieważ przy zmniejszeniu wolnej wody w surowicy krwi celowe leczenie pacjentów z pseudohiponatremią może prowadzić do odwodnienia, co zwiększa lepkość surowicy krwi i może spowodować powikłania zakrzepowo-emboliczne.

Powikłania zakrzepowo-emboliczne

W wyniku leczenia lekami immunoglobuliny może wystąpić zakrzepica. Czynniki ryzyka: otyłość, miażdżyca w wywiadzie, zaburzenia wyrzutu serca, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca z chorobą naczyń i przypadkami zakrzepicy w wywiadzie, nabyta lub dziedziczna trombofilia, ciężka hipowolemia, choroby zwiększające lepkość krwi, wiek starszy, długotrwała immobilizacja, stany hiperkoagulacji, zakrzepica żylna lub tętnicza w wywiadzie, stosowanie estrogenów, stosowanie stałych cewników centralnych w naczyniach, zwiększona lepkość krwi i ryzyko chorób układu sercowo-naczyniowego. Zakrzepica może również wystąpić nawet w przypadku braku znanych czynników ryzyka.

Należy przeprowadzić ogólną ocenę lepkości krwi u pacjentów z ryzykiem zwiększonej lepkości, w tym związanej z krioglobulinami, chylomikronemią głodówki/wyraźnie wysokim poziomem trójglicerydów (triglicerydów) lub gamopatią monoklonalną. Dla pacjentów z ryzykiem wystąpienia zakrzepicy stosuje się podawanie leków immunoglobuliny w minimalnych dawkach i z minimalną szybkością infuzji. Przed zastosowaniem leku należy upewnić się o odpowiednim poziomie nawodnienia pacjenta. U pacjentów z ryzykiem wystąpienia zwiększonej lepkości należy kontrolować objawy zakrzepicy i oceniać lepkość krwi.

Zespół aseptycznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych

Zgłaszano, że zespół aseptycznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych (ZAZOM) może rzadko występować w związku z leczeniem lekami immunoglobuliny. Przerwanie leczenia takimi lekami sprzyja remisji ZAZOM bez powikłań w ciągu kilku dni. Ten zespół zwykle pojawia się w okresie od kilku godzin do dwóch dni po leczeniu lekami immunoglobuliny i ich szybkim podaniu. Charakteryzuje się objawami, w tym silnym bólem głowy, sztywnością mięśni karku, sennością, gorączką, fotofobią, bólem podczas ruchu oczu, nudnościami i wymiotami. Wyniki badań płynu mózgowo-rdzeniowego (PMR) często są pozytywne pod względem pleocytozy z kilkoma tysiącami komórek na 1 mm³, głównie z rzędu granulocytów, oraz podwyższeniem poziomu białek do kilkuset mg/dl. Pacjenci z takimi objawami powinni przejść badanie neurologiczne, w tym badanie PMR, w celu wykluczenia innych przyczyn zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych. Pacjenci z migreną w wywiadzie są bardziej narażeni. Zespół zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych może występować częściej przy leczeniu wysokimi dawkami IgG.

Hemoliza

Leki immunoglobuliny mogą zawierać przeciwciała grupowe krwi, które mogą działać jako hemolizyny i sprzyjać in vivo pokryciu erytrocytów otoczką immunoglobuliny, co powoduje bezpośrednią pozytywną reakcję immunoglobuliny i rzadko hemolizę. Anemia hemolityczna może wystąpić w wyniku leczenia immunoglobulinami, wskutek zwiększonego sekwestrowania erytrocytów. Pacjentów otrzymujących leczenie immunoglobulinami należy kontrolować pod kątem występowania objawów klinicznych hemolizy. W przypadku pojawienia się takich objawów po podaniu immunoglobuliny za pomocą infuzji należy przeprowadzić badania laboratoryjne w celu potwierdzenia hemolizy.

Zespół ostrego uszkodzenia płuc po przetaczaniu

Zgłaszano niekardiogenny obrzęk płuc (zespół ostrego uszkodzenia płuc po przetaczaniu (ZOUSUP)) u pacjentów, którym podawano immunoglobulinę. ZOUSUP charakteryzuje się ciężkim zaburzeniem oddychania, obrzękiem płuc, hipoksjemią, normalną funkcją lewej komory i gorączką, które zwykle pojawiają się w ciągu 1–6 godzin po transfuzji. Pacjentom z ZOUSUP można stosować terapię tlenową z odpowiednim dodatkowym wentylowaniem płuc.

Pacjentów przyjmujących immunoglobulinę należy kontrolować pod kątem działań niepożądanych ze strony układu oddechowego. Jeśli podejrzewa się obecność ZOUSUP, należy przeprowadzić odpowiednie badania w celu wykrycia obecności przeciwciał antyneutrofilowych zarówno w leku, jak i w surowicy krwi pacjenta.

Badania laboratoryjne

W przypadku wystąpienia objawów hemolizy po podaniu immunoglobuliny za pomocą infuzji należy przeprowadzić odpowiednie badania laboratoryjne w celu ich potwierdzenia.

Jeśli istnieje podejrzenie ZOUSUP, należy przeprowadzić odpowiednie badania w celu wykrycia obecności przeciwciał antyneutrofilowych zarówno w leku, jak i w surowicy krwi pacjenta.

W związku z potencjalnie zwiększonym ryzykiem zakrzepicy należy ocenić lepkość krwi u pacjentów z ryzykiem zwiększonej lepkości, w tym krioglobuliny, chylomikronemię głodówki/wyraźnie wysoki poziom trójglicerydów (triglicerydów) lub gamopatię monoklonalną.

Informacje ogólne

Lek wytwarza się z osocza ludzkiego. Do standardowych środków zapobiegania zakażeniom poprzez stosowanie leków przygotowanych z krwi lub osocza ludzkiego należą selekcja dawców, badanie próbek krwi dawców i pul osocza pod kątem obecności określonych markerów infekcji oraz włączenie skutecznych etapów produkcji w celu inaktywacji/zniszczenia wirusów. Pomimo tego, przy podawaniu leków przygotowanych z krwi lub osocza ludzkiego, nie można całkowicie wykluczyć ryzyka przeniesienia infekcji. Dotyczy to również nieznanych i nowych wirusów oraz innych patogenów.

Przeprowadzone środki uważane są za skuteczne wobec wirusów otoczkowych, takich jak HIV, wirus zapalenia wątroby typu B i wirus zapalenia wątroby typu C. W odniesieniu do wirusów nieotoczkowych, takich jak wirus zapalenia wątroby typu A i parwowirus B19, te środki mogą mieć ograniczoną skuteczność. Doświadczenie kliniczne przekonująco świadczy o braku przypadków przeniesienia wirusa zapalenia wątroby typu A i parwowirusa B19 przy stosowaniu leków immunoglobuliny ludzkiej. Ponadto zakłada się, że duże znaczenie dla zwiększenia bezpieczeństwa wirusowego ma zawartość przeciwciał.

Lek nie zawiera substancji konserwujących ani antybiotyków.

Pacjenci w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku powyżej 65 lat istnieje możliwość wystąpienia ryzyka niektórych działań niepożądanych, takich jak powikłania zakrzepowo-emboliczne i ostra niewydolność nerek.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Bezpieczeństwo stosowania tego leku u kobiet w ciąży nie zostało ustalone w kontrolowanych badaniach klinicznych, dlatego należy ostrożnie przepisywać go kobietom w ciąży i matkom w okresie karmienia piersią. Badania podania leku IgG kobietom w ciąży wykazały, że przenika on przez łożysko, szczególnie w III trymestrze. Doświadczenie kliniczne stosowania immunoglobulin świadczy o tym, że nie należy oczekiwać szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, płód lub noworodka.

Immunoglobuliny przenikają do mleka matki i mogą sprzyjać przeniesieniu przeciwciał ochronnych do noworodka.

Doświadczenie kliniczne stosowania immunoglobulin wykazało brak wpływu na płodność.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów lub obsługi innych maszyn.

Nie obserwowano wpływu na zdolność prowadzenia samochodu i pracy z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Biovien należy podawać dożylnie kroplowo z początkową szybkością 0,5–1,0 ml/kg masy ciała/godz. przez 30 minut. W przypadku braku niepożądanych działań ubocznych szybkość podania można stopniowo zwiększać (zalecane zwiększenie o 0,5–1,5 ml/kg masy ciała/godz. co 10 minut). Według danych z badań klinicznych maksymalna szybkość podania wynosi 8,5 ml/kg masy ciała/godz.

W przypadku wrodzonej agammaglobulinemii lub hipogammaglobulinemii, ciężkiego skojarzonego niedoboru odporności, zespołu Wiskotta–Aldricha, niezakwalifikowanego zmiennego niedoboru odporności – po 4–5 ml (0,4–0,5 g)/kg (dawka minimalna – 2 ml (0,2 g)/kg, maksymalna – 8 ml (0,8 g)/kg) co 3–4 tygodnie; dawkę dobiera się indywidualnie w zależności od nasilenia objawów infekcyjnych (za optymalne uważa się osiągnięcie stężenia surowicy IgG na poziomie 5 g/l, ale nie mniej niż 3–4 g/l).

W leczeniu zastępczym wtórnego niedoboru odporności – zazwyczaj po 2–4 ml (0,2–0,4 g)/kg co 3–4 tygodnie.

W przypadku cytopenii różnego pochodzenia (ostry i przewlekły białaczek, anemia aplastyczna, stan po terapii cytotoksycznej) – po 2–4 ml (0,2–0,4 g)/kg na dobę przez 4–5 dni lub 10 ml (1 g)/kg na dobę przez 2 dni.

W ciężkich formach infekcji bakteryjno-toksycznych i wirusowych (w tym powikłaniach chirurgicznych towarzyszących bakteremii i stanom septyczno-pijemnym oraz w przygotowaniu pacjentów chirurgicznych do operacji) – po 4 ml (0,4 g)/kg na dobę przez 1–4 dni.

W samoistnej (idiopatycznej) purpurze małopłytkowej – po 2–4 ml (0,2–0,4 g)/kg na dobę przez 2–5 dni lub 8–10 ml (0,8–1 g)/kg na dobę pierwszej doby i w razie potrzeby – trzeciej doby.

W zespole Guillaina–Barrego, przewlekłej zapalnej neuropatii (demyelinizującej), zapalnej miopatii, gruźlicy Wegenera – po 2–4 ml (0,2–0,4 g)/kg na dobę przez 3–7 dni; w razie potrzeby 5-dniowe cykle leczenia powtarza się w odstępach 4 tygodni.

W dermatomiozycie – po 10 ml (1 g)/kg na dobę przez 3–5 dni.

W układowych chorobach tkanki łącznej (reumatoidalne zapalenie stawów i inne) – po 2–5 ml (0,2–0,5 g)/kg na dobę przez 5 dni.

W zespole Kawasaki – po 10–20 ml (1–2 g)/kg w równych dawkach przez 2–5 dni lub 20 ml (2 g)/kg jednorazowo (jako uzupełnienie terapii kwasem acetylosalicylowym).

W przeszczepie szpiku kostnego – 5 ml (0,5 g)/kg jednorazowo 7 dni przed przeszczepem, następnie raz w tygodniu przez 3 miesiące po przeszczepie.

W celu stosowania w ramach kompleksowej terapii u dorosłych pacjentów z ciężką pneumonią wywołaną infekcją koronawirusową COVID-19/SARS-CoV-2 (patrz sekcja „Wskazania”), zalecana dawka wynosi 0,8–1,0 g/kg masy ciała na dobę przez 2 dni (dawka cyklowa 1,6–2,0 g/kg masy ciała).

Częstotliwość infuzji i szybkość podania określa lekarz w zależności od stanu pacjenta. Dawkę dobową można skorygować ze względu na nieprzekraczanie maksymalnej dopuszczalnej dobowej objętości terapii dożylnej. Obowiązkowe jest monitorowanie układu krzepnięcia krwi i diurezy, szczególnie u pacjentów z nadmierną masą ciała.

Pacjenci w wieku dziecięcym. Dawki dla dzieci (w wieku od 0 do 18 lat) nie różnią się od dawek dla dorosłych, ponieważ dawka dla każdego wskazania ustala się zgodnie z masą ciała i koryguje w zależności od efektu klinicznego.

Dzieci. Preparat można stosować w praktyce pediatrycznej (patrz sekcja „Wskazania”).

Przedawkowanie.

Przedawkowanie może prowadzić do hiperwolemii i zwiększenia lepkości krwi, szczególnie u pacjentów z grupy ryzyka, w tym u osób starszych lub pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek.

Działania niepożądane.

Zaburzenia układu krwiotwórczego i chłonnego: anemia, limfadenopatia, hemoliza, leukopenia, anemia hemolityczna.

Zaburzenia układu odpornościowego: nadwrażliwość, wstrząs anafilaktyczny, reakcja anafilaktyczna, reakcja anafilaktyczna typu anafilaktycznego, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy.

Zaburzenia układu endokrynnego: zaburzenia funkcji tarczycy.

Zaburzenia układu nerwowego: ból głowy, zaburzenia krążenia mózgowego, oponowe zapalenie mózgu bezprzyczynowe, migrena, zawroty głowy, parestezja, hipozestezja, amnezja, uczucie pieczenia, dysartria, dysgezja, zaburzenia równowagi, przejściowe ataki niedokrwienne, drżenie.

Zaburzenia psychiczne: pobudzenie, niepokój, bezsenność.

Zaburzenia serca: zawał mięśnia sercowego, tachykardia, kołatanie serca, sinica.

Zaburzenia naczyń: niewydolność naczyń obwodowych, hipotensja tętnicza, nadciśnienie tętnicze, zimne kończyny, zapalenie żył, zakrzepica żył głębokich.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i przestrzeni międzyłukowej: niewydolność oddechowa, zakrzepica płucna, obrzęk płuc, skurcz oskrzeli, duszność, kaszel, zwiększone nasilenie oddychania, rzężenie, astma, zatkany nos, obrzęk gardła i jamy ustnej, ból gardła i krtani.

Zaburzenia przewodu pokarmowego: nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: egzema, pokrzywka, wysypka, wysypka rumieniowa, zapalenie skóry, świąd, łysienie, zimny pot, reakcje fotosensybilizujące, nocne poty.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: ból pleców, ból kończyn, artrealgia, skurcze mięśni, mimowolne skurcze mięśni, mięsaki.

Zaburzenia nerek i układu moczowego: ostra niewydolność nerek, białkomocz.

Zaburzenia narządu wzroku: zapalenie spojówek, ból oczu, obrzęk oczu.

Zaburzenia narządu słuchu: zawroty głowy, płyn we wewnętrznym uchu.

Zaburzenia ogólne i miejsca wstrzyknięcia: gorączka, objawy grypopodobne, osłabienie, dyskomfort w klatce piersiowej, ból, uczucie ucisku w klatce piersiowej, osłabienie, niedobór energii, obrzęki obwodowe, uczucie gorąca, zwiększona zmęczliwość, dreszcze, napoty, zaczerwienienie, nadpotliwość; reakcje w miejscu wstrzyknięcia, w tym ból, zwiększona wrażliwość, zaczerwienienie, obrzęk, zapalenie żył, świąd.

Badania laboratoryjne: podwyższenie enzymów wątrobowych, fałszywie dodatni poziom glukozy we krwi, podwyższenie kreatyniny we krwi, podwyższony poziom cholesterolu we krwi, podwyższony poziom mocznika, obniżenie hematokrytu, obniżenie poziomu czerwonych krwinek, dodatni bezpośredni test Coombsa, zmniejszone nasycenie tlenem.

Infekcje i inwazje: zapalenie oskrzeli, zapalenie nosogardła, przewlekłe zapalenie zatok, grzybica, infekcja, zakażenie nerek, zapalenie zatok, zakażenie dróg oddechowych górnych, zakażenie dróg moczowych, bakteryjne zakażenie dróg moczowych.

Urazy, zatrucia i powikłania ogólne procedury: siniaki, ostre uszkodzenie płuc związane z przetaczaniem krwi.

Dzieci. W badaniach klinicznych preparatu Biovien większość działań niepożądanych u dzieci była oceniana jako łagodna i szybko ustępująca samoistnie lub po zastosowaniu prostych interwencji (zmniejszenie szybkości wlewu dożylnego lub jego tymczasowe przerwanie).

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Okres ważności przy przechowywaniu w temperaturze nie wyższej niż 25°C – 6 miesięcy.

Warunki przechowywania.

Przechowywać we wkładzie pierwotnym w celu ochrony przed światłem, w temperaturze od 2°C do 8°C. Nie zamrażać. Przy przechowywaniu w temperaturze nie wyższej niż 25°C okres ważności wynosi 6 miesięcy. Po upływie tego okresu nie wolno umieszczać preparatu w lodówce, należy go zutylizować.

Każdy niewykorzystany produkt lub odpady należy zutylizować zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Opakowanie. 50 ml lub 100 ml w butelce. 1 butelka w opakowaniu.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Sp. z o.o. „BIOFARMA PLAZMA”, Ukraina.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Adres siedziby: Ukraina, 09100, obwód kijowski, miasto Biała Cerkiew, ul. Kijewska, 37-W.

Adres miejsca prowadzenia działalności:

Ukraina, 09100, obwód kijowski, miasto Biała Cerkiew, ul. Kijewska, 37-W.