Biolektro magnesiu Forte

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LĘKU BIOLEKTRO MAGNESIU FORTE (BIOLECTRA® MAGNESIUM FORTE)

Skład:

substancja czynna: tlenek magnezu lekki;

1 tabletka szypiąca zawiera 403,0 – 435,2 mg tlenku magnezu lekkiego, co odpowiada 243 mg (10 mmol) jonów magnezu;

substancje pomocnicze: kwas cytrynowy bezwodny, wodorowęglan sodu, węglan sodu bezwodny, wodorowęglan potasu, kwas jabłkowy, manitol (E 421), skrobia ryżowa, aromat cytrusowy „MN” (zawiera manitol (E 421), sorbitol (E 420)), cyklamat sodu, chlorek sodu, sacharyna sodowa, symetykon.

Postać farmaceutyczna. Tabletki szypiące.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki o kształcie okrągłym, białe, o gładkiej bezwadze powierzchni, z oznaczeniem „Biolectra” po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Suplementy mineralne. Inne suplementy mineralne. Preparaty magnezu. Tlenek magnezu.

Kod ATX A12C C10.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Magnez jest ważnym pierwiastkiem dla organizmu ze względu na jego kluczową rolę w przemianie materii. Magnez jest niezbędny do zapewnienia wielu procesów energetycznych w organizmie, uczestniczy w metabolizmie białek, tłuszczów, węglowodanów, kwasów nukleinowych oraz w procesie pobudzenia nerwowo-mięśniowego.

Liczne funkcje związane z wytwarzaniem (np. fosforylacja oksydacyjna) lub zużyciem energii (np. transport jonów, skurcz mięśni) zależą od magnezu i w przypadku jego niedoboru mogą być częściowo lub całkowicie zaburzone.

Magnez aktywuje enzymy glikolizy, enzymy utleniania komórkowego oraz enzymy syntezy kwasów nukleinowych; odgrywa również istotną rolę w procesach skurczu mięśnia sercowego, jest stabilizatorem fibrynogenu i płytek krwi. Wiadomo, że niedobór magnezu jest jednym z czynników prowadzących do rozwoju nadciśnienia tętniczego, skurczu naczyń, chorób nowotworowych i kamicy moczowej. W sytuacjach stresowych wydala się zwiększoną ilość wolnych, zjonizowanych jonów magnezu, dlatego dodatkowa dawka magnezu sprzyja zwiększeniu odporności na stres. Magnez odgrywa kluczową rolę w procesach pobudzenia nerwowo-mięśniowego, działając jako antagonist jonów wapnia.

Całkowita ilość magnezu w organizmie dorosłej osoby wynosi około 20–30 g. Z tej ilości około 50 % znajduje się w kościach, 45 % – w komórkach, a jedynie 5 % całkowitej ilości można wykryć w osoczu krwi.

Stężenie magnezu wewnątrzkomórkowego waha się w granicach od 10 do 60 mmol/l, norma stężenia magnezu w osoczu krwi wynosi od 0,7 do 1,1 mmol/l. W osoczu krwi około 2/3 jonów magnezu znajduje się w postaci rozpuszczonej, a około 1/3 wiąże się z białkami.

Farmakokinetyka.

Przy doustnym stosowaniu wchłanianie magnezu zależy od wyjściowego poziomu magnezu w organizmie. W przypadku niedoboru magnezu jego wchłanianie się zwiększa, a przy nasyceniu magnezem – zmniejsza. Warunki absorpcji odpowiadają kinetyce resorpcji regulowanej homeostatycznie, charakterystycznej dla substancji fizjologicznie aktywnych.

Przy równowadze magnezu i prawidłowej funkcji nerek, nawet przy wysokich dawkach magnezu, nie dochodzi do jego nagromadzenia przekraczającego granice normy.

Po wchłonięciu w przewodzie pokarmowym magnez jest głównie wydalany z moczem. Niewchłonięty magnez wydala się z kałem.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie niedoboru magnezu w organizmie w przypadkach, gdy jest on przyczyną zaburzeń związanych z czynnością mięśni (zaburzenia nerwowo-mięśniowe, skurcze).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub inne składniki leku.

Zaburzenia funkcji nerek oraz zaburzenia przewodnictwa pobudzenia w sercu (blok AV wysokiego stopnia), które mogą prowadzić do bradykardii. Zaburzenia gospodarki mineralnej i elektrolitowej (hipermagnezemia, hiperkaliemia).

Ciężka miastenia, odwodnienie oraz cewnikowo-wapniowo-magnezowo-fosforanowo-amoniakowy diaz.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ponieważ magnez i inne leki mogą wzajemnie wpływać na wchłanianie w organizmie, zazwyczaj należy zachować odstępy 2–3 godziny między przyjmowaniem różnych leków. Dotyczy to zwłaszcza fluoru i tetrazyklin, dla których należy ściśle przestrzegać odstępu 2–3 godziny.

Podczas jednoczesnego przyjmowania leków zawierających glinę (np. leków przeciwwysiętnych), może dojść do zwiększenia wchłaniania glinu.

Aminoglikozydowe antybiotyki, cisplatyna i cyklosporyna A przyspieszają wydalanie magnezu.

Diuretyki (takie jak tiazydy i furosemid), antagoniści receptora czynnika wzrostu EGF (np. cetuksymab i erlotynib), inhibitory pompy protonowej (np. omeprazol i pantoprazol) oraz inhibitory polimerazy DNA wirusów (foscarnet, pentamidyna, rapamycyna i amfoterycyna B) mogą powodować niedobór magnezu. W związku ze zwiększonym wydalaniem magnezu, pacjentom przyjmującym wymienione wyżej leki może być konieczna korekta dawek magnezu.

Szczególne środki ostrożności.

Ten lek zawiera 169 mg sodu (główny składnik gotowania/jadłospisów/sól kuchenna) w każdej tabletce musującej. Odpowiada to 8,5 % rekomendowanej maksymalnej dziennej dawki spożycia sodu dla dorosłej osoby.

Ten lek zawiera 3,48 mmol (lub 136 mg) potasu w każdej tabletce musującej. Należy zachować ostrożność podczas stosowania u pacjentów z obniżoną czynnością nerek lub u osób przestrzegających diety z kontrolowaną zawartością potasu.

Ten lek zawiera 0,59 mg sorbitolu w każdej tabletce musującej.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

W czasie ciąży lub karmienia piersią nie stwierdzono ryzyka stosowania leku. Stosowanie leku w czasie karmienia piersią zaleca się po konsultacji z lekarzem i na jego polecenie.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Nie wpływa.

Sposób stosowania i dawki.

Dawka leku „Biolektro magnesiu Forte” zależy od stopnia niedoboru magnezu w organizmie. Średnia dzienna dawka wynosi 1–2 tabletów szybko rozpuszczalnych (243–486 mg jonów magnezu = 10–20 mmol).

Dzieciom w wieku od 6 lat przepisuje się 1 tablet szybko rozpuszczalny 1 raz dziennie.

Nastolatkom i dorosłym przepisuje się 1 tablet szybko rozpuszczalny 1–2 razy dziennie.

W przypadku ciężkiego niedoboru magnezu pod kontrolą lekarza i przy jednoczesnym monitorowaniu gospodarki elektrolitowej mogą być stosowane wyższe dawki leku.

Tabletkę należy rozpuścić w szklance wody, a następnie wypić otrzymany roztwór.

Czas trwania leczenia zależy od przyczyn leżących u podstawy niedoboru magnezu.

Długotrwałe stosowanie magnezu w wysokich dawkach powinno odbywać się pod kontrolą lekarza.

Dzieci.

Leku nie zaleca się stosować dzieciom poniżej 6 roku życia.

Przedawkowanie.

Przy doustnym stosowaniu soli magnezu hiper-magnezemia występuje jedynie w przypadku niewydolności nerek. Takim pacjentom stosowanie soli magnezu jest przeciwwskazane.

Objawy zatrucia

Wysokie stężenia magnezu powodują rozluźnienie mięśni szkieletowych (stężenie magnezu we krwi powyżej 5,5 mmol/l). Stężenia jonów magnezu w granicach 10–20 mmol/l wydłużają czas przewodnictwa w sercu, a jeszcze wyższe stężenia prowadzą do zatrzymania serca w fazie rozkurczu.

Leczenie zatrucia

Wewnątrzżylna aplikacja wapnia natychmiast tłumi opisane objawy, ponieważ istnieje antagonizm między jonami wapnia i magnezu.

Reakcje niepożądane.

Przy wyższych dawkach możliwe jest zmiękczenie stolca, co nie jest uważane za niebezpieczne i ustępuje po zmniejszeniu dawki. Przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek leku może pojawić się uczucie zmęczenia. W takim przypadku lekarz powinien na podstawie obrazu klinicznego i badań laboratoryjnych podjąć decyzję o celowości dalszego stosowania magnezu.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Nie wymaga specjalnych warunków przechowywania.

Opakowanie.

Po 10 tabletów musujących w tubie. Po 1 tubie w pudełku kartonowym.

Po 4 tabletów musujące w blisterze. Po 5 blisterów w pudełku kartonowym.

Kategoria dostępności.

Bez recepty.

Producent.

Hermes Pharma GmbH.

Siedziba producenta oraz adres miejsca wykonywania działalności.

Hans-Urmiller-Ring 52, 82515 Wolfratshausen, Niemcy /
Hans-Urmiller-Ring 52, 82515 Wolfratshausen, Germany.