Bimatóprost-Farmaten

INSTRUKCJA dotyczācā stosowania leku BIMATÓPROST-FARMATEN (BIMATOPROST-PHARMATHEN)

Skład:

substancja czynna: bimatóprost;

1 ml roztworu zawiera 0,3 mg bimatóprostu;

substancje pomocnicze: chloro bencyloku, natrium chloridum, natrium hydrofosfát heptahydrát, acidum citricum monohydrát, natrium hydroxidum lub acidum hydrochloridum concentrátum, aqua pro injectione.

Postać farmaceutyczna. Kąpkí do oczu.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór, wolny od widocznych cząstek.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w okulistyce. Leki przeciwwąglaczkowe i środki mioptyczne. Analogi prostaglandyn.

Kod ATC S01E E03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania, za pomocą którego bimatoprost obniża ciśnienie wewnątrzgałkowe (IOP) u człowieka, polega na zwiększeniu odpływu cieczy cieczy wodnistej przez siatkę trabekularną oraz wzmocnieniu odpływu uveoskleralnego. Obniżenie IOP rozpoczyna się około 4 godziny po pierwszym zastosowaniu, a maksymalny efekt osiągany jest po około 8–12 godzinach. Działanie utrzymuje się przez co najmniej 24 godziny.

Bimatoprost jest silnie działającym środkiem obniżającym IOP. Należy do syntetycznych prostamidów i strukturalnie przypomina prostaglandynę F2α (PGF2α), nie oddziałując jednak na żaden znany typ receptorów prostaglandyn. Bimatoprost selektywnie naśladuje działanie niedawno odkrytych substancji biosyntetycznych, tzw. prostamidów. Struktura receptora prostamidów nie została jednak jeszcze ustalona.

W trakcie 12-miesięcznej monoterapii u dorosłych pacjentów kroplami ocznymi bimatoprostu o stężeniu 0,3 mg/ml w porównaniu z timololem, średnia zmiana IOP w porównaniu do poziomu wyjściowego, mierzonego rano o godz. 8, mieściła się w granicach od –7,9 do –8,8 mm Hg. Podczas każdej wizyty u lekarza średnie dobowe wartości IOP mierzone w ciągu 12 miesięcy różniły się nie więcej niż o 1,3 mm Hg w ciągu dnia i nigdy nie przekraczały 18,0 mm Hg.

Farmakokinetyka.

Bimatoprost dobrze przenika przez rogówkę i twardówkę człowieka w warunkach in vitro. Po zastosowaniu do oczu u dorosłych działanie systemowe bimatoprostu jest bardzo słabe, a jego akumulacja w czasie nie występuje. Po codziennym zakapywaniu 1 kropli roztworu bimatoprostu o stężeniu 0,3 mg/ml raz na dobę do obu oczu przez 2 tygodnie, maksymalne stężenie (Cmax) we krwi osiągane było po 10 minutach od zastosowania i spadało poniżej granicy wykrywalności (0,025 ng/ml) w ciągu 1,5 godziny po zakapania. Średnie wartości Cmax oraz AUC0-24h były podobne w 7. i 14. dniu leczenia i wynosiły odpowiednio około 0,08 ng/ml oraz 0,09 ng•h/ml, co wskazuje, że stężenie równowagowe bimatoprostu osiągane jest w ciągu pierwszego tygodnia miejscowego stosowania.

Bimatoprost umiarkowanie rozkłada się w tkankach, a objętość rozkładu systemowego w stanie równowagi wynosiła 0,67 l/kg. W krążeniu ludzkim bimatoprost znajduje się głównie w osoczu. Wiązanie bimatoprostu z białkami osocza wynosi około 88%.

Bimatoprost jest główną substancją krążącą we krwi po dostaniu się do ogólnoustrojowego krążenia po zakapania. Następnie bimatoprost ulega utlenieniu, N-deetylowaniu oraz glukuronidacji, tworząc różne metabolity.

Bimatoprost wydalany jest głównie przez nerki: do 67% dawki podanej dożylnie zdrowym ochotnikom wydalone było z moczem, a 25% dawki – z kałem. Okres półtrwania, określony po podaniu dożylnym, wynosił około 45 minut, a całkowity klirens z krwi – 1,5 l/h/kg.

Farmakokinetyka u pacjentów w podeszłym wieku

Po zakapania kropli ocznych bimatoprostu o stężeniu 0,3 mg/ml 2 razy na dobę, średnie wartości AUC0-24h bimatoprostu wynoszące 0,0634 ng•h/ml u pacjentów w podeszłym wieku (w wieku powyżej 65 lat) były istotnie wyższe niż te obserwowane u młodych zdrowych ochotników dorosłych (0,0218 ng•h/ml). Dane te jednak nie mają znaczenia klinicznego, ponieważ działanie systemowe po zastosowaniu do oczu zarówno u osób starszych, jak i młodych pozostaje bardzo słabe. Nie obserwowano akumulacji bimatoprostu we krwi w czasie, a profil bezpieczeństwa był podobny u pacjentów w podeszłym i młodszym wieku.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Obniżenie podwyższonego ciśnienia wewnątrzgałkowego (IOP) u dorosłych z przewlekłą jaskrą otwartego kąta oraz z nadciśnieniem śródgałkowym (jako monoterapia lub terapia uzupełniająca do leków beta-adrenoblokujących).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze wchodzące w skład leku, w tym do benzalkonium chloridu.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Nie przeprowadzono badań interakcji lekowych.

U ludzi nie oczekuje się wystąpienia interakcji, ponieważ po zakropleniu roztworu kropli do oczu zawierającego 0,3 mg/ml bimatóprostu stężenia systemowe substancji są nadzwyczaj niskie (poniżej 0,2 ng/ml). Bimatóprost ulega biotransformacji przez wiele różnych enzymów i drogi metaboliczne; w badaniach przedklinicznych nie zaobserwowano wpływu na wątrobowe enzymy metabolizujące leki.

W trakcie badań klinicznych bimatóprost stosowano jednoczesnie z wieloma różnymi doustnymi beta-adrenoblokatorami okulistycznymi bez żadnych dowodów interakcji lekowych.

Jednoczesne stosowanie bimatóprostu i innych leków przeciwmiażdżycowych, poza miejscowymi preparatami beta-adrenoblokatorów, w terapii skojarzonej jaskry nie było badane.

Analogi prostaglandyn (np. Bimatóprost-Farmaten) mają potencjalną możliwość zmniejszenia efektu obniżania IOP, jeśli są stosowane u pacjentów z jaskrą lub nadciśnieniem ocznym razem z innymi analogami prostaglandyn.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Przed rozpoczęciem leczenia pacjentów należy poinformować o występowaniu chorób okołoodbytkowych związanych z prostaglandynami, możliwym wzroście rzęs, ciemnieniu skóry powiek oraz nasileniu pigmentacji tęczówki oczu, ponieważ takie efekty obserwowano podczas leczenia bimatóprostem. Niektóre z tych zmian mogą być trwałe i prowadzić do asymetrii między oczami, jeśli leczono tylko jedno oko. Prawdopodobnie nasilenie pigmentacji tęczówki będzie nieodwracalne. Zmiany pigmentacji są spowodowane zwiększeniem zawartości melaniny w melanocytach, a nie zwiększeniem liczby melanocytów. Długotrwały wpływ nasilenia pigmentacji tęczówki oka jest nieznany. Zmiany koloru tęczówki obserwowane podczas miejscowego stosowania bimatóprostu mogą być niezauważalne przez kilka miesięcy lub lat. Zazwyczaj brązowa pigmentacja wokół źrenicy rozprzestrzenia się koncentrycznie w kierunku obwodu tęczówki, wskutek czego tęczówka lub jej część staje się bardziej brązowa. Wydaje się, że leczenie nie wpływa na znamiona ani plamki na tęczówce. Po 12 miesiącach leczenia bimatóprostem w dawce 0,3 mg/ml częstość przypadków pigmentacji tęczówki wynosiła 1,5% i nie zwiększała się w ciągu kolejnych 3 lat leczenia. Donoszono, że zmiany pigmentacji tkanek okołoodbytkowych u niektórych pacjentów mają charakter odwracalny.

Ponieważ po stosowaniu kropli do oczu zawierających bimatóprost w dawce 0,3 mg/ml rzadko zgłaszano przypadki cystoidalnego obrzęku plamicy, lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka rozwoju obrzęku plamicy (np. z afakią lub pseudofakią z pęknięciem tylnej torebki soczewki).

Istnieją pojedyncze doniesienia spontaniczne o reaktywacji wcześniejszych infiltratów rogówki lub infekcji ocznych podczas stosowania kropli do oczu zawierających bimatóprost w dawce 0,3 mg/ml. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem ciężkich wcześniejszych infekcji wirusowych oka (np. z Herpes simplex) lub u pacjentów z zapaleniem tunic opon ocznych (uveitis)/zapaleniem tęczówki (iritis).

Stosowanie bimatóprostu nie było badane u pacjentów z chorobami zapalnymi oka, neowaskularną, zapalną, pierwotnie zamkniętokątową jaskrą, jaskrą wrodzoną ani z jaskrą wąskokątową.

W miejscach, gdzie roztwór leku bimatóprostu ma stały kontakt z powierzchnią skóry, możliwe jest nadmierne owłosienie. Dlatego ważne jest stosowanie leku zgodnie z instrukcją oraz unikanie kontaktu z policzkiem lub innymi obszarami skóry.

Stosowanie kropli do oczu bimatóprostu nie było badane u pacjentów z zaburzeniami czynności oddechowej. Mimo że istnieje ograniczona liczba danych dotyczących leczenia pacjentów z astmą lub przewlekłą obturacyjną chorobą płuc (POChP) w wywiadzie, w okresie po rejestracji zgłaszano przypadki zaostrzenia astmy, duszności i POChP, a także nowe przypadki astmy. Częstość występowania tych objawów nie jest znana. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z POChP, astmą lub innymi przyczynami zaburzeń czynności oddechowej.

Stosowanie bimatóprostu nie było badane u pacjentów z blokadą serca cięższą niż I stopnia lub z niekontrolowaną niewydolnością serca. Istnieje ograniczona liczba doniesień spontanicznych o przypadkach bradykardii lub hipotensji tętniczej podczas stosowania kropli do oczu bimatóprostu w dawce 0,3 mg/ml. Dlatego lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z tendencją do niskiej częstości akcji serca i niskiego ciśnienia tętniczego.

W badaniach leczenia pacjentów z jaskrą lub nadciśnieniem ocznym kroplami do oczu bimatóprostu w dawce 0,3 mg/ml wykazano, że stosowanie więcej niż jednej dawki bimatóprostu dziennie może zmniejszyć efekt obniżania ciśnienia wewnątrzgałkowego (IOP). Pacjenci stosujący bimatóprost jednocześnie z innymi analogami prostaglandyn powinni być poddawani nadzorowi medycznemu w celu wykrycia zmian ciśnienia wewnątrzgałkowego.

Bimatóprost-Farmaten zawiera konserwant benzalkonium chlorku, który może być wchłaniany przez miękkie soczewki kontaktowe. Z powodu obecności benzalkonium chlorku może również wystąpić podrażnienie oczu oraz wybielanie miękkich soczewek kontaktowych. Soczewki kontaktowe należy zdejmować przed zakapaniem leku i ponownie założyć nie wcześniej niż po upływie 15 minut od zastosowania leku.

Donoszono, że benzalkonium chlorek może powodować keratopatię plamistą i/lub toksyczną keratopatię wrzodziejącą. Ponieważ Bimatóprost-Farmaten zawiera benzalkonium chlorku, pacjenci z suchym okiem lub uszkodzoną rogówką powinni być poddawani nadzorowi w przypadku częstego lub długotrwałego stosowania leku.

Istnieją doniesienia o przypadkach bakteryjnego zapalenia rogówki związanego ze stosowaniem wielodawkowych pojemników z miejscowymi lekami okulistycznymi. Takie pojemniki były przypadkowo zanieczyszczone przez pacjentów, którzy w większości przypadków mieli współistniejące choroby oczu. Pacjenci z uszkodzeniem powierzchni nabłonka oka mają zwiększone ryzyko rozwoju bakteryjnego zapalenia rogówki.

Czubek flakonu-kroplówki nie powinien stykać się z okiem, otaczającymi powierzchniami, palcami ani innymi powierzchniami, aby uniknąć zakażenia mikrobiologicznego roztworu.

Stosowanie w czasie ciąży lub laktacji.

Brak wystarczających danych dotyczących stosowania bimatóprostu u ciężarnych kobiet. W badaniach na zwierzętach wykazano toksyczność rozrodczą przy wysokich dawkach, toksycznych dla matki.

Bimatóprost-Farmaten nie powinien być stosowany w czasie ciąży bez wyraźnej potrzeby.

Nie wiadomo, czy bimatóprost wydostaje się do ludzkiego mleka. W badaniach na zwierzętach wykazano, że bimatóprost wydostaje się do mleka. Należy podjąć decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub zaprzestaniu terapii lekiem Bimatóprost-Farmaten, biorąc pod uwagę korzyści karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści terapii dla kobiety.

Brak danych dotyczących wpływu bimatóprostu na płodność człowieka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Bimatóprost-Farmaten ma nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia samochodu i pracy z urządzeniami. Jak w przypadku stosowania innych kropli do oczu, jeśli podczas zakapywania leku występuje zamglenie widzenia, pacjent powinien odczekać do odzyskania ostrości widzenia, zanim zacznie prowadzić samochód lub obsługiwać inne urządzenia.

Sposób stosowania i dawki.

Zaleca się kroplenie 1 kropli do chorego oka (oczach) 1 raz na dobę, wieczorem. Dawka nie powinna przekraczać jednego podania na dobę, ponieważ częstsze stosowanie leku może zmniejszyć efekt obniżenia podwyższonego ciśnienia wewnątrzgałkowego.

W przypadku stosowania kilku miejscowych leków okulistycznych należy kropić je w odstępie 5 minut.

Osoby z grupy ryzyka

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek

Leczenie bimatóprostem pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub z umiarkowanym lub ciężkim uszkodzeniem funkcji wątroby nie było badane, dlatego lek należy stosować z ostrożnością u tych pacjentów. U pacjentów z lekkimi chorobami wątroby w wywiadzie lub odchyleniami od normy początkowych wartości alaninotransaminazy (ALT), asparginotransaminazy (AST) i/lub bilirubiny stosowanie kropli do oczu bimatóprostu w dawce 0,3 mg/ml przez 24 miesiące nie powodowało negatywnego wpływu na funkcję wątroby.

Dzieci.

Nie badano bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku w leczeniu dzieci poniżej 18. roku życia, dlatego nie zaleca się stosowania go tej grupie pacjentów.

Przedawkowanie.

Nie odnotowano przypadków przedawkowania leku. Przy miejscowym stosowaniu w postaci kropli do oczu przedawkowanie jest mało prawdopodobne.

W przypadku przedawkowania należy stosować leczenie objawowe i wspomagające.

Działania niepożądane.

W trakcie badań klinicznych oraz w okresie pozarejestrowym zgłaszano następujące działania niepożądane, z których większość była ocznymi, o lekkim do umiarkowanego nasileniu i niepoważnymi.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku: przekrwienie spojówek, świąd oczu, nadmierny wzrost rzęs, oporno-okolicygałowa patologia związana z prostaglandyną, punktowy keratyt powierzchowny, erozja rogówki, pieczenie oczu, podrażnienie oczu, zapalenie spojówek alergiczne, zapalenie powiek, pogorszenie wzroku, astenopia, obrzęk spojówek, uczucie ciała obcego w oku, suchość oczu, ból oczu, światłowstręt, nadmierne łzawienie, wydzielina z oczu, zaburzenia/pomglenie widzenia, hiperpigmentacja tęczówki, przyciemnienie rzęs, rumień powiek, świąd powiek, krwawienie siatkówki, zapalenie naczyniówki, torbielowaty obrzęk plamicy, zapalenie tęczówki, blefarospazm, retrakcja powiek, rumień okolicy oczodołu, obrzęk powiek, zmiany w okolicy oczodołu i powiek, w tym pogłębienie bruzd powiekowych, dyskomfort w oczach.

Zaburzenia naczyniowe: nadciśnienie tętnicze.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego: astma, zaostrzenie astmy, zaostrzenie POChP oraz duszność.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: nudności.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: hiperpigmentacja skóry w okolicy oczu, hirsutyzm, depigmentacja skóry (w okolicy oczu).

Zaburzenia ogólne oraz reakcje w miejscu podania: osłabienie.

Badania: odchylenia w wynikach funkcji wątroby.

Zaburzenia ze strony układu immunologicznego: reakcje nadwrażliwości, w tym objawy i dolegliwości alergii ocznej oraz zapalenia skóry alergicznego.

Działania niepożądane zgłaszane w przypadku kropli do oczu zawierających fosforany

W rzadkich przypadkach u niektórych pacjentów z istotnymi uszkodzeniami rogówki zgłaszano przypadki kalcyfikacji rogówki związane z zastosowaniem kropli do oczu zawierających fosforany.

Okres ważności.

30 miesięcy.

Nie stosować po upływie daty ważności podanej na opakowaniu. Stosować nie dłużej niż przez 4 tygodnie od pierwszego otwarcia flakonu.

Warunki przechowywania.

Nie ma specjalnych warunków przechowywania leku.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 3 ml roztworu kropli do oczu w buteleczkach-kroplówkach zakończonych korkiem zabezpieczającym przed pierwszym otwarciem. Po 1 buteleczce-kroplówce w tekturowym pudełku.

Kategoria receptury. Na receptę.

Wydawcy.

Pharmathen S.A.;
Balkanpharma-Razgrad AD.

Adresy producentów i miejsca wykonywania działalności.

Dervenakion 6, Pallini Attiki 15351, Grecja / Dervenakion 6, Pallini Attiki 15351, Greece;
Bul. Aprilsko vastanie 68, Razgrad 7200, Bułgaria / 68 Aprilsko vastanie Blvd., Razgrad 7200, Bulgaria.