Bikalutamid-Vista AS

Ukraina
Nazwa handlowa Bikalutamid-Vista AS
Postać farmaceutyczna tabletki, powlekane filmem
Substancja czynna / Dawkowanie
bikalutamid · 50 mg
Typ recepty na receptę
Kod ATC
Numer rejestracyjny UA/20655/01/01
Bikalutamid-Vista AS tabletki, powlekane filmem

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU BIKALUTAMID-VISTA AC

Skład:

substancja czynna: bikalutamid;

1 tabletka powlekana zawiera 50 mg bikalutamidu;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat; powidon K-25; skrobioglikolan sodu (typ A); stearynian magnezu;

powłoka tabletki Opadry OY-S-9622: hydroksypropyloceluloza (5 cP), dwutlenek tytanu (E 171), glikol propylenowy.

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane o białym kolorze.

Grupa farmakoterapeutyczna. Hormonalne środki antagonistyczne i związki podobne. Środki przeciwandrogenowe. Bikalutamid. Kod ATC L02BB03

Właściwości farmakologiczne

Farmakodynamika

Bikalutamid jest niesteroidowym antyandrogenem, który nie wywiera innego wpływu na układ endokrynny. Wiąże się z receptorami androgenowymi, nie aktywując ekspresji genów, w ten sposób hamując stymulację androgenową. W wyniku tego hamowania obserwuje się regresję guza gruczołu krokowego. Po przerwaniu stosowania bikalutamidu u części pacjentów może wystąpić zespół poprzedziałowy. Bikalutamid jest mieszaniną racemiczną, której aktywność antyandrogenowa jest wywoływana niemal wyłącznie przez (R)-enancjomer.

Farmakokinetyka

Absorpcja. Bikalutamid jest dobrze wchłaniany po podaniu doustnym. Nie ma dowodów klinicznie istotnego wpływu przyjmowania pokarmu na biodostępność bikalutamidu.

Rozkład. Bikalutamid charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (96 % dla racematu, > 99 % dla (R)-enancjomery) i podlega intensywnemu metabolizmowi (poprzez utlenianie i glukuronidację); jego metabolity są wydalane z moczem i żółcią w przybliżeniu w równych ilościach.

Biotransformacja. (S)-enancjomer jest bardzo szybko wydalany w porównaniu z (R)-enancjomery; okres półtrwania ostatniego w osoczu wynosi około 1 tygodnia. W przypadku codziennego przyjmowania bikalutamidu (R)-enancjomer, ze względu na długi okres półtrwania, kumuluje się w osoczu do stężenia 10-krotnie wyższego. Stężenie stanu stacjonarnego (R)-enancjomery na poziomie około 9 μg/ml obserwuje się przy dobowej dawce 50 mg bikalutamidu. W fazie ustalonej udział dominującego aktywnego (R)-enancjomery stanowi 99 % całkowitej ilości krążących enancjomerów.

Wydalanie. W trakcie badań klinicznych średnie stężenie (R)-bikalutamidu w nasieniu mężczyzn przyjmujących bikalutamid w dawce 150 mg wynosiło 4,9 μg/ml. Ilość bikalutamidu, która potencjalnie może przedostać się do organizmu partnerki podczas współżycia, jest niska i może wynosić około 0,3 μg/ml, co jest poniżej poziomu, który u zwierząt laboratoryjnych wpływał na potomstwo.

Grupy specjalne pacjentów. Farmakokinetyka (R)-enancjomery nie zależy od wieku pacjenta, obecności uszkodzenia nerek ani od obecności lekkiego lub umiarkowanego uszkodzenia wątroby. Istnieją dowody, że u pacjentów z ciężkimi uszkodzeniami wątroby (R)-enancjomer jest wolniej wydalany z osocza krwi.

Charakterystyki kliniczne

Wskazania. Stosować w leczeniu rozsianego raka gruczołu krokowego w połączeniu z analogami hormonu uwalniającego hormon luteinizujący (LHRH) lub kastracją chirurgiczną.

Przeciwwskazania

  • BIKALUTAMID-VISTA AS jest przeciwwskazany u kobiet i dzieci (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży i karmienia piersią”).
  • Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych.
  • Jednoczesne stosowanie leku BIKALUTAMID-VISTA AS z terfenadyną, astemizolem lub cyzaprydem jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Nie stwierdzono dowodów farmakodynamicznej ani farmakokinetycznej interakcji między bikalutamidem a analogami hormonu uwalniającego hormon luteinizujący (LHRH).

Badania in vitro wykazały, że R-bikalutamid jest inhibitorem CYP3A4 oraz wywiera słabszy efekt inhibitorny na aktywność CYP 2C9, 2C19 oraz 2D6.

Chociaż badania kliniczne, w których antypiryna była stosowana jako marker aktywności cytochromu P450 (CYP), nie wskazują na potencjalną interakcję z bikalutamidem, średnie stężenie midazolamu (pole pod krzywą farmakokinetyczną) zwiększało się do 80% po jednoczesnym stosowaniu przez 28 dni z bikalutamidem. Dla leków o wąskim zakresie terapeutycznym takie zwiększenie może mieć duże znaczenie. W związku z tym jednoczesne stosowanie z terfenadyną, astemizolem i cyzaprydem jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Bikalutamid należy również stosować z ostrożnością w połączeniu z takimi związkami jak cyklosporyna i blokery kanałów wapniowych. Może być konieczne zmniejszenie dawki tych leków, szczególnie jeśli występują objawy nasilenia działania bikalutamidu lub pojawiają się działania niepożądane w wyniku jego stosowania. W przypadku stosowania cyklosporyny zaleca się dokładne monitorowanie jej stężenia w osoczu oraz stanu klinicznego pacjenta po rozpoczęciu lub zakończeniu stosowania bikalutamidu.

Z ostrożnością należy przepisywać bikalutamid w połączeniu z lekami, które mogą hamować utlenianie innych leków (np. cyklosporyna, ketokonazol). Teoretycznie może to prowadzić do zwiększenia stężenia bikalutamidu w osoczu i nasilenia działań niepożądanych.

Badania in vitro wykazały, że bikalutamid może wypierać kumarynowy lek przeciwkrzepiący warfarynę z miejsc wiązania z białkami. Opisywano nasilenie działania warfaryny i innych kumarynowych leków przeciwkrzepiących przy jednoczesnym stosowaniu z bikalutamidem. Dlatego podczas stosowania bikalutamidu u pacjentów, którzy jednocześnie otrzymują kumarynowe leki przeciwkrzepiące, zaleca się dokładne monitorowanie czasu protrombinowego (PT) / międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR) oraz należy rozważyć korektę dawki leków przeciwkrzepiących (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Działania niepożądane”).

Ponieważ terapia antyandrogenowa może prowadzić do wydłużenia odcinka QT, bikalutamid należy stosować z ostrożnością jednoczesnie z lekami, które mogą wydłużać odcinek QT lub powodować rozwój tachykardii komorowej typu torsade de pointes, takimi jak leki przeciwarytmiczne klasy IA (chinidyna, dysopyrydyna) lub klasy III (amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylyd), metadon, moxifloksacyna, neuroleptyki itp. (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dzieci. Badania interakcji prowadzono wyłącznie na dorosłych.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Stosowanie leku należy rozpoczynać pod bezpośrednim nadzorem lekarza. Bikalutamid jest intensywnie metabolizowany w wątrobie. Istnieją dane wskazujące, że u pacjentów z ciężkimi uszkodzeniami wątroby wydalanie bikalutamidu może być opóźnione, co może prowadzić do jego kumulacji. Dlatego bikalutamid należy stosować z ostrożnością u pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi uszkodzeniami wątroby. Ze względu na możliwość zaburzeń funkcji wątroby należy okresowo kontrolować próby wątrobowe. Najprawdopodobniej większość zmian może wystąpić w ciągu pierwszych 6 miesięcy stosowania bikalutamidu. Rzadko podczas stosowania leku występują ciężkie zaburzenia funkcji wątroby, w tym zgłoszono przypadki śmiertelne (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia ciężkich zaburzeń funkcji wątroby należy przerwać stosowanie bikalutamidu. U pacjentów, u których stwierdzono obiektywne postępowanie choroby wraz ze wzrostem stężenia PSA (antygenu specyficznego dla prostaty), należy rozważyć możliwość przerwania leczenia bikalutamidem. U mężczyzn przyjmujących agonisty hormonu uwalniającego hormon luteinizujący (LHRH) obniżona jest tolerancja glukozy. Może to objawiać się cukrzycą lub utratą kontroli glikemii u pacjentów z już rozpoznaną cukrzycą. W związku z tym należy kontrolować poziom glukozy we krwi u pacjentów otrzymujących bikalutamid w połączeniu z agonistami LHRH.

Stwierdzono, że bikalutamid hamuje aktywność CYP450 (CYP3A4), dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu go w połączeniu z lekami, które są metabolizowane głównie przez CYP3A4 (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Terapia antyandrogenowa może prowadzić do wydłużenia odstępu QT.

U pacjentów z czynnikami ryzyka lub z wydłużeniem odstępu QT w wywiadzie, a także u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki, które mogą wydłużać odstęp QT (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”), lekarz powinien przed rozpoczęciem stosowania bikalutamidu ocenić stosunek ryzyka do korzyści, biorąc pod uwagę potencjalne ryzyko wystąpienia tachyarytmii komorowej typu torsade de pointes.

Terapia antyandrogenowa może powodować zmiany w morfologii plemników. Choć wpływ bikalutamidu na morfologię plemników nie był oceniany i nie ma doniesień o takich zmianach u pacjentów leczonych bikalutamidem, pacjentom oraz/lub ich partnerkom seksualnym należy zalecić stosowanie skutecznych metod antykoncepcji w trakcie leczenia i przez 130 dni po zakończeniu stosowania leku.

Zgłaszano nasilenie działania kumarynowych leków przeciwkrzepnych u pacjentów przyjmujących jednocześnie bikalutamid, co może prowadzić do wydłużenia czasu protrombinowego (PT) i międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR). Niektóre przypadki wiązały się z ryzykiem krwawienia. Zaleca się staranne monitorowanie PT/INR oraz należy rozważyć korektę dawki leków przeciwkrzepnych (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” i „Działania niepożądane”).

Ważne informacje dotyczące substancji pomocniczych. Lek zawiera 1,74 mg sodu na dawkę, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Bikalutamid-Vista AS zawiera laktozę. Pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, wrodzoną niedostatecznością laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy i galaktozy nie powinni przyjmować tego leku.

Stosowanie w okresie ciąży i laktacji

Ciąża. Bikalutamid jest przeciwwskazany u kobiet. Przeciwwskazane jest jego stosowanie w okresie ciąży.

Karmienie piersią. Bikalutamid jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią.

Niepłodność. W badaniach na zwierzętach obserwowano odwracalne zaburzenia płodności u samców. Należy zakładać, że u mężczyzn może również wystąpić okres niedostateczności funkcji rozrodczej lub bezpłodności.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Lek nie wpływa na zdolność prowadzenia samochodu lub pracy z złożonymi mechanizmami. Należy jednak pamiętać, że często występuje senność, bardzo często – zawroty głowy (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenci przyjmujący ten lek powinni zachować ostrożność.

Sposób stosowania i dawki

Dorosłym mężczyznom, w tym pacjentom w podeszłym wieku: przyjmować 1 tabletę (50 mg) jeden raz dziennie.

Leczenie bikalutamidem należy rozpocząć co najmniej 3 dni przed rozpoczęciem terapii analogami hormonu uwalniającego hormon luteinizujący lub równocześnie z kastracją chirurgiczną.

Niewydolność nerek: nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów z niewydolnością nerek. Niewydolność wątroby: nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów z łagodną niewydolnością wątroby.

U pacjentów z umiarkowaną i ciężką niewydolnością wątroby możliwe jest zwiększone nagromadzenie leku (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dzieci. Lek jest przeciwwskazany u dzieci.

Przedawkowanie

Objawy. Brak danych dotyczących przedawkowania u ludzi.

Leczenie. Nie istnieje specyficzny antydotum; leczenie objawowe. Dializa może być nieskuteczna, ponieważ bikalutamid w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza i nie wydala się w niezmienionej postaci z moczem. W przypadku przedawkowania wskazane jest ogólne leczenie wspomagające, w tym monitorowanie wskaźników życiowych.

Niepożądane działania

Częstotliwość występowania działań niepożądanych określa się następująco: bardzo często (≥ 1/10), często (od ≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (od ≥ 1/1000 do ≤ 1/100), bardzo rzadko (od ≥ 1/10000 do ≤ 1/1000), niezwykle rzadko (≤ 1/10 000), częstotliwość nieznana (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

Układ narządów

Częstotliwość

Reakcja niepożądana

Krew i układ limfatyczny

Bardzo często

Anemia

Układ odpornościowy

Nieczęsto

Zwiększona wrażliwość, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka

Przemiana materii, metabolizm

Często

Spadek apetytu

Stan psychiczny

Często

Obniżone libido, depresja

Układ nerwowy

Bardzo często

Zawroty głowy

Często

Sonliwość

Układ sercowo-naczyniowy

Często

Przywlekły zespół serca (znane przypadki śmiertelne)4, niewydolność serca4

Częstotliwość nieznana

Wydluzenie QT (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”)

Bardzo często

Ciepłowe przypływy

Układ oddechowy, narządy klatki piersiowej i śródpiersia

Nieczęsto

Choroba płucna międzykomórkowa5 (znane przypadki śmiertelne)

Układ pokarmowy

Bardzo często

Ból brzucha, zaparcia, nudności

Często

Dyspepsja, wzdęcia

Wątroba i drogi żółciowe

Często

Toxyczność wątroby, żółtaczka, podwyższenie aktywności transaminaz1

Rzadko

Niewydolność wątroby2 (znane przypadki śmiertelne)

Skóra i tkanka podskórna

Często

Łysienie, hirsutyzm / przywrócenie wzrostu włosów, suchość skóry, świąd, wysypka

Nieczęsto

Zwiększona wrażliwość na światło

Nerki i układ moczowy

Bardzo często

Hematuria

Układ rozrodczy i gruczoły mlekowe

Bardzo często

Ginekomastia i ból gruczołów mlekowych3

Często

Dysfunkcja erektilna

Stan ogólny i miejsce podania

Bardzo często

Astenia, obrzęk.

Często

Ból w klatce piersiowej

Wskaźniki laboratoryjne

Często

Zwiększenie masy ciała

1 Zmiany wątrobowe rzadko są ciężkie i często ustępują lub osłabiają się podczas kontynuacji leczenia lub po jego zakończeniu.

2 Dołączone do listy działań niepożądanych po ocenie danych po rejestracji. Częstość została określona na podstawie liczby zgłoszeń niewydolności wątroby jako działania niepożądanego u pacjentów leczonych w otwartych badaniach EPC (Early Prostate Cancer programme – Program wczesnego wykrywania raka prostaty) w grupach bicalutamidu 150 mg.

3 Może zmniejszyć się przy współistniejącej kastracji.

4 Obserwowano podczas farmakoepidemiologicznego badania stosowania agonistów hormonu uwalniającego gonadotropinę (LHRH) i antyandrogenów w leczeniu raka gruczołu krokowego. Ryzyko zwiększało się, gdy stosowano bicalutamid 50 mg w połączeniu z agonistami hormonu uwalniającego gonadotropinę (LHRH), natomiast zwiększenia ryzyka nie zaobserwowano przy stosowaniu bicalutamidu 150 mg jako monoterapii w leczeniu raka gruczołu krokowego.

5 Dołączone do listy działań niepożądanych po ocenie danych po rejestracji. Częstość została określona na podstawie liczby zgłoszeń zapalenia płuc typu międzybłoniowego jako działania niepożądanego u pacjentów leczonych w otwartych badaniach EPC w grupach bicalutamidu 150 mg.

Zwiększenie PT/INR: w raportach z okresu po rejestracji zgłaszano interakcję leków przeciwkrzepliwych z grupy kumaryny z bicalutamidem (patrz sekcje „Szczególne wskazania stosowania” i „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blisterze, po 3 blistery w pudełku z tektury.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. JENEPHARM, S.A.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności. 18. km Marathona Avenue, Pallini, 153 51, Grecja