Bikalutamid-Teva

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU BIKALUTAMID-TEVA (BICALUTAMIDE-TEVA)

Skład:

substancja czynna: bicalutamid;

1 tabletka powlekana zawiera 50 mg bicalutamidu;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, povidon, sodowa sól kroskarboksymetylocelulozy, sodowy laurylosiarczan, laktoza jednowodna, krzemionka koloidalna bezwodna, stearynian magnezu, hipromeloza, polidekstroza, dwutlenek tytanu (E 171), glikol polietylenowy.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki powlekane, białe lub prawie białe, okrągłe, dwuwypukłe, z tłoczonym oznaczeniem „93” po jednej stronie i „220” po drugiej; bez pęknięć i skaleczeń.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwandrogenowe. Kod ATX L02B B03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Bikalutamid to niesteroidowy lek przeciwpłciowy męski, pozbawiony innej aktywności endokrynnej. Wiąże się z receptorami androgenowymi bez aktywacji ekspresji genów, blokując w ten sposób stymulację androgenową. Skutkuje to regresją guzów prostaty. U części pacjentów przerwanie terapii bikalutamidem może spowodować zespół odstawienia.

Jest związkem racemicznym; aktywność przeciwpłciową męską wykazuje wyłącznie enancjomer (R).

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Bikalutamid jest dobrze wchłaniany po podaniu doustnym. Pokarm nie wywiera istotnego wpływu klinicznego na biodostępność.

W porównaniu z enancjomerem (R), enancjomer (S) jest szybko wydalany z organizmu, okres półtrwania pierwszego wynosi około 1 tygodnia.

Rozkład

Przy codziennym stosowaniu bikalutamidu stężenie enancjomeryczne (R) w osoczu krwi wzrasta 10-krotnie w wyniku długiego okresu półtrwania.

Przy codziennym stosowaniu bikalutamidu w dawce 50 mg stężenie enancjomeryczne (R) osiąga plateau na poziomie około 9 μg/ml. Głównie aktywny enancjomer (R) stanowi 99 % całkowitej ilości krążących enancjomerów w fazie nasycenia.

Biotransformacja i wydalanie

Farmakokinetyka enancjomeryczna (R) nie jest wpływana przez wiek ani zaburzenia funkcji nerek lub wątroby o łagodnym i średnim nasileniu. W przypadku ciężkiego uszkodzenia funkcji wątroby enancjomer (R) jest wydalany z osocza krwi wolniej.

Bikalutamid charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami (racerem: 96 %, enancjomer (R): >99 %) oraz intensywnym metabolizmem (poprzez utlenianie i glukuronidację); metabolity są wydalane z moczem i żółcią w przybliżeniu w równych proporcjach.

Podczas badania klinicznego średnie stężenie (R)-bikalutamidu w nasieniu mężczyzn przyjmujących bikalutamid w dawce 150 mg wynosiło 4,9 μg/ml. Ilość bikalutamidu, która potencjalnie może przedostać się do organizmu partnerki podczas stosunku płciowego, jest niska i może wynosić około 0,3 μg/ml, co jest poniżej poziomu powodującego działanie na potomstwo u zwierząt laboratoryjnych.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie rozsianego raka gruczołu krokowego w połączeniu z analogiem hormonu uwalniającego hormon luteinizujący (LHRH) lub kastracją chirurgiczną.

Przeciwwskazania.

− Nadwrażliwość na bikalutamid lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu;

− jednoczesne leczenie terfenadyną, astemizolem lub cyzapyrydem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”);

− przeciwwskazane stosowanie u kobiet i dzieci (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Nie stwierdzono dowodów interakcji farmakodynamicznej lub farmakokinetycznej pomiędzy bikalutamidem a analogami LHRH.

Badania in vitro wykazały, że R-bikalutamid jest inhibitorem CYP 3A4 oraz wywiera słabszy efekt hamujący na aktywność CYP 2C9, 2C19 oraz 2D6.

Chociaż badania kliniczne, w których jako marker aktywności cytochromu P450 (CYP) stosowano antypirynę, nie wskazują na możliwą interakcję z bikalutamidem, średni stężenie midazolamu (pole pod krzywą farmakokinetyczną) zwiększyło się o 80% po jednoczesnym przyjmowaniu przez 28 dni z bikalutamidem. Dla leków o wąskim zakresie terapeutycznym takie zwiększenie może mieć istotne znaczenie. W związku z tym jednoczesne stosowanie z terfenadyną, astemizolem i cyzapyrydem jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym przepisywaniu cyklosporyny oraz blokerów kanałów wapniowych. Może być konieczne zmniejszenie dawki tych leków, szczególnie jeśli wystąpią objawy nasilenia działania lub efekty niepożądane po ich zastosowaniu.

W przypadku stosowania cyklosporyny zaleca się dokładne monitorowanie jej stężenia w osoczu oraz stanu klinicznego pacjenta po rozpoczęciu lub zakończeniu leczenia bikalutamidem.

Należy również zachować ostrożność przy współrzędnej terapii substancjami, które mogą hamować utlenianie bikalutamidu, tj. lekami zawierającymi ketokonazol lub cyklotymidynę. Może to prowadzić do podwyższenia stężenia bikalutamidu w osoczu krwi, co może spowodować nasilenie reakcji niepożądanych.

Badania in vitro wykazały, że bikalutamid może wypierać przeciwkrwotoczny lek z grupy kumaryn – warfarynę – z miejsc wiązania z białkami. Dlatego należy dokładnie kontrolować czas protrombinowy u pacjentów otrzymujących bikalutamid, u których stosuje się leczenie kumarynami przeciwkrwotocznymi.

Należy stosować z ostrożnością leki, które mogą wydłużać odcinek QT lub wywoływać dwukierunkową tachykardię komorową typu torsade de pointes, ze względu na to, że terapia antyandrogenowa może wydłużać odcinek QT. Do takich leków należą: leki przeciwarytmiczne klasy IA (np. chinidyna, dysopyramid) i klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylyd), metadon, moxifloksacyna, leki przeciwpsychotyczne (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Szczególne środki ostrożności.

Leczenie należy rozpoczynać pod bezpośrednim nadzorem specjalisty.

Bikalutamid-Teva jest intensywnie metabolizowany w wątrobie. U pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby możliwe jest spowolnienie wydalenia leku, co może prowadzić do nasilonej akumulacji bikalutamidu. Dlatego należy ostrożnie stosować bikalutamid-Teva u pacjentów z umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby.

Z uwagi na możliwość zaburzenia funkcji wątroby należy okresowo kontrolować próby wątrobowe. Oczekuje się, że większość zmian może wystąpić w ciągu pierwszych 6 miesięcy stosowania bikalutamidu.

Podczas stosowania bikalutamidu odnotowano rzadkie przypadki ciężkich zaburzeń ze strony wątroby i niewydolności wątroby, które czasem kończyły się śmiercią (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia ciężkich zaburzeń wątroby podczas stosowania bikalutamidu-Teva należy przerwać leczenie.

U pacjentów, u których występuje obiektywna progresja choroby wraz ze wzrostem stężenia PSA, należy rozważyć możliwość przerwania terapii bikalutamidem.

Bikalutamid jest inhibitorem cytochromu P450 (CYP 3A4), dlatego należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu tego leku z innymi lekami metabolizowanymi przez CYP 3A4 (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami oraz inne formy interakcji”).

Obserwowano obniżoną tolerancję glukozy u mężczyzn stosujących agonisty LH-RH, co objawiało się rozwojem cukrzycy lub utratą kontroli glikemii u osób z już rozpoznaną cukrzycą. Dlatego należy uważnie monitorować poziom glukozy we krwi u pacjentów otrzymujących bikalutamid w połączeniu z agonistami LH-RH.

Terapia antyandrogenowa może wydłużać odcinek QT.

U pacjentów z czynnikami ryzyka lub z wywiadem wydłużenia odcinka QT oraz u pacjentów stosujących jednocześnie leki mogące wydłużać odcinek QT (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami oraz inne formy interakcji”) lekarz przed rozpoczęciem leczenia powinien ocenić stosunek korzyści do ryzyka, biorąc pod uwagę również możliwość wystąpienia dwukierunkowej komorowej tachyarytmii typu torsade de pointes.

Terapia antyandrogenowa może powodować zmiany morfologii plemników. Choć wpływ bikalutamidu na morfologię plemników nie był oceniany i nie zgłaszano takich zmian u pacjentów przyjmujących bikalutamid, pacjentom oraz/lub ich partnerkom należy zalecić stosowanie skutecznych metod antykoncepcji w trakcie leczenia i przez 130 dni po zakończeniu terapii bikalutamidem.

Lek ten zawiera 35 mg laktozy monohydratu. Nie należy stosować tego leku u pacjentów z rzadką, dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy typu Lapp, niedoczynnością wchłaniania glukozy-galaktozy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Bikalutamid jest przeciwwskazany u kobiet i w czasie ciąży.

Karmienie piersią

Bikalutamid jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią.

Płodność

W badaniach na zwierzętach zaobserwowano odwracalne pogorszenie płodności mężczyzn. U ludzi należy zakładać okres podpłodności lub bezpłodnia.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn.

Zaburzenia zdolności pacjentów do kierowania pojazdami lub obsługi maszyn podczas stosowania bikalutamidu są mało prawdopodobne. Należy jednak pamiętać, że często może występować senność, bardzo często – zawroty głowy (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenci przyjmujący ten lek powinni zachować ostrożność.

Sposób stosowania i dawki.

Dorosłym mężczyznom, w tym osobom w wieku podeszłym: po 1 tabletce 1 raz dziennie, o tej samej porze (rano lub wieczorem).

Leczenie należy rozpocząć w ciągu 1 tygodnia przed zastosowaniem analogów LHRH lub jednocześnie z kastracją chirurgiczną.

Zaburzenia funkcji nerek. Korekta dawki nie jest wymagana.

Zaburzenia funkcji wątroby. Przy zaburzeniach funkcji wątroby o łagodnym nasileniu korekta dawki nie jest wymagana. Może występować nasilone kumulowanie się bikalutamidu przy zaburzeniach funkcji wątroby o umiarkowanym i ciężkim nasileniu (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dzieci.

Lek jest przeciwwskazany u dzieci (patrz rozdział „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie.

Brak danych dotyczących przedawkowania u ludzi. Nie ma specyficznego antydotum, leczenie jest objawowe. Dializa może być nieskuteczna, ponieważ bikalutamid w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza i nie wydostaje się w postaci niezmienionej z moczem. Wskazana jest terapia wspomagająca, w tym kontrola ważnych funkcji życiowych organizmu.

Niepożądane działania.

Według częstości występowania niepożądane działania sklasyfikowano w następujący sposób: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100, < 1/10); rzadko (≥ 1/1000, < 1/100); niezwykle rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego. Bardzo często: anemia.

Ze strony układu odpornościowego. Rzadko: nadwrażliwość, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka.

Ze strony układu psychicznego. Często: obniżenie libidum, depresja.

Ze strony układu nerwowego. Bardzo często: zawroty głowy. Często: senność.

Ze strony serca. Często: zawał mięśnia sercowegoe (donoszono o przypadkach śmiertelnych), niewydolność sercae. Częstość nieznana: wydłużenie odcinka QT (patrz punkty „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Ze strony układu naczyniowego. Bardzo często: uderzenia gorąca.

Ze strony układu oddechowego. Rzadko: choroba płuc międzywistowataa (donoszono o przypadkach śmiertelnych).

Ze strony układu pokarmowego. Bardzo często: ból brzucha, zaparcia, nudności. Często: dyspepsja, wzdęcia.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzowego. Często: hepatotoksyczność, żółtaczka, podwyższenie poziomu transaminazb. Nierzadko: niewydolność wątroby (donoszono o przypadkach śmiertelnych)c.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej. Często: łysienie, hirsutyzm/odnowienie wzrostu włosów, suchość skóry, świąd, wysypka. Rzadko: reakcje fotouczulenia.

Ze strony nerek i układu moczowego. Bardzo często: hematuria.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych. Bardzo często: ginekomastia, ból gruczołów mlekowychd. Często: dysfunkcja erekcji.

Ze strony metabolizmu i odżywiania. Często: obniżenie apetytu.

Badania. Często: przyrost masy ciała.

Ogólne zaburzenia. Bardzo często: osłabienie. Często: obrzęk, ból klatki piersiowej.

a Dołączono do listy niepożądanych działań po otrzymaniu danych z okresu po rejestracji. Częstość została ustalona na podstawie doniesień o przypadkach zapalenia płuc międzywistowatego u pacjentów przyjmujących bikalutamid w dawce 150 mg w trakcie randomizowanych badań z programu EPC (Early Prostate Cancer programme).

b Zmiany ze strony wątroby rzadko są ciężkie i często ustępują lub osłabiają przy kontynuacji leczenia lub po jego przerwaniu.

c Dołączono do listy niepożądanych działań po otrzymaniu danych z okresu po rejestracji. Częstość tej reakcji ustalono na podstawie częstości występowania niewydolności wątroby u pacjentów przyjmujących bikalutamid w dawce 150 mg w trakcie otwartego badania EPC.

d Może się zmniejszyć przy jednoczesnej kastracji.

e Obserwowano w trakcie farmakoepidemiologicznego badania stosowania agonistów hormonu uwalniającego hormon LH oraz antyandrogenów w leczeniu raka gruczołu krokowego. Ryzyko zwiększało się, gdy bikalutamid w dawce 50 mg stosowano w połączeniu z agonistami hormonu uwalniającego hormon LH, jednakże wzrost ryzyka nie został zaobserwowany przy stosowaniu bikalutamidu w dawce 150 mg jako monoterapii w leczeniu raka gruczołu krokowego.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań

Istotne jest zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań po rejestracji leku. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka. Osoby pracujące w ochronie zdrowia proszone są o zgłaszanie wszelkich podejrzewanych niepożądanych działań.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 7 tabletek w blistrze, 4 blistery w pudełku.

Po 10 tabletek w blistrze, 3 blistery w pudełku.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. Teva Pharmaceutical Industries Ltd.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby.
Ulica Eliezer Hurwitz 18, Strefa Przemysłowa, Kfar-Saba, Izrael.