Bidsiptyn

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU BIDSIPTIN (BIDSIPTIN)

Skład:

substancja czynna: wildagliptyna;

1 tabletka zawiera wildagliptyny 50 mg;

substancje pomocnicze: laktoza, stearylofumaran sodu, celuloza mikrokryształowa, sodowa só poprzecznego wiązania karboksymetylowej celulozy.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki o kształcie okrągłym, białe lub prawie białe.

Grupa farmakoterapeutyczna. Syntetyczne środki hipoglikemiczne i inne środki. Inhibitory dipeptydylodipeptydazy-4. Kod ATC A10BH02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Wiglityptyna należy do klasy substancji wzmacniających działanie komórek β trzustki, jest silnym i selektywnym inhibitorem dipeptydylopeptydazy-4 (DPP-4).

Mechanizm działania

Stosowanie wiglityptyny prowadzi do szybkiego i pełnego zahamowania aktywności DPP-4. Inhibicja DPP-4 przez wiglityptynę powoduje wzrost endogennego poziomu hormonów incretynowych GLP-1 (glukagonopodobny peptyd 1) i GIP (glukozy-zależny peptyd insulynotropowy) podczas głodzenia i po przyjęciu posiłku.

Skutki farmakodynamiczne

W wyniku zwiększenia endogennych poziomów tych hormonów incretynowych wiglityptyna poprawia wrażliwość komórek β na glukozę, co prowadzi do wzmocnienia wydzielania zależnego od glukozy insuliny. Leczenie pacjentów z cukrzycą typu 2 lekiem w dawkach od 50 do 100 mg na dobę istotnie poprawiało markery funkcji komórek β, w tym HOMA-β (model oceny homeostazy funkcji komórek β), stosunek proinsuliny do insuliny oraz wskaźniki wrażliwości komórek β w wielokrotnie przeprowadzonym teście tolerancji glukozy. U pacjentów,

nie chorych na cukrzycę (z normalnym poziomem glukozy we krwi), wiglityptyna nie powoduje stymulacji wydzielania insuliny ani obniżenia poziomu glukozy.

W wyniku zwiększenia endogennych poziomów GLP-1 wiglityptyna również wzmacnia wrażliwość komórek α na glukozę, co prowadzi do zwiększenia wydzielania zależnego od glukozy glukagonu. Znaczny wzrost stosunku insulina/glukagon podczas hiperglikemii, spowodowanej podwyższonymi poziomami hormonu incretynowego, prowadzi do zmniejszenia produkcji glukozy podczas głodzenia i po przyjęciu posiłku, co powoduje obniżenie glikemii.

Znany wpływ zwiększonego poziomu GLP-1 polegający na wydłużeniu opróżniania zawartości żołądka nie występuje podczas leczenia wiglityptyną.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po doustnym przyjęciu na czczo wiglityptyna jest szybko wchłaniana, przy czym maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) obserwuje się po 1,7 godziny. Jednoczesne przyjęcie z posiłkiem nieznacznie opóźnia czas osiągnięcia Cmax — do 2,5 godziny, ale nie wpływa na całkowite narażenie (AUC). Stosowanie wiglityptyny z posiłkiem prowadzi do obniżenia Cmax (o 19%). Jednak zmiany te nie są klinicznie istotne, dlatego lek Bidsiptyn można przyjmować niezależnie od posiłku. Bezpośrednia biodostępność wynosi 85%.

Rozkład

Współczynnik wiązania wiglityptyny z białkami osocza krwi jest niski (9,3%), a także wiglityptyna równomiernie rozkłada się między osoczem a erytrocytami. Średni objętość rozkładu wiglityptyny w stanie równowagi po podaniu dożylnym (Vss) wynosi 71 litrów, co wskazuje na rozkład pozajelitowy.

Biota transformacja

Metabolizm jest główną drogą eliminacji wiglityptyny u ludzi, stanowiącą 69% przyjętej dawki. Główny metabolit (LAY151) jest farmakologicznie nieaktywny i stanowi produkt hydrolizy grupy cyjanowej, stanowiący 57% dawki, z dalszą glukuronidacją (BQS867) oraz hydrolizą amidową (4% dawki). Dane uzyskane podczas badań in vitro w mikrosomach nerek ludzkich wskazują, że nerki mogą być jednym z głównych narządów przyczyniających się do hydrolizy wiglityptyny do jej głównego nieaktywnego metabolitu LAY151. DPP-4 częściowo uczestniczy w hydrolizie wiglityptyny, co potwierdzono badaniami in vivo na szczurach z niedoborem DPP-4.

Wiglityptyna nie jest metabolizowana przez enzymy cytochromu P450 (CYP450) w stopniu, który można określić. Dlatego nie przewiduje się, że jednoczesne stosowanie leków takich jak inhibitory i/lub induktory CYP450 będzie wpływać na metaboliczny klirens wiglityptyny. Badania in vitro wykazały, że wiglityptyna nie hamuje ani nie indukuje enzymów CYP450. W związku z tym wiglityptyna najprawdopodobniej nie wpływa na metaboliczny klirens współdawkowanych leków, które są metabolizowane przez CYP1A2, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP2E1 lub CYP3A4/5.

Eliminacja

Po doustnym przyjęciu [14C]-wiglityptyny około 85% dawki wydala się z moczem, a 15% dawki — z kałem. Wydalanie nerkowe niezmienionej wiglityptyny wynosi 23% doustnie przyjętej dawki. Po dożylnej infuzji zdrowym ochotnikom całkowity klirens osoczowy i nerkowy wiglityptyny wynosił odpowiednio 41 l/h i 13 l/h. Średni okres półtrwania po dożylnej infuzji wynosi około 2 godziny. Okres półtrwania po doustnym przyjęciu wynosi około 3 godziny.

Liniowość/nieliniowość

Cmax wiglityptyny w osoczu oraz pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie w osoczu – czas” (AUC) wzrasta prawie proporcjonalnie do dawki w całym zakresie dawek terapeutycznych.

Osobne grupy pacjentów

Płeć

Nie zaobserwowano różnic w farmakokinetyce leku u zdrowych ochotników płci męskiej i żeńskiej różnego wieku i z różnym wskaźnikiem masy ciała (BMI). Inhibicja DPP-4 przez wiglityptynę nie zależy od płci pacjenta.

Pacjenci starsi

U zdrowych w innych aspektach pacjentów w wieku 70 lat i starszych całkowite AUC wiglityptyny (100 mg raz na dobę) wzrastało o 32%, a Cmax w osoczu — o 18% w porównaniu z młodszy zdrowymi ochotnikami (w wieku od 18 do 40 lat).

Te zmiany jednak nie są uważane za klinicznie istotne. Hamowanie DPP-4 przez wiglityptynę nie zależy od wieku pacjentów w badanych grupach wiekowych.

Choroby wątroby

Wpływ zaburzeń funkcji wątroby na farmakokinetykę wiglityptyny badano u pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby według skali Childa-Pugha (od 6 dla łagodnych do 12 dla ciężkich zaburzeń) w porównaniu z pacjentami z normalną funkcją wątroby. AUC wiglityptyny po przyjęciu dawki pojedynczej u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby była obniżona (o 20% i 8% odpowiednio), natomiast AUC wiglityptyny u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wzrastała o 22%. Maksymalna zmiana (zwiększenie lub zmniejszenie) AUC wiglityptyny wynosiła około 30%, co nie jest uważane za klinicznie istotne. Nie stwierdzono zależności między stopniem nasilenia zaburzeń funkcji wątroby a zmianami AUC wiglityptyny.

Choroby nerek

Przeprowadzono otwarte badanie wielokrotnej dawki leku w celu oceny farmakokinetyki najniższych dawek terapeutycznych wiglityptyny (50 mg raz na dobę) u pacjentów z różnym stopniem przewlekłego zaburzenia funkcji nerek, określonym według klirensu kreatyniny (łagodne zaburzenia funkcji nerek — od 50 do < 80 ml/min, umiarkowane zaburzenia funkcji nerek — 30–50 ml/min, ciężkie zaburzenia funkcji nerek — < 30 ml/min), w porównaniu z grupą kontrolną uczestników badania z normalną funkcją nerek.

U pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek AUC wiglityptyny wzrastała w porównaniu z pacjentami z normalną funkcją nerek. Wartości AUC metabolitów LAY151 i BQS867 wzrastały średnio około 1,5, 3 i 7 razy u pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek odpowiednio. Ograniczone dane dotyczące pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym (NNKS) wskazują, że AUC wiglityptyny jest podobne do AUC leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek. Stężenia LAY151 były około 2–3 razy wyższe niż u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek.

Wiglityptyna była usuwana z organizmu w ograniczonym stopniu za pomocą hemodializy (3% w ciągu 3–4-godzinnej hemodializy rozpoczynanej 4 godziny po podaniu leku).

Rasa

Ograniczone dane wskazują, że przynależność rasowa nie ma istotnego wpływu na farmakokinetykę wiglityptyny.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Lek Bidsiptyn wskazany jest jako uzupełnienie diety i aktywności fizycznej w celu poprawy kontroli glikemii u dorosłych pacjentów z cukrzycą typu II:

• jako monoterapia u pacjentów, u których stosowanie metforminy jest uznawane za nieprzyjęte ze względu na obecność przeciwwskazań lub nietolerancję;
• w połączeniu z innymi lekami przeciwcukrzycowymi, w tym z insuliną, gdy nie zapewniają one odpowiedniej kontroli glikemii.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na wyldaglptynę lub którykolwiek ze składników pomocniczych preparatu.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Wyldaglptyna ma niski potencjał interakcji z innymi lekami. Ponieważ wyldaglptyna nie jest substratem enzymów CYP450 i nie jest inhibitorem ani induktorem tych enzymów, mało prawdopodobna jest jej interakcja z innymi lekami, które są substratami, inhibitorami lub induktorami tych enzymów.

Połączenie z pioglitazonem, metforminą i gliburydem

Wyniki badań przeprowadzonych z udziałem tych doustnych leków przeciwcukrzycowych nie wykazały klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej.

Digoksyna (substrat Pgp), warfaryna (substrat CYP2C9)

Badania kliniczne przeprowadzone wśród zdrowych ochotników nie wykazały klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej. Jednak nie zostało to potwierdzone w populacji docelowej.

Połączenie z amlodypiną, ramiprilem, walzartanem lub symwastatyną

Badania interakcji lekowych z udziałem zdrowych ochotników przeprowadzono z amlodypiną, ramiprilem, walzartanem i symwastatyną. W trakcie tych badań nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych po jednoczesnym stosowaniu tych leków z wyldaglptyną.

Połączenie z inhibitorami ACE

U pacjentów przyjmujących jednocześnie inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) istnieje zwiększony ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego.

Niektóre substancje czynne, w tym tiazydy, kortykosteroidy, leki hormonalne tarczycy oraz leki sympatomietyczne, mogą osłabiać działanie hipoglikemizujące doustnych leków przeciwcukrzycowych, w tym wyldaglptyny.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Lek Bidsiptyn nie jest substytutem insuliny dla pacjentów zależnych od insuliny. Nie należy stosować leku w leczeniu pacjentów z cukrzycą typu I ani w przypadku kwasicy ketonowej cukrzycowej.

Naruszenia funkcji nerek

Doświadczenie w stosowaniu leku u pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek, a także u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie, jest ograniczone, dlatego nie zaleca się stosowania leku u tych grup pacjentów (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Farmakokinetyka” i „Sposób dawkowania i dawka”).

Naruszenia funkcji wątroby

Bidsiptyn nie jest zalecany pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby, w tym pacjentom, u których przed leczeniem stężenie alaninotransaminazy (ALT) lub asparginotransaminazy (AST) przekraczało trzykrotnie górną granicę normy (GGN) (patrz sekcje „Farmakokinetyka” i „Sposób dawkowania i dawka”).

Kontrola poziomów enzymów wątrobowych

Rzadko opisywano zaburzenia funkcji wątroby (w tym zapalenie wątroby). Zaburzenia te u pacjentów były głównie bezobjawowe, bez konsekwencji klinicznych, a wyniki badań funkcji wątroby (TFW) po przerwaniu leczenia wróciły do normy.

Przed rozpoczęciem leczenia lekiem Bidsiptyn należy przeprowadzić TFW w celu ustalenia wyjściowych wartości u pacjenta. W trakcie pierwszego roku leczenia konieczne jest monitorowanie wyników TFW co 3 miesiące, a następnie okresowo w późniejszym okresie.

U pacjentów, u których stwierdzono podwyższone stężenie transaminaz, należy przeprowadzić ponowne monitorowanie funkcji wątroby w celu potwierdzenia wyników, a także dalsze monitorowanie z częstszym wykonywaniem TFW, aż do powrotu wartości do normy. W przypadku wzrostu stężenia ALT lub AST trzykrotnie lub więcej razy powyżej GGN zaleca się przerwanie leczenia lekiem Bidsiptyn. W przypadku wystąpienia żółtaczki lub innych objawów zaburzeń funkcji wątroby pacjenci powinni przerwać stosowanie leku Bidsiptyn. Po przerwaniu leczenia i normalizacji wyników TFW nie należy ponownie rozpoczynać leczenia waloglityptyną.

Niewydolność serca (NS)

Badanie kliniczne dotyczące stosowania waloglityptyny u pacjentów z niewydolnością serca klasy I–III wg klasyfikacji NYHA [New York Heart Association] wykazało, że leczenie waloglityptyną nie wiąże się ze zmianą czynności lewej komory serca ani z pogorszeniem istniejącej niewydolności serca z zastojem. Doświadczenie kliniczne w stosowaniu leku u pacjentów z niewydolnością serca klasy III wg klasyfikacji NYHA nadal jest ograniczone, a wyniki nie są przekonujące.

Brak doświadczenia w stosowaniu waloglityptyny u pacjentów z niewydolnością serca klasy IV wg klasyfikacji NYHA w trakcie badań klinicznych, dlatego nie zaleca się stosowania leku u tych pacjentów.

Zaburzenia skóry

Opisywano przypadki uszkodzeń skóry, w tym powstawanie pęcherzy i owrzodzeń na kończynach u małp. Chociaż w trakcie badań klinicznych nie odnotowano zwiększonej częstości uszkodzeń skóry, doświadczenie dotyczące powikłań skórnych u pacjentów z cukrzycą jest ograniczone.

Ponadto w okresie postmarketingowym stosowania leku zgłaszano przypadki zmian pęcherzykowych i egzfoliatywnych skóry.

W związku z tym, zgodnie z zalecaną standardową opieką nad pacjentami z cukrzycą, zaleca się obserwację w celu wykrycia zaburzeń skóry, takich jak powstawanie pęcherzy lub owrzodzeń.

Zapalenie trzustki

Stosowanie waloglityptyny wiąże się z ryzykiem rozwoju ostrego zapalenia trzustki. Pacjentów należy poinformować o charakterystycznych objawach ostrego zapalenia trzustki.

W przypadku podejrzenia rozwoju zapalenia trzustki nie należy kontynuować stosowania waloglityptyny. Po potwierdzeniu rozpoznania ostrego zapalenia trzustki nie należy ponownie wznawiać leczenia waloglityptyną.

Hipoglikemia

Wiadomo, że stosowanie pochodnych sulfonowych może prowadzić do rozwoju hipoglikemii. Pacjenci otrzymujący waloglityptynę w połączeniu z pochodnymi sulfonowymi mogą być narażeni na rozwój hipoglikemii. W związku z tym, w celu zmniejszenia ryzyka hipoglikemii, możliwe jest stosowanie niższych dawek pochodnych sulfonowych.

Sód

Lek Bidsiptyn zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, co oznacza, że zawiera niemalże brak sodu.

Nieprzewarzalność laktozy

Lek Bidsiptyn zawiera laktozę. Nie należy stosować tego leku pacjentom z rzadkimi, dziedzicznymi schorzeniami, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktozy lub zespół złego wchłaniania glukozy i galaktozy.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Do chwili obecnej nie przeprowadzono odpowiednich badań dotyczących stosowania waloglityptyny u kobiet w ciąży.

Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną przy stosowaniu wysokich dawek leku. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Ze względu na brak danych, lek Bidsiptyn nie powinien być stosowany w czasie ciąży.

Okres laktacji

Nie wiadomo, czy waloglityptyna przenika do mleka matki. Badania na zwierzętach wykazały wydzielanie waloglityptyny z mlekiem zwierząt. Leku Bidsiptyn nie należy przepisywać kobietom karmiącym piersią.

Plodność

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu leku na płodność człowieka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia samochodu i pracy z innymi mechanizmami. Pacjenci, którzy odczuwają zawroty głowy, powinni unikać prowadzenia pojazdów lub korzystania z innych mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki

W przypadku stosowania jako monoterapii, w kombinacji z metforminą, z tiazolidynodionem, w kombinacji z metforminą i sulfonylomocznikiem lub w kombinacji z insuliną (z metforminą lub bez) zalecana dawka dobową wiedagliptyny wynosi 100 mg, podzielona na dwa przyjęcia: 50 mg rano i 50 mg wieczorem.

W przypadku stosowania w kombinacji podwójnej z sulfonylomocznikami zalecana dawka wiedagliptyny wynosi 50 mg raz dziennie rano. U tej grupy pacjentów wiedagliptyna w dawce 100 mg na dobę nie była bardziej skuteczna niż w dawce 50 mg raz dziennie.

W przypadku stosowania w kombinacji z sulfonylomocznikami w celu zmniejszenia ryzyka hipoglikemii możliwe jest stosowanie niskich dawek sulfonylomoczników.

Nie zaleca się przekraczania dawki leku w ilości 100 mg.

Jeśli przyjęcie dawki leku Bidsiptyn zostało pominięte, należy ją przyjąć natychmiast, gdy pacjent sobie o tym przypomni. Nie należy przyjmować podwójnej dawki w tym samym dniu.

Bezpieczeństwo i skuteczność wiedagliptyny w ramach trójskładnikowej terapii doustnej w kombinacji z metforminą i tiazolidynodionem nie zostały ustalone.

Osobne grupy pacjentów

Pacjenci w wieku podeszłym

Nie ma potrzeby modyfikacji dawkowania u pacjentów w wieku 65 lat i starszych.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek

Lek Bidsiptyn nie powinien być stosowany u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, w tym u pacjentów, u których przed leczeniem poziom ALT lub AST był 3-krotnie wyższy niż górna granica normy.

U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny ≥ 50 ml/min) nie ma potrzeby dostosowywania dawki leku Bidsiptyn. U pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek lub z przewlekłą niewydolnością nerek zalecana dawka leku wynosi 50 mg raz dziennie.

Sposób stosowania

Do stosowania doustnego.

Lek Bidsiptyn można stosować niezależnie od przyjęcia pokarmu.

Dzieci

Nie zaleca się stosowania leku Bidsiptyn dzieciom i młodzieży (do 18. roku życia) ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

Przedawkowanie

Informacje dotyczące przedawkowania wiedagliptyny są ograniczone.

Objawy

Dane dotyczące możliwych objawów przedawkowania pochodzą z badania tolerancji podwyższonej dawki prowadzonego wśród zdrowych ochotników, którzy przyjmowali wiedagliptynę przez 10 dni. W dawce 400 mg zaobserwowano trzy przypadki bólu mięśni, a także kilka przypadków łagodnej i krótkotrwałej parestezji, gorączki, obrzęków oraz tymczasowego wzrostu poziomu lipazy. W dawce 600 mg u jednego z ochotników wystąpił obrzęk rąk i nóg, znaczny wzrost poziomu kinazy kreatynowej (CK), towarzyszył mu wzrost poziomu AST, białka C-reaktywnego i mioglobiny. Trzech ochotników z tej grupy miało obrzęk obu nóg, co w dwóch przypadkach towarzyszyło parestezji. Wszystkie objawy oraz odchylenia wyników badań laboratoryjnych ustąpiły po zakończeniu przyjmowania badanego leku.

Leczenie

W przypadku przedawkowania zaleca się leczenie wspomagające. Wiedagliptyna nie można usunąć za pomocą hemodializy, jednak większość metabolitów hydrolizy (LAY 151) można usunąć za pomocą hemodializy.

Działania niepożądane.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

W trakcie prowadzonych randomizowanych, podwójnie ślepych, kontrolowanych placebo badań trwających co najmniej 12 tygodni, w których wzięło udział łącznie 5451 pacjentów przyjmujących wildaagliptynę w dawce dobowej 100 mg (po 50 mg dwa razy dziennie), zebrano dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku. Spośród tych pacjentów, 4622 pacjentów otrzymywało wildaagliptynę jako monoterapię, a 829 pacjentów otrzymywało placebo.

Większość działań niepożądanych występujących podczas tych badań miała charakter łagodny i była tymczasowa, nie wymagając przerwania leczenia. Nie stwierdzono związku między występowaniem działań niepożądanych a wiekiem lub rasą pacjenta, długością przyjmowania leku czy dawką dobową. O sytuacjach hipoglikemii informowano u pacjentów, którzy otrzymywali wildaagliptynę jednocześnie z sulfonamidami oraz insuliną. Zgłaszano ryzyko rozwoju ostrego zapalenia trzustki podczas stosowania wildaagliptyny.

Lista działań niepożądanych

Działania niepożądane obserwowane podczas badań podwójnie ślepych u pacjentów przyjmujących wildaagliptynę jako monoterapię oraz w ramach terapii skojarzonej wymieniono poniżej według układów narządów i częstości bezwzględnej. Częstość określa się następująco: bardzo często (≥ 1/10), często (od ≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100), niezbyt często (od ≥ 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie według częstości działania niepożądane są wymienione według malejącego stopnia nasilenia.

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Zaburzenia funkcji wątroby

Zgłaszano pojedyncze przypadki wystąpienia dysfunkcji wątroby (w tym zapalenia wątroby). Przypadki te były zazwyczaj bezobjawowe, bez konsekwencji klinicznych, a funkcja wątroby wracała do normy po przerwaniu leczenia. Dane z kontrolowanych badań monoterapii oraz terapii uzupełniającej o długości do 24 tygodni wskazują, że częstość wzrostu stężenia ALT lub AST ≥ 3-krotnie powyżej górnej granicy normy (stwierdzona w wyniku dwóch kolejnych pomiarów lub podczas ostatniej wizyty kontrolnej) wynosiła 0,2 %, 0,3 % oraz 0,2 % odpowiednio przy stosowaniu wyldaglptyny w dawce 50 mg raz dziennie, dwa razy dziennie oraz przy stosowaniu wszystkich leków porównawczych. Wzrost stężenia transaminaz był głównie bezobjawowy, nie postępował i nie był związany z obturacją dróg żółciowych ani żółtaczką.

Obrzęk naczynioruchowy

Pojedyncze przypadki obrzęku naczynioruchowego zgłaszane w związku ze stosowaniem wyldaglptyny występowały z taką samą częstością jak w grupie kontrolnej. Wyższy odsetek takich przypadków obserwowano w grupie, w której wyldaglptyna była stosowana w połączeniu z inhibitorem enzymu konwertującego angiotensynę (IEK). Większość zjawisk była łagodna i ustępowała podczas kontynuowania stosowania wyldaglptyny.

Hipoglikemia

W porównawczych, kontrolowanych badaniach monoterapii przypadki hipoglikemii, rzadkie, zaobserwowano u 0,4 % pacjentów leczonych wyldaglptyną, w porównaniu do 0,2 % pacjentów w grupie leczonych aktywnym lekiem porównawczym lub placebo. Nie odnotowano żadnych poważnych ani ciężkich zjawisk. Przy stosowaniu wyldaglptyny w połączeniu z metformyną hipoglikemia występowała u 1 % pacjentów otrzymujących wyldaglptynę i u 0,4 % pacjentów otrzymujących placebo. Przy dodaniu pioglitazonu hipoglikemia występowała u 0,6 % pacjentów otrzymujących wyldaglptynę i u 1,9 % pacjentów otrzymujących placebo. Przy dodaniu sulfonamidu hipoglikemia występowała u 1,2 % pacjentów otrzymujących wyldaglptynę i u 0,6 % pacjentów otrzymujących placebo. Przy dodaniu sulfonamidu i metformyny hipoglikemia występowała u 5,1 % pacjentów otrzymujących wyldaglptynę i u 1,9 % pacjentów otrzymujących placebo. U pacjentów przyjmujących wyldaglptynę w połączeniu z insuliną częstość występowania hipoglikemii wynosiła 14 % w grupie wyldaglptyny i 16 % w grupie placebo.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni opiekunowie powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu suchym i zacienionym, w temperaturze nie przekraczającej 30 °C, w opakowaniu kartonowym, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blistrze, 3 blistery w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. SAG MANUFACTURING, S.L.U.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Saramera Nacional I, Km 36 San Agustín del Guadalix, 28750 Madryt, Hiszpania.

Wniosek składający.

Mega Lifesciences (Australia) Pty Ltd.

Adres siedziby wnioskodawcy.

60, National Avenue, Pakenham, Victoria 3810, Australia.